23 jaar en drie kindjes onder de drie jaar. Deze jonge mama Marilyn heeft alles onder controle: de kids, het huishouden, een studie en werk!

Op welke leeftijd was je zwanger en had je dit zo gepland?

Ik ben Marilyn en ik ben 23 jaar. Ik ben moeder van drie kindjes onder de 3 jaar. Drie? Ja, drie.. Nu ik dit schrijf, denk ik: “Wow het zijn er echt drie”. Met mijn eerste zwangerschap was ik 20 jaar. Of dit gepland was? Nee, zeker niet zelfs. Ik was verdrietig, bang, zo vreselijk veel onzekerheid en ik wist eigenlijk niet goed of ik nou moest dansen of huilen. Ik ben serieus drie keer naar de Etos gegaan en heb drie testen achter elkaar gedaan, omdat ik het niet kon geloven! Na de positieve test, ben ik gelijk gaan bellen naar een verloskundige met de mededeling dat ik zwanger was. Het eerste wat ze zei was: “Van harte!”. En ik zei maar dankjewel, maar ik wist me eigenlijk geen houding te geven.  Al snel volgde een echo om te kijken hoever ik zwanger was. Ineens was er een stemmetje in mijn hoofd die zei: “Die zwangerschapstesten van de Etos kloppen niet, het is vast een fabrieksfout”. Daar gingen we op naar de echo, we maakten grapjes onderweg, en we dolden, omdat we eigenlijk allebei zo vreselijk zenuwachtig waren. “Mevrouw Goudbeek, u bent aan de beurt”, hoorde ik in de verte. Ik liep met een soort van lood in mijn schoenen het donkere kamertje binnen, ik ben op het bed gaan liggen en ik kreeg koude gel op mijn buik. En ja hoor, zwanger, echt hartstikke zwanger! Ik begon te huilen, dit keer oprecht van blijdschap. Ik voelde me vereert dat er zo klein frummeltje in mij groeide en dat wij dit samen mochten groot brengen. Hand in hand liepen we samen naar huis, dit keer waren de grapjes ver te zoeken. Het was serieus. “We worden ouders”, zei ik tegen mijn vriend. En hij knikte, we kunnen dit, en al denken we van niet, er is geen keus, er komt een baby! Hij pakte mijn hand en we gingen ervoor! Mijn hand pakt hij anders nooit, hihi, dus ook hij zat vol met emotie. Zo zie je maar wat emoties met je kunnen doen. Haha!

Screenshot_2.png

Het hele gezin heeft namen met de letter M. Hoe dat zo ;) ?

Haha, die vraag krijg ik zo vaak! Toen wij er achter kwamen dat ik zwanger bleek te zijn, begon ik al gelijk over namen. En uiteraard waren wij het oneens over de naam. Maar mijn sterke eigen wil bleef doorzetten en we hebben onze eerste dochter Mila genoemd. Ik vond het een lief naampje en vond het mooi passen bij Marilyn en Maxim. Mijn tweede zwangerschap was wel bewust een naam met de lekker M. Aangezien wij allemaal de letter M hadden, vond ik het sneu als we het dit keer niet deden. Want ook dit kindje hoort erbij! Ons tweede kindje heet Mees. Een super leuk en gezellig jochie van 17 maanden! Nu raad je het al denk ik... Bij mijn derde zwangerschap was het eigenlijk vanzelfsprekend dat dat kindje ook een naam met de letter M kreeg! Deze keer was het moeilijker, aangezien wij pas laat erachter kwamen dat ik zwanger was van ons derde kindje. We waren verhuist, erg druk geweest, ik had geen buik, ik was niet misselijk, eigenlijk had ik nergens last van. Tot het moment dat mijn broek minder goed dicht ging en ik mij toch niet echt fit voelde. Ik had weer van die stemmetjes in mijn hoofd die zeiden: “Je bent zwanger”. Maar een ander stemmetje zei: “Nee joh!”. Het was zo spannend, we deden een test en die gaf een positief resultaat. Ik was in shock! Hoever zou ik zijn? De volgende dag gingen we naar het ziekenhuis, aangezien we gelijk terecht konden voor een echo. Daar ging ik weer dat donkere kamertje binnen, weer die koude gel op mijn buik, dit keer had ik er rekening mee gehouden, aangezien dit nog vers in mijn geheugen stond van mijn eerste zwangerschap. Ik keek naar het scherm en dacht: “Huh, waar is de baby?”. De echoscopiste ging met het echo apparaat steeds verder naar beneden, ik kon het niet geloven, dit keer was het geen klein frummeltje, dit keer was het een baby met alles erop en eraan die volledig ingedaald was. Ik schrok, was blij, moest huilen, zo vreselijk veel emoties waren er! Goddank was alles goed, zat alles erop en eraan! We hadden niet heel veel tijd om haar naam te bedenken, aangezien ik al 30 weken zwanger was! Heel veel tijd hebben we dus niet gehad met het bedenken van een derde naam. Ik ben met 38 weken bevallen van ons derde kindje, en klein zusje van Mila en Mees. Haar naam is Merel! Uiteraard ook met de letter M!

 

Hoe lukt het je in hemelsnaam om erbij te studeren? 

Nou heel eerlijk: dat vraag ik mezelf ook wel eens af. Ik denk, omdat ik niet nadenk over dat soort dingen, ik er niet bij stil sta en het gewoon doe! Eigenlijk vind ik de ochtenden het zwaarst, om ze alle drie gewassen, aangekleed en schoon naar de opvang te brengen. Ik begin meestal om half 9 met school en ik kan de kindjes dan al om 8 uur brengen. Mijn school is heel erg dichtbij, dus weinig reistijd! Ik doe Merel in de kinderwagen. Mees die hangt als een aap aan me. En Mila staat op het meerijdplankje! Haha, en mijn schooltas bungelt op mijn rug. Ik probeer zo goed mogelijk op te letten in de les en mijn huiswerk op school te maken, zodat ik thuis niet zoveel meer hoef te doen! Mijn dagen zijn gelukkig niet heel erg lang en vaak ben ik om 2 uur klaar met school, maar eigenlijk begint dan het werken pas voor me, haha! Ik haal de kindjes op van de opvang. Vaak zijn ze moe en eigenlijk ben ik ook moe, maar er moet ook gekookt worden! Mila vindt het altijd super leuk om me te helpen. Ondertussen is Mees dan vaak aan het spelen en geef ik merel tussen de bedrijven door borstvoeding! Ja, borstvoeding! Ik probeer het zo lang mogelijk vol te houden. Ik ben zo dankbaar dat het allemaal werkt en ik het haar kan geven. Want, vanzelfsprekend is het allemaal niet, daar ben ik me heel bewust van. Op school kolf ik! En dat gaat allemaal prima eigenlijk! Na het eten neem ik de kinderen mee naar boven en zorg ik dat ze weer lekker fris zijn. Mees gaat vaak gelijk na het douchen slapen. Hij heeft zijn slaap echt nodig en slaapt de klok rond! De meisjes gaan nog mee naar beneden en Mila hangt vaak op de bank gezellig bij me! Gelukkig slapen ze alle drie super goed. Dat scheelt me een paar wallen de volgende ochtend!

Screenshot_4.png

Hoe oud zijn je drie kindjes?

Mila is vorige week 3 jaar geworden, mees is 17 maanden en merel is 3 maanden!

 

Even serieus: hoe run jij het huishouden, 3 kinderen grootbrengen, studeren en werken?!

Door het simpel weg te doen. Klagen heeft geen zin! En heel eerlijk het is super gezellig drie van die kleine frummels om me heen! Soms staat het huilen me nader dan het lachen, maar ik denk dat dat normaal is in een gezin. Ik probeer de kindjes zoveel mogelijk liefde en aandacht te gegeven in de middag, zodat ze tevreden en voldaan naar hun bedje gaan, zodat ik in de avond mijn huiswerk kan doen. Het gaat uiteraard niet zo makkelijk als dat ik het hier omschrijf, maar over het algemeen proberen we het zoveel mogelijk te organiseren, zodat iedereen tevreden is! En zeg eerlijk tevreden kinderen, is een happy mommy!

 

In welk opzicht is je leven veranderd?

Mijn leven is echt op alle punten veranderd. Ik had voordat wij drie kindjes kregen een leven zonder zorgen. We deden eigenlijk alles wat we wilden. Dat is nu totaal anders! We hebben nu drie kindjes en daar hoort organiseren bij! Haha, echt georganiseerd was ik niet en ik ben dat nog steeds niet echt, maar ik doe mijn best hoor! Mijn leven is zeker in positieve zin veranderd! En ik ben heel dankbaar voor Mila , Mees en Merel! En ik besef mij elke dag dat het allemaal niet zo van zelf sprekend is. Ik ben heel dankbaar.

 

Als je 1 wens mocht doen wat zou dat zijn?

Het is niet echt een wens, het klinkt saai, maar ik heb alles wel wat mijn hartje begeert. Ik ben blij met het leven en de mensen om me heen! Ik hoop dat we onze kinderen een fantastisch leven kunnen geven zonder zorgen. Dat we ze kunnen zien opgroeien en alles uit hun kunnen halen en dat we altijd de kleine dingen blijven waarderen!

 

Screenshot_3.png

Wat vind je leuk aan het jonge ouderschap?

Jeetje, ja dit vind ik een lastige vraag, ook omdat ik niet weet hoe het is om op “oudere" leeftijd een kindje te krijgen. Maar ik ben blij dat ik ze lang zie opgroeien. Ook dat is niet vanzelfsprekend, maar als ik gezond mag blijven, lijkt het me geweldig om de kinderen van mijn kinderen te zien opgroeien. Ook lijkt het me geweldig om met ze op stap te gaan! Als ik straks rond de 40 jaar ben,zijn de kinderen rond de 20 jaar. Het lijkt me super om met ze samen te zijn op die leeftijd! Haha, nu eerst maar genieten van dat ze zo klein zijn, want het gaat al zo vreselijk hard!

 

Hoe reageerde je omgeving op je zwangerschap?

De allerleukste reactie was van mijn schoonmoeder. Het ging ongeveer zo: “WHAAA oh echt, meen je niet, WAT LEUK!”. Mijn ouders waren geschrokken. Maar, die schrokken ook toen ik op mijn zeventiende het huis uit ging. Echt goed contact is er sindsdien niet meer geweest. En ik zeg altijd maar, wat er niet in zit, krijg je er ook niet uit. Soms ben ik er verdrietig over, maar ik probeer er niet te veel mee bezig te zijn! En serieus: mijn schoonfamilie is fantastisch! Na de tweede zwangerschap schrokken ze en na derde zwangerschap zeiden ze:  “Waar er twee zo liefdevol opgroeien, is er ook plek voor een derde!”. Ze zijn er serieus altijd voor ons. Voor al mijn onzekerheden in het moederschap kan ik altijd bij hun terecht! Mijn schoonfamilie, mijn tante en oom zijn ook fantastisch!

 

Hoe zie jij de toekomst voor je?

De toekomst, jeetje... Eigenlijk hoop ik dat alles zo blijft zoals het is. We hebben een super fijn huis waar we hopelijk nog jaren kunnen wonen! De kindjes wil ik met heel veel liefde groot brengen! En uiteindelijk wil ik mijn diploma halen, en gelukkig zijn met alles wat we hebben bereikt.

 

Mochten er nog vragen zijn of opmerkingen, je kunt me hier benaderen of volgen op insta!