WHAT! Ik op Lexa?!

Het is donker buiten. Ik ben op bezoek geweest bij een oude schoolvriendin en heb nog ruim een uur te rijden voordat ik thuis ben. Mijn telefoon geeft de navigatie aan en plots zie ik een klein icoontje verschijnen. Een vriendschapsverzoek via Facebook. Nu is Aagje niet mijn 2e naam, maar het icoontje flirt met mijn rechterhand en ok… ik kijk snel wie het is... Een jongeman, bruine ogen, naam mij onbekend, ken ik niet. Ik klik alles weg en ik vervolg mijn weg. 

Weer dat icoontje. Ik kijk. Dit maal een man, licht kalend met een zonnebril. Ook deze naam zegt mij niets en peinzend tuur ik in de donkere lucht voor mij. Ja hoor, weer dat icoontje. Ik krijg een vreemd gevoel. Ik ben een redelijk sociaal ingesteld mens, maar op het gebied van social media ben ik aardig op mezelf. Dus 3 verzoeken achter elkaar, dat klopt niet. Ik kijk. Ditmaal een mailverzoek. Ik open het. “Hoi,” staat er, “ik zag je profiel op Lexa…”

LEXA?? 

Oh my freeking Lord?? Hup, nóg een mailverzoek. Een soortgelijke tekst. Ik voel meteen een soort paniek opkomen. Nee, paniek is niet het juiste woord. Verbouwereerd ben ik. Onthutst. Verbijsterd en perplex!

Er is blijkbaar iemand die zich voor mij uitgeeft op datingsite Lexa??

Ik, met een hunk van een vriend! Ik, met een wolk van een kind! Ik, stond met naam, woonplaats en slechte tekst op een datingsite! Ik, ik, ik…! Was zogezegd; not amused…

Onmiddellijk checkte ik mijn privacy-instellingen, en bladerde één voor één door mijn foto’s om te kijken of ze toevallig niet openbaar stonden. Alleen mijn profielfoto en een foto ergens uit 2009 waar ik samen met mijn vriendin op stond, stonden helaas openbaar. Voor de rest had ik alles afgeschermd. Enigszins verontschuldigend antwoordde ik mijn plotselinge aanbidders dat ze met een nepprofiel te maken hadden. Dat was tevens het moment dat ik mijn LinkedIn pagina verwijderde. Stel je toch eens voor dat één of andere idioot erachter komt waar ik werk… Of dat degene die zich voor mij uitgeeft, via LinkedIn weet waar ik werk en dit aan de mannen van Lexa doorgeeft… Ik moet er niet aan denken!

Eén van de gedupeerden was zo vriendelijk om screenshots te maken van het nepprofiel, zodoende kreeg ik bevestigd dat inderdaad net die 2 openbare foto’s gebruikt waren.

Nu is ook Sherlock niet mijn 2e naam, maar toch ben ik als een ware detective op onderzoek uitgegaan! Toevallig ben ik niet helemaal van het ganzenbord gevallen, en kwam ik op slinkse wijze achter het e-mail- en ip-adres waarmee het nepaccount was aangemaakt. Dat leidde me naar een plaats… 

Uiteraard heb ik aangifte gedaan. Tevens heeft Lexa het account verwijderd. Weliswaar een week te laat… Wát een ergernis is dát trouwens zeg!! Die klanten ”service” was alleen telefonisch bereikbaar op dinsdag en donderdag, tussen 11:00 en 12:00u. Nemen ze natuurlijk pas om 11:50u. op, om vervolgens vragen te gaan stellen als: “heeft u uw inschrijfnummer?” 

Image-4.png

NEE, DOOS, WANT IK HEB ME NIET INGESCHREVEN! 

Enfin, nu is deze “catfish” met een sisser afgelopen, maar ik kan je vertellen dat het mij een vreemd gevoel gaf dat iemand zich als mij heeft voorgedaan!  Social media… pff…

Ik doe helemaal niks meer op facebook. Ik vind facebook stom. 

(En Lexa ook.)

xVanessa

BlogIsabel De vries