Wat een nachtmerrie: helemaal alleen op de gang bevallen!

Vandaag is dan eindelijk de dag, de dag dat ik uitgerekend ben. Maar ik ben nog niet klaar voor de bevalling, er moeten naar mijn mening (controlefreak) nog heel veel dingen gebeuren in ons huis waarvan we net 2,5 week geleden de sleutel hebben gekregen. Dus we klussen nog hier en daar en gaan bouwmarkten en decoratiewinkels af. Wel heb ik last van soort menstruatiebuikpijn, maar ik weet van de vorige bevalling van 10 lange uren heel zeker dat dit geen weeën zijn... 

S’avonds zetten we nog even de co-sleeper naast ons bed en dan kan ik met een gerust hart slapen, nu mag ze wel komen van mij.

 

's Morgens om half 6 word ik wakker van de wekker. Ik maak mijn partner wakker om te gaan werken. Mijn partner gaat gewoon lekker werken, want heb toch nog nergens last van, en ik ga nog even slapen  met mijn dochtertje naast me. Twee uur later word ik wakker van pijn en weet ik zeker dat het begonnen is. Ik app mijn moeder of ze mijn partners werk wilt bellen om hem naar huis te sturen. Maar wat blijkt het nummer is buiten bereik?! Dus ik vraag mijn schoonmoeder om hem dan maar te halen van het werk. Zij moet wel nog iets regelen voor mijn schoonbroertjes en zusje van 9, maar de weeën zijn toch nog niet heftig dus zat er geen haast achter. Ik ga zelf naar beneden op de bank liggen om de weeën weg te puffen voordat mijn dochtertje er misschien wel wakker van wordt. Eenmaal beneden worden de weeën heftiger. Ik app een collega van mijn partner. Of hij hem naar huis kan sturen, misschien gaat dat sneller, maar wat blijkt hij heeft op maandag ouderschapsverlof.

Opeens worden de weeën zo heftig dat ik niet meer fatsoenlijk kan liggen, zitten of hangen op de bank, maar ik heb ook het idee dat ik een grote boodschap moet doen op de wc. Als ik een grote boodschap gedaan heb op de wc  krijg ik enorm veel persdwang wat ik echt niet meer tegen kan houden. Ik denk: "Ik kan echt niet op de wc blijven zitten anders valt ze dadelijk nog in de wc!". Ik ga op mijn knieën op de grond zitten. Ook dit lijkt me geen verstandig idee als ik haar niet kan opvangen valt ze op de tegels, dus gooi ik de wc-deur open en ga in de gang zitten op mijn knieën. Ik moet nu echt persen en ik ben bang dat mijn partner te laat is. Straks wordt mijn dochtertje die nog steeds ligt te slapen  opeens wakker en dan ziet ze mij beneden aan het bevallen. En ja hoor, ik moet nu echt persen. Ik pers drie keer en ik vang zo mijn dochtertje op. Daar is ze dan om 08:09 uur. 

Gelukkig huilt ze meteen. Ik hou haar tegen me aan om haar zo warm mogelijk te houden. Ik bel meteen mijn partner om te zeggen dat ze er is, hij is ondertussen naar huis aan het rijden, maar verstaat mij niet door het gehuil. Na tien minuten is hij er eindelijk en kijkt me heel verschrikt aan. Hij dacht dat het gehuil van ons andere dochtertje was die gelukkig nog steeds aan het slapen is. Mijn schoonmoeder komt ook binnen en kijkt ook heel verschrikt aan en zorgt samen met mijn partner voor handdoeken die ons warm houden. De verloskundige wordt gebeld. Ze is er pas naar 40 minuten, omdat net voor haar neus een ongeluk is gebeurd. Eindelijk komt de nageboorte en kan ik eindelijk met mijn dochtertje van die grond af kome. We worden allebei gecontroleerd. Maar alles is prima met mij en mijn dochtertje. 

Zo heb ik twee totaal verschillende bevallingen gehad, van het hele ziekenhuis vol met een heel ontvangstcomité met familie tot helemaal alleen op de gang.

 

Bizar...

 

KAYLEE

RedactieComment