Mama Corina hoorde continu stemmen in haar hoofd

Ik neem jullie eerst even een klein stapje mee terug naar drie zware jaren van mijn jeugd. 

Vijftien jaar oud en in de bloei van m’n leven…  Niets  kon mijn leven meer in de weg staan toch? Niets was minder waar, thuis gekomen uit school trof ik mijn ouders huilend aan op de bank.  Mama had eierstokkanker. Wat zeg je me! Ik ben naar boven gestormd, enorm boos en verdrietig en totaal in de war. Mama is bij mij gekomen en we hebben samen geknuffeld en gehuild. Het kwam allemaal goed toch? Ja, het kwam allemaal goed. Een jaar heeft mijn mama gevochten als een leeuw,  kreeg ze chemo’s en was ze veel ziek. Maar mama liet niet blijken dat ze pijn had en deed zich voor ons enorm sterk voor.  Ik, daarentegen, bleef niet wie ik was en zonderde mij meer en meer af. Ik kreeg wel een relatie met een hele lieve vriend (inmiddels mijn man). Thuis waren er  veel zorgen, hielp ik veel, maar ging het met mij bergafwaarts.  De kanker had zich uitgezaaid door mama haar lichaam. Ik kon dit niet handelen, ik was boos, heel erg boos. Ik reageerde dit af op mijzelf. Maar verzweeg dit voor de buitenwereld. Die pijn die mama had wilde ik wegnemen.  Mijn hoofd werd een bommetje waarin stemmen mij zeiden wat ik moest doen. En dat bommetje ontplofte ’s avonds en ’s nachts  in mijn bed. Ik automutileerde en probeerde de pijn te ervaren die mama moest ervaren. Ik ging gewoon naar school, ik verborg alles onder mijn kleding. Ik ging m’n derde jaar van het middelbaar in. Op school was ik afwezig, maar probeerde waar ik kon, zo veel mogelijk plezier te maken met m’n vrienden.  Onder tussen werden mijn wonden, helaas (voor mij) toch opgemerkt en kreeg ik op school de juiste hulp (achteraf natuurlijk alleen maar goed). Het thuisfront werd ingelicht, ik heb mama nog nooit zo verdrietig gezien. Waarom deed ik dit? Dat moest ik toch niet doen? Ik weet het niet, het bommetje had daarin voor mij de overhand. Papa begreep mij niet en wist niet met mij om te gaan. Mama ging met mij samen ook naar therapie buiten school.  Ze heeft mij nooit veroordeeld hierin. Maar ik heb haar wel heel veel pijn gedaan en dit besef komt ’NU’ jaren later helaas pas bij mij. Op therapie leerde ik omgaan met mijn depressie en ik ging gedichten schrijven. Mijn automutilatie nam af maar ging daarmee niet weg en bleef stiekem doorsluimeren.

upload.jpg

Mama overleed, ondanks dat wij wisten dat er niks meer voor haar te doen was, voor ons nog geheel onverwacht in november 2006. Ik stortte in en zakte dieper en dieper weg. Mijn relatie met mijn vriend liep stuk. Papa was gesloten en thuis werd er weinig gesproken.  Ik volgde trouw mijn therapie, haalde mijn examens en ondanks alles wist ik mezelf na drie jaar weer te herpakken.  Een aantal jaren ging het heel goed met mij, ik genoot van het leven en haalde alle schade van stappen in. Ik ging vaak naar mama toe, kon goed een weg vinden in m’n verdriet en leerde het steeds beter begrijpen. Helaas de strijd om het leven heeft ze niet gewonnen, maar wel de liefde waar het om is begonnen.  Bedankt mam voor wie je was.

Na drie jaren liepen wij (mijn man en ik) elkaar weer tegen het lijf en zijn wij weer samen gekomen. Ik kon goed omgaan met mijn problemen en stond positief in het leven. We gingen samen wonen, trouwen en kregen twee mooie kindjes. Al jaren ging het goed met mij, tot afgelopen zomer 2018. Steeds vaker trok ik mij weer terug en lag ik huilend in m’n bed. Ik verzweeg dit zoveel mogelijk en voelde zelf dat het niet de goede kant op ging. Mijn man was een hele week van huis en kreeg er hierdoor weinig van mee. Ik durfde er niet over te praten, bang dat het mis zou gaan tussen ons. Maar juist doordat ik het verzweeg was dit ook bijna het geval. Ik hoorde regelmatig weer stemmen die mij zeggen wat te doen. Dat ik een slechte moeder ben, dat ik faal, dat ik het niet verdien en ga zo maar door. Het ging langzaam bergafwaarts. Ik probeerde zo goed mogelijk te zorgen voor de kids en hoopte dat zij zo weinig mogelijk mee kregen van wat er in mama haar hoofd allemaal speelde. Ook naar de buitenwereld kon ik dit goed verbergen. Zelfs naar mijn eigen man. Langzaam aan sloot ik me af. Kreeg onze relatie hierdoor lelijke kantjes en was ik niet meer de leuke ondernemende mama. Ik wilde weinig, zonderde mij af en die oudste vermaakte zich veel alleen. Mama huilde veel en ze kwam me steeds troosten, maar begreep er natuurlijk helemaal niets van. Ik probeerde mij te herpakken en weer dingen te gaan ondernemen. Dat lukte me na een lange tijd. Maar ‘s avonds als de kinderen sliepen, ging het mis, namen stemmen de overhand, hoorde ik dat ik het niet goed deed, dat de kinderen mij niet verdienden, dan mijn man mij niet verdiende. Langzaam aan ging ik vanbinnen kapot en ging het steeds een beetje slechter. Ik begon de stemmen te geloven en begon dit ook uit te spreken naar mijn man. Hij had geen idee waar deze uitspraken vandaan kwamen. Dat het niet meer mijn eigen ik was, maar mijn hoofd dat de overhand begon te nemen over mijn leven. Ondertussen raapte ik mij elke dag bij elkaar, zodat de kinderen kregen wat ze nodig hadden. Onze relatie stond op klappen. Op een avond verzamelde ik de moed en bracjt de oudste uit logeren. En wachtte tot mijn man thuiskwam. We hadden samen gesproken, gehuild en pittige woorden uitgesproken. Wij hoorden bij elkaar, en mijn stemmen gingen niet bepalen dat het anders moest. Mijn man begreep mij nu beter en ik kon beter verwoorden of het uit mijzelf kwam of dat m’n hoofd weer vervelend deed.  In het weekend, ginh ik vaak alleen even de hort op en nam mijn man veel over. Hierdoor kon ik mijn rust beter pakken en ging ik stapje voor stapje weer de goede kant op. Sinds een paar maanden werkte ik vijf halve dagen in de week. Had ik weer routine met de kinderen, en genoot ik ook weer van alle momentjes. Soms ging het nog wel eens mis, dan verloor ik mijn geduld sneller en kon ik het huilen van de kids maar moeilijk aan. Maar door de routine en het drukke leven dat ik had, viel ik bijna elke avond direct ik slaap.

Momenteel heb ik zelden nog de stemmen in m’n hoofd en ik hoop dat dit zo blijft. Niet altijd doe ik het juiste, niet altijd doe ik het goed, maar soms weet mama gewoon eventjes niet hoe dat moet. Ik hou van mijn kinderen met heel mijn hart. Als ik mijn prachtige gezinnetje niet had... Ja, waar stond ik dan… Hun blije smoeltjes houden me recht en laten me zien waarvoor ik elke dag hier tegen vecht. Ik ben ondanks alles toch wel een beetje trots op mezelf als mama.

CORINA