Catastrofes op het consultatiebureau….

| | ,

Van te voren hadden we natuurlijk al van meerdere mensen gehoord, dat wat op het consultatiebureau gezegd wordt, je met een korreltje zout moet nemen. Maar je kan er geen goed beeld bij maken als je er nog nooit bent geweest.

Wat een ellende de eerste keer. De verpleegkundige die bij ons thuis was geweest, vergat even te melden dat we een dekentje en extra luier mee moesten nemen (Ik ben niet zo’n moeder die overal haar ‘weekendgrote-cowboybag-luiertas’ mee naartoe zeult). Dus daar stonden we, zonder iets. Een aardig maar chaotisch vrouwtje vertelde ons dat we Dante mochten uitkleden en dat hij dan gewogen en gemeten zou worden. Muisstil was het die dag op de afdeling. Dus zo gezegd zo gedaan. We draaien ons om met een naakt kindje (op z’n luier na dan)… Wat denk je!? Heeft dat chaotische vrouwtje de benen genomen, dus zitten we in de kou met Dante te koekeloeren. Ik ben erg recht door zee, dus terwijl Bodhi met Dante zit te wachten, ga ik haar zoeken. En daar komt ze aan gedribbeld door de gang: “Oh haha, jullie zijn snel”. “Ja wat denk je dan? Ik wil hier zo snel mogelijk weg en vanaf zijn”, denk ik op dat moment.

Het wegen en meten ging wel prima verder, gelukkig. “Sla hem maar even een dekentje om. Jullie mogen even wachten, dan kunnen jullie zo doorlopen.” Dante was al he-le-maal over de flos van het uitkleden en dat gefriemel aan z’n lijf (houdt hij niet zo van) en dan moet hij ook nog in z’n blootje wachten? EXCUSE ME?! Gelukkig konden we direct doorlopen, op naar de volgende catastrofe.

We werden binnengeroepen door de meest grijze dakduif die ik ooit heb gezien. Pffff, alleen al van naar haar kijken begon je levensmoe te worden. Wij hadden Dante in Bodhi zijn jas gewikkeld zodat hij het niet koud zou hebben, maar ja, daar was Dante natuurlijk niet blij mee. Dus lees dit volgende stuk, in gedachte houdende dat je op de achtergrond een huilende baby hoort. Heel hard huilend. “Nou, goedemorgen. Hoe gaat het? Hoe doet Dante het?”, vroeg ze. Bodhi en ik keken elkaar vragend aan waarom zij zich niet meteen op Dante stortte zodat hij weer aangekleed kon worden. Bodhi probeerde antwoord te geven, door het gehuil heen, omdat hij mijn gezicht al zag veranderen naar standje onweer. Vervolgens vroeg ze hoe hij het deed met eten en slapen, dit alles terwijl ze languit onderuitgezakt in haar stoel zat, met haar armen over elkaar en voeten zo ver vooruit gestoken en over elkaar dat ze met mij zat te voetjevrijen. Ik raakte steeds geïrriteerder en liet Bodhi dan ook aan het woord voordat er een grote woordenkots uit mijn mond kwam waar woordjes tussen zaten die niet in haar vocabulair voorkwamen. Ik dacht nog bij mezelf: “Als ze nou nog één vraag stelt, ga ik haar vragen om nu toch alsjeblieft met mijn kind verder te gaan, want ik kan mezelf niet eens horen denken met dat gehuil op de achtergrond”.

Eindelijk mochten we Dante op het aankleedkussen leggen. Daar bekeek ze hem, natuurlijk met een heerlijke slakkensnelheid, en legde ze hem op zijn buikje. “Komen er heupproblemen voor in de familie?”, vroeg ze, terwijl ze Dante plat drukte op z’n heupjes. “NU WEL JA!”, dacht ik nog.

Ik mocht Dante weer oppakken en ze kwam ook nog even naar z’n oren kijken en in z’n ogen schijnen, met hetzelfde soort licht als de zaklamp van je telefoon op de hoogste stand. Dante werd daar natuurlijk ook niet echt rustig van.

En toen rook ik het! Daar had mijn kind natuurlijk ook last van! Terwijl Dante over mijn schouder lag en zij in zijn oren en oogjes keek, rook ik de meest smerige, muffe, koffie, tandplak, doodvogeltjes lucht. Allejezus zeg, had zij nog nooit van een tandenborstel gehoord! Zeker ik, als tandartsassistente, kon veel hebben, maar rook natuurlijk ook ieder beetje onverzorgde mond van een kilometer afstand. En nu stond ze letterlijk in m’n nek te hijgen! Bleh!! Nou, alles was goed, we mochten Dante weer aankleden. “Gauw weg hier!”, was het enige wat ik dacht.

De tweede keer was een totaal andere ervaring. Toen waren we wel goed voorbereid (dekentje en luier on stand by), en kregen we gelukkig te maken met een erg vrolijke en geïnteresseerde verpleegkundige. Die ook het welzijn en rust van het kindje vooropstelde in plaats van een duf gesprekje wat ook gevoerd kon worden na het onderzoekje. Zij heeft mij ook aan de telefoon al een aantal keer geholpen met vragen. Stiekem hoop ik dat we haar alleen nog maar krijgen. En terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat ik even achter de naam van dat vrouwtje van de eerste keer moet zien te komen. Dan kan ik namelijk aangeven dat ik daar niet meer heen wil bij het inplannenvan een afspraak.

Ik hoop dat jullie je in deze ervaring kunnen vinden, en/of er in ieder geval om kunnen lachen. Want dit is geen zeik-je-consultatiebureau-af verhaal, maar gewoon onze eerste ervaring.

ROCHELLE

Plaats een reactie