Iemand stelde weer de allerkutste kutvraag aan mij

Namelijk: "Voelt het anders een biologisch kindje of een pleegkindje? 


Ik ga hem voor eens en altijd beantwoorden en iedereen die het hierna nog vraagt verwijs ik naar dit blog! Natuurlijk snap ik dat jullie nieuwsgierig zijn. Het zou natuurlijk heel heftig zijn als ik zou zeggen: JA! Ergens hopen jullie dat misschien ook te lezen, maar hè! Ik voel wat ik voel en wij zeggen, dat wat je voelt is echt! Dus mijn meiden, zijn mijn meiden! En natuurlijk besef ik dondersgoed dat het anders is, maar anders is niet zo erg toch?

upload.jpg

Ik zal heel eerlijk bekennen dat ik het mezelf ook heel lang afvroeg. Zou het anders zijn? Zou ik anders zijn met een bio kindje dan met een pleegkindje? Kan ik van een bio kindje misschien meer hebben? Zou ik minder streng zijn? Zou ik dan ook denken: “Ik ben er klaar mee"? Want ja, dat dacht ik, zeker toen ik net pleegmoeder was, regelmatig. Ik was heel erg bezig met wat ik voelde, maar ook met wat ik dacht te mogen voelen en vooral met wat niet. In het begin toen de oudste net kwam, voelde ik namelijk niets. Ik had er zo naar uitgekeken, dacht er heel erg klaar voor te zijn. Maar dat viel mega tegen. Want de liefde voor een kindje dat je niet zelf hebt gedragen dat moet groeien. Van twee kanten. Je moet elkaar gaan vertrouwen en je openstellen voor een gevoel dat er niet eerder was. Het duurde bij mij ook echt wel een tijdje voordat ik iets durfde te voelen...

upload.jpg

Toen ik na al die jaren onverwacht zwanger raakte was ik in het begin best wel van slag. Bang dat het daadwerkelijk anders zou voelen, anders zou zijn. Want toen ze nog in de buik zat voelde ik al dat mijn liefde voor haar onvoorwaardelijk was. Het enigste wat er nog moest groeien was de baby, de band en de liefde die waren er al.

upload.jpg

Nu zijn we twee jaar verder en weet ik dus heel goed wat het verschil is, of juist dat er geen verschil is. Houden van, is houden van. Een moeder kun je zijn voor iedereen. En nee, een biologisch kind is niet hetzelfde als een pleegkindje. Het verhaal is simpelweg gewoon anders. En ja, het gevoel soms ook. In onze bio dochter zie ik ons qua uiterlijk goed terug. Ik vind dit heel leuk en bijzonder om te zien. Maar onze pleegdochters zijn op hun manier ook op ons gaan lijken. Ze hebben onze manier van doen overgenomen en ook dat is heel mooi om te ervaren, misschien zelfs nog wel mooier... Want juist zij kregen dat niet al van nature van ons mee.


 

Toch word ik altijd een beetje boos als iemand de vraag stelt. Waarom is die vraag zo belangrijk? Hou jij meer van je vader of van je moeder? Hou jij meer van je broer of van je zus? Hou jij meer van je ene of van je andere kind? Of heb je met ieder kind een andere band? Want dat is eigenlijk precies zoals het bij ons is. Ik houd van mijn kinderen allemaal evenveel, maar toch van ieder kind anders. En ik denk dat dat ook mag. Ik probeer er ook niet teveel bij stil te staan. Want dat wat ik echt voel is net zo onduidelijk als dit blog, want hoe omschrijf je liefde? Dat wat ik voel is echt en daar gaat het om.


 

Liefs,

 

 

DEBBIE (klik hier voor haar Instagram)