Pasgeboren Jent z'n darmen waren in zijn balletjes gezakt en zijn bal, zaadleider en darmen werden afgekneld

Mijn bevalling verliep best goed. Wel anders dan gewoon, mijn weeen waren net als de eerste bevalling erg onregelmatig en ik was al een tijdje bezig. Helaas had Frank al dagen een ontsteking die steeds heftiger werd. Hij kon net toen mijn weeen zich aankondigden niet meer lopen, zitten en hing alleen maar boven de wc. Hij kreeg twee antibioticakuren waarop hij beide allergische reacties kreeg en het ging steeds slechter met hem. Hij moest worden opgenomen, maar hij wilde me nu niet meer alleen laten. Er werd in overleg met de arts buurtzorg geregeld zodat hij thuis aangeprikt kon worden, maar dit duurde en duurde maar. Ondertussen hield ik het ook niet meer, en is er besloten om die avond toch mee te gaan met de verloskundige in het ziekenhuis. Het ging daar heel snel, helaas zonder Frank. Ik beviel van onze lieve zoon Jent.



Met drie weken gingen we voor de eerste keer met Jent naar het consultatiebureau. Er werd gekeken of zijn balletjes waren ingedaald en ik nam hem weer mee naar huis. Die middag werd hij erg huilerig. Tijdens het verschonen zag ik dat zijn balletje opgezwollen was. Ik dacht dat het CB er te hard in geknepen had. Toch vertrouwde ik het niet en belde ik de dokter. Ik moest mijn zoon maar een zetpil geven....  Erg vervelend allemaal, want ik had nog een dochtertje van 16 maanden rondhuppelen en Jent wilde niet alleen gelaten worden. Van ellende heb ik dochter Lenne snel eten gegeven en haar naar bed gedaan. Iets later kwam Frank binnen, hij was naar huis gekomen van zijn werk. Hij hoorde aan de telefoon dat ik radeloos was en hulp nodig had. Toen we samen naar zijn balletje gingen kijken, zagen we dat het daar onder helemaal blauw trok en enorm dik was geworden in korte tijd! Snel de dokter gebeld en daar begon ons avontuur... Via de huisarts door naar de spoedeisende hulp. Vanuit daar is er een ambulance met loeiende sirene's naar Rotterdam vertrokken met ons zoontje van bijna vier weken oud. Ze dachten aan een liesbreuk of gedraaide bal. De bloedtoevoer naar de bal werd afgekneld. Het bleek een gecompliceerde liesbreuk te zijn, waarbij zijn darmen in zijn balletje waren gezakt en zijn bal, zaadleider en darmen werd afgekneld. Toen de professor die ochtend langs zijn kamer liep hoorde hij hem krijsen en is hij gaan kijken. Hij zag dat hij direct geopereerd moest worden, dit kon zo niet langer goed gaan. 

42003763_272035530112027_6183765342934794240_n.jpg

Toen ik de vercouverkamer binnen kwam stond daar zijn bedje. Hij zou binnen een kwartier wel wakker worden en daarna mochten we weer naar de kamer. Helaas duurde en duurde het maar, om hem iets te triggeren werd het zuurstof er af gehaald. Iets daarna gingen alle alarmbellen af en kwamen ze op hem af gerend. Er werd een grote mensen zuurstof masker op zijn kleine hoofdje geduwd, zo hard dat zijn ogen er van uitpuilden. Zijn lichaampje had het zwaar en kon het niet alleen. Alles werd geleidelijk aan in mindering gezet, ook zijn zuurstof maskertje. Er werd gesproken over de High Care afdeling, want het lukte hem niet zelf. Wat heeft hij gevochten en wat vond ik dit heftig! Pas vier uur later mochten we weer terug naar zijn kamer. Daar heeft hij de dag en nacht door saturatiedips gehad, alle toeters en bellen gingen weer af. Gelukkig ging het die ochtend weer beter en zag het balgebied er goed uit. We mochten weer naar huis. Meteen thuis heeft hij alleen maar gehuild. Uren achter elkaar krijsen, krijsen. Dit kon nooit goed zijn, we namen contact op het met Sophia Kinderziekenhuis en moesten weer komen. Zijn buikje leek erg gespannen en ze zouden hem eerst pijnvrij maken met morfine. Als dit niet zou lukken, zou hij weer opengemaakt worden. Toen de anesthesist het hem iets later wilde toedienen, trof ze een babytje aan helemaal in rust. Hij was eindelijk in slaap gevallen, zijn lichaampje was op.  Helaas voor ons wilden ze hem in deze staat niets geven en werden we opgenomen in het ziekenhuis. De dag erna mochten we weer naar huis.  Weer thuis, ging het weer van vooraf aan. Het werd een vicieuze cirkel. Huisarts, Spoedeisende Hulp, weer terug naar huis, paar keer opgenomen geworden, week in week uit, maar niets bleek te helpen. Door het vele krijsen was er ondertussen een navelbreuk ontstaan. Deze werd groter en groter. Weer opgenomen in Rotterdam werd er besloten zijn darmen door te spoelen. Ook dit was niet de oplossing. Maar zolang we de darmen terug uit de navel konden duwen was het goed. Een navelbeklemming kwam echter bijna niet voor. 




Jawel hoor, het was weer zo een dag. Frank kwam terug uit zijn werk en probeerde de navel terug te duwen... Je begrijpt het al. Deze kon niet terug! De huisarts kreeg het niet voor elkaar, de spoedarts ook niet, maar de kinderarts gelukkig wel. Weer naar huis. Paar dagen er na hetzelfde feestje, maar ook dit keer kreeg de kinderarts het niet voor elkaar. Ze troffen eindelijk een Jent aan in de staat zoals we hem thuis altijd hadden en vonden het verontrustend. Hij had zoveel pijn! In overleg met het Sopia werd besloten dat hij weer geopereerd zou worden. Zijn darmen kregen geen rust en hij had zoveel pijn dat het niet meer te handelen was. 

42335746_306037530124840_5352198101778038784_n.jpg

De tweede operatie was weer goed gegaan, ik liep samen met de verpleging naar de OK. Toen we de lift uitstapten zei ik tegen haar dat ik Jent al hoorde huilen. Dit kon niet, het was nog zo ver weg dat het bijna niet te horen zou zijn. De schuifdeur ging open en daar trof ik een medewerker aan met Jent op haar arm. Hij krijste het uit en ze kregen hem niet stil. Of ik het over wilde nemen, want moedergeur zou hem goed doen. Helaas lukte het bij mij ook niet. Er ging van alles door mijn hoofd, niet weer! Maar helaas, alle aandacht weer op Jent. Alles werd tig keer gecontroleerd, zaten alle slangen nog goed? Hoe was het met de operatiewond? Niks hielp, ze besloten snel de chirurg op te piepen die alweer met een andere operatie bezig was. Zijn wond leek er goed uit te zien, dus dit kon het niet zijn. De anesthesist werd gehaald en zij constateerde dat hij het uit krijste van de pijn. Snel morfine er in, hij ging trippen, maar dit was alleen maar goed. Achteraf bleek dat hij te weinig pijnstilling had gehad.…




Een paar weken verder gingen we op afspraak naar de professor. Vandaag was het spannend, want pas nu zou hij kunnen zien hoe het zich daar onder de afgelopen tijd heeft ontwikkeld. Hij kon zien dat zijn balletje en zaadleider het helaas niet gered hadden. Ze waren te laat. Het goede nieuws was wel dat hij niet meer onder het mes zou hoeven. Hier was hij tijdens de eerste controle bang voor. Het kon afgesloten worden. Het enige wat we als huiswerk mee kregen was dat we ons mannetje goed onder controle moeten houden. Als we er ook maar iets anders zouden zien moeten we ons meteen weer melden in Rotterdam...

 

ESTHER

InterviewsRedactieComment