Ik beviel op de vloer bij mijn ouders thuis op mijn oma’s verjaardag!

| | ,

We hadden afgesproken om vanavond gezellig uitveten te gaan. Samen met mijn vriend, broertje, schoonzus en moeder gingen wij die avond sushi eten. Mijn vader was er niet bij want hij moest voor zijn werk naar Texel. We stuurden hem nog een foto van ons om hem jaloers te maken. Toen we klaar waren met eten en om de rekening hadden gevraagd, moest ik naar de wc. Ik wilde het eigenlijk ophouden, maar dat lukte niet dus ben ik toch nog even snel gegaan. Ik had sinds de laatste weken last van verstopping en ik was blij dat het er nu wel uit kwam. Op de wc kreeg ik last van mijn buik, best wel gekke pijn eigenlijk. Ze stonden ondertussen al op mij te wachten en mijn vriend stond nog te praten met de eigenaar van het restaurant. Ik kreeg ineens een steek in mijn vagina waarop ik mijn moeder aankeek en zei dat ik pijn had en dat ik niet wist of het iets te betekenen had. Ik kreeg steeds meer krampjes dus ik zei dat ik naar huis wilde. In de auto vroeg mijn moeder of we nog even met haar mee naar huis gingen voor een kopje koffie. Ik voelde me eigenlijk wel oké dus stemde ik daar mee in. Toen ik uit de auto stapte, kreeg ik weer last en het gevoel dat ik naar de wc moest, ik gaf aan dat ik dacht dat er wel iets aan het gebeuren was, maar ik wist het niet zeker. Ik ging gelijk naar de wc voor wéér een grote boodschap. De krampen (wat weeen bleken) werden steeds heftiger en ik riep vanaf de wc dat ik het zeker wist. Ik had een goede houding gevonden op het toilet dus ik bleef zitten. Mijn schoonzusje begon met het timen van de weeën. Het was rond half 9 en het bleek dat er al een aardige regelmaat in zat. We spraken af dat als het aanhield we om half 10 de verloskundige zouden bellen. Van mijn moeder moest ik nu van het toilet af komen, “voordat er zo een baby in de pot ligt”, niet wetende dat het echt allemaal zo snel zou gaan. Ik ging op een stoel zitten en voelde ineens nattigheid. Ik keek en schrok me rot, allemaal bloed tussen mijn benen! Ik rende terug naar de wc en zag dat het een soort slijm met bloed was. De weeën werden heftiger en heftiger en ik riep dat ze de verloskundige moesten bellen omdat ik naar het ziekenhuis wilde voor een ruggenprik. Dit terwijl ik daar juist zwaar op tegen was omdat ik bang was dat ik verlamd zou raken. Maar de pijn was niet te houden en ik dacht als ik dit nog 10 uur moet volhouden dat ik dan dood zou gaan. Mijn moeder en schoonzusje lachten mij uit omdat het pas net begonnen was… Tien voor half 10 moesten ze van mij de verloskundige bellen. Ik zat en lag inmiddels op de bank, maar ik kon de weeën zo maar slecht opvangen, het liefst ging ik weer op het toilet zitten. De verloskundige zou er ongeveer met een half uur zijn. 

Na dat half uur kreeg ik persdrang en riep ik dat ik moest persen. Mijn moeder schreeuwde naar mijn vriend dat hij de verloskundige weer moest bellen. Hij moest vragen waar ze bleef. Mijn moeder zei dat ik niet mocht persen. Gelukkig waren ze al om de hoek. De verloskundige kwam bij me zitten en stelde wat vragen, geen idee meer wat eigenlijk… Ze bleef eerst even naar mij kijken en gaf toen aan na mijn volgende wee te gaan voelen op hoeveel centimeter ontsluiting ik zat. Ze voelde, maar zei niks. Ze zei dat ze ook met de wee mee wilde voelen en zei nog steeds niks. Ik dacht: “Of ik heb nog helemaal niks of….” Ze keek haar collega aan en zei: “We gaan niet meer naar het ziekenhuis, dat redden we niet. We gaan het hier doen.” Mijn moeder vroeg hoeveel centimeter ik had waarop ze antwoordde: “Volledig, geen randje meer, niks. Waar kan ze gaan bevallen?” Ik zag bij die vraag de paniek in mijn moeders ogen schieten. “Euh, hier op de bank, boven op bed, op de grond?” De salontafel werd aan de kant geschoven en mijn moeder heeft van boven nog een topdekmatrasje en handdoeken gehaald. Daar lag ik dan… Op de vloer in de woonkamer. Ik had laatst nog een grapje gemaakt: “Mam ik ga echt niet thuis bevallen hoor al die zooi in huis, als dat moet dan doe ik het wel bij jou thuis”. Niets leek minder waar. Het was inmiddels half 11 en ik mocht beginnen met persen. Ineens hoor ik dat iemand de deur open doet. Mijn moeder had haar zus een berichtje gestuurd dat ik ging beginnen en die wilde mij nog even succes en een kusje brengen “voordat ik naar het ziekenhuis zou gaan”. Ze schrok zich dood toen ze mij op de grond zag liggen en bij de deuropening stond ook nog een soort beademingsapparaat. Ze wilde gelijk weer weg gaan, maar mijn moeder had haar nodig aangezien ze best wel bang was en er voor haar gevoel alleen voor stond, dus ze bleef. Ik had met mijn schoonzusje afgesproken dat zij foto’s zou maken van de bevalling dus die heeft gelijk haar fotocamera erbij gepakt. Mijn broertje zat boven op zolder te gamen en mijn schoonzusje vertelde dat ik al op de grond lag en beneden zou gaan bevallen. Hierop is mijn broertje stilletjes naar beneden gekomen en ging het vanaf de bank zitten bekijken. Ik lag inmiddels alweer een uur te persen maar het lukte mij maar niet. De verloskundige schreeuwde dat ze NU vorderingen wilde zien, want anders ging ze de ambulance bellen en zou ik toch naar het ziekenhuis moeten, maar dan met spoed. Dat zag ik echt niet meer zitten dus ik gebruikte elk beetje kracht wat ik nog had. Vanaf dat moment kreeg ik uit alle hoeken support. Zelfs mijn broertje stond op en begon te schreeuwen: “Kom op Romy persen!”. Het hoofdje stond inmiddels maar ik begon moe te worden en de weeën werden minder heftig. Op de één of andere manier kreeg ik haar niet verder. Ik was toen ook al bijna twee uur aan het persen. Ik smeekte of ze mij alsjeblieft wilde knippen, want ik kon niet meer. Toen ze de knip zette floepte ze er zo uit. 

Om 00.20 uur werd onze prachtige dochter Noé Yula-Ann geboren. Extra speciaal hieraan is dat het inmiddels 27 september was geworden en dat dit de verjaardag van mijn onlangs overleden oma is. Het dubbele hieraan is dat mijn oma ook precies op deze plek bij mijn ouders thuis was overleden, weliswaar niet op de vloer maar wel kijkend naar hetzelfde plafond. Het is alsof het allemaal zo heeft moeten zijn. Ik heb haar nooit kunnen vertellen dat ik in verwachting was maar dit was de bevestiging dat ze er van weet, ze was erbij. In totaal heeft het hele bevallingsverhaal maar vier uur geduurd maar heb ik hiervan bijna twee uur lang liggen persen. Het was nooit de bedoeling geweest dat iedereen bij mijn bevalling aanwezig zou zijn, maar ik heb ze zo nodig gehad. Wij zijn zo trots, blij en dankbaar met dit prachtige wonder. Ann is de vernoeming naar oma Annie. A little bit of heaven sent down to earth! 

ROMY

Plaats een reactie