Kleine Luc moest getemperatuurd worden, toen kwam de arts tot een bizarre ontdekking

| | , ,

Voordat je dit stuk gaat lezen, is het handig dat je hier eerst de bevalling van Luc leest.

We waren inmiddels vier uur verder. Het was druk op de kraamafdeling die bewuste nacht en ochtend. Ze hadden zelfs nog geen tijd gehad om onze ontslagformulieren klaar te maken. Wel waren we naar een andere kamer verplaatst, omdat ze de kraamkamer nodig hadden voor een volgende bevalling.

“We gaan nog even één keer een hele check-up doen en dan mogen jullie naar huis. Jullie zijn nu al zo een tijd aan het wachten. Maar het is zo druk vandaag. Alle kamers liggen vol”, zei de verpleegster die net de dienst had overgenomen van de nachtdienst. Ze nam mijn temperatuur op. En daarna pakte ze jou. Ze legde je neer, ontdeed je van het dekentje, je broekje én je luiertje. Toen ging ze je temperaturen, tenminste dat probeerde ze. Het lukte niet. Ze zei dat het misschien wel kwam omdat jij je heel erg aanspande. Intussen moest je heel erg huilen. Ach arme schat van me, wat zal het pijn gedaan hebben. Er kwam een andere verpleegster. Toen een verloskundige. En het lukte nog steeds niet. Heel voorzichtig zei de verloskundige: “Het lijkt erop dat het dicht is”. Uuh, wat?!

Ik kan moeilijk terug naar wat ik voelde, maar ik weet het nog precies. Heel gek. Je denkt zoveel verschillende dingen: “Dat kan niet”, “Huh!?” of “Kan dat dan?”. Maar vooral: “Wat is er aan de hand met mijn zoon? En wat zeggen ze nou eigenlijk!?”. En in de tussentijd duurde het veel te lang voordat er echt een kinderarts bij kwam. Er was zoveel tijd voorbij gegaan, dat we op het internet konden uitzoeken wat er dan precies aan de hand zou kunnen zijn.

Toch was er een rust in mij. Ik voelde jouw lijfje op mij liggen. Zo vertrouwd. Ik voelde, ook al wist ik dat er iets goed mis was, dat je verder gezond was. Ik wist zeker dat je in orde was zoals je was. Sterk blijven of doen alsof je sterk bent. Er komt in één klap een muur om je heen. Niet een muur die je beschermt voor dingen van buitenaf, maar een muur die buitenaf beschermt voor wat er omgaat in jou. Je mag, kan en wil niet laten zien wat er eigenlijk door je heen gaat. Dat kan niet. Ik was net bevallen. Als jouw mama moest ik meteen al sterk zijn. Jij moest voelen dat alles goed was.

Na zeker 20 minuten kwam er een kinderarts. Ook zij probeerde je te temperaturen. Ik werd een beetje ongeduldig en boos. Je was zo verdrietig. “Laat het mij zelf maar doen”, dacht ik. Maar ja, ze wilde natuurlijk zeker weten dat het echt niet lukte. Toen kwamen ze met de zin, “Het lijkt er inderdaad op dat het dicht is. Geen anus. Het gebeurt soms. Maar wij hebben de expertise niet in huis om uw zoon hier verder bij te helpen.” Dus gingen ze contact leggen met het AMC (toen nog). En wij? Wij moesten weer wachten. Intussen wisten we nu iets meer natuurlijk. En omdat we toch bij die doe-het-zelf-generatie hoorden, zocht papa het op. Hij kwam de meest vreselijke dingen tegen en de moed zonk hem in de schoenen. Hij zei niet veel, maar ik zag aan zijn gezicht dat hij geschrokken was. Intussen voelde ik mij nog steeds overtuigd van het feit dat alles in orde was met jou. Ook al had ik mijn hele zwangerschap last gehad van bloedverlies. Ook al bleek nu dat er toch echt iets niet klopte bij jouw anatomie. Toch, en het was echt geen hoop lieve Luc, wist ik diep van binnen zeker dat jij kerngezond was. Maar ik wist ook dat de artsen mij die dag nog iets anders zouden vertellen.

Na een kwartier kwam er een groepje van drie mensen binnen. De kinderarts, de afdelingsarts en de verpleegkundige die jou voor de tweede keer had geprobeerd te temperaturen. Dit keer met het verhaal hoe het nu verder zou gaan. We moesten met jou naar het Emma kinderziekenhuis. Daar zaten de specialisten die de meeste gevallen van ‘jouw soort’ behandelden en daar zat dus ook de meeste ervaring. Op dat moment was het enige dat ik dacht: “Overkomt ons dit nu echt?!”. En ja, het overkwam ons echt. Jij was zo rustig. Je was echt de meeste relaxte kleine baby die ik ooit had meegemaakt. Vanaf het moment dat we wisten dat je geen anus had, maakte ik me zorgen over de druk die je zou moeten hebben gevoeld. Ik ging ook steeds meer aan jouw gezicht zien dat je een soort van constante druk uitoefende maar met de druk nergens naartoe kon.

De autorit naar het AMC was de vreselijkste autorit. De meeste beladen autorit ooit. Het allerergste is dat we achteraf nooit zelf in de auto hadden mogen stappen. Achteraf gezien zeiden ze in het ziekenhuis dat wij zelf haastig en snel vertrokken. Wat de grootste onzin was. Wij werden doir hen namelijk vriendelijk verzocht in de hal te wachten op de ontslagpapieren zodat we richting het ziekenhuis konden vertrekken. Goede reis. Hup. Voor we het wisten stonden we in de hal van het AMC en namen we de papieren in ontvangst waarop stond waar we ons moesten melden met jou. Ze waren inmiddels op de hoogte dat we er aan kwamen. We waren totaal beduusd. Het was druk, heel druk in het ziekenhuis. Al de hele nacht en ochtend, want er waren veel baby’s geboren rond 30 januari 2017. Het enige dat mij rust gaf, was dat jij er was, en dat de bevalling zo fijn was geweest. En toch stortte ik compleet in. Het gebeurde gewoon. Het sloop er in terwijl we reden en niet wisten wat ons te wachten stond. Terwijl we in het ziekenhuis liepen en niet wisten wat er ging gebeuren. In de hal van het AMC moest papa plassen. Ik stond daar tegen een muur, met jou in de maxi-cosi naast me op de grond en twee grote tassen. Terwijl ik daar op papa stond te wachten, begon ik te huilen. Intens verdriet over de stroomversnelling waarin we beland waren en over het feit dat we totaal niet wisten waar die ons naartoe zou voeren. Wat een klein hummeltje. Zo hulpeloos als je daar lag!

Ik moest mezelf weer bij elkaar rapen. Toen papa klaar was, vond hij me daar huilend. Ik leunde even op hem, want ik had natuurlijk ook nog veel lichamelijke pijn van de supersnelle bevalling. Vervolgens gingen we onze weg naar de juiste afdeling. De lift in naar de achtste verdieping. Toen ik langs de balie van de afdeling liep, begon ik weer te huilen. Het gevoel dat me bekroop was pure angst. Ik had weg willen rennen met jou Luc, alsof er niks aan de hand was. Maar hier zou het beginnen. Hier zouden we horen hoe ernstig je er aan toe was. Hoe goed werk ze daar ook leverden, op dat moment waren wij mijn zijn drieën in de hel beland.

WORDT VERVOLGD…

DAISY (klik hier voor haar Instagram)

Plaats een reactie