Hoe combineren werkende mama's toch alles?! Twee grote Instagrammers vertellen.

Het gevoel ‘yeah, weer ‘n tof reisje op de planning’ veranderd toch een beetje in ‘ai, ik moet weer op reis’ nadat je moeder geworden bent. Zeker de eerste keer was het even wennen om Loet achter te moeten laten. Maar reizen is nu eenmaal part-of-the-job dus beter een manier zoeken om het voor Loet en mezelf zo aangenaam mogelijk te maken toch?!

Ten eerste vergt zo’n reisje natuurlijk veel meer voorbereiding sinds Loet er is, en probeer ik ervoor te zorgen dat er zo min mogelijk voor haar veranderd (afgezien van het feit dat mama er niet is natuurlijk). De dag voor en/of na de reis probeer ik vrij te nemen zodat we lekker samen zijn en nog extra veel kunnen spelen. Ook laat ik haar altijd meehelpen met bijvoorbeeld het inpakken van de koffer en leg ik haar uit waarom ik weg moet, dat het onderdeel van mama’s werk is en dat ik haar heel erg ga missen, maar zeker weer thuis kom en dat ze er thuis met papa een feestje van mag maken. Vaak passen de opa’s en oma’s een dag op, is Pat een dag bij haar en gaat ze een dagje naar het kinderdagverblijf. Eigenlijk hetzelfde zoals ze normaal gewend is wanneer ik op kantoor werk.

Omdat ik normaal gesproken na m’n werk altijd bij Loet ben en dit niet mogelijk is als ik op reis ben probeer ik toch altijd voor een mama-loet-momentje te zorgen als ik op reis ben. Meestal laat ik een thuisblijfpakketje achter met voor iedere dag een klein cadeautje voor Loet én voor Pat. Gewoon een kleinigheidje of iets lekkers met een briefje erbij. Of ik maak (met Sinterklaas op komst en dus al genoeg cadeautjes in het vooruitzicht) een post-pakketje waarin ik Pat iedere dag een kaart voor Loet in de brievenbus laat doen zodat ze iedere dag mama-loet-post krijgt. Dat vind ze super leuk en ze kijkt er ook echt naar uit! Ik schrijf er altijd op wat er die dag komt, wat ik die dag doe en hoeveel nachtjes het nog is tot we weer samen zijn en uiteraard hoeveel ik van haar hou! 

werkende mama reizen.jpg
reizen werkende mama.jpg

Wat ik wel heb geleerd is dat – ondanks dat reizen onderdeel van m’n job is – er soms meer bespreekbaar is dan je denkt. Vorig jaar had ik een periode dat ik zo’n 8 weken achter elkaar bijna iedere week korte tripjes zou moeten maken. Daar voelde ik mezelf echt niet prettig bij en dat heb ik eerlijk aangegeven. Uiteindelijk is toen een collega (nog zonder kids en nog erg reislustig) voor de helft van de tripjes in mijn plaats gegaan: hij blij, ik blij! Daarnaast probeer ik maar voor max. 4 dagen te gaan. Toen ik vorig jaar eigenlijk voor 7 nachten weg zou moeten vond ik het moeilijk om aan te kaarten, maar uiteindelijk heb ik wel gezegd dat ik daar ontzettend tegenop zag en het niet fijn vond zo lang van huis weg te zijn. Gelukkig was mijn manager begripvol en uiteindelijk hoefde ik maar de helft van de dagen erbij te zijn! Soms is er dus meer bespreekbaar op je werk dan je misschien denkt!

Ik schrijf deze blog tijdens een vlucht vanuit Milaan terug naar Nederland en heb nu al kriebels in m’n buik omdat ik Loet (en ja misschien Pat ook wel een beetje ;)) zometeen weer ga zien! Het is dan toch echt wel weer heerlijk om thuis te zijn en morgen gaan we lekker met z’n drie’tjes iets leuks doen! Zoals altijd zijn de vier dagen weer voorbij gevlogen, Loet heeft het super gedaan en ik heb genoten van de foto’s en filmpjes die ik van haar kreeg. Ik kan terug kijken op een succesvol event en heb zowaar gisterenavond nog even vrije tijd gehad om samen met een collega’tje te shoppen in Milaan (3x raden voor wie), en lekker te dineren en borrelen in deze toffe stad! Super leuk, want thuis zijn die ‘me-time momentjes’ natuurlijk zeldzaam.

Maar voor nu zeg ik ciao Milano, op naar ‘t altijd gezellige Brabant om zometeen on-tie-ge-lijk te gaan kroelen met de liefste, can’t wait!

Liefs, Marlijne! (klik hier voor haar Instagram)

werkende mama.jpg

Tsjaaa, werken. Laat ik bij het begin beginnen. Van origine ben ik een kinderpsycholoog. Daarbij had ik een gave website met allerlei schrijfsels. Al die ernstige kinderproblemen vond ik maar niets en dus wilde ik een carriereswitch maken. Ik had zoveel plezier in schrijven! This. Is. My. Shit. En wat is een beter moment dan na een zwangerschapsverlof, toch? Mijn droombaan werd werkelijkheid: ik werkte op een redactie en deed allerlei gaaf schrijfwerk en toffe samenwerkingen. Eigenlijk wilde ik van mijn website nooit mijn werk maken. Dit wilde ik altijd hobbymatig houden. Gewoon, voor erbij. Je weet wel, iets waar je je ei kwijt kon. Echter, groeide en groeide het aantal lezers en volgers. Uiteindelijk heb besloten om full-time voor mijn blogmagazine te gaan. Inmiddels hebben we bijna 60 schrijvers en schrijfsters, die allemaal door een selectieprocedure zijn gegaan. De samenwerkingen stapelden zich op, er was ineens een kledinglijn inclusief webshop in de maak en de aanmeldingen van campagnes en uitnodigingen van PR-bureaus stroomden binnen. Je begrijpt dat dit alles veel werk en tijd kost. Maar ik heb ook drie kinderen thuis rondlopen, wat het werk soms onmogelijk maakt. De twee oudste meisjes (4 en 6 jaar oud) gaan naar school tot 15.00 uur. De dreumes is bijna constant aanwezig. Hij slaapt van 9.45 uur tot 12.00 uur, dan komen ook de meiden thuis voor een boterham. Ja lieve mensen, dit betekent dat ik dus ook vaak werk als alle kinderen op bed liggen; vanaf 20.30 uur tot laat. Ik probeer heel bewust te genieten van ons avondritueel. Ik merk dat de meiden hier echt iedere dag naar toe leven en er intens van genieten (hier schrijf ik in een latere blog uitgebreid over). Dit zijn iedere dag echt de speciale momenten voor ons als gezin. Maar natuurlijk geniet ik ook van ze als ze met wilde verhalen uit school komen, hun broertje een dikke knuffel geven, op een stoel neerploffen en een beker limonade naar achteren gieten. Wat een drukke heerlijke bende aan tafel!

Voor me-time is weinig tijd. Ik ben wel erg blij dat ik en mijn man in de weekenden echt tijd hebben voor elkaar en het gezin. We gaan eigenlijk altijd iets leuks doen (op een zaterdag of zondag), soms een echt uitje verder weg of soms juist een spelletjes- of filmmiddag. In de weekenden heb ik veel meer tijd voor de kinderen. Maar ook in de weekenden werk ik twee a drie uur in de ochtend, en dan neemt mijn man de kinderen even onder zijn hoede. Waar blijft de me-time hoor ik je afvragen. En dat vraag ik mezelf ook af… Haha! Ik denk dat bij ons gezin me-time, vervangen is door we-time. Als ik klaar ben met werken, kruipen mijn man en ik dicht tegen elkaar en gaan dan Netflixen. Vooral in het weekend maken we er hapjes bij en drinken we speciale biertjes. Want, hee, je relatie moet je ook onderhouden, hebben we gemerkt. Voor je het weet leef je langs elkaar heen. De jaren flitsen voorbij. Haast. Haast. Haast.

Nou moet ik wel zeggen dat ik af en toe een avondje weg ga met vriendinnen of ze juist bij mij uitnodig. En dan is natuurlijk de ultieme me-time. Deze avondjes zijn nooit door de weeks, maar altijd in het weekend. Deze gebeuren denk ik eens in de twee weken. Dus ik mag echt niet zeuren. Verder ga ik natuurlijk voor mijn werk naar veel feesten, beurzen en events. Met het hele gezin of soms met vriendinnen en soms tegelijk met iedereen. Dat is natuurlijk ook een voorrecht. Vorige week was ik met mijn twee meiden bijvoorbeeld bij het feestje van de tweeling van Nicolette Kluiver. Ik heb voor hun kindjes een verjaardagsliedje gezongen en aan de tafel taart mee gegeten. Nou, welke ouder (en kind) kan dat zeggen?!

Liefs,

LAURA










BlogRedactieComment