"Are you talkin to me?"

Talkin’ to me?

Communicatie met je spruit begint al vroeg. Dat is een feit. Maar vertel me niet dat je tegen je zwangere buik moet gaan zitten praten. Het is echt onzin dat je ongeboren kind “je stem leert kennen” als je richting je navel gaat wauwelen. Serieus. Niet doen.

Tijdens mijn zwangerschap had ik last van hooikoorts. En nu wil het toevallig zo zijn, dat als ik mijn poezelige neusje snuit, er een geluid uitkomt alsof ik met een klopboor de keukenkastjes aan het verhangen ben. Dit móet mijn Snoetje inpandig gehoord hebben! Maar wat wil nu in de praktijk: Zodra ik mijn neus snuit, laat Snoet van schrik alles vallen en begint ze te huilen...! Terwijl ik haar zogenaamd best goed voorbereid had.

Zou je denken…

 “Mama”, was uiteraard het eerste woord wat onze Snoet zei. Ik zeg uiteraard, want ik kan me zo voorstellen dat Mama’s “Mama” heten, omdat een baby dat van oudsher nou eenmaal als één van de eerste dingen “zegt”.

In ons geval lag Snoetje op haar buik op een groot, gezellig, warm, roze kleed op de grond. Haar nekje was een beetje moe geworden van het omhoog kijken, waarna ze met haar gezichtje half in het kleed zakte en haar eerste voorzichtige verbale communicatietechniek uitprobeerde. Een duidelijke, enigszins dwingende “mo-mo” werd mij ten gehore gebracht, wat onvermijdelijk een “ma-ma” zou zijn geweest, ware het niet dat het roze, fluffy kleed haar voortreffelijke uitspraak iets deed verstommen…!

Als door een wesp gestoken sprong ik omhoog, bevrijdde liefdevol mijn baby uit haar netelige situatie en riep: “Jaaaaaaaaaaaaaa, ma-maaaaaaaaaaaaaa!!”. Hieruit kon mijn kind natuurlijk maar 1 ding concluderen:

Als ik “mo-mo” zeg, dan pakt dat geinige mens me op!

Het tweede woord echter, wat ons kleine taalgenie zei (en ik heb het op band…) was, jawel: “KAK!”.

Nu kan je je afvragen, of ze dat woord werkelijk associeert met die vreselijk leuke kerel die in hetzelfde huis rondbanjert (en geloof me; er-ook-best-wat-van-kan op het kleinste kamertje des huizes), of dat ze dit woord gewoon een prettige klank vond hebben…

Te pas en te onpas werd er KAK! geroepen, het liefst natuurlijk zo hoog mogelijk! Het was ook daar, waar mijn kaken het schaamrood bijna niet meer konden verwerken, in het overvolle gemeentehuis toen wij haar paspoortje gingen ophalen, dat Snoetepetoet iedereen die het maar horen kon, op een schelle en resolute “KAK!” trakteerde. Er nog rete-trots bij kijkend ook nog…

Laatst zat ze op mijn knie terwijl ik voor de spiegel stond in de badkamer. Ze griste oogschaduw van de plank waarna het in de wasbak viel. Ah shit riep ik onnadenkend. “Tissssss” sliste Snoetje glunderend, terwijl we elkaar via de spiegel aankeken. “Shit! Shitshitshitshit…. Shit!” riep ik theatraal terwijl mijn knie haar op en neer liet wippen. “Tissssss!” schaterde Snoetje, en we kwamen niet meer bij van het lachen. Een nieuwsgierige R. stak zijn hoofd de hoek om en vroeg wat er zo grappig was. Ik riep: “ik leer mijn kind vieze woordjes!"

(Maar zij begon!)

KAK!

xVanessax

 

Isabel De vries