De baby van Laura stopte met ademhalen.......

Oke, ik was 37 weken zwanger en ik had het he-le-maal gehad met die dikke buik (iedereen vroeg of ik een tweeling droeg; nee; niet grappig), de opgezwollen enkels en de kotssessies. Ik heb denk ik wel een miljoen keer gevaagd of we onze grote zoon niet eerder konden halen. "Nee, dat doen we niet als het niet nodig is", kreeg ik iedere keer als antwoord. Bij mijn eerste meisje ben ik vaginaal bevallen, mijn tweede meisje was een dwarsligger en werd een spoedkeizersnede. Nu, bij mijn derde kindje mocht ik zelf beslissen wat ik wilde: een keizersnede of een natuurlijke bevalling. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken. We planden een keizersnede in week 40, maar ik had zo'n donkerbruin vermoeden dat alles heel anders zou gaan lopen ...... en ik kreeg gelijk.

Auw, met 37:2 voelde ik lichte steken. Ik herkende dit gelijk als weeën. Trust me: dit weet je wel bij je derde kindje. Wij sprongen de auto in, in het ziekenhuis aan de CTG. En ja hoor, het waren weeën en ze kwamen regelmatig. Het ziekenhuis wilde zien of de weeën ook echt voor ontsluiting zorgden of dat het alsnog vals alarm was. Na 2,5 uur werd ik gecheckt, en jawel: 2 centimeter ontsluiting. Nogmaals de vraag of ik het zelf wilde proberen. Wat is er toch met iedereen aan de hand?! Moet ik het spellen? N-E-E! 

Er werd  direct een keizersnede ingeroosterd. Nadat ik verschillende artsen en verpleegkundigen heb gesproken, mocht in eindelijk naar de operatiekamer. Mijn man die in een blauw kostuum stond, reed mij naar binnen. We keken elkaar aan; een twinkeling. Allebei zo benieuwd naar ons mannetje. Mijn man stelde zichzelf met een trillend handje aan de chirurg voor.  Ik moest rechtop zitten en daar werd de ruggenprik gezet. Meiden, ik heb hier nauwelijks iets van gevoeld. Dus laat je niet bang maken. Ik kon liggen en er kwam een doek over mijn buik heen. Mijn man hield man hand vast, glimlachte en kneep. Ik voelde veel gemorrel en geduw, maar geen  pijn. Ik hoorde een babyschreeuw en de arts hield hem omhoog: onze Sef. Mijn man en ik kregen tranen in onze ogen. Sef werd op de tafel gelegd voor controle. Het is akelig stil. Mijn moederhart maakte zich direct zorgen. Ik voelde aan dat er iets niet goed ging. Er hing een akelige sfeer. Wat was het gespannen hier. Of lag dat aan mij? Er kwamen steeds meer mensen zich ermee bemoeien. Dit is niet goed..... Ik kreeg Sef bij me met de mededeling dat Sef voorlopig in het ziekenhuis moet blijven; hij is even gestopt met ademen. BAM. In my face. Ik schrok me wezenloos. En hoopte dat hij geen schade verder had? Maar bovenal dacht ik: hoe kan dit? What the fuck is er aan de hand?

upload.png
RedactieComment