It only get's better and better

verjaardagg.jpg

Op 22 februari 2013 om 13.05 uur veranderde ons leven als donderslag bij heldere hemel. Daar was je dan, een klein volmaakt pakketje met een gek punthoofd door dat verdomde reuzebestek wat nodig was om jou op de wereld te helpen. Ik kijk je aan en denk, oh dus jij was het die al die tijd met die wiebelkont heen en weer ging. Welkom op de wereld kleine Milan.

We gaan naar huis en het grote genieten kan beginnen. Ik moest eigenlijk best wel wennen aan mijn rol als moeder, maar na wat vallen en op staan, kreeg ik dit spelletje toch best wel goed onder de knie. Mede mogelijk gemaakt door de tofste en liefste papa van de wereld. Weken, maanden en jaren gaan voorbij en als ik nu terugdenk aan alles wat we met jou hebben meegemaakt, voel ik een klein steekje in mijn hart. Wat is de tijd voorbij gevlogen en wat ben je uitgegroeid tot een knap kind van nu alweer 4 jaar.

brooddd.jpg

Vandaag was dan jou eerste echte schooldag. Ik ben compleet los gegaan in de keuken! De broodtrommel is tot aan de nok toe gevuld en ik kijk vol trots naar mijn creatie! Wha, dit ga ik dus echt wel even lekker elke ochtend doen. Hoop ik…. En zo niet, dan is in ieder geval de start goed geweest. Misschien dat dit dan gelijk wel één van de belangrijkste dingen is die ik van jou geleerd heb, leef bij de dag en wil niet te veel.

Voor mensen die mij niet kennen, ik ben nogal hysterisch, wil overal bij zijn, zeg bijna nooit "nee" en iets missen dat zal me niet snel gebeuren. Luisteren naar Jan die zegt, Bella moet dit allemaal dit weekend? Nee, dat doe ik dus niet, de enige die me iets kan remmen is Milan. Aan hem merk ik het wanneer ik weer van hot naar her ga, en tegenwoordig zegt hij zelfs: "Mam stop eens met praten, ik hoor mezelf niet." Oke, uhuh, duidelijk doe ik…. (vet moeilijk)

Voor jou Milan een klein briefje, want soms is schrijven makkelijker dan praten, ja zelfs voor mij.

verjaardagg.jpg

Mama zijn van jou is een grote ontdekkingsreis. Jij houdt van auto’s, takken zijn tof, vooral er mee rennen en in dingen poeren, stil zitten lukt niet en je wilt maar naar buiten gewoon doelloos rondrennen en fietsen. Je botst overal tegen aan, piemels zijn mega interessant en naakt lopen ook, boeren met papa en windjes laten is een feest en dit zijn voor mij als “meisje” toch wel nieuwe dingen. Ik doe keihard met je mee en juich alle ontdekkingen die je doet toe. Soms maak je me zo moe en geïrriteerd en denk ik “man man, hou toch eens je mond, zit eens stil!” De laatste tijd heb je echter iets nieuws…. En dat is je lippen tuiten tot een fantastische kus-able houding waar ik los op ga! Of zoals wij het noemen, Kussenmelussen! Rollend over de bank gillen we het uit van plezier. Om uiteindelijk vermoeid weer naast elkaar te zitten en voor de 4e keer deze week naar de Minions te kijken. Het stukje op het eind vind je te gek, dan dansen we samen keihard in de woonkamer. Je maakt me trots en je maakt me blij. Je zorgt voor nieuwe woorden die alleen ons gezin snapt, je kunt kijken op een manier die mij doet smelten, maar ook zo woest kan maken. Je verwarmt ons met je liefde en maakt ons stapelgek met je gedram. Alles aan jou begin ik met de dag beter te begrijpen, de onzekerheid die ik voelde is weg. Nu ga je naar school en ik ga je echt missen, in het begin… daarna zal ik het vast heerlijk vinden om even alleen thuis te zijn. Jij weet inmiddels ook hoe mama is, in ons huis zal altijd het kacheltje voor je branden en de koekjes in de trommel klaar staan voor je. Ik kan niet wachten om te zien wat voor nieuwe leuke dingen je ons nu gaat leren. It only gets better and better.

ISABEL

BlogadminComment