De vader van mijn kind en dus mijn huidige man, mag dit nooit te weten komen

| | ,

Ik was stiekem gestopt met de pil. Ik volgde een regime: pil tussen de rand van het bed. Opstaan. Doorspoelen. Tussen de rand. Opstaan. Doorspoelen. Ik was er best emotioneel onder en dacht plotseling dat ik misschien wel zwanger was… Voordat je hieronder verder leest met deel II, is het verstandig om eerst HIER de start te lezen met deel I.

Ik besloot een zwangerschapstest te kopen. Dezelfde dag nog. Ik pakte mijn fiets en ik stond binnen een paar tellen in de drogisterij. Een heleboel merken zwangerschapstesten. Phoe, welke moest ik nemen? Ik hoorde van vriendinnen dat ze soms een test hadden die moeilijk af te lezen was. Dan kreeg ik een appje met de vraag: ‘Zie jij een roze streepje?! Of ben ik helemaal gek?’ Daarom besloot ik voor een digitale test te gaan. Lekker duidelijk. Dan staat er zwanger of niet zwanger. Met twee testen in mijn mandje, rekende ik af bij de kassa. Daarna snel naar huis. Ik rende naar het toilet, griste de test uit mijn tas en scheurde ongeduldig de verpakking open. Hup, een flinke straal middagurine over de stick en wachten maar. En daar stond het…. Mijn toekomst… Mijn wens…Mijn begeerte. ‘Zwanger’. Er kwam een hele ontlading uit mijn lijf. Ik begin onbedaarlijk te huilen. Ik voelde instant liefde. Een diepe band. Een connectie. Dit kind wilde ik dragen, baren, verzorgen en opvoeden. Hoe moest ik dit aan mijn man vertellen? Moest ik compleet eerlijke zijn? Over alles? Dus ook over de pil? Of moest ik alleen vertellen dat ik zwanger was en het wijten aan het toeval? Een uitzondering? De pil is namelijk niet 100% betrouwbaar…. Ik besloot er een nachtje over te slapen en dan een besluit te nemen.

De volgende dag werd ik wakker. Ik was eruit. Ik ging mijn man vertellen dat ik zwanger was en dan zou ik zijn reactie afwachten. In de situatie zelf zou ik dan bepalen wat ik verder zou vertellen en waar ik het bij zou laten. Het was weekend en ik riep mijn man bij mij aan de eettafel. We keken elkaar in de ogen aan. Hij voelde dat er iets aan de hand was. “Waar wil je het over hebben, schat?”, zei hij. Ik viel maar gelijk met de deur in huis: “Ik ben zwanger”. Alsof hij water zag branden. Het bleef enkele momenten doodstil. Oorverdovend. Ik zei: “Zeg wat schat.” “Hoe is dat mogelijk…”, stotterde hij. Hij keek me totaal verbijsterd aan. Hij leek niet echt boos, maar ook niet echt blij. Allerlei gedachtes schoten er door mijn hoofd. Ik kreeg het warm. Werd ongemakkeijk. Laat ik het maar neutraal en in het midden houden. ‘Tsja, de pil is natuurlijk niet 100% betrouwbaar’, antwoordde ik. En dit is natuurlijk waar, maar ik wist dat het ergens anders door was gekomen. ‘Wauw’, zei mijn man. ‘Dit is er dan eentje hoor. Ontstaan door de pil heen. Wat een wonderbaby. Onvoorstelbaar. Wat zijn de kansen daarvan?’. Ik vroeg of hij het wilde houden en hij zei dat hij aan het idee moest wennen, maar dat we absoluut geen abortus konden doen. Hoewel hij niet bewust had gekozen voor een kind, was hij pertinent tegen abortus. ‘Wat gebeurt, gebeurt’, zei hij. En hij gaf me een knuffel. De hele zwangerschap is hij er altijd voor mij geweest en werd hij steed enthousiaster naarmate de geboortedatum dichterbij kwam. Bij de geboorte liet hij de tranen de vrije loop. Hij heeft iedere vrijdag een papadag. Toch heb ik me stiekem altijd een klein beetje schuldig gevoeld. Regelmatig komt het voorbij in mijn dromen. Dit betekent dat ik er nog wel echt mee zit.

Onze kleine meid is nu bijna 1.5 jaar oud en hij is een voorbeeldige papa. Hij geniet intens en we zijn een hecht en vrolijk gezin. We hebben vreselijk veel lol met z’n drieën. Toch knaagt het nog aan me dat hij niet het hele verhaal weet. We hebben het nu weleens over een tweede kindje samen. Hij is daar echt aan toe. En ik ook. Deze keer is hij er eerder mee dan ik. Het voelt goed om ons gezin uit te breiden. Maar vaak vraag ik me af of ik hem niet alles moet vertellen over ons eerste kindje. Hoe ze verwekt is. Aan de andere kant denk ik ook: ‘Waarom zou ik? We zijn nu echt op en top gelukkig. Het is goed zo. Let it go”. Ik weet eigenlijk gewoon niet wat ik moet doen.

JANE DOE

Plaats een reactie