"Mijn dochter mag met één meisje niet afspreken van mij"

Mijn dochter kwam gisteravond bij me zitten en ze vroeg: "Mama, mag ik morgen met Miep spelen?". Ik moest even hard nadenken. Hoe zeg ik dit tactisch tegen mijn dochter. Gauw vertelde ik dat Miep een beetje raar is. Ze maakt met iedereen ruzie. In het echt vond ik dat Miep totaal niet spoorde. En dat was ook een beetje zo. Ze heeft weleens hele rare dingen gedaan. Ze had ook een hulpplan voor sociale contacten in de klas, want waar zij was, was er ruzie. Waar Miep was, heerste spanning, gegil en nare dingen. Ik wilde dat mijn dochter hier zo min mogelijk van mee kreeg, dus ik regelde via de Whatsapp een andere speelafspraak met een superleuk meisje die we goed kenden. Ik snap dat het rot is voor Miep en ook dat niet helemaal een goed voorbeeld is, maar alleen maar positiviteit voor mijn dochter!

 

Oke, de volgende dag breekt aan. Ik breng mijn dochter netjes naar school. En wat denk je? Miep komt aangerend en schreeuwt: 'Yes, vandaag gaan we spelen!'. Ik ben omringd met moeders en kinderen, waaronder het meisje en haar moeder waar mijn dochter een speelafspraak mee heeft. Ook de moeder van Miep staat erbij. 'Nee, zegt mijn dochter, 'ik mag van mama niet bij jou spelen.' Ik zak door de grond. Verdwijnen, dat wil ik. Naar een andere planeet. De moeder van Miep kijkt me kwaad aan. De moeder van dat andere vriendinnetje kijkt me vragend aan. Ze begrijpt niet meer wie met wie speelt en wat er nu wel of niet doorgaat. Een pijnlijk lange stilte valt er. 'Zeg iets, zeg iets', denk ik. Ik stamel en stotter langzaam dat we een andere speelafspraak hebben. Boos kijk ik mijn dochter aan en ik hoop dat ze mijn gedachten kan lezen, namelijk 'Hou hier NU over op'. Helaas, kan ze dat niet. 'Nee, mama', zegt ze, 'ik had gisteravond al aan je gevraagd of ik bij Miep mocht spelen. Het is jouw schuld, want van jou mag dat niet'. Met een rood hoofd duw ik mijn dochter de kleuterklas in. Snel trek ik haar bij mij op schoot en zeg dat ze zulke dingen niet moet zeggen. 'Dat dat iets is tussen papa, mama en jou.' Voorzichtig leg ik uit dat dat misschien voor Miep ook niet leuk is om te horen. 'Maar ik moet toch ALTIJD eerlijk zijn mama', zegt mijn dochter verontwaardigd en te hard. Precies op dat moment loopt de moeder van Miep langs en kijkt me nog kwader aan dan zojuist. Potverdikke. Hoe krijgt mijn dochter het voor elkaar om weer zo precies verkeerd getimed iets te zeggen?! Ik zucht.....  en besef: dit komt nooit meer goed.... En ik besefte maar al te goed, dat ik me niet moet bemoeien met het speelgedrag of de sociale wereld van mijn kind. Ze maakt haar eigen keuzes en ja, ook haar eigen fouten. Of soms lijkt iets een fout, maar verandert dat ineens in iets goeds. Anyway..... zo jammer dat je de tijd niet kan terugdraaien ...

 

Screenshot_4.png
BlogRedactieComment