Ik dacht dat ik in gedachten had gedacht…

“Kaaaa- kieeee!”

Klinkt een lief kinderstemmetje op de gang op de eerste verdieping.

Onze kat Sjaak, (alias Bollino,) heeft zich verstopt in de badkamer. Hij vindt onze dreumes van anderhalf he-le-maal niks! In tegenstelling tot Sám, de inmiddels bejaarde kater die ik destijds vond. (Een koude nacht in November. Hij was zo groot als mijn hand...)

Beessie is nu 17 en vindt onze Snoet bijster interessant. In de kraamweken was hij niet bij me weg te slaan. Hij moest en zou bij me op bed liggen, tot ergernis van mijn (overigens fantastische) kraamverzorgster, die alles hysterisch hygiënisch wilde houden i.v.m. de wond van de buikoperatie.

Sám is door alle jaren heen met me mee verhuisd en geloof me, ik was niet heel erg honkvast. Hij vond alles prima, zolang we maar bij elkaar waren. “Wherever I lay my hat cat, that’s my home” (Paul Young) en zo dacht Sám er ongetwijfeld ook over!

Ik heb dus ontdekt, um… Goed, ik heb dus ontdekt… dat ik hem kan roepen met mijn gedachten…

ghost-presenter-428335-unsplash.jpg

Roekoe roekoe, zegt u? Ik zeg; jazekert!

Kijk, een paar jaar geleden was ik voor een korte periode werkeloos. En ondanks het vrijwilligerswerk wat ik in de tussentijd deed, had ik nou eenmaal wat meer tijd in Cats casa, waar Sám de scepter (toen nog in zijn eentje) zwaaide. Uit pure verveling heb ik hem toen geleerd om op commando te zitten en pootjes te geven. Totaal nutteloos, maar wel geinig!

Vraag me niet waarom en hoe ik erop kwam, maar ik wilde op een gegeven moment ook kijken, of ik op telepatisch niveau met mijn kat kon communiceren… Het kan zijn dat dat idee ontstond na een zeer gezellig weekend, maar dat kan ik niet met hele grote zekerheid zeggen! Afijn, ik lag in mijn slaapkamertje te wachten op Klaas Vaak en besloot, in mijn gedachten, Sám te roepen…  Tot mijn verbazing kwam niet veel later die zwarte haarbal de hoek om zetten en sprong –plop- luid spinnend op de sprei…!

Eyyyyyyyy….!!

Zoals een goed onderzoek betaamt, heb ik dit experiment herhaaldelijk uitgevoerd, op verschillende locaties in huis, en op verscheidene momenten van de dag. Elke keer met “eyyyyyyyy” als resultaat!

Sindsdien zijn mauwmans en ik erg goed op elkaar ingespeeld. Zo kan het voorkomen dat ik bijvoorbeeld op de bank zit en ineens aan hem moet denken. Dan loop ik naar de hal en ja hoor; zit ‘ie buiten voor de voordeur, met een strenge, bijna hooghartige maar tevreden -heel-goed-mens,-doe-nou-maar-open- blik naar me te staren. Kunnen wij elkaar in gedachten bereiken? Ik mag het graag geloven!

Ik lig in bed. De griep heeft me te pakken. Liefde R. heeft ons meisje opgehaald van de opvang en is net thuisgekomen. Ik hoor hem de trap op komen. Oh nee het is Sjaak! (Alias obesicat.) Gevolgd door kleine voetstapjes.

“Kaaaa- kieeee!”

Driftige voetstapjes op de gang.

“Sennaaaa”

Roep ik in gedachten. Het wordt stil op de gang…

“Sennaaaa”

Roep ik nog eens in stilte. De slaapkamerdeur gaat open. Een lachend Snoetje verschijnt.

“Eyyyyyyyyyy”!

Groe(koe-roekoe)tjes!

xVanessax

BlogIsabel De vries