"Een aantal dagen na de bevalling verlies ik op de wc vier tennisballen bloed en zak ik op de vloer." Lees het bevallingsverhaal van PINK SQUAD-member Esmeralda!

Op 22 maart 2018 was ik precies uitgerekend. Toen ik 40 weken zwanger was, begon ik hem toch wel te knijpen, want met 41 weken zou ik een keizersnede krijgen, omdat de kleine man in stuit lag. Ik wilde het liever eerst zelf proberen, mocht het dan niet lukken, dan maar een keizersnede. 


Zondag, 25 maart, 40+3

Thuis
Na een hele drukke dag bij mijn schoonzusje, komen we om 21.30 uur thuis. Ik zit nog geen kwartier op de bank en herken meteen de eerste wee, een kwartier later komt er weer één. Ja, dit moet het zijn. Omdat ik nog niet veel last van de weeën heb, besluiten we maar te gaan slapen. De weeën zakken iets en het lukt me om een uurtje te pakken. 
Daarna word ik wakker van een wee en komen ze iets regelmatiger. Ik besluit om nog even een wasje te doen en lekker rustig te douchen. De weeën volgen elkaar rustig op, maar slapen gaat niet meer. Dan maar lekker netflixen. 
Tegen vieren verlies ik mijn slijmprop en bel ik het ziekenhuis. Heerlijk om zolang thuis te zijn, maar omdat hij in stuit lag, wilde ik ook weer niet te lang wachten. 
Ik maakte mijn lover wakker en merkte aan hem dat hij het niet kon geloven en zich op dat moment af vroeg wat we ook alweer moesten doen. Broodjes smeren, hond wegbrengen. Even slingerde hij over de weg en op dat moment kon ik nog zeggen: “Rij normaal, anders rij ik!” Hilarisch! Maar we hebben een heerlijk ritje naar het ziekenhuis gehad hoor.

thumbnail_IMG_20180507_234519_837.jpg



Naar het ziekenhuis

In het ziekenhuis blijk ik maar liefst (lees: sarcasme) 1 à 2 cm ontsluiting te hebben. Ik mag aan de CTG-scan, maar alles lijkt wat rustiger. Om 06.00 zit ik nog steeds op 1 à 2 cm en om 09.00 op 3 cm. Het schiet voor geen meter op. De gynaecoloog komt ons gelukkig wel vertellen dat we mogen blijven en die dag nog ons kindje krijgen. Omdat de weeën niet krachtig genoeg zijn, krijg ik om 11.00 uur weeënopwekkers.
Om 13.00 uur heb ik dan eindelijk 8 cm ontsluiting en breken mijn vliezen. Op dat moment keken er vijf mensen mee en die waren allemaal kletsnat. LOL! Om 15.00 uur mag ik gaan persen, correctie “moet”. Ik hou het niet meer. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet. Achteraf heb ik er ook bijna niks van mee gekregen. Elke anderhalve minuut was er weer een perswee. Staan, zitten, liggen, ik wist van voren niet meer dat ik van achteren nog leefde. Ik had die nacht natuurlijk ook al niet meer geslapen. Na twee uur persen kan ik niet meer en roep ik dat ik een keizersnede eis. Op dat moment wilde de gynaecoloog dat ook voorstellen. Ik kreeg meteen weeënremmers en wat voelde dat hemels. Ik werd klaar gemaakt voor de OK en trilde als een rietje. Ik haat injecties, operaties en over het algemeen ziekenhuizen. Maar op was ik. Ik kreeg een ruggenprik en ging heerlijk liggen. Rust voor het eerst in bijna 20 uur. Op maandag 26 maart om 17.28 uur werd onze babyboy Ezra geboren. Ik hoorde alleen niets. Het bleek dat hij wat vruchtwater had ingeslikt, maar na een korte check hoorde ik hem eindelijk huilen. Jemig, wat is dat gevoel onbeschrijfelijk! Ik moest huilen, lachen, alles tegelijk. Eindelijk voelde ik zijn gezicht tegen mijn wang, hij begon meteen aan mij te sabbelen, zo schattig. Helaas moest hij meteen naar de kinderafdeling om onderzocht te worden in verband met verdenking op Downsyndroom (lees hier mijn andere interview). 
Na vijf dagen in het ziekenhuis mochten we naar huis. Lekker genieten, zeggen ze dan. Nou die vlieger ging hier niet op. 

thumbnail_IMG_1697.jpg

Zondag 1 april, nee geen grap. 
Rond 15.00 uur verlies ik ineens een tennisbal aan bloed. Ik blijf even doorpraten in tennisbaltermen, want dan hebben jullie een idee. Ik bel de verloskundige en die adviseert nog even af te wachten. Om 18.30 uur verlies ik nog vier tennisballen en de verloskundige is onderweg. Ik zit op de vloer van het toilet, want ik ben zo duizelig als wat. De verloskundige komt aan en schrikt zich rot. Ze belt meteen het ziekenhuis en we gaan er heen. Ondertussen zie ik overal zwarte vlekken en heb ik het gevoel ieder moment 'out' te gaan. Achteraf hadden we een ambulance moeten bellen, dan had ik zuurstof gekregen en zelf wat rustiger gelegen. Nu dacht ik alleen maar: “Ik moet wakker blijven, ik moet wakker blijven”. In het ziekenhuis blijkt dat er nog delen placenta in de baarmoeder zitten. Mijn maag wordt leeggepompt en onder narcose word ik gecuretteerd. Men schat 2 à 2,5 liter bloedverlies bij mij. 

Ik had de bevalling voor geen goud willen missen. Het was er één met humor, maar ook meet mindere kanten. Ik wist dat het niet makkelijk ging worden, doordat hij in stuit lag, maar ik had het uiteindelijk niet anders gewild. Ik heb de heftigheid van een bevalling mee gemaakt, maar ook een keizersnede. Dat betekende wel dat ik van beiden moest herstellen en ik kan je vertellen, dat heeft wel een poosje geduurd.
Al met al, hoe stom het ook klinkt, ik zou het weer precies hetzelfde doen. Al hoop ik dan wel dat mijn placenta niet blijft zitten. Dat heeft toch wel een nare nasmaak aan alles gegeven. 

Na dit alles konden we echt gaan genieten van ons mooie resultaat: Ezra


Liefs Esmeralda

BlogRedactieComment