"Deze baby kreeg telkens niet te eten", onze kraamverzorgster vertelt

Ons vak houdt veel meer in dan beschuitjes smeren, ontbijt op bed te brengen en een wasje draaien. Wij signaleren een hoop dingen zoals infecties, voedingsproblemen, gewichtsverlies, geelzucht en postnatale depressie. Dingen die erg belangrijk zijn om op tijd bij te zijn en juist te handelen. Maar wat wij ook signaleren is huiselijk geweld, mishandeling en verwaarlozing. Geloof me, je ziet veel als je acht dagen in een gezin mee leeft! Zo kwam ik een keertje in een gezin terecht waar het eerste kindje geboren werd. Ik kwam er eigenlijk al snel achter dat het kindje niet bepaald de bedoeling was. Er lag een klein onschuldig jongetje (Tom) van nog géén 2,5 kilo op de bank. Ik merkte al snel dat ze hem letterlijk links lieten liggen en genoten van de Disney film die net was opgezet. Het was 12 uur en tijd voor een flesje. Ik onderbrak de film en wees ze erop dat Tom zijn voeding nodig had. Van het antwoord dat ik kreeg, werd ik niet bepaald gelukkig. “Och dat kind slaapt nog, die wacht wel”.  Ja juist hij sliep nog, maar dat was geen reden om niet de fles te geven. Ik gaf voorlichting waarom het zo belangrijk was dat Tom om de 3 uur zijn voedingen kreeg. Tom was geboren na een zwangerschap van  37 weken en 5 dagen, woog 2590 gram en zag wat geel. Hierdoor gingen bij mij de alarm bellen af en was ik extra alert op sufheid, ondertemperatuur, uraten en geelzucht. Moeder gaf met wat tegen zin de fles. Omdat hij nog zo klein was ging drinken niet super. Na 10 milliliter stopte Tom met drinken en zei moeder: “Zo, hij is klaar! Hij stopt!” Ik gaf haar tips hoe ze ervoor kon zorgen dat hij wél genoeg dronk. Door de tips dronk Tom zijn flesje leeg. “Fjieuw, die zit erin”, dacht ik bij mezelf. Om 15u ging de fles alweer een stuk beter.

De volgende voeding (om 18:00 uur) was ik er niet bij, realiseerde ik me, shit! Daarom schreef ik alles super duidelijk op wanneer ze moesten voeden en hoeveel. Ter controle gaf ik het kraamzorgboek aan moeder en riep ik vader erbij. Of ze even wilden voorlezen wat ik had opgeschreven en of het duidelijk voor ze was. Ze gaven aan dat alles duidelijk was, maar toch ging ik met buikpijn naar huis. De volgende ochtend bespraken we de nacht. Moeder vertelde trots dat ze lekker hebben geslapen en dat Tom wel even heeft ‘gejankt’ (haar woorden) maar ook goed sliep. Ik vroeg of hij zijn flesjes had opgedronken. Moeder viel wat stil en vader vulde snel aan: “Ja hoor, hij heeft steeds goed gedronken”. Mijn gevoel zei iets anders. De volgende dag (Tom was toen 5 dagen oud, had een paar dagen in het ziekenhuis gelegen) bleek dat hij nog meer was afgevallen. Vreemd, want vaak zie je op dag 5 weer een stijging. Ik besprak dit met de ouders en zei dat ze vandaag zelf de tijd in de gaten moesten houden hoe laat Tom de fles moest. Ik liep ondertussen met een smoesje naar mijn auto om de verloskundige te bellen. Ik gaf aan dat ik me zorgen maakte of hier wel alles goed ging. Morgen zou ze op visite komen. De hele dag moest ik toch aangeven dat ze iedere keer weer te laat waren met de fles. Eigenlijk was ik om 14:00 uur klaar met werken, maar ik wilde wachten tot de volgende fles om 15:00 uur.

IMG-20191011-WA0023.jpg

Er stond weer een film op en Tom moest weer wachten op de fles totdat de film was afgelopen. Ik begon me steeds meer zorgen te maken. Het is belangrijk dat een baby voldoende voeding (energie) binnen krijgt. Het liefst nam ik Tom mee naar huis zodat ik zeker wist dat hij de voedingen kreeg die hij nodig had. Voordat ik naar huis ging, zette ik de fles op een ‘speciale’ manier neer. Als die morgen nog zo stond dan wist ik genoeg… 

 

Dag 6

Ik rende nog net niet de vader om ver in de deuropening om te kijken hoe die fles stond. En ja hoor. .. Hij stond precies hetzelfde als gister! Dat wilde dus zeggen dat hij niet meer gedronken had na 15:00 uur gistermiddag. Omdat ze geen andere fles in huis habben wist ik dit 100% zeker. Snel maakte ik een fles en gaf ik die persoonlijk aan Tom. Hij had zo’n honger dat ik nog wat heb bijgemaakt. Ik was zogenaamd iets in mijn auto vergeten, dus ik liep al bellend naar buiten. Ik zei tegen de verloskundige dat Tom zo verzwakt was en vroeg of ze per direct een opname wilde regelen. Ze hoorde mijn stelligheid, regelde een opname en zei dat ze er aan kwam. Gelukkig was ze er snel en hebben we ervoor gezorgd dat Tom naar het ziekenhuis kon. De ouders gingen akkoord. Ik heb mijn werk gebeld voor toestemming om de ouders persoonlijk naar het ziekenhuis te brengen, en dat mocht (ze hadden geen auto). Toen ik Tom veilig in een bedje zag liggen, was ik pas gerust.

 

Ik heb mijn zorgen geuit aan de verpleegkundige. Zij gingen hiermee verder en hielden het goed in de gaten. Zodra ze merkten dat het niet klopte, zouden ze een melding maken. Ik was opgelucht. Die kleine lieve Tom was veilig. Ik hield contact met het ziekenhuis, maar veel mochten ze mij in verband met de privacy niet vertellen. Na 2,5 week was Tom weer sterk genoeg en mocht hij naar huis. Onder super streng toezicht. Hoe het nu met hem gaat weet ik helaas niet. 


Denk eens na lieve lezers wat er was gebeurd als deze mensen geen kraamzorg hadden gehad? Wat was er dan met die arme kleine Tom gebeurd?Daarom is het zó belangrijk dat de kraamzorg blijft bestaan. Op 13 maart hebben wij, kraamverzorgenden, een petitie aangeleverd aan de minister Bruins van de volksgezondheid. Als het doorgaat zoals het nu gaat, dan is er over 10 jaar zeker geen kraamzorg meer. En wat gebeurt er dan met al die kleine lieve baby’tjes?

KRAAMVERZORGSTER ROSE (klik hier voor haar Instagram)

Blog, blog, PapablogRedactieComment