De dag waarvan ik wist dat hij zou komen

De dag waarvan ik wist dat hij zou komen...

27 augustus

Ik lig op de bank, ben op een dag af 9 maanden zwanger van mijn eerste kind en ik denk na over de afgelopen tijd. We wonen nu een maand in ons nieuwe huis, mijn arbeidscontract is niet verlengd en jij bent ziek. Zo ziek dat de chemo deze keer niet aanslaat. De afgelopen weken ben ik veel bij je geweest om je, zo goed en zo kwaad als dat nog kon, te helpen en je gezelschap te houden. Maar het ziet er niet goed uit. Je hebt heel veel pijn en dat doet me veel verdriet, al hou ik me groot. Zou de baby mijn verdriet voelen? Pff, zo veel dingen om over na te denken. Hé, wat voel ik nou? Kramp? Ik sluit mijn ogen en val in slaap. Maar als ik wakker word lijken de krampjes wel iets erger te worden…. Shit! Zouden het soms weeën zijn? Ik besluit de tijden te noteren.

’s Avonds komen de weeën regelmatiger, maar we gaan gewoon slapen na een avondje tv kijken.

28 augustus

Ik word midden in de nacht wakker en besluit te gaan douchen. De weeën komen nu sneller op elkaar en ik besluit J. wakker te maken. Rond een uur of 5 sturen we de familie een bericht dat het is begonnen en je antwoordt meteen. We bellen zelfs nog even en je wenst me succes.

Nadat om een uur of 7 de verloskundige is geweest om te kijken, en alles voorspoedig lijkt te gaan, besluiten we naar het ziekenhuis te gaan om daar verder te bevallen. Ze geeft me nog de keus om thuis te blijven, want alles gaat lekker. Maar godzijdank kies ik ervoor om toch naar het ziekenhuis te gaan, alsof ik wist wat er ging gebeuren.

Tot nu toe is het allemaal prima vol te houden en snap ik eerlijk gezegd niet zo goed waarom mensen zeggen dat bevallen vreselijk is. Maar dan besluit de verloskundige om de vliezen te breken. Ze waarschuwt me dat dit de weeën erger maakt. “Kom maar op.” Denk ik. Maar WTF, de pijn wordt 1000x erger en de weeën verplaatsen zich naar mijn rug! Ik kan niet liggen, staan is het meest comfortabel.

En de voorspoedige voortgang stopt…. Uiteindelijk krijg ik een pompje om de pijn dragelijker te maken. Nadeel is wel dat ik moet gaan liggen. Pff, ik vind er geen reet meer aan. Die weeën maken me gek, ik pomp me suf en als de wee wegtrekt probeer ik te ontspannen. Ik zit opgesloten in mijn eigen bubbel.

Eindelijk! Aan het begin van de avond mag ik persen. Wat een HEL! Ik word boos, pers uit alle macht, maar de baby komt niet. Uiteindelijk komt de dokter helpen. Ik ben uitgeput, ik kan niet meer. Met mijn laatste krachten probeer ik het met een oerkreet nog één keer. En dan zegt de dokter: “ Nee, hij is te groot. We gaan een spoedkeizersnede doen.”

Ik denk alleen maar: “Prima joh, zolang je hem er maar uithaalt!” Ik moet wachten tot de OK klaar is en krijg daar een ruggenprik. Ook niet mijn hobby, maar het einde is nu in zicht. En dan, laat op de avond, is 'ie er eindelijk… Sol. Alles is goed met hem. Ik mag hem heel even vasthouden en dan gaat 'ie met J. mee. Ik word weer dichtgenaaid en word daarna scherp in de gaten gehouden aangezien ik blijkbaar erg veel bloed ben verloren. Dan kunnen we eindelijk familie bellen. Ik krijg je even aan de telefoon, maar je bent helemaal groggy van de morfine, dus ik weet niet goed of je beseft dat je oma bent geworden.

IMG_2102.JPG

31 augustus

De afgelopen dagen waren niet makkelijk. Ik ben erg verzwakt en alles gaat erg moeizaam, maar vandaag voel ik me eindelijk wat beter. Ik mag alleen nog niet naar huis. Maar dan belt papa. Je vraagt de hele tijd waar ik ben en bent enorm teleurgesteld dat ik nog in het ziekenhuis ben. En je hebt vandaag aangegeven dat je niet meer wilt leven.

De grond zakt onder mijn voeten weg. In overleg met de artsen krijg ik nog een infuus met medicatie en dan mag ik naar je toe. Mijn bed wordt vrijgehouden voor de zekerheid. In mijn ochtendjas vertrekken we uit het ziekenhuis en rijden rechtstreeks naar je toe. Het moment dat ik je zie barst ik in huilen uit. Je reageert al helemaal niet meer. En pas als ze Sol naast je neerleggen, draai je je hoofd naar hem toe en fluister je: “Daar ben je dan.”

IMG_2103.JPG

Wanneer je dokter komt en vraagt hoe de baby heet reageer je met: “Sol! Hij heet Sol!” En dat is alles wat je zegt.

In de loop van de dag voel ik me zo slecht dat wij besluiten om te gaan, hoe moeilijk ik dat ook vind. Een paar uur later ben je er niet meer. Leven en dood, vreugde en verdriet, zo dicht bij elkaar. Sol, je bent en blijft mijn zon. Mama, ik mis je nog elke dag.

Natasja