Bevallingsverhaal: Een keizersnede 'the easy way out', maak je een grapje?! Tijd voor realiteit!

Enigszins verbijsterd typ ik deze blog, regelmatig lees ik dat een keizersnede gezien wordt als “the easy way out”. Deze blog is niet om angst aan te praten maar mijn eerlijke kijk op mijn spoedkeizersnede te geven. Misschien ziet iedereen dat deze “easy way out” eigenlijk niet zo easy is… Als je het mij vraagt is een keizersnede namelijk geen makkie, zeker niet als het een spoedkeizersnede is. In mijn situatie had ik al een aantal uren geprobeerd natuurlijk te bevallen.

upload.jpg

Op 22 februari 2018 belandde ik in het ziekenhuis klaar om te bevallen. Ik had 5 centimeter ontsluiting, rugweeën en ik was dood op. Na de hele nacht zuchten, kreunen en steunen mocht ik vroeg in de ochtend van 23 februari gaan persen, dit in combi met de persweeën, rugweeën en mijn vermoeidheid was een drama. Zo ook op de CTG te zien van de kleine daar binnen. Zijn hartslag daalde namelijk als een malle zodra ik ging persen. Ik moest stoppen met persen, de CTG werd uitgelezen, deze maakte mij bang. Wat was er aan de hand? De gynaecoloog kwam vervolgens ons informeren over de afwijkingen die zichtbaar waren op de CTG. Er moest bloed uit het hoofdje van onze zoon gehaald en gemeten worden. Wellicht had hij zuurstoftekort. Langzaam aan werd er vermeld dat het mogelijk een spoedkeizersnede kon worden. Ik schrok van alle informatie, ik zei tegen de gynaecoloog dat ik naar de OK wilde. Ik wilde geen risico lopen, ik wilde kostte wat het kost met zijn drieën naar huis. Ik kreeg een preek over het afpakken van mijn natuurlijk bevalling en het verhaal dat we eerst duidelijkheid moesten krijgen. Het vervolg? Het apparaat weigerde het bloed uit te lezen en ik werd klaar gemaakt voor de OK. Op de OK werd onze zoon gezond ter wereld gebracht, hij bleek tijdens de bevalling gedraaid te zijn en lag als een sterrenkijker. Hij woog 4250 gram en zoals wij het hier thuis zeggen: “Het paste gewoon niet”!

upload.jpg

We bleven na de bevalling nog twee dagen in het ziekenhuis, ter controle van mij. Ik kreeg iedere dag een prik tegen trombose, ik leefde van pijnstiller tot paracetamol tot pijnstiller. Soms lag ik naar de klok te staren tot ik er weer één mocht innemen. De eerste dag en nacht voelde ik me hopeloos verliefd op ons kleine mannetje. Ik wilde geen moment van zijn zijde wijken, maar ik voelde me tevens hopeloos. Ik kon namelijk niets voor hem betekenen. Ik lag daar in het bed en alles deed zeer, mijn organen zochten de weg terug naar hun “oude stekkie” en ik was bekaf. De tweede dag mocht ik uit bed, ondersteund door twee verpleegsters werd ik op de benen gezet. Daar stond ik dan; slap hapje, met een lege flubberbuik en een snee van 20 centimeter tussen mijn heupen. Ik mocht douchen, heerlijk was dat. Uiteindelijk gingen we naar huis, de auto in. De autorit was pijnlijk, ieder hobbeltje, bobbeltje en drempeltje voel je. Het ritje van het ziekenhuis naar huis duurde pakweg 25 minuten. Dit kostte mij zoveel moeite dat ik bij thuiskomst weer ging slapen. 

In de kraamweek heb ik veel “gerust”. Ik was namelijk super snel vermoeid. De kraamweek vond ik overigens de week van de nee’s. Ik mocht nooit zelf de trap af, weg zelfstandigheid, het geeft ook grappige verhalen zoals die ene dag dat mijn man een boodschap ging ophalen en de kraamzorg eerder weg was en de pakketbezorger voor de deur stond. Ik riep uit het raam: “Hier boven’’. Enigszins verbaasd stond de pakketberzorger te kijken. Ik gaf aan niet zelfstandig naar beneden te mogen of hij het pakket in de voortuin wilde leggen. Ik ben benieuwd wat die man ’s avonds aan tafel verteld heeft, haha! Ik mocht alleen onze zoon tillen meer niet, maar ook zeker niet met hem de trap af. Ik mocht geen druk uitoefenen op de wond, ik moest rusten, maar toch ook bewegen voor trombose gevaar, ik mocht vijf minuten douchen niet te warm maar ook niet te koud. Want een verkoudheid of griepje heb je door de wond snel opgelopen. Ooh ja, wat overigens niet te doen is; hoesten, niezen en de slappe lach krijgen. Mijn hemel wat een pijn doet dat zeg! Je voelt dan letterlijk dat de hechtingen in al die lagen strak komen te staan. Gelukkig had mijn man twee weken vakantie opgenomen. Hier was ik achteraf zo blij mee want de eerste twee weken was ik geen stuiver waard. Ergens halverwege de week mocht ik de zwaluwstaartjes op mijn wond verwijderen, hels vond ik dit. Je ziet helemaal niets en ik heb nachten lang nachtmerries gehad over een openspringende wond en daar uitstromende organen. Voor mijn gevoel waren die zwaluwstaartjes die extra bescherming. I know, achteraf klinkt dit heel dom, maar daar in die nachtmerrie klonk het heel logisch. 

Eerlijk de periode daarna viel me enigszins tegen, ik moest alle kracht en spiermassa weer opnieuw opbouwen. Lees hierbij dat ik natuurlijk totaal niet gerekend had op een keizersnede, ik had me hier niet over ingelezen. Hierdoor was ik totaal nergens op voorbereid. Wist je bijvoorbeeld dat medisch gezien dit een grote buikoperatie is? Dit is bij mij pas later doorgedrongen. Ik zag het namelijk altijd als mijn bevalling en niet als een operatie. Lekker wandelen met mijn newborn viel vooral het meeste tegen. Ik zag mijzelf al heerlijk genieten van de lentezon en wandelingen met mijn kleine mannetje maken. Nu de realiteit; ik begon met een blokje van 50 meter en dit liep ik een paar dagen. Steeds pakte ik een blokje huizen verder en verder. Tot ik weer mocht autorijden, ooh ja, dat had ik nog niet eens verteld! Ik mocht de eerste zes weken ook helemaal geen autorijden, thank god voor boodschappenbezorgers, online winkels, pakketbezorgers en lieve mensen in mijn omgeving! Zonder hen was ik deze zes weken anders niet doorgekomen! Het heeft wel even geduurd voordat ik mijn “wond” accepteerde. Het koste veel spiegelsessies om te wennen aan die snee tussen mijn heupen. Maar inmiddels ben ik content met deze snede tussen die heupen. Het heeft mij namelijk het mooiste in mijn leven gegeven! Wel word ik soms nog geconfronteerd met de gevolgen van die spoedkeizersnede. Bij weersveranderingen bijvoorbeeld. Het jeukt, het steekt en irriteert. Tijdens lange wandelingen of te strakke spijkerbroeken zeurt de snede in mijn onderliggende huid. Ook op mijn buik zijn er nog steeds gevoelloze plekken, vooral tussen mijn navel en snee. 

Ik hoop dat het niet een al te grote “klaagzang” lijkt, want dat wil ik hier niet mee bereiken. Ik wil bereiken dat mensen begrijpen hoeveel een keizersnede van een menselijk lichaam vraagt en dat ik dan nog geen enkele complicatie heb gehad. Dit is de realiteit. Men mag best inzien dat dit niet “the easy way out is”. Dat die woorden kwetsend zijn voor alle vrouwen die om welke reden ook niet natuurlijk konden bevallen. Want een keizersnede is niet als het aanmeten van een stel nieuwe borsten. Het is in vele gevallen een betere keuze voor de gezondheid van moeder en kind. 

 

GEJA (klik hier voor haar Instagram)