I didn't know I was pregnant, 2.0

Vroeger toen ik naar TV programma's als "I didn't know I was pregnant" keek dacht ik altijd: "Hoe kun je dat nou niet weten, dat voel je toch?". Tot ik het een paar maanden geleden zelf meemaakte.

 

Ik heb een vrij slank postuur, dus je zou verwachten dat een zwangerschap snel zichtbaar zou zijn. Bij zowel Mila als Mees zag je halverwege de zwangerschap toch wel een buikje. Naast dat buikje had ik natuurlijk ook last van alle zwangerschapskwaaltjes, zoals de welbekende misselijkheid en het moe en futloos voelen. Het zou mij niets verbazen als Mila en Mees later profvoetballer worden, want trappen konden zij als de beste. Wel heb ik bij zowel Mila als Mees af en toe wat bloed verloren. Dit kon echter geen kwaad volgens mij verloskundige.

 

Bij de zwangerschap van Merel daarentegen merkte ik helemaal niets. Op een gegeven moment voelde ik mij anders en dacht ik ineens "Ik zal toch niet zwanger zijn?". Ik heb dit in die week vaker als grapje uitgesproken, want het zou toch niet echt zo zijn? Natuurlijk niet. Het was maar een grapje, joh. Relax! We zaten midden in een verhuizing. Daarvan krijg je hartstikke veel stress. Mila en Mees waren nog klein en bewerkbaar, nou daar word je moe van! Logisch met twee van die kleine schurken. Maar toch voelde ik mij anders... Ergens iets in mij zei: “Je bent zwanger!”. Ik kreeg steeds meer zenuwen. Het zal toch niet… Een derde? Een der-de? Voor mijn 23e drie kinderen. Hemeltje lief. “Nee”, dacht ik bij mij. “ik heb vorige maand nog bloed verloren. Dit kan dus niet waar zijn!”. Ik wist mij geen raad. Ik keek naar Mila en Mees en fantaseerde dar daar straks drie kinderen zitten. Ik heb mijn schoonzus gebeld of ze nog een zwangerschaptest had liggen, omdat ik zo erg twijfelde. Ik maakte mezelf gek. Mijn schoonzus kreeg het behoorlijk benauwd en ik zei tegen haar: “Blijven ademen en jij blijft zitten waar je zit. Ik kom eraan!” Ik dacht alleen maar: “Oh hemeltje, 3 onder de 3. Wat als dit echt zo is?”

 

Diezelfde avond waren mijn schoonmoeder en -zus bij mij. Ik liet mijn buik zien, maar er was nog niet veel zichtbaar. Alleen mijn navel zag er wat anders uit, maar dat was alles. Mijn schoonzus had een zwangerschapstest meegenomen. Toen ik deze test deed werd er een heel licht streepje zichtbaar. Zo licht dat het eigenlijk verwaarloosbaar was. Toch bleef mijn gevoel zeggen dat het niet klopte. Wij hebben dezelfde avond een verloskundige gebeld. Gelukkig zat de praktijk om de hoek en wilde zij best even kijken om ons gerust te stellen.

zwangerschap onbekend niet weten.jpg

Toen ik met mijn buik ontbloot op de bank lag, met schoonmoeder, - zus en tante om mij heen, kreeg ik het enorm benauwd. Ja, mijn tante heb ik gebeld. Ik moest het aan haar kwijt. Contact met mijn moeder had ik niet en eigenlijk nog steeds niet. En gelukkig heb ik de leukste tante van de hele wereld. Die is met gierende bande naar me toegekomen, ik begreep niet waarom ze blij waren. Ik dacht alleen maar bij mijzelf: “Hoe ga ik dit doen als ik echt zwanger ben?”.De verloskundige voelde aan mijn buik. Mijn schoonzus zei nog: “Jeetje Mar, straks ben je misschien wel 12 weken zwanger en was de test daarom zo licht". Het HCG hormoon neemt tijdens de zwangerschap natuurlijk af waardoor de testen op een gegeven moment niet meer zo goed werken. De verloskundige voelde verder aan mijn buik en wat zij toen zei zal mij altijd bij blijven: “Je bent 32 weken zwanger Marilyn, minstens 32 weken. Ik kan je geen garanties geven en daarom moet je nu direct naar het ziekenhuis.” Diezelfde avond ging ik door de hele medische mallemolen. Er werden echo's gemaakt, de hartslag werd gecontroleerd, en weet ik het wat nog meer. Ik heb natuurlijk nergens rekening mee gehouden! Ik heb alles gegeten en gedronken. Ik maakte mij enorm veel zorgen over de gezondheid van dit kleine draakje. Hoe kan ik dit niet gemerkt hebben? Ik voelde mij in en in slecht. Ik moest huilen van verdriet. Ik maakte mij zorgen om de baby en of ik dit allemaal wel aan kon. Ik was zo vreselijk dankbaar voor dit kindje maar ik was ook enorm bang. Bang voor de toekomst bang om de gezondheid en stoppen met huilen lukte niet meer.

 

Toen in het ziekenhuis werd gezegd dat alles er, voor zover ze het nu konden zien, er goed uit zag, stelde mij dat enorm gerust. De tranen van verdriet werden al snel tranen van blijdschap. Ik zei tegen mijzelf: “Waar er twee liefdevol kunnen opgroeien kunnen er ook drie zijn.” Ik was dankbaar dat er zo’n vreselijk mooi kindje in mij groeide. Plotseling zei ik: "Is het een jongen of een meisje?". Ik besefte mij later pas dat dit natuurlijk ook al duidelijk zou moeten zijn. Niet dat dit uitmaakte maar, voor mijn gevoel kon ik dan in een kleur gaan denken. Misschien raar maar, ik had dit echt nodig om het te verwerken. Zo kon ik het in mijn hoofd plaatsen. Het was onwerkelijk dat er een kindje met alles er op en eraan in mijn buik groeide. De verloskundige vertelde mij dat het een meisje was.

 

Ik ben voor mijn gevoel maar zes weken zwanger geweest. Klinkt raar toch? Nu ik dit zo schrijf besef ik me weer hoe erg ik in de knoop zat met het feit dat ik binnen een aantal weken zou moeten bevallen. Uiteindelijk is dit ook gebeurd. Merel is met 38 weken precies geboren. Echter weten we nooit zeker hoeveel weken ze nou daadwerkelijk was maar, volgens alle metingen ben ik met 38 weken bevallen. Dit mocht uiteraard niet thuis, omdat ze niet zeker wisten hoe haar start zou zijn aangezien het een ongecontroleerde zwangerschap was.

 

Het is een heftige tijd geweest maar, wat ben ik blij dat ze er is. Ze is gezond ze doet het fantastisch en ik ben zo vreselijk trots op haar en op mijn gezin.

Lieve Merel, je bent een wondertje. En zo geliefd!


Liefs,


MARILYN (klik hier voor haar Instagram)

BlogRedactie1 Comment