Wij willen zo graag weg van de NICU

| | ,

Ilse schrijft haar eigen minireeks over haar te vroeg geboren Sid. Lees haar vorige blog, voordat je hieronder verder leest.

Toen ik met 31w2d in Veldhoven beviel van ons zoontje en hij daar opgenomen werd op de NICU (Neonatale Intensive Care Unit) kwamen er al snel vragen in me op: “Wat staat ons te wachten? Hoe lang blijven we hier?” Natuurlijk is de gezondheid van je kleintje het allerbelangrijkste en het enige wat telt, maar je bent op de één of andere manier toch op zoek naar een antwoord op deze vraag, naar een vooruitzicht, naar houvast! Op het moment dat ik deze vraag hardop stelde, zeiden ze dat ze daar een aantal richtlijnen voor hadden. Op de eerste plaats moet ons kleintje zelfstandig ademen zonder ondersteuning, minimaal 2 kilogram wegen, zelfstandig alle flesjes leeg drinken en zichzelf warm kunnen houden.

Op 6 december kwamen we bij de lift ouders tegen die met hun zoon naar huis mochten. Hij lag korter op de afdeling dan Sid.  Ze waren die ochtend gebeld met de vraag of ze de maxicosi mee wilden nemen, zodat ze hem dan direct mee konden nemen. We wensten hun veel geluk natuurlijk, maar de lift kreeg ik het even erg moeilijk. Ik was enorm gefrustreerd. “Waarom krijgen wij dit telefoontje toch niet? Waarom lukt het ons mannetje niet? Waarom heb ik hem niet langer kunnen dragen? Dan hadden we deze zorgen niet gehad”, bleef er in mijn hoofd draaien. Zonder dat ik het wilde, was ik hierdoor van slag. De tranen brandden in mijn ogen. Ik baalde flink. Eenmaal op Sid zijn kamer kwam ik weer tot rust. Ik fluisterde in zijn oor dat hij er ook wel kwam en dat we vertrouwen in hem hadden. Op een gegeven moment zei ik tegen de verpleegkundige dat ik toch hoopte dat we na Sinterklaas toch echt Kerst thuis mochten vieren. Ik wilde zo graag naar huis.

Met zuurstofsonde naar huis

Op 14 december, ik herinner me dit als de dag van gisteren, kwam de verpleegkundige vragen of ik papa vanuit zijn werk naar huis kon laten komen voor een gesprek met de arts. Ik schrok meteen, maar ze zei er achteraan dat het positief was. Een beetje zenuwachtig voor wat komen ging, belde ik m’n vriend op. Hij zou er om half 4 zijn. Enkele ogenblikken later zaten we samen gespannen in Sid zijn kamertje te wachten op de arts. Hij vroeg aan ons of we het zouden zien zitten om Sid met zuurstofsonde mee naar huis te nemen. Daar zaten voor- en nadelen aan volgens hem, maar ik hoorde hem al lang niet meer. Ik riep direct: “Ja, dat wil ik!” Het maakte me allemaal niet meer uit. Ik wilde het zo ontzettend graag. Bovendien wij konden dit, toch?!

 ILSE

Plaats een reactie