Cindy (39): "De eindmusical opname zou ik regelen, dat ging uiteindelijk gigantisch mis..."

Ik had maanden naar die avond uitgekeken

De avond van de eindmusical van groep 8 stond al maanden in onze agenda. Mijn dochter Danine leefde er al sinds de kerstvakantie naartoe. Iedere week werd er gerepeteerd, liedjes werden thuis geoefend en steeds vaker hoorde ik haar zingend door het huis lopen. Ze had een rol waar ze ontzettend blij mee was en tot haar eigen verbazing had ze zelfs een solo gekregen. Dat vond ze geweldig, maar tegelijkertijd maakte het haar ook zenuwachtig. In de weken voor de musical hoorde ik regelmatig hoe ze zichzelf oefende op haar kamer. Soms zong ze zachtjes, soms vol overtuiging. Ik wist hoe belangrijk die avond voor haar was.

Voor mij was het niet alleen de laatste musical van mijn kind op de basisschool

Het voelde ook als het einde van een hele periode. Danine zat al jaren op dezelfde school. Ik kende de leerkrachten, kende de ouders en kende de kinderen die samen met haar waren opgegroeid. Ineens besefte ik dat dit één van die momenten was waar je later nog vaak op terugkijkt. Misschien juist daarom besloot ik dat ik de hele musical professioneel wilde vastleggen.

Fotograferen is mijn grootste hobby

Naast mijn gewone werk ben ik al jaren hobbyfotograaf. Wat ooit begon met foto's maken van de kinderen groeide langzaam uit tot iets veel groters. Ik maak regelmatig foto's op verjaardagen en familiedagen en de afgelopen jaren ben ik ook steeds vaker gevraagd om huwelijken vast te leggen. Niet omdat ik mezelf een professionele fotograaf noem, maar omdat ik het gewoon ontzettend leuk vind om mooie herinneringen te maken voor andere mensen.

Ik maak niet alleen foto's, maar ook video's

Daarna zit ik vaak uren achter mijn laptop om alles te bewerken. Dat proces vind ik bijna net zo leuk als het filmen zelf. Ik kan helemaal opgaan in het uitzoeken van beelden, het kiezen van muziek en het maken van een video die precies de juiste sfeer oproept. Daarom wist ik al ruim van tevoren dat ik van de musical iets bijzonders wilde maken. Niet alleen voor Danine, maar voor de hele klas. Ik zou een proffessionele video maken. Ik had goed overlegd met de juf. Oudera wisten dat ze niet hoefden te filmen. Lekker, alleen naar de kinderen kijken. De rest deed ik.

De avond verliep precies zoals ik had gehoopt

Vanaf het moment dat de musical begon, liep alles eigenlijk perfect. Ik had een goede plek en kon vrijwel alles vastleggen. De kinderen deden het geweldig. Er werd gelachen, gezongen en soms ging er iets mis, maar juist dat maakte het zo leuk. Ik bleef voortdurend filmen en maakte tussendoor ook foto's. Mijn SD-kaart liep langzaam vol met herinneringen waarvan ik toen nog dacht dat ik ze voor altijd zou bewaren.

Toen Danine haar solo zong, voelde ik de tranen achter mijn ogen prikken

Ik keek door mijn scherm terwijl zij daar op het podium stond. Ze zag er ineens zoveel ouder uit dan het meisje dat ooit huilend haar eerste schooldag had beleefd. Haar stem trilde een klein beetje van de zenuwen, maar ze deed het fantastisch. Ik wist zeker dat ik dat moment later nog honderd keer zou terugkijken.

Aan het einde van de avond kwamen verschillende ouders naar me toe

Sommigen wisten dat ik vaak filmde en vroegen direct of ik de beelden wilde delen als de video klaar was. Natuurlijk wilde ik dat. Sterker nog, ik had er al helemaal zin in om eraan te beginnen. Terwijl de kinderen afscheid namen van elkaar, dacht ik vooral aan alle mooie beelden die op mijn SD-kaart stonden.

Ik kon niet wachten om aan de video te beginnen

Toen we die avond thuiskwamen, was ik moe maar vooral enthousiast. Danine zat nog helemaal vol van alles wat er was gebeurd. Ze praatte aan één stuk door over haar klasgenoten, over een grap die tijdens de musical was misgegaan en natuurlijk over haar solo. Mijn man en ik luisterden glimlachend naar haar verhalen terwijl ik ondertussen al dacht aan de beelden die op mijn camera stonden. Zodra Danine naar bed was gegaan, pakte ik mijn camera erbij. Ik haalde de SD-kaart eruit en stopte die in mijn laptop.

Op het scherm verschenen direct tientallen bestanden

Foto's, filmpjes en opnames van de hele avond. Ik klikte er een paar aan en kreeg meteen weer kippenvel. Daar stond Danine op het podium. Daar zag ik de hele klas samen zingen. Daar hoorde ik het applaus van alle ouders. Het waren precies de beelden waarop ik had gehoopt. Eigenlijk wilde ik direct beginnen met bewerken, maar het was inmiddels laat geworden. Ik besloot verstandig te zijn en de volgende dag verder te gaan. Ik zette alles klaar, sloot de laptop af en liet de SD-kaart erin zitten. De volgende avond zou ik rustig beginnen met het maken van de video. Ik had er ongelooflijk veel zin in.

De volgende dag veranderde alles

De ochtend begon heel normaal. Danine was naar een vriendin en ik was zelf even weg geweest. Toen ik later thuiskwam, voelde ik eigenlijk direct dat er iets niet klopte. Het is gek hoe je dat soms aanvoelt voordat je precies weet wat er aan de hand is. De achterdeur stond op een kier en mijn eerste gedachte was nog dat ik hem misschien zelf niet goed had afgesloten. Maar toen ik binnenkwam, zag ik meteen dat er spullen verschoven waren.

Een kast stond open, een lade hing half uit een meubel

En op de vloer lagen spullen die daar niet hoorden te liggen. Mijn hart begon direct sneller te kloppen. Terwijl ik door het huis liep, wist ik eigenlijk al genoeg. Er was ingebroken. Toch bleef ik hopen dat het misschien mee zou vallen, dat er vooral gezocht was maar weinig was meegenomen. Die hoop verdween snel toen ik de woonkamer en de werkkamer beter bekeek.

Mijn laptop was weg

In de eerste minuten liep ik als een soort robot door het huis. Je probeert overzicht te krijgen, maar tegelijkertijd registreert je hoofd nauwelijks wat je ziet. Ik zag dat sieraden weg waren, een tablet was verdwenen en ook andere waardevolle spullen bleken niet meer op hun plek te liggen. Mijn man belde ik direct op zijn werk. Maar pas toen ik boven kwam, voelde ik de echte paniek opkomen. Mijn bureau was leeg. De plek waar mijn laptop altijd stond, was leeg.

Toen schoot er ineens iets door mijn hoofd waardoor mijn maag letterlijk omdraaide

De SD-kaart van de musical zat nog in die laptop. Op dat moment maakte ik me niet eens meer druk om de laptop zelf. Natuurlijk was dat vervelend, maar die kon vervangen worden. Wat niet vervangen kon worden, waren de beelden van de musical. De solo van Danine, de foto's van de klas, de laatste avond van groep 8 en alle herinneringen die ik zorgvuldig had vastgelegd stonden op die ene kaart opgeslagen. Ineens besefte ik dat niet alleen mijn laptop weg was, maar waarschijnlijk ook alles wat ik de avond daarvoor had opgenomen.

Ik bleef zoeken naar een oplossing

De uren daarna leefde ik volledig op adrenaline. Er werd aangifte gedaan, familie werd gebeld en overal in huis werd gekeken wat er precies verdwenen was. Toch bleef ik ondertussen zoeken naar een manier waarop de beelden misschien nog ergens konden bestaan. Had ik misschien al iets gekopieerd? Was er automatisch een back-up gemaakt zonder dat ik het wist? Had ik toch ergens een map opgeslagen? Ik controleerde werkelijk alles.

Externe harde schijven, cloudopslag, oude mappen op andere apparaten

Zelfs plekken waarvan ik wist dat de kans klein was. Iedere keer hoopte ik dat ik iets over het hoofd had gezien. Maar diep van binnen wist ik het antwoord eigenlijk al. Duhhh. Ik had nog niets veiliggesteld. Alles stond nog op die SD-kaart. Hoe vaker ik dat besefte, hoe verdrietiger ik werd. Van alle spullen die waren meegenomen, was dat kleine stukje geheugenkaart voor mij het meest waardevolle bezit geweest.

Het nieuws aan Danine vertellen vond ik verschrikkelijk

Toen Danine thuiskwam, moest ik haar vertellen wat er gebeurd was. Ze schrok natuurlijk van de inbraak, maar haar reactie veranderde direct toen ik vertelde dat de beelden van de musical waarschijnlijk weg waren. Het eerste wat ze vroeg was of haar solo ook verdwenen was. Ik knikte en zag haar gezicht veranderen. Ze werd stil. Heel stil.

Ik wist hoeveel die avond voor haar had betekend

Ik wist hoe zenuwachtig ze was geweest voor haar optreden en hoe trots ze achteraf was toen alles goed was gegaan. Ze had zich al verheugd op de video die ik zou maken. Op het moment dat ik haar vertelde dat die er waarschijnlijk nooit zou komen, voelde ik me verschrikkelijk. Natuurlijk wist ik dat het niet mijn schuld was dat er was ingebroken, maar toch voelde het alsof ik haar iets had afgenomen wat ontzettend belangrijk voor haar was geweest.

Daarna kwam het moeilijkste telefoontje

Een dag later moest ik school bellen. Ik had namelijk aan verschillende ouders beloofd dat ik een mooie video van de musical zou maken. Sommige ouders hadden de hele voorstelling nauwelijks kunnen zien omdat ze met jongere kinderen bezig waren geweest. Anderen hadden geen foto's of video's gemaakt en vertrouwden erop dat ik alles had vastgelegd. Ik zelf trouwens ook. Tot die inbraak.

Ik weet nog dat ik met mijn telefoon in mijn hand zat en moeite had om het nummer in te toetsen

Het voelde alsof ik mensen moest teleurstellen terwijl ik daar zelf niets aan kon doen. De leerkracht reageerde ontzettend begripvol en ook de meeste ouders waren ontzettend lief. Iedereen zei hetzelfde: dat het niet mijn schuld was en dat ik er niets aan kon doen. Toch veranderde dat niets aan mijn gevoel. Ik had zo graag iets moois willen maken voor de kinderen als afsluiting van hun basisschooltijd. Nu kon dat niet meer.

Sommige herinneringen krijg je nooit meer terug

Een nieuwe laptop kun je kopen. Een gestolen tablet kun je vervangen. Zelfs sieraden zijn uiteindelijk spullen die opnieuw gekocht of vervangen kunnen worden. Maar die beelden van de musical kwamen nooit meer terug. Die avond kon niet opnieuw worden opgenomen. De solo van Danine kon niet opnieuw worden gezongen. Die laatste gezamenlijke momenten van groep 8 waren voorbij. Dit was vreselijk.

Ik was heel verdrietig

Al die herinneringen die op die kaart stonden. Het ging niet alleen om mijn dochter. Het ging om een hele klas kinderen die samen een hoofdstuk afsloten. Ik had dat willen bewaren. Ik had daar iets moois van willen maken. En ineens was alles weg.

Nog steeds denk ik eraan terug

Inmiddels is het alweer een tijd geleden. Danine zit niet eens meer op de basisschool. Ze heeft nieuwe vrienden gemaakt, zit op de middelbare school en praat nog maar af en toe over de eindmusical. Toch denk ik er nog regelmatig aan terug. Soms wanneer ik een SD-kaart uit mijn camera haal. Soms wanneer ik een back-up maak. En soms wanneer ik langs de school fiets. Dan denk ik aan die avond waarop alles perfect leek te zijn gegaan. Aan hoe blij ik thuiskwam. Aan hoeveel zin ik had om aan de video te beginnen.

En aan hoe ik nog geen twaalf uur later voor een leeg bureau stond

Het gekke is dat ik me van die inbraak zelf steeds minder herinner. De verdwenen spullen ben ik grotendeels vergeten. Wat is gebleven, is het gevoel van die verloren beelden. Want van alles wat werd meegenomen, zat de meeste waarde uiteindelijk niet in de laptop zelf. Die zat in die kleine SD-kaart die erin zat. En die heb ik nooit meer teruggezien. Helaas.

CINDY