Een brief aan mijn moeder die ik al jaren niet meer zie of spreek...

Op het moment dat je hoort dat je zwanger bent neem je je zelf een aantal dingen voor. Althans ik  deed dat wel. Ik wilde de liefdevolle moeder zijn die al het geduld van de wereld had. Die luisterde en al haar tijd, energie en liefde in haar kinderen stopte. Ik wilde niet dezelfde fouten maken die mijn moeder wel gemaakt heeft. Ik heb zo getwijfeld om dit te delen. Maar, het lucht op.

upload.jpg

Als aller eerst mama mocht je dit ooit lezen... Ik ben niet meer boos. En weet je eigenlijk baart dat mij best zorgen. Boosheid is een emotie. En op de een of andere manier heb ik mijn emotie voor jou uitgeschakeld. Nu ik dit typ rollen de tranen over mijn wangen. Blijkbaar mama zit er dus nog wel emotie. Ik word verdrietig als ik naar mijn drie lieve eikels kijk. Oh ja mama, daar bedoel ik Mila, Mees en Merel mee. Ik noem ze af en toe eikels. Maar, het zijn wel de aller liefste eikels op de hele wereld. En ze worden zo groot. Mila wordt dit jaar 4 jaar oud. Mees wordt dit jaar 2. En merel wordt dit jaar 1! En ik vraag me af, heb jij er eigenlijk wel verdriet van dat je ze niet ziet? Sterker nog, dat je ze eigenlijk helemaal niet kent. Je weet half niet wat je mist. Mila vertelde laatst dat ze twee oma's heeft. Ja mama, ze noemt jou en mijn schoonmoeder oma. Maar jij had verdomme een oma voor haar moeten zijn. Waarom ben jij zo bikkel hard? Was ik dan vroeger echt zo naar en vervelend? Heb ik je als klein meisje dan daadwerkelijk zovéél pijn gedaan? Waarom heb je nooit een kaartje gestuurd? Waarom moest alles altijd van mijn kant komen? Ondertussen is mijn zakdoek nat van de tranen die over mijn wangen rollen. Ik kan het niet begrijpen. Helemaal niet nu ik zelf kinderen heb. Ik ga voor ze door het vuur. En zou ze nooit de rug toekeren. Ik ben door de eikels een beter mens geworden. Ze halen het beste in mij naar boven. Soms ook het slechtste. Maar ik ben trots op ze wat ze ook doen, ik hou onvoorwaardelijk van ze. Waarom mama waarom ben jij zo bikkel hard? Is het zo moeilijk om je eigen fouten toe te geven? Mama ik was nog maar een kind. En kinderen maken fouten. Je was te druk met de buitenwereld en als klein meisje had ik het emotioneel zwaar.  Snap je dan niet dat ik je nodig had? Ik ben nu 24 jaar en heb drie kinderen. Mijn jeugd was lastig en ik had het moeilijk met mijzelf en mijn emoties. Tot op de dag van vandaag merk ik dat ik af en toe op mijn moeder lijk en dat maakt me verdrietig. Ik wil niet zo zijn. Af en toe heb ik weinig geduld voor de emoties, zorgen, verdrietige momenten en de ruzies van mijn kinderen en hoor mezelf dan ook met enige regelmaat dingen zeggen als “Stel je niet zo aan!” en “Kom op zeg, wat een onzin!”. Ik wil het niet, maar het is sterker dan mezelf. Ik word verdrietig als ik eraan denk. En schaam mij er voor. Maar, af en toe lijk ik het niet te kunnen stoppen. Maar, het moet voor die drie lieverds. Ik wil niet zo tegen ze praten. Omdat juist ik als geen ander weet hoe het is als er zo met je omgegaan wordt. Al een hele tijd heb ik zelf geen contact meer met mijn ouders, om precies deze reden. En dan is het best wel naar om jezelf soms terug te zien in de persoon die je niet wil zijn. Tot op de dag van vandaag heeft dat zijn weerslag op me en ik had me dan ook voorgenomen het heel anders aan te pakken als ik zelf kinderen kreeg. Want ik wilde niet dat zij zich ooit zouden voelen zoals ik me vaak gevoeld heb: alleen, niet gehoord en niet gezien en intens verdrietig. Ik doe mijn best om de allerbeste mama voor ze te zijn. Maar, af en toe zie ik in mijzelf mijn eigen moeder. Ik wil en mag van mijzelf mijn ogen er niet voor sluiten, want als mijn kinderen later naar zichzelf kijken wil ik dat zij wél iets anders zien. Ik ben helaas af en toe mijn eigen moeder. Het enige wat zij niet kon dat waren haar fouten toegeven. Gelukkig kan ik dit wel. Ik hoop dat die eikels van me later net zo trots op mij zijn als ik op hun!

upload.jpg

Wordt vervolgd! 

MARILYN (klik hier voor haar Instagram)