Tiffany (44): "Ik merk dat mijn zoon sociaal onhandiger wordt in het echte leven, dit komt door zijn scherm"
Ik herken mijn zoon soms nauwelijks terug in sociale situaties
Wat me de laatste tijd steeds vaker opvalt, is dat Gordon in het echte leven veel terughoudender lijkt geworden. Laatst kwamen de buren spontaan langs met hun zoon, een jongen met wie Gordon vroeger regelmatig speelde. Ze hadden elkaar al een tijd niet gezien en ik dacht eigenlijk dat het gezellig zou zijn als ze even konden bijkletsen. Gordon kwam echter nauwelijks beneden. Hij zei snel hallo, bleef een paar minuten staan en verdween daarna weer naar boven. Achteraf vertelde hij dat hij geen zin had in een ongemakkelijk gesprek. Dat vond ik eerlijk gezegd best verdrietig om te horen. Vroeger stapte hij zonder nadenken op andere kinderen af. Nu lijkt hij soms meer op zijn gemak achter een scherm dan tegenover iemand die daadwerkelijk voor hem staat.
Ik vraag me af of hij iets mist
Ik vraag me regelmatig af of Gordon iets mist doordat bijna al zijn contact online plaatsvindt. Toen ik vijftien was, draaide mijn leven om vriendinnen. We fietsten samen naar school, hingen rond in het winkelcentrum, zaten uren op bankjes te praten en maakten plannen voor het weekend. Natuurlijk deden we ook genoeg nutteloze dingen, maar juist daarin gebeurde van alles. Je leerde omgaan met ruzies, ongemakkelijke situaties, verliefdheden en teleurstellingen. Bij Gordon lijkt veel daarvan zich digitaal af te spelen. Misschien gebeurt het wel degelijk, maar ik zie het niet. Dat maakt het soms lastig om in te schatten hoe het echt met hem gaat.
Mijn grootste zorg is eigenlijk eenzaamheid
Wat me misschien nog wel het meest bezighoudt, is de vraag of Gordon zich soms eenzaam voelt zonder dat hij het zelf doorheeft. Want hoe weet je eigenlijk of iemand genoeg sociale contacten heeft? Hij praat uren per dag met anderen, hij lacht, hij maakt grapjes en hij lijkt plezier te hebben. Toch zie ik ook een jongen die vrijwel altijd alleen op zijn kamer zit. Ik vraag me soms af of hij over een paar jaar terugkijkt op deze periode en denkt dat hij dingen heeft gemist. Niet omdat hij ongelukkig was, maar omdat hij nooit heeft ervaren hoe leuk sommige momenten buiten een scherm kunnen zijn.
Ik probeer er voorzichtig over te praten
Af en toe probeer ik een gesprek met hem aan te gaan. Dan vraag ik wie die jongens eigenlijk zijn, hoe lang hij ze kent en of ze ooit hebben afgesproken in het echt. Soms vraag ik waar ze wonen of wat ze naast gamen doen. Meestal reageert Gordon dan alsof ik een politieverhoor afneem. Hij vindt mijn vragen overdreven en volgens hem maak ik me druk om niets. Soms zegt hij zelfs letterlijk dat ik zijn wereld niet begrijp. En misschien heeft hij daar ergens ook wel gelijk in, want ik ben opgegroeid in een totaal andere tijd. Toch blijft het lastig wanneer hij het gesprek vrijwel direct afkapt. Ik probeer oprechte interesse te tonen, maar voor hem voelt het vaak alsof ik kritiek heb op iets wat voor hem heel normaal is.
Acht uur op een kamer voelt voor mij niet normaal
Wat het ingewikkeld maakt, is dat het niet alleen om die online vrienden gaat. Het gaat ook om de hoeveelheid tijd die hij achter een scherm doorbrengt. Sommige dagen lijkt hij nauwelijks van zijn stoel af te komen. Hij komt thuis van school, eet iets, loopt naar boven en vervolgens zie ik hem urenlang niet meer. Zijn headset gaat op en de rest van de avond verdwijnt hij in een wereld waar ik geen onderdeel van ben. Soms kom ik boven om iets te vragen en schrik ik van hoe lang hij daar al zit. Dan staat er een half leeg blikje energydrank naast zijn toetsenbord en kijkt hij me geïrriteerd aan omdat ik hem onderbreek. Op zulke momenten maak ik me niet alleen zorgen over zijn sociale leven, maar ook over zijn gezondheid.
Mijn man kijkt er heel anders naar
Mijn man zegt vaak dat de wereld veranderd is en dat jongeren tegenwoordig nu eenmaal anders contact hebben dan vroeger. Volgens hem zijn online vriendschappen net zo echt als de vriendschappen die wij vroeger hadden. Soms denk ik dat hij daar best een punt heeft, want als ik eerlijk ben zie ik ook dat Gordon oprecht plezier heeft met die jongens. Hoeveel online contact hij ook heeft, uiteindelijk zit hij fysiek wel heel vaak alleen op zijn kamer. Mijn man kan dat makkelijker loslaten dan ik. Misschien is dat ook een verschil tussen vaders en moeders.
Van buitenaf lijkt er niets aan de hand
Als ik mijn zorgen met anderen deel, krijg ik daarom vaak dezelfde reactie: dat hij toch gewoon een rustige puber is. Van buitenaf lijkt er inderdaad weinig aan de hand. Maar ik zie ook hoe klein zijn dagelijkse wereld soms geworden is. Moet dat niet anders?
Een simpele vraag zette alles op scherp
Laatst vroeg ik hem wanneer hij voor het laatst echt met iemand had afgesproken. Niet online, maar gewoon in het echt. Hij moest serieus nadenken over het antwoord. Uiteindelijk zei hij dat het waarschijnlijk een paar maanden geleden was. Toen hij dat zei, schrok ik daar meer van dan hijzelf. Voor hem leek het een volkomen normaal antwoord. Voor mij voelde het heel anders, omdat ik me ineens realiseerde dat ik het eigenlijk niet eens vreemd meer vond dat hij vrijwel nooit ergens naartoe ging.
Ik ben jaloers op drukke woonkamers
Dat had je me vroeger nooit horen zeggen. Toen Gordon jonger was, vond ik het soms heerlijk als het huis weer leeg was nadat er een groep kinderen over de vloer was geweest. Tegenwoordig kijk ik daar heel anders naar. Soms hoor ik andere moeders vertellen dat hun woonkamer ieder weekend vol pubers zit, dat er pizza wordt besteld, dat er wordt gelachen en dat er overal jassen en schoenen liggen. Dan ben ik soms jaloers. Niet omdat ik behoefte heb aan rommel, maar omdat het zichtbaar maakt dat hun kinderen een sociaal leven hebben waar zij onderdeel van mogen zijn. Ik hoor alleen stemmen door een headset.
Ik probeer ook de positieve kanten te zien
Tegelijkertijd wil ik niet doen alsof alles aan online contact slecht is. Dat zou niet eerlijk zijn. Gordon spreekt beter Engels dan ik op zijn leeftijd deed. Hij leert omgaan met mensen uit andere landen. Soms hoor ik gesprekken waarin jongens elkaar helpen met problemen op school of gewoon een luisterend oor bieden. Dat vind ik mooi om te horen. Er zijn momenten waarop ik denk dat ik misschien te kritisch ben en dat ik misschien vasthoud aan een beeld van vriendschappen dat niet meer past bij deze tijd. Maar zelfs dan blijf ik hopen dat er naast die online wereld ook ruimte blijft voor echte ontmoetingen.
De schermvrije avond liep volledig uit de hand
Een paar maanden geleden probeerde ik een schermvrije avond in te voeren. Dat leek mij een redelijk idee. Gordon dacht daar heel anders over. Hij werd boos op een manier die ik niet had verwacht. Volgens hem pakte ik zijn sociale leven af. Blijkbaar voelt het voor hem echt zo. Voor hem zijn die jongens niet zomaar mensen waarmee hij een spel speelt. Voor hem zijn het zijn vrienden. Dat besef maakte veel duidelijk, ook al nam het mijn zorgen niet weg.
Misschien begrijp ik zijn generatie niet volledig
Soms vraag ik me af of ik simpelweg moeite heb om mee te bewegen met hoe jongeren tegenwoordig leven. Misschien zijn online vriendschappen veel waardevoller dan ik denk. Misschien bouwen jongeren tegenwoordig op een andere manier relaties op. Dat zou best kunnen. Toch hoop ik dat Gordon uiteindelijk ook ontdekt hoe leuk het kan zijn om gewoon ergens samen te zijn. Om met vrienden op een terras te zitten, door de stad te lopen of urenlang over niets te praten terwijl je naast elkaar zit. Dat zijn herinneringen waar ik nog steeds met plezier aan terugdenk. Ik gun hem dat ook.
De moeilijkste gedachte van allemaal
Als ik heel eerlijk ben, gaat mijn zorg niet eens alleen over gamen of schermen. Het gaat over iets anders. Soms heb ik het gevoel dat ik mijn zoon mis terwijl hij gewoon thuis is. Ik hoor hem boven praten. Ik hoor hem lachen. Ik weet dat hij er is. En toch voelt het soms alsof hij zich afspeelt in een wereld waar ik nauwelijks nog toegang toe heb. Misschien hoort dat ook bij het opvoeden van een puber. Misschien hoort loslaten er simpelweg bij. Maar op sommige avonden zit ik beneden op de bank, hoor ik hem boven plezier maken en denk ik toch hetzelfde: wat zou ik graag weer eens een paar puberjongens beneden aan de keukentafel horen lachen.
TIFFANY
