Dit is jouw verhaal baby Luc

| | , ,

We waren al een maand of acht aan het proberen om zwanger te raken en het duurde en het duurde. Twee keer hadden we een “vals” positieve test. Volgens de huisarts bestond dat niet, dus waren de vruchtjes waarschijnlijk afgestoten. “Het is wat het is”, dachten we. Eind mei 2016 deed ik een zwangerschapstest nadat papa net terug was uit Engeland voor zijn werk. We hebben een week gewacht. De hele week wist ik het al, het kon bijna niet anders dan dat het raak was. Papa had een test gehaald en toen ik in de ochtend wakker werd, deed ik de test. Papa mocht aflezen. Ik zei zoiets als: “Ga maar kijken, dan zie je dat ik gelijk heb”. Papa deed een beetje alsof hij niet snapte wat er precies stond. Heel overtuigend.. . Not. “Eeh, 2-3 weken zwanger?” Yes! Die bloedneuzen en buikpijn waren er omdat jij al in mijn buik groeide. Ik wist al dat jij een jongen was. Ik wist het altijd al. Ik zou een zoon krijgen. De opvolgende weken verliepen een beetje onzeker. Ik kreeg last van bloedverlies. Telkens als ik naar de wc ging, was ik gespannen. Bang dat ik je zou verliezen. Iedere keer had ik een beetje bloedverlies. Elke dag weer. Ik kreeg steeds een extra echo, of de verloskundige kwam langs om te luisteren. Het gaf best veel spanning. Toen we officieel bevestigd kregen dat je inderdaad een jongen was, werd het bloedverlies heftiger. Ik kreeg er buikkrampen bij. Wat een rotgevoel elke keer weer. Ik had het gevoel dat ik iets fout deed. Moedeloos werd ik ervan.

Na een tijd was ik er echt zeker van dat er niks mis was met jou. Elke keer moest ik bellen en vooral als ik me zorgen maakte. Ze wilden zeker weten dat het bloedverlies geen andere reden zou hebben dan een gevoelige baarmoedermond. Ik mocht bijna niks meer doen, want dat prikkelt de baarmoedermond en daardoor zou ik een vroeggeboorte kunnen krijgen. Dat idee zorgde eigenlijk voor een constante grijze wolk boven ons geluk. Ik stopte met werken, want de bedrijfsarts wilde geen enkel risico nemen. Dat voelde gek, want werk zorgde juist ook voor de nodige afleiding. Maar ik moest te veel bukken, tillen en lopen op dat moment. Dus op zich was het zo gek nog niet. Thuis zitten maakte me gek. Ik mocht in huis niets doen, dus kwam mijn schoonmoeder af en toe stofzuigen. Ze haalde ook de kinderen op zodat ik even kon uitrusten. En zo sjokte ik voor mijn gevoel door de zwangerschap.

Toen jij 5 maandjes in mijn buik zat, gingen papa en mama trouwen. Dat was toch wel een hele bijzonder fijne dag. Jouw zussen zagen er supermooi uit en het voelde alsof we ons op dat moment allemaal met elkaar verbonden. Als ik er aan denk, voel ik een gelukskriebel in mijn buik. Ik werd een beetje bang voor de bevalling. Ik hoopte dat alles zou gaan zoals ik wilde. Ik wilde een natuurlijke bevalling en absoluut geen pijnstilling. Ik had veel te veel tijd om na te denken over allerlei doemscenario’s.

Ik weet nog goed, op 15 januari, kreeg ik zulke heftige voor weeën dat we naar de verlosafdeling in het ziekenhuis gingen. Ja hoor, het waren weeën, maar het zorgde niet voor ontsluiting, dus hup weer naar huis. Omdat ik last had van bloedverlies de hele zwangerschap, wilden ze iedere keer kijken hoe het met jou ging. Met jou ging het goed en de weeën waren er enkel als oefenweeen.

Jouw zus Isa ging tussen de box en de bank zitten met een kussentje en ze zei: “Ik wens dat als ik morgen wakker wordt, mijn broertje dan is geboren!”. Het enige wat ik kon denken was dat me dat een geweldig idee leek. Inmiddels was ik al 41 weken en 6 dagen zwanger. Die nacht werd ik iets over 02:00 wakker van een pijnlijke kramp en eigenlijk wist ik meteen dat het was begonnen. Ik zei nog niks, en liet elke 3 a 4 minuten een heerlijke kramp toe. Heerlijk, omdat het begonnen was. De opluchting vierde zegen op dat moment. Dit gingen we doen. Nu. Het werd snel pijnlijk en ik belde de verloskamers. Papa kwam uit bed en belde oma zodat zij op je zussen kon passen.

De autorit was hels. Maar echt, wie heeft ooit bedacht dat een bevallende vrouw nog even met de auto naar het ziekenhuis moet. Geen goed idee! Wat een pijn had ik. Ik belandde tijdens de rit achterstevoren op mijn knieën op de stoel en probeerde me te verbijten als we over een heuvel gingen. De weg in het ziekenhuis kan ik me amper nog herinneren, behalve dat we een paar keer stil bleven staan. Voor de balie stond ik braaf te puffen en deed papa het woord. En we liepen, terwijl ik aan papa hing, naar de verloskamer. Papa hielp me zo goed. Het was zo fijn. Ik had van te voren een bevalplan geschreven waar ze zich onwijs aan hebben gehouden. Het was fijn. Een donkere kamer, weinig herrie en weinig mensen. Ik wilde echt relaxed-heid om me heen en geen toeters en bellen. Om de 20 minuten kwam de verloskundige even kijken hoe het ging, maar over het algemeen was alleen de verpleegster in de buurt die af en toe wat kwam checken.

Ik weet niet meer hoeveel centimeter ontsluiting ik had toen we binnenkwamen, ik gok 3. Het viel me tegen, dat wist ik nog wel. Maar vervolgens verliep de bevalling heel erg snel. Ik weet nog dat ik rond 5 uur dacht: “Halleluja.. Ik kan niet meer”. Papa stond met zijn rug tegen een deurpost en op een wee hing ik met mijn armen tegen hem en moest hij tegendruk geven terwijl ik de wee wegpufte. “Hoe een wee voelt? Nou schatje, ik zal het proberen te omschrijven. Het voelt alsof je buik aan tweekanten net onder je navel uiteen wordt getrokken terwijl iemand tegelijkertijd vanuit je bovenbuik een grote voetbal naar beneden drukt. Heel hard. En terwijl er wordt geduwd, heb je zoveel pijn dat je ervan moet puffen”. Zoiets. Zolang je je tussendoor ontspant, en dus goed puft, duwt die bal de opening steeds een beetje verder open. Net zolang totdat je hoofdje erdoorheen paste. En weetje Luc, eigenlijk ben jij de bal. En eigenlijk deed jij het ook voor een heel groot gedeelte. We deden het samen. En onze samenwerking was hemels. We luisterenden naar elkaar. We deden wat nodig was. En iets meer dan 4 uur na de eerste wee, was je daar. De eerste perswee stond jouw hoofde. Dat betekent dat papa jouw haartjes al goed kon zien. Mama moest even heel goed zuchten. En hard. En toen op de volgende perswee lag je op mijn buik. Een gevoel dat ik never nooit vergeet. Jouw warme glibberige lichaampje. De trotsheid die ik voelde. Tranen in mijn ogen en tranen in papa’s ogen. Wat hij zei… Het was zo mooi (ik vertel het je nog wel eens.). Het was de meest magische bevalling Luc. Het voelt nog steeds als een prachtig cadeau. En dat zal het ook altijd blijven.

Alles leek in orde. Tot we een paar uur later naar huis mochten, maar de verloskundige jou nog even een keer wilde temperaturen…

WORDT VERVOLGD….

DAISY

Plaats een reactie