Tiffany (44): "Mijn zoon lijkt een heel sociaal leven te hebben, maar ik ken geen enkele vriend van hem"
“Mam, ik praat toch gewoon met vrienden?” riep mijn zoon Gordon laatst geïrriteerd vanuit zijn slaapkamer
Ik vroeg hem waarom hij nooit eens met iemand afsprak. Op dat moment dacht ik eigenlijk niet zoveel van die opmerking. Pubers vinden hun ouders nu eenmaal regelmatig irritant en Gordon is daar geen uitzondering op. Toch bleef die zin de rest van de dag in mijn hoofd ronddraaien. Toen ik hem later boven weer hoorde praten en lachen door zijn headset heen, realiseerde ik me ineens iets waar ik best van schrok. Ik heb werkelijk geen idee met wie mijn zoon dagelijks urenlang contact heeft. Ik hoor die stemmen bijna iedere dag, maar ik ken geen enkele jongen persoonlijk. Ik weet niet hoe ze eruitzien, waar ze wonen of hoe belangrijk ze voor hem zijn. Dat voelt vreemd als moeder, want vroeger wist ik precies wie zijn vrienden waren.
Toen Gordon jonger was, kende ik alle namen van zijn vriendjes
Er werd aangebeld, er stonden fietsen voor de deur en regelmatig zaten er ineens drie jongens op de bank een pak koekjes leeg te eten. Soms werd ik gek van de herrie in huis. De gang lag vol schoenen, er werd gevoetbald in de tuin en er werd voortdurend om drinken gevraagd. Destijds vond ik dat soms vermoeiend, maar inmiddels kijk ik daar heel anders naar. Tegenwoordig is het beneden juist stil. Gordon komt uit school, pakt iets te eten en verdwijnt naar boven. Daarna hoor ik urenlang stemmen vanuit zijn kamer komen, maar ik zie nooit iemand.
Langzaam veranderde zijn wereld
Als ik eerlijk ben, gebeurde dat niet van de ene op de andere dag. Achteraf zie ik dat het ergens rond de brugklas begon. Eerst sprak Gordon nog regelmatig af met jongens uit de buurt. Hij fietste naar vrienden, hing rond op een speelveldje en kwam regelmatig pas thuis als ik hem drie keer had geroepen voor het avondeten. Daarna kwam de middelbare school, werden games belangrijker en leek zijn sociale leven zich steeds meer naar zijn slaapkamer te verplaatsen. In het begin vond ik dat niet zo bijzonder. Veel kinderen gamen tegenwoordig. Maar inmiddels zijn we een paar jaar verder en kan ik me nauwelijks herinneren wanneer hij voor het laatst spontaan iemand mee naar huis nam.
Gordon begrijpt zelf totaal niet waarom ik me zorgen maak
Als ik vraag waarom hij nooit met iemand afspreekt, kijkt hij me vaak aan alsof ik iets heel vreemds zeg. Volgens hem spreekt hij juist voortdurend met mensen. En als ik eerlijk ben, heeft hij daar ergens natuurlijk gelijk in. Hij praat uren per dag met anderen tijdens het gamen, via Discord en in groepsgesprekken. Alleen voelt dat voor mij heel anders dan de vriendschappen waarmee ik ben opgegroeid. Voor mij horen vrienden nog steeds bij samen iets doen, samen ergens zijn en elkaar regelmatig in het echt zien. Gordon kijkt daar compleet anders naar. Voor hem maakt het blijkbaar weinig uit of iemand naast hem op de bank zit of aan de andere kant achter een scherm.
Ik hoor zijn vrienden wel, maar ik zie ze nooit
Soms hoor ik Gordon boven harder lachen dan beneden aan tafel. Dan hoor ik hem schateren om een grap die iemand maakt en besef ik dat er blijkbaar wel degelijk iets sociaals gebeurt in die kamer. Dat is ergens ook geruststellend, want het laat zien dat hij contact heeft en plezier maakt. Tegelijkertijd maakt het me onzeker. Ik hoor alleen flarden van gesprekken. Ik hoor gebruikersnamen, Engelse woorden en stemmen die ik niet thuis kan brengen. Ik weet niet wie die jongens zijn, hoe oud ze zijn of wat voor invloed ze op hem hebben. Dat ongrijpbare vind ik lastig. Toen ik vijftien was, kende mijn moeder mijn vriendinnen. Ze wist wie vaak over de vloer kwamen en had een redelijk beeld van de mensen met wie ik omging. Bij Gordon voelt het alsof een compleet deel van zijn leven zich afspeelt op een plek waar ik geen toegang toe heb.
Ik stelde voor om iets buiten de deur te gaan doen
Het was prachtig weer en ik dacht dat het misschien leuk zou zijn als hij even naar de stad ging, een rondje ging fietsen of iets met vrienden zou ondernemen. Gordon keek me aan alsof ik iets heel vreemds voorstelde. Hij vroeg oprecht waarom hij dat zou doen en zette vervolgens zijn headset weer op. Het gesprek was daarmee klaar. Ik bleef achter met een ongemakkelijk gevoel. Niet omdat hij thuis wilde blijven, maar omdat ik me ineens realiseerde dat hij blijkbaar helemaal geen behoefte voelde om ergens naartoe te gaan.
Ik vraag me af of hij iets mist
Misschien projecteer ik teveel vanuit mijn eigen jeugd, maar ik vraag me regelmatig af of Gordon bepaalde dingen mist. Toen ik vijftien was, draaide een groot deel van mijn leven om vriendinnen. We fietsten samen naar school, liepen uren door de stad, zaten op bankjes te praten en maakten plannen voor het weekend. Dat waren niet altijd bijzondere momenten, maar achteraf vormen ze wel een belangrijk deel van mijn herinneringen aan die leeftijd. Bij Gordon lijkt veel daarvan online plaats te vinden. Misschien heeft hij dezelfde gesprekken en dezelfde verbondenheid met zijn vrienden, alleen via een scherm. Dat zou kunnen. Ik vraag me af hoe het is om vijftien te zijn zonder regelmatig met leeftijdsgenoten af te spreken in het echte leven.
Gordon is verder eigenlijk een heel normale jongen
Hij haalt redelijke cijfers, veroorzaakt weinig problemen en doet geen gekke dingen. Daardoor vinden veel mensen mijn zorgen overdreven. Als ik er met anderen over praat, krijg ik vaak te horen dat de wereld nu eenmaal veranderd is en dat jongeren tegenwoordig anders met elkaar omgaan. Dat zal ook best zo zijn. Toch zie ik iedere dag dezelfde jongen die na school naar boven loopt en daar vervolgens de rest van de avond doorbrengt. School, kamer, scherm en slapen. Daarna begint alles opnieuw.
Soms voelt het alsof hij steeds verder wegdrijft
Laatst vroeg ik hem wanneer hij voor het laatst echt met iemand had afgesproken. Niet online, maar gewoon in het echt. Hij moest serieus nadenken over het antwoord. Uiteindelijk zei hij dat het waarschijnlijk maanden geleden was. Voor hem leek het een heel normaal antwoord, terwijl ik er stil van werd. Is het wel gezond voor een puber?
Tegelijkertijd probeer ik ook de positieve kanten te zien
Gordon spreekt uitstekend Engels, maakt contact met mensen uit andere landen en lijkt online oprecht plezier te hebben. Soms hoor ik gesprekken waarin jongens elkaar helpen met problemen op school of gewoon een luisterend oor bieden. Dan denk ik dat ik misschien vastzit in een beeld van vriendschappen dat niet meer past bij deze tijd. Maar zelfs als ik dat denk, hoop ik nog steeds dat er daarnaast ook ruimte blijft voor echte ontmoetingen. Dat hij ooit weer eens vrienden mee naar huis neemt, dat ik jongens hoor lachen in de woonkamer en dat er weer leven in huis komt zoals vroeger. Komt dat nog misschien?
Soms heb ik het gevoel dat ik mijn zoon mis terwijl hij gewoon thuis is
Ik weet dat hij plezier heeft, zonder mij in de omgeving. Misschien hoort dat bij het opvoeden van een puber. Misschien hoort loslaten er simpelweg bij. Maar op sommige avonden zit ik beneden op de bank, hoor ik hem boven met zijn vrienden praten en denk ik hetzelfde als altijd: ik zou zo graag weer eens een paar puberjongens beneden op de bank zien zitten.
TIFFANY
