Jane Doe neemt je mee naar haar plotselinge opname op een psychiatrische afdeling; de moeder-baby-unit (MBU)

‘Gekke’ mensen nam ik niet serieus. Een inrichting? Ver van mijn bed show… Dat is voor andere mensen. Daar lees je over in boeken en de krant. Nee hoor, ik ben hoog opgeleid (universiteit), ik heb veel vrienden, ik ga naar feesten en allerlei uitjes, ik woon middenin een drukke leuke stad, ik heb een toffe baan en een knappe man inclusief twee prachtige kinderen. De laatste was zojuist geboren. Ik genoot van de kraamtijd. I had it all, right? On top of the world? Niemand had kunnen voorspellen wat er daarna met mij gebeurde… zeker ik niet.

 

Ik neem je mee naar mijn plotselinge opname op een psychiatrische afdeling. Maar ik had net een klein baby’tje, hoe moest dat dan? Gelukkig hebben ze tegenwoordig een moeder-kind-poli. Dit noem je een moeder-baby-unit, ook wel MBU. Hier worden moeders en baby’s opgenomen met psychiatrische problemen. Ik bleef dus samen met mijn kleintje in het ziekenhuis. De MBU is een kindvriendelijke en huiselijk ingerichte afdeling, die plaats biedt aan vijf moeders en vijf baby’s. Het ziekenhuis geeft aan dat ze voornamelijk moeder met depressie’s en psychoses hebben, maar ik zat bijvoorbeeld ook met een moeder met ernstige borderline. Maar het klopt wel: de meeste hebben depressies en psychoses. In deze instelling moet je aan jezelf werken, maar wordt er ook aan de band tussen jou en je kindje gewerkt. Je doet alles met de andere moeders: veel therapie, ontbijten, lunchen, sporten, avondeten en tv kijken. En puzzelen… god, wat heb ik veel gepuzzeld om de tijd te doden. De andere moeders zijn voor maanden je tweede familie. Samen huilen en samen lachen (ja zeker, soms). Vaders en kinderen mogen altijd langskomen. Weinig mensen weten hoe het er aan toe gaat in zo’n instelling; in die zin lees jij iets bijzonders.

 

Ben je er klaar voor? Ik neem je mee het gekkenhuis in…

Liefs,

JANE DOE

BlogRedactieComment