Anne geeft borstvoeding, maar is een zombie, is een blije moeder ook niet wat waard?!

Na een mentaal loodzware zwangerschap, mochten wij na exact 41 weken eindelijk ons lieve zoontje welkom heten in de wereld. De bevalling zou ik zo overdoen. Die elf minuten persen waren wel te overzien! En dat gevoel dat je baby uit je komt glibberen, is gewoon niet te beschrijven! ‘Hoe kan dit?!’ riep ik naar mijn man, terwijl ons zoontje op mijn borst werd gelegd en ik helemaal ondersteboven was van de moedergevoelens die in me naar bovenkwamen. De liefde voor ons kindje was tijdens de zwangerschap al groot, maar was nu helemaal onbeschrijfelijk.

Hoewel de bevalling spoedig en snel was verlopen merkte ik toch, toen de adrenaline was uitgewerkt, hoe uitgeput ik was. Ik moest nodig mijn energievoorraadje aanvullen, na het (toch wel) natuurgeweld wat me was overkomen.

En toen was daar ineens borstvoeding. Wat een rollercoaster is dat hele borstvoeding verhaal! Aanleggen en oefenen met drinken. Rugbyhouding of madonnahouding? Wel of geen voedingskussen? Wel of geen tepelhoedje? Iedere drie uur wakker maken voor een voeding. En dan die verdraaide stuwing die op dag drie om het hoekje komt kijken. Mijn man grapte gekscherend: ‘Mijn gebeden zijn verhoord!’ terwijl hij naar mijn harde Pamela Anderson rondingen keek. Ik kon alleen maar janken van de pijn. En dat deed ik dan ook. Eindeloos masseren onder de douche en warmte- en koelte kompressen er tegenaan houden om de melkklieren te doen slinken, waren onderdeel van het dag vullende programma.

Read More
Onze kraamverzorgster Rose ziet in dit gezin dat leven en dood zo dicht bij elkaar ligt

Leven en dood, zo dichtbij elkaar

Het is een donderdag, om 07:51 uur gaat mijn telefoon. YES! Een gezin. In dit gezin is vanmorgen vroeg na een vlotte mooie thuisbevalling een 3de zoon geboren. Met de stoere naam;

BOET!

Boet is om 05:38 uur geboren. Rond 7:00 uur bellen ze eerst Opa & Oma Tractor om het blije nieuws te vertellen. In die tussentijd belt de andere Oma. Die drukken ze weg, toeval denken ze.. Ze bellen haar terug en horen een geëmotioneerde oma. Ze vertelt dat de opa (opa Koek) van de kersverse moeder is opgenomen in het ziekenhuis, het gaat écht niet goed.

Opa Koek had nog 3 wensen:

1. 92 jaar worden ✔️

2. Dat de schuur die vorige week is afgebrand bij de woning brand die hem trof wordt afgebroken. ✖️

3. Dat de baby geboren wordt.✔️

Afgelopen maandag op dinsdag werd opa Koek getroffen door een grote brand. Zijn schuur was afgebrand en bij het huis was asbest vrij gekomen. Daarom moest hij weg uit zijn huis. De dag erna werd hij 92 jaar. Zijn verjaardag vierde hij in een zorghotel. Wegens omstandigheden is hij daar vertrokken naar een bed en breakfast.

Maar het gaat slechter en slechter met hem en hij moet naar een hospice. Toch wil hij liever naar het ziekenhuis om nog tijd te rekken voor zijn nieuwe achterkleinzoon die in aantocht is.

De kersverse mama heeft het heel zwaar met alle emoties. Ze is net bevallen en hoort 1,5 uur later dat haar opa op sterven ligt. Oma komt nog vlug op bezoek voordat ze naar haar vader vertrekt. In het ziekenhuis vertelt oma trots aan haar vader dat zijn kleindochter bevallen wis van Boet. Heel trots en met een grote glimlach vertelt hij het tegen de verpleegkundige. Het gaat snel achteruit die dag. En precies 12 uur ná de geboorte van Boet, overlijdt opa Koek.

De kraamweek verloopt veel anders dan het had moeten zijn. Vader zegt; ‘Dit had een feestweek moeten worden...’

Ik probeer er te zijn voor de ouders en neem de zorg over voor Guus & Billy, de 2 trotse grote broers. Ik verzorg ze, speel met ze en ga koekjes bakken. De jongens vinden het super. En ondanks het verdriet dat papa en mama hebben, genieten ze toch. Met Boet gaat het gelukkig goed. Het is een mooi tevreden jongetje. Met mama gaat het na omstandigheden ook wel prima. Het is moeilijk te beseffen allemaal.

Er wordt nog snel een fotoshoot geregeld zodat er een foto van de 3 broers mee de kist in kan. Dinsdagavond wordt de kist gesloten en hebben ze hem voor het laatst gezien. Woensdag is de begrafenis. Ik zorg ervoor dat ze op pad gaat met zakdoekjes, dextro en een rolstoel. Ze is tenslotte net 7 dagen geleden pas bevallen. Die powermama draagt de kist de kerk binnen! Wat ben ik trots dat ze dat gedaan heeft.

Omdat wij als kraamverzorgenden niet alleen mogen blijven met de kindjes of alleen in huis, komt de andere oma in huis. Ik neem die ochtend de zorg over voor Boet en oma voor de 2 jongens.

De laatste dag van het kraambed ben ik eigenlijk vrij, maar omdat dit gezin zoveel al had mee gemaakt, wil ik het graag afmaken. Ondanks alles hebben ze toch een fijne kraamweek gehad.

In dit gezin heb ik gezien hoe dichtbij het leven en de dood liggen. Ergens is het natuurlijk wel een super mooie gedachte. Maar wel heel verdrietig.


Read More
5 tips voor fijn thuiskomen na een bevalling, echt een MUSTREED!


Fijn thuiskomen. Dat is natuurlijk een relatief begrip. We gaan er voor het gemak even vanuit dat je binnen redelijke tijd na de bevalling met een gezonde baby thuiskomt. En dat je een redelijk prettige bevalling hebt gehad, voor zover mogelijk.

We hebben het hier dus over tips die het jou makkelijker maken bij thuiskomst. Waar had ik echt baat bij, wat zou ik een volgende keer anders doen.

Natuurlijk is het voor een ieder anders, maar ik had toen mijn rechterarm willen geven voor deze tips.

Komt ie.

1. Een babykamer die ECHT af is.

Het leek mij een beetje overdreven, een opgemaakt bedje, de luierdoekjes al op de commode, de flessen al uitgekookt. Maar echt. Je hebt bij thuiskomst direct alles nodig. Ik had wel een opgemaakt bedje, maar er lagen nog spullen in en ik had het pak luiers nog niet open gemaakt. Stond ik daar te vloeken met een blote huilende baby en die irritante luiers die te strak in het pak zitten. Kortom: maak de kamer niet alleen af, maar ook gebruiksklaar.

2. Een volle vriezer en koelkast

Wij kwamen thuis rond etenstijd. De kraamhulp was er binnen een kwartier. Of we al wat gegeten hadden? Uhm.. nee. Dus terwijl ik met baby en kraamhulp naar boven ging, schoof manlief een diepvriespizza in de oven. De avond erna aten we een broodje. Daarna een soepje. Een week later ben ik toch maar gaan vragen om “kraamkost” en konden de twee oma’s de keuken in. In België trouwens heel normaal, een pannetje eten meenemen als je op kraamvisite gaat. En hoe fijn, toch gezond en gevarieerd eten, maar niet met een huilende baby de keuken in hoeven. Als ik met verlof ga, ga ik een paar dagen gebruiken om de vriezer vol te koken.

3. Vergeet jezelf niet

Een eigen thermometer, paracetamol, arnica druppels, coldpack, extra pyjama. Allemaal dingen waarvan ik van tevoren niet echt wist dat ik ze nodig had. Ze stonden niet op het uitzetlijstje, vriendinnen hadden ze niet expliciet genoemd. Voor de baby had ik bijna alles in huis. Voor mezelf moest manlief nog regelmatig op pad. Zo had ik geen idee hoeveel maandverband je op een dag verslijt en waar laat je die dingen. Ik heb er pedaalemmerzakjes voor gebruikt, vond ik héél fijn. Kon het meteen de kliko  in. Meest waardevolle tip: een zakje appelstroop in de vriezer. Dat kan je vormen als het bevroren is. En dan past het precies in je slip..

4. Ga pas naar huis als je je goed voelt

Misschien heel vanzelfsprekend. Maar er is niks vervelender als terug moeten met je baby. Als je het idee hebt dat er iets nog niet lekker gaat, meld dit dan. Wij stonden 5 uur na de bevalling op de parkeerplaats met de maxi cosi. Ik had ternauwernood een plas gedaan en baby had nog geen voeding op. Ik wilde ZO graag naar huis. Eenmaal thuis ging het met de dag minder en na 7 dagen konden we dochterlief terug brengen naar het ziekenhuis. Ik denk nog steeds wel eens na over de snelheid waarmee we naar huis mochten. Bij de volgende vertrek ik pas als de baby een volledige voeding heeft gehad en ik zelfstandig kan douchen.

5. Accepteer hulp en durf ook nee te zeggen!

Hond uitlaten? Ja graag! Visite die even de vaatwasser uitruimt? Doe maar! Even de baby in de gaten houden terwijl ik douche? Top! Ik vond het bij de eerste erg lastig om hulp te vragen. Toen dochterlief reflux bleek te hebben en veel huilde, was ik al blij met visite die haar vast wilde houden. Maar hoe fijn als visite het aanbiedt?! Accepteer die hulp. Ze zeggen niet voor niets: ‘It takes a village to raise a child’.

Aan de andere kant, zeg ook eens nee. Bijvoorbeeld tegen visite die direct voor de deur staat. Die op de meest idiote tijdtippen op kraambezoek willen komen. Wij kwamen thuis en vonden het juist fijn dat er direct mensen kwamen, maar als je dat niet wil, zeg het dan ook. Er is nog tijd zat voor visite.

En dan nog deze extra tip:

Proost! Vier het nieuwe leven! Vaak proosten ouders in het ziekenhuis met een flesje champagne. Na 9 maanden weer een glaasje, gegarandeerd dat jij vrolijk thuis komt.

 

 

 

KELLY (klik hier voor haar Instagram)  

 

Read More
Wat?! Moet ik een inwendige echo TIJDENS mijn menstruatie?! Oke, dit gaat 30 meter over mijn grens...

Al snel mocht ik beginnen met mijn eerste Provera kuur, dit slik je tien dagen en tot nu toe ben ik elke keer stipt 3 dagen na het stoppen, ongesteld geworden. Op dag 3 van mijn menstruatie mocht ik dan beginnen met de eerste keer Clomid. Natuurlijk werkt mijn lichaam nooit mee, maar net nu wij op vakantie zijn ineens wel. Zo begon ik dus, midden in onze vakantie in Zwitserland, met de eerste ronde. En man, wat vond ik dat spannend! De artsen hadden mij voorbereid op de meest nare bijwerkingen, waar ik dan ook continu op ging letten. Zoals ieder ander begon ook ik met 50mg, en ik moet zeggen dat deze ronde meeviel. Alhoewel, ik had moodswings waar je U tegen zei en ik was snel vermoeid, maar naast dat had ik niks te klagen. Mijn man daar in tegen wel haha. Goed, na de vakantie hadden we meteen onze eerste follikelmeting, om te kijken of de Clomid zijn werk had gedaan. Helaas was er totaal niks gebeurd of veranderd, en mocht ik 3 dagen later voor een tweede meting. Ook die echo liet niks verrassends zien, en ik ging naar huis met een nieuw recept voor Clomid, dit keer 100mg.


Uiteraard moest ik weer eerst beginnen met Provera, en begon het riedeltje weer van voor af aan. Super vervelend, want die dagen vond ik altijd zo'n tijdverspilling en slopend. Toen ik drie dagen na de Provera weer ongesteld was, bereidde ik mij voor op een nieuwe en zwaardere ronde Clomid. Deze viel zwaar tegen, ik was de ganse dag misselijk en aan het kokhalzen, heb het slaaprecord van Doornroosje makkelijk verslagen die week, kreeg onwijs last van mijn hart en wist mij geen raad met al die chaos in mijn hoofd. Ik veranderde echt in een totaal ander mens, zat verre van lekker in mijn vel en mijn man was ook not amused. Op dag 10 kreeg ik weer een follikelmeting, en raad eens? Noppes. Leeg. Verdorie! Hier was ik wel even kapot van. Al die bijwerkingen waren dus voor niks geweest, want mij eierstokken vertikken het gewoon om hun werk te doen! Een tweede en derde follikelmeting waren net zo leeg als de eerste, en gezien mijn hartproblemen en de klachten die ik daarbij had deze ronde, zouden ze het even bespreken.


De behandelende arts kende die bijwerkingen niet, en nam het risico toch om nog één keer Clomid te proberen, 150mg. Zo haalde ik dus weer een nieuwe lading aan pillen op, voor de laatste keer. Ik begon weer met 10 dagen Provera, en werd weer drie dagen later ongesteld. De Clomid werd weer uit de kast gehaald, en deze ronde was letterlijk een hel. De hartklachten waren verdwenen, maar halleluja, wat ik ervoor terug kreeg was al helemaal geen pretje. Toen er bij de eerste follikelmeting niks te zien was, was ik ergens onwijs opgelucht. Ik wist zeker dat het niet zou aanslaan, en ik over mocht op injecties. Ondanks mijn angst voor naalden, gaf dit idee mij enorme rust. Er viel een heuse last van mijn schouders en ik was blij dat ik niet nog een maand door die hel heen hoefde. De tweede en derde meting waren, zoals gewoonlijk, ook leeg. Er stond een gesprek gepland met de behandelende arts, om de boel te bespreken. Ondertussen was ik alweer gestart met een nieuwe Provera kuur, zou dit dan de laatste zijn?


19 maart zitten wij weer aan het bureau bij de fertiliteitsarts, ditmaal niet met klamme handjes maar met een brede grijns op mijn gezicht. Zoals jullie al merken uit mijn blogs, zijn wij ontzettend nuchter en positief, en vonden wij die overstap dus helemaal geen drama. We kregen uitleg over de injecties, en ik moest wachten op een menstruatie zodat ze een echo konden maken. Oké mensen, vanaf hier komt de TMI: want wat zeg je me nou? Een echo, TIJDENS mijn menstruatie? Mag ik even aan je voorhoofd voelen? Verdomme, daar gaat mijn comfortzone. Dertig meter over mijn grens heen. Maar het moet, kop op Kyr, het is zo voorbij. Na het gesprek ging ik met een loodzware maag naar huis. Normaliter was ik dolgelukkig zodra ik ongesteld werd, nu vond ik het helemaal niet erg als die menstruatie weken op zich liet wachten. Een dag later werd ik ongesteld, hoera. Donderdag mocht ik voor een echo komen, om te kijken of de boel rustig is. Daarna mag ik starten met spuiten.


Je raad het al, ik werd geroepen door een man. En niet gewoon een man, nee eentje die al 30 jaar met pensioen had moeten zijn. No offense voor de mannelijke gynaecologen onder ons, maar die komen dus echt niet bij mijn edele delen in de buurt, zéker niet als ik ongesteld ben! En als klap op de vuurpijl stond er ook nog een stagiaire in de kamer. Wát een gezelligheid zeg, gaan we nu met zijn alle naar mijn vagina kijken? Ik was hier niet van gediend, en de hormonen in mijn lijf deden zijn werk. "Sorry, niks persoonlijks hoor, maar ik wil een vrouw. Dat staat ook in mijn dossier", na een beetje zielig praten en grote puppy ogen kreeg ik een vrouw voor de echo. Pfoe, dat is beter. Ik mocht mij uitkleden achter het gordijn, en nam nog even een paar keer diep adem. Hoppa, de echo zat er voordat ik het wist alweer in, en was ook met die snelheid weer voorbij. "Je kan een beetje lekken, dus hier heb je een washandje", uh oké. Thanks, I guess. Dat washandje was dus inmiddels de rode zee, "beetje lekken" ammehoela. Ik merk wel dat ik onwijs geïrriteerd ben, wat een ochtend.


De echo was prima, en ik mocht starten met prikken. Voor degene die het nog niet weten: ik heb echt een ernstige naalden fobie. Als kind zette ik de boel zo op stelten, dat ik bij elke vaccinatie op voorhand al apart werd genomen. Als het even kon, blèrde ik het dorp bij elkaar en sloeg ik in de rondte. Met grof geweld werd er een naald in mijn arm gerost, en ik denk dat ik daar ook gewoon een trauma aan over heb gehouden. Afgelopen jaar ging al wat beter, ik kon in ieder geval zelf gaan bloedprikken zonder drama te schoppen. Maar ja, om nou dagelijks jezelf te spuiten is even een stapje verder.

 

 

 

KYRA

Read More
Bevallingsverhaal: "Bevallen?! Easy! Ik zou het zo weer doen hoor!"

Het begon in november 2010. Toen kwamen wij erachter dat ik zwanger was. Super spannend natuurlijk! Mijn zwangerschap verliep heel soepel. Ik ben achteraf maar 1 keer misselijk geweest, dat was op de allereerste ochtend van mijn zwangerschap. Wel was ik de eerste 13 weken echt mega moe. Ik ging moe slapen en werd moe wakker. Maar verder helemaal niks te klagen. De zwangerschap was ook een goede stok achter de deur om het net gekochte huis klaar te hebben voordat de baby zou komen.  

Bij alle controles bij de verloskundige kreeg ik te horen dat het waarschijnlijk nog wel even zou duren aangezien de baby nog helemaal niet was ingedaald. Ik moest er maar van uit gaan dat ik na de uitgerekende datum zou bevallen. Ik vond alles prima al was ik er inmiddels wel een beetje klaar mee. Zo’n buik zit op een gegeven moment toch aardig in de weg. Bij de controle op 39 weken vroeg de verloskundige of ik hem al had gevoeld die dag en ik gaf aan dat hij wel wat rustiger was. Alle alarmbellen gingen af en ik werd direct doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een ecg. Gelukkig was alles goed en had hij gewoon even een rustige ochtend gehad.

Een paar dagen later, dinsdag 26 juli, was ik helemaal onrustig en uit mijn hum. Ik werd helemaal gek van mezelf! Ik kon het niet plaatsen waarom ik zo onrustig was. Achteraf was het omdat de baby die dag was ingedaald. De nacht heb ik prima geslapen zover dat gaat hoogzwanger.

Toen ik rond 5 uur in de ochtend wakker werd van rugpijn was ik snugger genoeg om te bedenken dat het misschien wel eens een wee zou kunnen zijn. Ik ben uiteindelijk weer in slaap gevallen en heb mijn man nog naar zijn werk horen gaan. Rond 8 uur kwam de rugpijn weer en trok het weg, even later weer wat rugpijn en toen heb ik toch de verloskundige maar gebeld. Ik gaf aan dat ik dacht dat het misschien was begonnen. Ze vroeg me aan het nog even een paar uur af te wachten en dan over een uur of 2 even terug te bellen. Rond half 10 kwam er een appje dat de beste vriend van mijn man weer vader was geworden. Zijn vrouw en ik waren 1 dag na elkaar uitgerekend. Maar we hadden dezelfde verloskundige dus ik wist dat mijn verloskundige er al een lange nacht op had zitten. Om 10 uur heb ik mijn man gebeld op zijn werk of hij toch maar naar huis kon komen. Gelukkig werkte hij niet ver van huis en was dus met 20 minuten thuis. Toen de verloskundige maar weer gebeld of ze toch langs kon komen. Ze vroeg me of ik het nog een uurtje vol kon houden zo zodat zij nog heel even kon rusten. Ik voelde me prima dus ik had daar geen problemen mee. In die tussentijd heb ik iedereen maar even gebeld.  We hadden mijn moeder en schoonmoeder gevraagd bij de bevalling te zijn. Wat mijn zussen zouden doen moesten ze zelf weten. Mijn beste vriendin zou ook komen. Toen ik haar na 10 keer bellen nog niet had gesproken heb ik haar man maar gebeld. Ze bleek die dag met vriendinnen naar Walibi België te zijn en had haar telefoon uit gezet die muts!

Mijn schoonmoeder en mij oudste zus moesten van uit een andere stad komen dus die waren al onderweg naar huis. Mijn andere zus had zelf nog verlof omdat ze 3 maanden daarvoor zelf was bevallen van haar eerste kindje.

Toen de verloskundige rond 12 uur kwam zei ze “Oh je ziet er best ontspannen uit, ik denk dat je een centimeter of 2 ontsluiting hebt maar we gaan het wel even nakijken". Ik bleek inmiddels al op de helft te zijn!! Ik kreeg de keus om meteen naar het ziekenhuis (ik wilde zelf graag in het ziekenhuis bevallen) te gaan of over een uurtje. Ik koos voor het laatste zodat we iedereen konden bellen en ik nog even lekker kon douchen. Om half 2 stond de verloskundige weer bij ons. Zij zou achter ons aan rijden naar het ziekenhuis zodat ze ons kon helpen voor het geval dat nodig zou zijn. Gelukkig wonen we 10 minuten van het ziekenhuis vandaan en waren we er zo. Vlak voordat ik het ziekenhuis in liep belde eindelijk mijn beste vriendin terug en heb ik haar gelukkig nog even gesproken.

Ik werd naar een bevallingskamer gebracht en daar werd weer gekeken hoe ver ik was. Inmiddels had ik 6 centimeter ontsluiting. Om half 3 werden mijn vliezen gebroken en toen kwamen de stormweeën. Wat een ellendige dingen zeg, gelukkig was het maar voor 4 centimeter! Deze kon ik een hele tijd goed opvangen. Tot het moment dat ik door mijn knieën zakte van de pijn en ik op bed moest gaan liggen. Op bed kon ik de weeën niet meer opvangen en ik weet nog dat ik dat verschrikkelijk vond. Ik gaf aan dat ik het echt niet meer vol hield zo en of ik al iets mocht doen.

Inmiddels was het half 4 en mocht ik gaan persen. Mijn moeder zei toen “Oh die is er wel voor 4 uur" waarop de co-assistente* zei “nou ga daar maar niet van uit", op zo’n manier van daar heb je weer zo’n moeder die denkt dat haar dochter dit wel even doet.

Toen de verloskundige me zei dat tussen elke perswee de baby weer een klein stukje terug ging dacht ik mooi niet! Ik heb alle spieren die ik nog aan kon spannen aangespand zodat hij zeker niet terug zou gaan want hij moest eruit!

Na 20 minuten persen is om 10 voor 4 is onze zoon Timo geboren. Op het moment dat ze hem bij me legde vroeg ik me direct af waar hij vandaan kwam. Mij man heeft me al die tijd gesteund en geholpen. Zonder hem was het een stuk zwaarder geweest.

Timo was helemaal gezond, woog 2925 gram en was ongeveer 47 centimeter. Hij was klein maar helemaal perfect. Ook de placenta ging er goed en snel uit. Ik vond het heel bijzonder dat mijn moeder, schoonmoeder en mijn zussen Timo hebben geboren zien worden. Iedereen die we erbij wilde hebben was in het ziekenhuis. Iedereen heeft hem ook direct kunnen bewonderen, dat was echt ideaal. Om 6 uur hebben we iedereen naar huis gestuurd zodat we lekker wat tijd hadden met z’n drieën. Na het verplichte plassen en wat eten mochten we naar huis. Om 8 uur ’s avonds zaten we weer heerlijk thuis op de bank. Mijn beste vriendin is Timo nog komen bewonderen en de kraamhulp heeft ons fijn de eerste nacht in geholpen.

Het herstellen van de bevalling ging ook super goed. Ik kan niet zeggen dat ik echt ergens last van heb gehad. Ik ben wel nog steeds mega vergeetachtig, mijn voeten zijn een halve maat groter geworden en maatje 34 heb ik ook niet meer. Maar dat maakt mij allemaal niet zo veel uit, ik heb een fantastische zoon die over een paar maanden al 8 wordt!

Ik schaam me soms bijna dat mijn bevallingsverhaal er 1 uit het boekje is. Ik zou zo alles weer overdoen als wij nog een 2de kindje hadden gewild. Maar ons gezin is zo compleet.

*Mijn verloskundige heeft de bevalling begeleidt maar omdat ik in het ziekenhuis ging bevallen was er natuurlijk ook een verpleegster van het ziekenhuis bij en die vroeg me of er een co-assistente mee mocht kijken. Mijn man en ik vonden dat prima.

 

 

PAULIEN

 

Read More
Ik was niet direct op slag verliefd op mijn baby, dit kwam veel en veel later!

Donderdag 19u. Ik ben 32 weken zwanger.  Ineens voel ik me heel lastig en krijg ik last van krampen. Die nacht slaap ik ook heel onrustig.


Vrijdag 10u. Nog steeds last van krampen alsof ik mijn menstruatie ga krijgen. Dit kunnen  toch geen weeën zijn? Dat zou ik toch wel voelen/weten?  


Vrijdag 13u. Ik besluit om naar het ziekenhuis te gaan. Na een half uurtje aan de monitor  blijkt dat ik dus wel weeën heb. Ik krijg 2 remmers toe gediend en een spuit voor longrijping. De vroedvrouw zegt dat we het waarschijnlijk nog even gaan kunnen tegenhouden.  


Vrijdag 14u. Mijn water breekt. Ineens blijkt dat het toch wel eens voor vandaag zou kunnen zijn. Ik weet niet wat me over komt. Ik kan het allemaal niet goed vatten en begin te panikeren over praktische dingen (geboortekaartje, kinderkamer en spullen die nog niet in orde zijn...).


Vrijdag 16u20. Op een half uur tijd ben ik van 4 cm tot bevallen over gegaan. Ik zeg tegen de vroedvrouw dat ik de pijn niet meer aan kan en dringend naar toilet moet. Als de vroedvrouw eens kijkt lijkt ze even in paniek.  Ze belt onmiddellijk iedereen op dat ze dringend moeten komen want dat ik aan het bevallen ben. Ineens stonden er heel veel mensen op de kamer die allemaal snel in actie schieten. Ik slaag volledig in paniek. Wat is dit allemaal?! De bevalling is kort maar heel heftig... Mijn zoontje ligt 5 minuutjes op mij  en dan moet hij weg voor onderzoek. Mijn vriend gaat mee met hem. Daar lig ik dan... helemaal alleen. Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld. De ergste ervaring ooit mee gemaakt en niemand die er is. Minutenlang sta ik onder de douche. Ik kan enkel maar vooruit staren en aan niets meer denken. 


Vanaf dan is het allemaal vaag voor mij...ik ben  mezelf niet meer. Ik voel me helemaal geen mama en  niet gelukkig. S'avonds gaan we nog eens  kijken naar hem. Maar ik durf hem niet vast te nemen. Hij is zo klein, zo kwetsbaar en hij ligt zo vredig te slapen. Ik voel me zo leeg en denk dat mijn zoontje me helemaal niet nodig heeft. 


Mijn zoontje heeft meer dan 3 weken op de neo gelegen. De eerste week lig ik ook nog in het ziekenhuis. Week 2 en 3 ging ik elke dag op bezoek van s'ochtends tot s'avonds. Ik heb het er zo moeilijk mee... elke dag hem achterlaten. Weten dat andere mensen voor hem aan het zorgen zijn en niet ik. Ik voel me zo schuldig tegenover hem. Ik ben ook helemaal niet op slag verliefd op hem zoals je altijd overal leest... en nog steeds voel ik me totaal geen mama. Ik zorg wel voor hem maar ik voel geen band. 1 avond zijn we naar een eetfestijn geweest.  Iedereen wenst ons proficiat... dat voelt zo raar aan. Want daar zitten we dan... alleen met ons 2. Dit voelt niet compleet aan.


Op de moment dat hij naar huis mag ben ik zo bang. Ging ik dit wel kunnen? Geen vroedvrouw meer rond mij, geen monitors meer, geen dagelijks bezoekje van de kinderarts... wat als er iets met hem gebeurd? We hadden hem al eens 2 keer blauw zien worden door zuurstof te kort. Wat als dit thuis gebeurd? 


Eenmaal thuis loopt eigenlijk alles heel goed. Maar toch voel  ik me nog steeds niet gelukkig.


Stilletjes aan krijg ik dan toch een band met mijn kind en nu zie ik hem heel graag en voel ik me gelukkig. Ik heb wel veel moeite om hem achter te laten. Ik neem hem overal mee naartoe. Sommige mensen doen daar lacherig over en snappen me niet.  Maar ik heb hem zo lang en zo vaak moeten  alleen late.  n  in het ziekenhuis ... ik krijg dat nu niet over mijn hart... nog niet.


Sanne 

Read More
Ik beviel op de vloer bij mijn ouders thuis op mijn oma's verjaardag!

 en op de plek waar zij overleden was. 

Het was 26-09-2018 en we hadden afgesproken om vanavond gezellig uiteten te gaan. Samen met mijn vriend, broertje, schoonzus en moeder gingen wij die avond sushi eten. Mijn vader was er niet bij want hij moest voor zijn werk naar Texel. We stuurden hem nog een foto van ons om hem jaloers te maken. Toen we klaar waren met eten en om de rekening hadden gevraagd moest ik naar de wc. Ik wilde het eigenlijk ophouden maar dat lukte niet dus ben ik toch nog even snel gegaan. Ik had sinds de laatste weken last van verstopping en ik was blij dat het er nu wel uit kwam. Op de wc kreeg ik last van mijn buik, best wel gekke pijn eigenlijk. Ze stonden ondertussen al op mij te wachten en mijn vriend stond nog te praten met de eigenaar van het restaurant. Ik kreeg ineens een steek in mijn vagina waarop ik mijn moeder aankeek en zei dat ik pijn had en dat ik niet wist of het iets te betekenen had. Ik kreeg steeds meer krampjes dus ik zei dat ik naar huis wilde. In de auto vroeg mijn moeder of we nog even met haar mee naar huis gingen voor een kopje koffie. Ik voelde me eigenlijk wel oké dus stemde daar mee in. Toen ik uit de auto stapte kreeg ik weer last en het gevoel dat ik naar de wc moest, ik gaf aan dat ik dacht dat er wel iets aan het gebeuren was maar wist het niet zeker. Ik ging gelijk naar de wc voor wéér een grote boodschap. De krampen (wat weeen bleken) werden steeds heftiger en ik riep vanaf de wc dat ik het zeker wist. Ik had een goede houding gevonden op het toilet dus ik bleef zitten. Mijn schoonzusje begon met het timen van de weeën. Het was rond half 9 en het bleek dat er al een aardige regelmaat in zat. We spraken af dat we als het aanhield om half 10 de verloskundige zouden bellen. Van mijn moeder moest ik nu van het toilet af komen "voordat er zo een baby in de pot zou liggen", niet wetende dat het echt allemaal zo snel zou gaan. Ik ging op een stoel zitten en voelde ineens nattigheid. Ik keek en schrok me rot, allemaal bloed tussen mijn benen! Ik rende terug naar de wc en zag dat een soort slijm met bloed was. De weeën werden heftiger en heftiger en ik riep dat ze de verloskundige moesten bellen omdat ik naar het ziekenhuis wilde voor een ruggenprik. Dit terwijl ik daar juist zwaar op tegen was omdat ik bang was dat ik verlamd zou raken als ik dat zou doen. Maar de pijn was niet te houden en ik dacht als ik dit nog 10uur moet volhouden dan ga ik dood. Mijn moeder en schoonzusje lachten mij uit omdat het pas net begonnen was.. tien voor half 10 moesten ze van mij de verloskundige bellen. Ik zat/lag inmiddels op de bank maar kon de weeën zo maar slecht opvangen, het liefst ging ik weer op het toilet zitten maar dat kon niet. De verloskundige zou er ongeveer met een half uur zijn. Na dat half uur kreeg ik persdrang en riep dat ik moest persen. Mn moeder schreeuwde naar mijn vriend dat hij de verloskundige weer moest bellen waar ze bleef en zei dat ik niet mocht persen. Gelukkig waren ze er al om de hoek. De vk kwam bij me zitten en stelde wat vragen, geen idee meer wat eigenlijk.. Ze bleef eerst even naar mij kijken en gaf toen aan na mijn volgende wee te gaan voelen op hoeveel cm ontsluiting ik zat. Ze voelde maar zei niks. Ze zei dat ze ook met de wee mee wilde voelen en zei nog steeds niks. Ik dacht of ik heb nog helemaal niks of.... Ze keek haar collega aan en zei we gaan niet meer naar het ziekenhuis we gaan het hier doen. Mijn moeder vroeg hoeveel cm ik had waarop ze antwoordde "volledig, geen randje meer niks" . Waar kan ze gaan bevallen? Ik zag bij die vraag de paniek in mijn moeders ogen schieten. Euh, hier op de bank, boven op bed, op de grond? De salontafel werd aan de kant geschoven en mijn moeder heeft van boven nog een topdekmatrasje en handdoeken gehaald. Daar lag ik dan... Op de vloer in de woonkamer. Ik had laatst nog een grapje gemaakt "mam ik ga echt niet thuis bevallen hoor al die zooi in huis, als dat moet dan doe ik het wel bij jou thuis". Niets leek minder waar. Het was inmiddels half 11 en ik mocht beginnen met persen. Ineens hoor ik dat iemand de deur open doet. Mijn moeder had haar zus een berichtje gestuurd dat ik ging beginnen en die wilde mij nog even succes en een kusje brengen "voordat ik naar het ziekenhuis zou gaan". Ze schrok zich dood toen ze mij op de grond zag liggen en bij de deuropening stond ook nog een soort beademingsapperaat. Ze wilde gelijk weer weg gaan maar mijn moeder had haar nodig aangezien ze best wel bang was en er voor haar gevoel alleen voor stond, dus ze bleef. Ik had met mijn schoonzusje afgesproken dat zij foto's zou maken van de bevalling dus die heeft gelijk haar fotocamera erbij gepakt. Mijn broertje zat boven op zolder te gamen en mijn schoonzusje vertelde dat ik al op de grond lag en beneden zou gaan bevallen. Hier op is mijn broertje stilletjes naar beneden gekomen en ging het vanaf de bank zitten bekijken. Ik lag inmiddels alweer een uur te persen maar het lukte mij maar niet. De verloskundige schreeuwde dat ze NU vorderingen wilde zien want anders ging ze de ambulance bellen en zou ik toch naar het ziekenhuis moeten. Dat zag ik echt niet meer zitten dus ik gebruikte elk beetje kracht wat ik nog had. Vanaf dat moment kreeg ik uit alle hoeken support. Zelfs mijn broertje stond op en begon te schreeuwen "Kom op Romy persen!!". Het hoofdje stond inmiddels maar ik begon moe te worden en de weeën werden minder heftig. Op de een of andere manier kreeg ik haar niet verder. Ik was toen ook al bijna 2 uur aan het persen. Ik smeekte of ze mij alsjeblieft wilde knippen want ik kon niet meer. Toen ze de knip zette floepte ze er zo uit. 

Om 00.20uur werd onze prachtige dochter Noé Yula-Ann geboren. Extra speciaal hieraan is dat het inmiddels 27 September was geworden en dat dit de verjaardag van mijn onlangs overleden oma is. Het dubbele hieraan is, is dat mijn oma ook precies op deze plek bij mijn ouders thuis was overleden, weliswaar niet op de vloer maar wel kijkend naar hetzelfde plafond. Het is alsof het allemaal zo heeft moeten zijn. Ik heb haar nooit kunnen vertellen dat ik in verwachting was maar dit was de bevestiging dat ze er van weet, ze was erbij. In totaal heeft het hele bevallingsverhaal maar 4uur geduurd maar heb ik hiervan bijna 2uur lang liggen persen. 

Het was nooit de bedoeling geweest dat iedereen bij mijn bevalling aanwezig zou zijn maar ik heb ze zo nodig gehad. 

Wij zijn zo trots, blij en dankbaar met dit prachtige wonder. Ann is de vernoeming naar oma Annie. A little bit of heaven sent down to earth ♡ 

 

Read More
Mijn postpartum depressie: ik stopte met acteren! Ik zei altijd dat het goed ging terwijl ik op mijn tandvlees liep.

Met poppen spelen heb ik nooit gedaan. Voor baby’s had ik ook weinig interesse, ik vond ze wel schattig maar ze deden me niet veel. Maar zélf moeder worden en een baby krijgen is daarentegen altijd mijn állergrootste wens geweest. Jarenlang heb ik daar over gefantaseerd. Hoe zal hij of zij eruit gaan zien? Wat zijn leuke namen? Ik kon me er al helemaal op verheugen om trots rond te lopen met mijn kind. Ik was er van overtuigd dat ik de beste moeder ever zou worden! Maar wat ben ik van een koude kermis thuisgekomen... 


Mijn naam is Sharon, 28 jaar en trotse mama van een 7 maanden oud zoontje. Wat was ik opgelucht en blij toen Stanley geboren was. Na de geboorte werd hij meteen op mijn buik gelegd, ik wist me er geen raad mee. Volgens mijn vriend begon ik hem hard te aaien alsof ik een hondje aan het aaien was. Beetje raar maar je moet toch wat! Ietwat onwennig & onzeker kwamen we thuis. De kraamhulp legde een hoop uit, al ja-knikkend had ik eigenlijk geen idee waar ze het nou allemaal over had. Zodra zij de deur achter zich dichttrok is vrijwel direct mijn obsessieve bezorgdheid geboren. Jawel hoor; wees welkom obsessie! Slapen lukte niet meer, uit angst dat ik misschien tekort zou schieten als moeder. Ik moest natuurlijk wel even checken bij élk zuchtje & steuntje of hij nog wel ademde.

Read More
Zowel papa als mama zijn niet aanwezig bij deze bevalling

Het is woensdag en vandaag zijn we ruim 34 weken zwanger. Een normale werkdag zoals altijd. De dag vordert rustig. Na de laatste vergadering vertrek ik naar huis. Bij thuiskomst lijkt het alsof mijn vliezen breken, maar het is geen vruchtwater maar een hele hoop bloed. Mijn man en ik schrikken ons kapot en bellen de verloskundige. Welke meteen een ambulance belt. Ondertussen voel ik de bewegingen van de baby goed in mijn buik. Gelukkig! 



Met sirenes en alarmlichten worden we naar het ziekenhuis gereden. Wat een bijzonder werk doen deze mensen. Respect! Op de spoedeisende hulp wordt alles gecheckt, maar naast een licht verhoogde bloeddruk is er niets te vinden. Ik mag naar boven, naar de kraamafdeling. Hier wordt de CTG aangesloten. Maar nog steeds is er niets bijzonders te zien. Er worden verschillende buisjes bloed afgenomen, maar uiteindelijk wordt er niets als reden van het grote bloedverlies gevonden. Ze willen graag een katheter inbrengen om zo mijn urine te testen. Na aandringen stem ik toe. 


Read More
We hadden afgelopen jaar twee geslachtsbepalende echo's en dat voelde niet goed... DEEL II

Een zoon, Jaxx krijgt een klein broertje. Wat raar eigenlijk, ik zit nog helemaal met mijn hoofd bij een dochter. De spulletjes die er waren aangeschaft voor Novi, zullen nu voor altijd van haar blijven. Het word een zoon, iets wat op dat moment nog niet helemaal land. 


De dagen/weken verstrijken, en beetje bij beetje kom ik toch echt wel tot het besef dat er een klein broertje in mijn buik groeit. 


En ik weet dat dat maar goed is zo. Niet vergelijken. Novi-Rose blijft nu haar eigen individu, haar eigen persoon en die was uniek, en niet te vervangen. 




Deze zwangerschap verloopt prima, de angst dat het mis zou kunnen gaan heb ik niet. De blindedarm ontsteking bij de zwangerschap van Novi was domme domme pech, iets wat iedereen kan overkomen en wat mij, pijnlijk genoeg is overkomen tijdens de zwangerschap. 




Emotioneel gezien is het een heel ander verhaal. Het is zwaar, zwaarder dan dat ik op het begin dacht. Toen ik net zwanger was dacht ik dat alles wel goed zou komen en ik van deze zwangerschap zou kunnen genieten. Maar helaas, dat lukt me tot op de dag van vandaag niet.




De weken rond de tijd dat Novi ter wereld kwam zijn zwaar, intenser dan van te voren gedacht. Je word voor je gevoel terug gegooid in de tijd van toen. Het is raar te beseffen dat je op dat moment weet hoe je baby er in je buik uitziet. De tijd vliegt voorbij. 


Maar we moeten er doorheen, we moeten door. Het verdriet zal er gewoon altijd zijn.Het gaat op dit moment goed, maar wat is goed? Ik denk dat niemand een gebruiksaanwijzing heeft met hoe je hiermee moet omgaan. En iedereen doet het op een andere manier. 


Als ik jonge gezinnen zie, met een zoon en een dochter dan kan ik hier ineens enorm verdrietig om worden. Ik had kunnen hebben wat zij hebben. Maar lang hierbij stil staan heeft geen zin. Ik krijg hier mijn kleintje niet mee terug. Het enige wat ik kan doen is de liefde die ik voor Novi iedere dag nog voel straks doorgeven aan haar kleine broertje. 




Ik ben benieuwd wat de rest van de zwangerschap me gaat brengen. Of het me toch nog lukt te genieten en hoe het zal zijn als baby broertje geboren word. Emotioneel zal het misschien zwaar zijn, of misschien ook niet. De tijd zal het moeten uitwijzen. 


Bang ben ik ook, bang omdat ik niet weet of het me allemaal gaat lukken. Kan ik zoveel liefde voor deze baby voelen als van mijn andere 2? 




Ik leef op het moment van dag tot dag, ik moet wel. Het verdriet slaat soms ineens in als een bom, en de andere dag kan ik zo van Jaxx genieten. 


De kleine dingen, die doen ertoe. Lichtpuntjes van de dag vastgrijpen en niet meer loslaten. Hiervan proberen te genieten, hoe moeilijk ook.


We houden Novi-Rose zoveel mogelijk in leven. Iedere dag word haar naam nog genoemd. Haar spulletjes hebben we in een mooie herinneringskist gedaan, zodat we deze kunnen pakken als we daar behoefte aan hebben. 




Toen Novi stierf hebben we ervoor gekozen om ons zoontje Jaxx hier niet bij te betrekken. We waren bang dat we zijn onschuld bij hem zouden wegnemen en hoe vertel je een kind van 2 dat hij een zusje heeft maar dat die nooit mee naar huis zal komen? 


Jaxx heeft toch meer meegekregen dan dat we in eerste instantie hadden gedacht. 


Vaak noemt hij haar naam, en vraagt hij of hij naar Novi haar spullen mag kijken. 


We hebben hem gezegd dat Novi bij de sterrentjes is, maar of hij dat snapt? 


Ook merk je dat hij veel bewuster is van het feit dat hij een broertje krijgt. Hij kijkt er naar uit, zijn broertje een flesje geven en samen spelen. Het neemt alleen het gevoel niet weg dat hij nu samen met Novi hier in huis had moeten zijn, dat hij nu met haar had kunnen knuffelen. Maar anderzijds, als Novi nog wel geleefd had, had deze zwangerschap er niet geweest. En dit kleine mannetje is ook zo erg gewild. 




Als ik terug kijk naar het afgelopen jaar is het een verschrikkelijk jaar geweest. Iets wat niemand mee zou moeten maken. Als ik het allemaal van te voren had geweten, had ik me niet van het kastje naar de muur laten sturen door de huisarts. Had ik eerder aan de bel getrokken, maar ook dat zal geen zekerheid geweest zijn. 




Vaak heb ik schuldgevoelens. Het is mijn lichaam die me op dat moment in de steek liet. Voor mijn gevoel af en toe mijn schuld dat dit gebeurd is. Dat ik iedereen dit heb aangedaan. Maar dat is niet waar. Iedereen kan dit overkomen, en ik hoop dat dit verhaal mensen laat inzien dat je altijd moet gaan voor je gevoel. Als je diep van binnen weet dat er iets niet klopt, je niet door blijft lopen maar je gelijk aan de bel trekt. Het is dat de verloskundige mij uiteindelijk doorgestuurd heeft naar de SEH. Die heeft uiteindelijk gezorgd dat ik er nog ben, maar helaas mijn kleine meisje het niet heeft mogen redden. 




Het verdriet van het verliezen van je kind is onmenselijk, vaak niet te dragen. Maar het leven gaat door, probeer te genieten van de dingen die er wel mogen zijn. 




Novi-Rose, we houden van je tot de sterren en de maan 


 MARLISSA

Read More
RedactieComment
We hadden afgelopen jaar twee geslachtsbepalende echo's en dat voelde niet goed... DEEL I

Eind 2017, ik en mijn vriend besloten voor een 2e kindje te gaan. Iets wat we eigenlijk niet altijd voor ogen hadden gehad, we hebben altijd geroepen dat we het bij ons zoontje wilde laten. Jaxx was op dat moment 1,5 en toch wilde we hem geven wat we allebei ook hebben. Een broertje of een zusje.


Begin maart was ik 1 dag overtijd. En mijn gevoel werd bevestigd, we waren zwanger! Dolgelukkig waren we dat het ons gegeven was. 13 weken, pretecho. We krijgen een dochter! Hoe geweldig is het om naast een zoon nu ook een dochter in het gezin te mogen verwelkomen. 20 weken, echo. Alles was helemaal goed met ons kleine meisje. Nu alleen nog genieten. Maar helaas, van genieten was geen sprake meer. 2,5 week later kreeg ik hevige buikpijn en bleek ik een geperforeerde blindedarm te hebben. Spoedoperatie volgt.


Gelukkig was alles goed gegaan, en heeft ons meisje geen risico gelopen. Een operatie tijdens een zwangerschap is enorm risicovol. 

Na een week in het ziekenhuis, en na een week herstel thuis, terug naar de eerste hulp. Koorts, iets wat ze niet konden plaatsen waar het vandaan kwam. Overgeplaatst naar Sofia Rotterdam. Dit mocht er iets gebeuren, en onze dochter zou komen ik in goede handen zou zijn. 

En helaas, 2 dagen later begonnen de weeen, en vielen niet meer te remmen. 

Onze dochter komt, en dat met 25 weken.


Novi-Rose, wat was ze klein, maar oh zo perfect. Ze had een goede start. Tijdens de keizersnede hebben ze ontdekt dat er in mijn buik achter mijn baarmoeder een enorm abses ontstaan was na de blindedarm operatie. Hierdoor was ons kleine meisje ziek, erg ziek. Ze had de bacterie die ik op dat moment ook had. Antibiotica volgt, en we gaan de goede kant op. 

4 weken lang hebben we naast haar couveuse gezeten, heeft ze gevochten voor haar leven. Mijlpalen bereikt maar helaas waren haar longen zo onderontwikkeld en beschadigd door de beademing dat ze geen volwaardig leven zou kunnen lijden. 

Het ergste wat je als ouders moet beslissen, en het zwaarste wat je in je leven mee moet maken. 

Afscheid nemen van je dochter, die oh zo gewild was. 

Novi heeft na 4 weken leven, een onuitwisbare leegte achtergelaten.


Hoe ga je verder? Onwijs veel verdriet, vragen waar je de antwoorden nooit op zult krijgen. 

Maar je moet door, ook voor onze zoon Jaxx, die toch ondanks alles iedere dag een glimlach op je gezicht tovert.


En dan komt er ander nieuws, begin december blijk ik weer zwanger te zijn! Al 9 weken zelfs. Je leeft op de automatische piloot en stopt je gevoelens weg. En doordat er vanalles tijdens de bevalling van Novi was ontdekt in mijn buik, was het maar de vraag of ik überhaupt nog zwanger kon worden. 

Er mist een eierstok, hebben ze die verwijdert tijdens de spoedoperatie van mijn blinde darm? Of hebben ze deze over het hoofd gezien tijdens mijn keizersnede? Dat is iets wat ze me niet kunnen vertellen. 


Op het moment dat ik een positieve test in handen had gaat er vanalles door me heen. Zo snel? Wat nu? Kan dit wel? Is mijn lichaam niet te zwak na 2 zware operaties in 3 weken? 

Maar er is ook een ander gevoel die om de hoek komt kijken. Een teken van boven, zo voelt het. Ons meisje heeft hiervoor gezorgd. 


Begin jarnuari maak ik een afspraak bij hetzelfde pretecho bureau als de laatste keer. Het voelt dubbel, 2 geslachtsbepalende echo’s in 1 jaar tijd. Ik vraag mijn moeder en zusje mee. En iedereen is ervan overtuigd dat het deze keer ook een dochter blijkt te zijn. Behalve ik, moederinstinct? 


Een zoon, Jaxx krijgt een klein broertje. Wat raar eigenlijk, ik zit nog helemaal met mijn hoofd bij een dochter. De spulletjes die er waren aangeschaft voor Novi, zullen nu voor altijd van haar blijven. Het word een zoon, iets wat op dat moment nog niet helemaal land. 

De dagen/weken verstrijken, en beetje bij beetje kom ik toch echt wel tot het besef dat er een klein broertje in mijn buik groeit. 

En ik weet dat dat maar goed is zo. Niet vergelijken. Novi-Rose blijft nu haar eigen individu, haar eigen persoon en die was uniek, en niet te vervangen. 


Deze zwangerschap verloopt prima, de angst dat het mis zou kunnen gaan heb ik niet. De blindedarm ontsteking bij de zwangerschap van Novi was domme domme pech, iets wat iedereen kan overkomen en wat mij, pijnlijk genoeg is overkomen tijdens de zwangerschap. 


Emotioneel gezien is het een heel ander verhaal. Het is zwaar, zwaarder dan dat ik op het begin dacht. Toen ik net zwanger was dacht ik dat alles wel goed zou komen en ik van deze zwangerschap zou kunnen genieten. Maar helaas, dat lukt me tot op de dag van vandaag niet.


De weken rond de tijd dat Novi ter wereld kwam zijn zwaar, intenser dan van te voren gedacht. Je word voor je gevoel terug gegooid in de tijd van toen. Het is raar te beseffen dat je op dat moment weet hoe je baby er in je buik uitziet. De tijd vliegt voorbij. 

Maar we moeten er doorheen, we moeten door. Het verdriet zal er gewoon altijd zijn.

Read More
RedactieComment
Bevallingsverhaal: "Moeder worden op 18-jarige leeftijd, ja dat is heftig"


Ik was 18 toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Dat was wel even een bijzonder moment. Mijn man (toen nog vriend) en ik wisten al wel zeker dat we kinderen wouden. We hadden ruim 4 jaar een relatie, maar zo snel!? Ik zat nog op school.

Toch waren we super blij dat het ons gegeven was. We besloten de eerste echo af te wachten. Omdat wij naar met zijn zus en haar vriend naar Polen op vakantie gingen, had ik de eerste echo, gelijk termijn echo, met 11 weken zwangerschap. Er was een mooi kloppend hartje te zien en de uitgerekende datum kwam op 24 maart 2017.

De echo printte we uit en deden we in foto lijstjes om het als een cadeau te geven aan beide ouders. Wat waren we zenuwachtig. Die avond op 29 augustus 2016 aten we bij zijn ouders. Ik weet nog dat ik mijn man aan keek omdat hij zo ontzettend snel z’n bord leeg had haha. Gelukkig was de reactie van zijn ouders en broer en zussen heel positief. Bij mijn ouders trouwens ook, maar die snapten het niet gelijk 🙈 mijn zus had net een baby en ze dachten eerst dat het mijn nichtje was, best awkward.

We besloten te trouwen op 21 oktober 2016. Alles moest geregeld worden in korte tijd. We kochten een huis, er moest een trouwjurk komen en een trouwpak, een hele bruiloft, noem maar op. We hebben dit allemaal in 8 weken tijd geregeld en wat was het een mooie dag. Ik was toen precies 18 weken zwanger.

Verder heb ik een hele goed zwangerschap gehad. Alleen de gewone kwaaltjes gehad zoals misselijk in de ochtend, later wel wat last van harde buiken en kortademig zijn maar ik mocht niet klagen. 

Op 10 februari 2017 ging ik met 34 weken met verlof. Ik was er aan toe want geloof me, zwanger zijn en de kraamzorg(stage) doen is niet heel erg ideaal. 8 dagen werken en 2 dagen vrij. Gelukkig had ik het schoolgedeelte afgerond en zou ik na mijn verlof alleen mijn stage nog moeten afmaken.

Dat verlof hebben was heerlijk, overal tijd voor hebben en elke dag uitslapen.

Met 37 weken had ik ‘s morgens een afspraak bij de verloskundige. Alles was goed gekeurd en de kleine lag al mooi ingedaald. Ik weet nog dat de verloskundige tegen me zei ‘misschien is dit wel de laatste keer dat je hier bent’. Zelf hadden we het sterke voorgevoel dat de kleine deze week wel zou komen.

De volgende dag had ik het einde van de morgen wat lichte krampen. Ik appte mijn man dat de krampen wel wat regelmatig kwamen. Zo rond de 7 a 8 minuten. Ik maakte me niet echt zorgen want het voelde meer als menstruatiekrampen. Dit kon ook nog wel even duren, misschien stopt het ook wel. De hele dag heb ik nog krampen gehad maar hield ze niet echt goed bij. ‘S avonds gingen we naar de winkel om nog bierkratten te halen voor onder het bed. De krampen werden steeds minder en stopten uiteindelijk. ‘S nachts heb ik nog heerlijk geslapen en nergens last van gehad. Mijn man ging weer gewoon naar zijn werk. Toch begonnen in de morgen de krampen weer en verloor ik ook een slijmprop. Zou dit het dan toch zijn!? Ik appte mijn man en zou hem direct bellen als het erger werd omdat hij (als vrachtwagenchauffeur) vaak over ver werkt.

De krampen werden wel iets heftiger maar het was nog prima te doen. In de avond zouden vrienden komen. Ik appte mijn vriendin dat ze gewoon moesten komen, dan had ik wat afleiding. En dat was goed ook. Toen ze weer weg gingen werden de weeën toch wel heftiger. Ik appte nog met mijn schoonmoeder en zijn naar bed gegaan. Tegen 6 uur werd ik weer wakker door de weeën. Toch wel heftiger maar ik wist niet wat me te wachten stond en vond het nog te doen. Ik ging douchen en ben daarna weer met wen warme kruik in bed gaan liggen. De weeën kwamen toch wel om de 5 a 6 minuten. Tegen 10 uur vond ik het nog toch wel heftig en had ook wel last van rug weeën. Ik belde de verloskundig en zei dat ik weeën had. Ze vertelde me dat het nog wel alle kanten op kon gaan. Stoppen of doorzetten. Ik had geen idee hoe erg de pijn moest zijn en kon nog wel even door. Dit heb ik nog 2 uur volgehouden en rond 12 uur heb ik toch weer de verloskundige gebeld. Ze zei met een half uur lang te komen om te kijken hoe het er mee stond. Tegen half 1 kwam ze eindelijk. Na een korte check bleek ik al 7 cm ontsluiting te hebben. Wow dat had ik niet gedacht. Ik zei voor de grap dat als het zo door ging wel een makkie was. Omdat ik graag in het ziekenhuis wou bevallen moesten we ook gelijk gaan nu. Het scheelt dat het ziekenhuis om de hoek ligt. Na even zoeken waar we moesten zijn kwamen we op de verloskamers. Ik ging gelijk in bed liggen en de verloskundige deed weer een korte check. 9,5 cm ontsluiting. Dat ging echt snel! Een rit van 3 minuten heeft wel veel gedaan. Al vrij snel kreeg ik ook persweeën. Ik kon geen lekkere houding vinden.  Ik vroeg nog of ik pijnstilling kon krijgen maar omdat ik al zoveel cm had was dat niet meer nodig en zou het alleen maar langer duren.

Omdat mijn vliezen ook nog niet waren gebroken, brak de verloskundige deze. Al vrij snel mocht ik beginnen met persen. Na ongeveer een kwartier hebben geperst was daar onze mooi zoon Joël om 14:05 uur geboren. Wat een intens moment was dat. Binnen 4 uur bevallen is niet niks, na de tijd ben je ontzettend moe.

Na wat te eten mocht ik douchen. Mijn man moest mee omdat ik niet alleen mocht douchen. Ik weet nog dat ik heel flauw werd en ging zitten, ik was flauwgevallen onder de douch. Toen ik weer bij kwam stond er een heel team om me heen. Ze vroegen me of ik dit vaker had maar ik had geen idee, snel weer op bed. Omdat je binnen 6 uur moet plassen na de bevalling moest ik ook naar de wc, ik zei nog dat het wel goed ging maar op de wc viel ik weer flauw. Super vervelend en daarom mochten we nog 2 uurtjes in het ziekenhuis blijven en kon ik nog even bijkomen.

Gelukkig voelde ik me al wel wat beter en mochten we fijn naar huis toe. De kraamzorg ging met ons mee en hielp ons even thuis. Daarna ging ze weer weg. Wij kregen al snel bezoek van onze ouders. Wat een trots gevoel heb je dan als kersverse ouders.

De eerste nacht ging goed en we hebben zelfs wat kunnen slapen. Ik gaf borstvoeding en vond dit best lastig. Joël deed er best lang over om goed aan te happen. Daarna liet hij met 5-10 minuten weer los en sliep hij. Dit maakte mij onzeker en wist niet of het wel wat was voor mij. Constant met voedingen bezig zijn.. na 6 dagen heb ik besloten om toch te stoppen. Ook omdat het zoveel energie van me nam. Wat een geruststelling is het dan dat je weet wat je kind binnenkrijgt. Wel gaf Joël nog best wat over, waarschijnlijk een verborgen reflux.

Na een paar dagen ging mijn man weer werken en naam een paar dagen na de kraamtijd vrij. Dat was super fijn. Maar na die dagen stond ik er alleen voor. Na 2 weken ging hij weer in kost en dat vond ik best moeilijk. ‘S nachts alleen zijn met een kleine baby. Ik vond dat best pittig.

Na een paar weken had ik gelukkig een beetje een ritme en dat was heel fijn. Ik had wel weer zin om de deur uit te gaan.

Na mijn verlof begon ik met werken in de thuiszorg op oproepbasis. Dit was goed te doen en ik was even een paar uur geen mama. Na de zomervakantie begon ik weer met stage want ik moest en zou mijn diploma hebben. Dit was pittig met een kleine erbij. De stage zelf vond ik ook niet zo leuk maar het was niet anders. Met het oog op mijn diploma ging ik door en uiteindelijk heb ik mijn stage gewoon gehaald.

Al met al is het jonge moeder zijn soms best pittig, vooral de eerste maanden, maar ik denk dat dat voor iedereen wel geldt en dat je daar niet perse jong voor hoeft te zijn. Gelukkig is Joël super makkelijk en sliep hij met 6 weken al door en overdag ook nog 2 keer. Niks te klagen hier.

Ondertussen ben ik 23 weken zwanger van ons tweede kindje. Deze zwangerschap is wel een stuk rustiger en kan ik meer genieten dan met Joël. Nu hoeft er niet wat geregeld te worden aan een huis of trouwerij. Ik ben zo benieuwd hoe dat straks zal zijn. Of ik het anders aanpak of juist niet. Wel denk ik dat ik relaxer ga zijn dan met Joël. Dan maak je je druk om de gekste dingen en zie je het al niet zitten om alleen weg te gaan met een baby. Achteraf onzin natuurlijk. Wij nemen Joël overal mee naar toe en hij is super makkelijk.


Read More
Bevallingsverhaal: "Ik had zwangerschapsdiabetes en ik kon alleen maar slapen in een donkere kamer"

Na 3,5 jaar zijn wij zwanger geraakt via IUI met hormonen. Het mooiste wondertje zat in mijn buik ❤️


De zwangerschap ging op mijn erge misselijkheid na ontzettend goed. Tot ik 30 weken zwanger was, toen kreeg ik zwangerschaps diabetes. Rond de 32 weken werd ik opgenomen in het ziekenhuis met pré-eclampsie. Ze hebben de bevalling uitgesteld tot 35 weken zwangerschap. Tijdens het uitstellen kreeg ik meerdere soorten medicijnen, longrijpers, werd mijn urine continu gecheckt, mijn bloeddruk, mijn bloed en ons dochtertje. Mijn lichaam hield aan het einde zoveel vocht vast dat ze mijn aders moeilijk konden vinden voor mijn infuus en werd hij in mijn hand geplaatst. Ik kwam een kilo per dag aan, aan vocht. Ik sliep alleen maar en het was donker in mijn kamer, prikkels kon ik niet verdragen. Ik heb 3 weken in een donkere kamer in bed gelegen en de laatste weken kan ik me nauwlijks herinneren. Dit was vooral voor mijn familie en mijn vriend een zware periode. Ze herkende me niet meer.



Het ging steeds slechter met mij en ik lag vooral te slapen. Mijn eetlust was weg en mijn lichaam was op en zo opgezwollen dat het pijn deed. Uiteindelijk kwam de beslissing om me in te leiden met 35 weken en werd ons dochtertje Quinn geboren ❤️



Ik hoopte dat ik me hierna ook weer beter zou voelen, maar dit gebeurde helaas niet. Het vocht werd de eerste dagen erger en mijn bloedddruk bleef hoog. We hebben in totaal een maand in het ziekenhuis gelegen. En mijn medicatie voor mijn hoge bloedruk heb ik moeten nemen tot dat Quinn ongeveer 10 weken oud was. Ik was het vertrouwen in mijn eigen lichaam kwijt geraakt.



Quinn is nu 4 maanden oud en een heel vrolijk, lief meisje. Ik ben weer terug mezelf en nu ik de energie weer terug heb geniet ik ontzettend van de tijd die ik samen met mijn dochtertje kan doorbrengen. De liefde die je voelt voor je eigen kindje is zo bijzonder ❤️



Ben jij bekend met zwangerschapsvergiftiging? Hoe ver was je toen in je zwangerschap?

 

 

ROWAN 

Read More
Bevallingsverhaal: Mijn vriend zei dat het was alsof ik tien XTC-pillen in mijn mik had en deze had ingenomen met Sambuca, haha

“5,5 uur weeën storm, weeënremmers en een ruggenprik later”

Na een super leuk dagje daten met mijn liefde op 30 december zijn we lekker op tijd naar bed gegaan. De Kerst had qua energielevel nog zijn nasleep bij mij. Op Oudejaarsdag hadden we een drukke planning staan dus vroeg naar bed kon sowieso geen kwaad.

Het was 01:20 uur ’s nachts en ik moest plassen.. dacht ik.. tot er een raar straaltje langs mijn been naar beneden liep. Hmm… oké, zou het dan toch nog in 2018?

Zoals de verloskundige mij tijdens de voorlichtingsavond had verteld: ‘als je vliezen zijn gebroken, probeer wat op te vangen in een bekertje’. Zo gezegd zo gedaan, en ja… doorzichtig en ietwat lichtroze (sorry voor de details) vulde zich een klein laagje in mijn mega grote beker. Ja, het is echt niet zoals in de film, een hele plas.

Snel terug naar de slaapkamer en met enige adrenaline zei ik tegen mijn vriend: “uhmm liefje, volgens mij worden wij nog papa en mama in 2018”. Knuffelend en met tranen vroegen we ons af wat we nu moesten doen. Tja, weer slapen was de tip, wist ik nog van de voorlichtingsavond. Maar geloof me, slapen is echt ONMOGELIJK op zo’n moment. Want oh wat had ik zin om onze kleine humpy te ontmoeten!

08:00 uur  Het begon wat te rommelen en ik herkende eigenlijk meteen het gevoel van weeën. De verloskundige praktijk gebeld en Martine (verloskundige) zou in de loop van de ochtend even langskomen.

09:00 uur pfff… volgens mij moet ik die weeën gaan timen… of lijkt het maar dat ze zo snel op elkaar volgen?

09:30 uur mijn vriend belt nogmaals naar Martine “goh uhm de weeën komen om de 5 minuten en lijken in kracht al toe te nemen”. Binnen 15 minuten zou ze bij ons zijn.

Ik dacht meteen: oké, ik ben niet kleinzerig en ik wil niet zeuren maar is dit helemaal de bedoeling van weeën? Of zijn alle vrouwen echt heel veel stoerder dan ik en ben ik toch maar een mietje dat ik na één uur weeën zoveel pijn heb?

10:00 uur Martine komt binnen en wil meteen even mijn ontsluiting checken. 1cm. Serieus?? Grapje zeker. Heb je wel goed gevoeld??? We spreken af dat ze rond 14u weer terug komt. Wij zouden bellen als er iets zou veranderen.

10:30 uur Ik kan mijn eigen weeën niet meer timen. Dit moet Jelmer voor mij doen. Een film kijken of taart bakken is er echt niet bij… geloofd me. Leuk die tips maar na 5 minuten film heb ik het afgezet…. Dus dit bedoelen ze met wegpuffen.

11:00 uur Ik breek in huilen uit. Hoe moet ik dit doen tot 10cm?

11:30 uur Mijn liefde belt weer met Martine. Hij verteld haar dat ik zit weg te puffen maar dat ik ook echt heel erg veel pijn heb. Weeën duren 2 minuten en de rust tussendoor is amper een minuut. Martine komt weer onze kant op en rond 12:00 uur checkt zij mijn ontsluiting. 2cm. Het is echt ongelofelijk. Ze vraagt of ik naar het ziekenhuis wil? Nee, ik wil thuis blijven. In mijn fijne eigen omgeving. Misschien wil ik toch wel thuis bevallen…

Martine gaat weer en beloofd rond 14:00 uur als nog even langs te komen.

12:30 uur Ze is net weg en ik vraag Jelmer om een teiltje te pakken. De pijn wordt te heftig en ik spuug tot 2x toe tussen de weeën door. Niets helpt, geen enkele houding. Ik dacht dat ik gek werd. Als ik mijn vriend mag geloven was ik op dat moment niet meer aanspreekbaar. Zoals hij het beschreef: Alsof ik 10 XTC pillen in mijn mik had en deze had ingenomen met Sambuca. Juist.

13:30 uur Ik geef  het op. Martine komt mijn ontsluiting checken en die is 3cm. Ik wil niet meer, geef mij maar een ruggenprik. (oh en dames, ik was degene die vooraf het hardst riep: ik vind alles prima behalve ruggenprik en keizersnede en dat gaat mij niet overkomen. Mijn lichaam kan dit zelf. Maar die ruggenprik moest en zou er komen)

14:30 uur Omdat ik niet meer kon aankleden (ik dacht, misschien helpt douchen maar nee..) duurde het allemaal even. Mijn vriend en Martine hebben mij aangekleed en in de auto getild. In de auto ben ik in mijn overlevingsbubbel gegaan en voelde ik haast dat het einde in zicht was.

15:00 uur In het ziekenhuis meteen aan de monitoren en de anesthesist zou langskomen voor de uitleg van de ruggenprik.

Maar wat bleek… bij iedere wee die ik had (2,5 minuut wee en nog geen 30sec rust) zakte de hartslag van onze kleine humpy. Zijn hartslag daalde van 144 naar 110bpm. Om die reden hebben ze bij mij inwendig een klein sneetje in humpy zijn hoofd gemaakt om het zuurstofgehalte in zijn bloed te meten. Deze was nog net voldoende. Maar omdat ik nog maar 5cm ontsluiting had werd het spannend. Weeënremmers beukte ik vervolgens dwars doorheen en zijn hartslag bleef dalen.

15:58 uur Ik moest akkoord geven voor een keizersnede.

16:16 uur Op 31 december (met 39 weken en 6 dagen) is onze lieve Sam geboren. Sam ademde niet en moest per direct zuurstof krijgen. Godzijdank reageerde hij daar snel op. Even mocht ik hem aanraken, voelen en bewonderen door mijn tranen heen. Daarna moest ik nog dichtgenaaid worden + naar de uitslagkamer. Het eerste uur van zijn leven heb ik daardoor moeten missen maar toen ik naar een uur terug op de kamer kwam lag onze kleine lieve Sam op de borst van mijn vriend te slapen. Pure liefde.

Wat bleek nou; Sam zat omstrengeld door de navelstreng, wat op zich geen probleem hoeft te zijn.. maar doordat ik een weeën storm had van 5,5 uur waren we beide uitgeput.

Om 23:59 uur met Bohemian Rhapsody op de achtergrond keken wij elkaar aan, met naast ons, onze kleine lieve Sam. Vuurwerk vanaf de 4e verdieping van het ziekenhuis. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als toen. Sterker nog.. nu 3,5 maand later ontroert het mij nog steeds. 2019 kan voor ons niet meer stuk.

Renée – moeder van Sam


Read More
De vroedvrouw kneedde met koude handen stevig mijn borsten, alsof ze brood maakte, ik voelde me een koe...

Om te beginnen moet je weten dat mijn bevalling erg lang geduurd heeft, en dat ik (zoals vele) enorm hard heb afgezien. Na +1,5uur persen kwamen Finn zijn schouders piepen, mocht ik hem vastnemen en direct op mijn borstkas leggen.

Wat was mijn magische reactie en gevoel dat ik had toen ik mijn kindje voor het eerst in mijn armen had?... OPGELUCHT, de vlaag van geluk en kraamtranen zijn enkele uren later pas gekomen. Ik begon niet met huilen, maar stopte net. (Denk dat mijn tranen op waren van het huilen tijdens het persen.) Opgelucht dat alles voorbij was!

Read More
Het leven na de behandeling van kinderkanker

De essentie van de meeste van deze blogs is vaak dat er een totaal ander leven is ontstaan na de behandeling van kanker. En ja, ook wij ervaren dit na de diagnose “hersentumor” bij onze 3-jarige zoon afgelopen september. De onbezorgdheid is verdwenen en ik heb nooit beseft wat dit met je doet, tot nu. Begin van dit jaar werd ons wel eens de vraag gesteld of we alweer vakantieplannen hadden. We waren goed en wel twee maanden thuis ons leven weer aan het opstarten en waren nog erg in het moment aan het leven. Bizar wat zo’n vraag met je kan doen. "De zomervakantie is nog twre MRI’s verwijderd", was mijn eerste gedachte. Zover kan ik echt nog niet denken in mijn hoofd. Tegelijkertijd besef je dat dit soort vragen je ook wel weer met beide benen op de grond zetten. Samen ga je er toch weer eens over nadenken. Het vastleggen van een vakantieperiode kan inderdaad geen kwaad. Waar de vakantie naar toe gaat is nog een te lastige vraag.




Wat ik merk is dat je op zoek gaat naar houvast. Je leven is even volledig door elkaar geschud en er wordt vooral geen toekomst gerelateerde uitspraken gedaan in het ziekenhuis. Ik ging daarom toch zelf op zoek naar informatie. In het begin alleen op de door artsen aangegeven websites maar al snel ga je op zoek naar specifiekere informatie en beland je in een besloten lotgenotengroep met ouders met een kind met een hersentumor. Het is dubbel, zo’n groep geeft houvast maar tegelijkertijd wil je niet bij deze club horen. Maar niemand wil dit, dus dat zorgt toch voor verbinding. Vooral de herkenning in elkaars traject zorgt voor de klik. Deze mensen begrijpen wel heel goed waar je tegenaan loopt. Vooral in de behandelperiode vond ik dit erg prettig .Ook krijgen we vanaf het begin prettige informatie en hulp vanuit de Vereniging voor ouders, kind en kanker (V.O.K.K.). Zodra je je daarbij aanmeldt gaan er uiteraard ook nieuwe deuren open. Ook hierdoor word je verder meegenomen in de wereld van kinderkanker. Langzaam raak je in contact met andere ouders, je gaat ze volgen en leeft ook mee met hun traject. Je beseft al snel dat je niet de enige bent. Ook duurt het niet lang voordat ik in contact met moeders ben die exact hetzelfde hebben meegemaakt: (hoog)zwanger en een kind met een hersentumor. Niet alleen online leer je mensen kennen maar ook tijdens het behandeltraject spreken we andere ouders, met een aantal hebben we nog contact.

Read More
Bevallingsverhaal: "Meid jij bent gemaakt om te baren"

Als zwangere vrouw probeer je meestal zoveel mogelijk informatie te krijgen over baby's, zwangerschap en bevalling (ik tenminste wel). Je leest veel ellende en dingen die mis kunnen gaan. Toch gaan de meeste zwangerschappen en bevallingen wél goed, en daarom deel ik mijn verhaal. Een positief bevallingsverhaal! 

Het is vrijdagavond 25 mei. 2 dagen na mijn uitgerekende datum. Rick en ik gaan nog gezellig uit eten samen. Het is mooi weer, we zitten buiten, en ik vind het allemaal nog wel prima met m'n dikke buik. Op de fiets naar de stad gaan ging me iets te ver, want 'stel dat..'.

We gaan pas tegen 23:30 naar bed, en ik zeg nog tegen Rick: “Nou, ik denk niet dat het vannacht gaat gebeuren, ik voel nog helemaal niks!”

Amper 2 uur later, om 01:45, breken mijn vliezen! Dus toch..

Ik voelde me nerveus, maar op een goede manier. Al die tijd had ik niet echt op gezien tegen de bevalling. Natuurlijk vond ik het aan het einde best wel spannend worden, maar ik had vertrouwen in mijn lijf. De nuchterheid zelve als ik ben, dacht ik; 'ach, als iedere moeder ter wereld het kan, dan zal het mij ook wel lukken'.

Read More