Bevallingsverhaal: "James schoot er als een raket uit!"

November 2015. Wij waren net een maand verhuisd. Javaj (toen 15 maanden oud) had zijn tweede Sinterklaas meegemaakt, toen ik merkte dat ik al een tijdje een soort van bubbels in mijn buik voelde. Na de bevalling van Javaj, heb ik er voor gekozen om geen hormonen te gebruiken om mijn lichaam helemaal te laten herstellen. Wij gebruikten braaf het condoom, op één keer na...


Ik kreeg een onderbuikgevoel (goede woordkeuze Sanne), ik kocht een zwangerschapstest en er verscheen een héél licht tweede streepje. Ik was in shock! Dit was niet helemaal de bedoeling. Net verhuisd naar een 2-kamer-appartementje met z'n drieën. Hoe gingen wij dit doen?Ook Pim schrok een beetje. Wij belden meteen de tante van Pim waar wij toen heel goed contact mee hadden en zij was meteen super enthousiast. Hoezo zouden we hieraan twijfelen? Dit is toch het mooiste wat je kan overkomen? En we draaiden gelijk bij, ze had gelijk. Ook al hadden we maar anderhalve slaapkamer, wij hadden liefde genoeg om dit kleine frummeltje groot te kunnen brengen. Javaj is nooit iets te kort gekomen, dus een broertje of zusje erbij moet ook echt wel goed komen.

upload.jpg

Onze eerste echo kwam in zicht. Zo enorm spannend! Eerst een echo op mijn buik, maar er werd niets gevonden. We gingen voor een inwendige echo, hier werd wel een vrachtzakje met een vruchtje erin gevonden. Het was nog maar heel klein en ze kon geen hartje vinden. Wij kregen het nieuws dat het hoogstwaarschijnlijk een miskraam zou worden, omdat met dit termijn toch écht wel een hartje zichtbaar moest zijn. We moesten ons voorbereiden op het ergste en als het vruchtje de week erop niet los zou komen dan moesten we een nieuwe echo laten maken.


Met gebogen hoofd verlieten wij die dag het ziekenhuis. We hadden ons er zo op verheugd, deze baby was zo welkom! De week erop kregen wij opnieuw een echo, nu van een andere vrouw. Ze berekende opnieuw het termijn en vertelde dat we nu waarschijnlijk pas zes weken zwanger waren. Dat het heel normaal is dat het hartje vorige week nog niet klopte en dat ze nu nog eens ging zoeken. En jawel hoor, een heel duidelijk kloppend hartje! Wat waren we gelukkig en tegelijkertijd ook boos op de vrouw die ons vorige week verkeerde informatie had voorgeschoteld!

upload.jpg

Met dit mooie nieuws gingen wij de kerstdagen in. We hadden Javaj een shirt aangedaan met de tekst: “Ik ben stoer want ik word grote broer” (Hoe cliché?). De opa’s en oma’s hadden niets door tot wij ze erop wezen. De meesten waren dolenthousiast. Helaas waren mijn vader en oma het tegenovergestelde. "Of wij wel goed bij ons hoofd waren? En wat moest dat wel niet worden met ons? Dit kind had toch geen toekomst?" Dat was even slikken, ze zagen toch dat wij alles op een rijtje hadden? We hadden allebei een goede baan, een eigen huisje en Javaj was net een prins. Na een tijdje draaide mijn vader volledig bij en vertelde hij dat hij het totaal niet had verwacht en er enorm van was geschrokken.


Mijn zwangerschap liep redelijk voorspoedig, ik had wel weer erge last van bekkeninstabiliteit en vermoeidheid, maar met de baby ging alles volgens het boekje. We hadden de oppas helemaal rond voor als ik zou gaan bevallen. Mijn moeder stond stand-by voor de eerste uren omdat ze gewoon moest werken en mijn schoonouders zouden haar overnemen en bij ons in huis slapen (zij wonen 1,5 uur rijden bij ons vandaan).


 

Donderdag 25 augustus 2016 18:00 uur, wij zaten net naar de loting van de Champions League te kijken toen ik af en toe druk op mijn rug voelde, ik merkte het meteen op als weeën en ze kwamen heel regelmatig om de 2 á 3 minuten. Ik vroeg Pim om de verloskundige te bellen en zij vroeg mij terug te bellen als de weeën heviger werden. Binnen 20 minuten begon ik ze weg te puffen en na een belletje kwam de verloskundige poolshoogte nemen. Drie centimeter ontsluiting, ze vroeg of ik de oppas wilde bellen zodat wij rustig naar het ziekenhuis konden gaan. De verloskundige wachtte bij ons thuis tot mijn moeder er was en wij reden achter haar aan naar de verloskamers. Ook mijn schoonouders waren onderweg om mijn moeder over te nemen. De verloskundige had het plan om mijn vliezen te breken. Wat een raar gevoel, ineens een warme vloed die naar beneden stroomt. De baby had in het vruchtwater gepoept en de verloskundige moest worden overgenomen door het ziekenhuis. Ik kreeg binnen vijf  minuten na het breken van mijn vliezen een enorme weeënstorm. Ik kroop onder mijn hoofdkussen van de pijn, ik schreeuwde het uit: “Ik ga dood! Ik kan niet meer, ik wil niet meer. IK WIL NU MORFINE!”. Ik werd getoucheerd (man wat deed dat pijn), pas 5 centimeter ontsluiting. Ze gingen een morfinepomp voor mij regelen. Pim zat ondertussen op zijn dooie gemak “Linda’s zomerweek” te kijken, want Sylvie Meijs was te gast... Mannen! Een verpleegkundige kwam vertellen dat ze met een overdracht bezig waren en daardoor de medicatie iets langer op zich zou laten wachten. Ik kreeg ineens enorme persdrang. “IK MOET PERSEN!” “Nee, je moet het ophouden, even wachten, je mag nog niet persen!”, antwoordde de verpleegkundige. “IK KAN HET NIET TEGENHOUDEN, IK MOET, NU!” Ik werd nogmaals getoucheerd en zat (binnen vijf minuten na de laatste check) op 10 centimeter ontsluiting. “JA, PERSEN MAAR!” De verloskundige was nog steeds in de verloskamer om mijn verhaal te rapporteren, want alles ging zo snel. Ze haalde Pim erbij: “Pim, snel pak je telefoon, je moet foto’s maken, de baby komt!” Pim stond perplex, hij zag ineens helemaal wit. Dit ging wel heel snel ineens. Twee keer persen en hij schoot eruit! Ik mocht hem zelf aanpakken en wat was hij mooi!


 

James Smeets, geboren op 25 augustus 2016 om 21:41 uur. Geboren als een speer in 3,5 uur “ons gelukje”. Zelfs mijn schoonouders waren nog niet bij ons thuis toen wij belden dat ze er een kleinzoon bij hadden. Ik heb deze bevalling als best prettig ervaren, wel had ik door de snelle bevalling veel last van heftige naweeën. Zelfs mijn verloskundige, die mij over had moeten dragen aan het ziekenhuis, heeft geen tijd gehad om haar spullen te pakken  en te vertrekken. Zo zie je maar hoe anders een tweede bevalling kan zijn ten opzichte van een eerste. Dus heb jij een eerste horrorbevalling achter de rug? Echt, een tweede kan zo bevrijdend zijn!


 

Liefs,

 

 

 

SANNE (klik hier voor haar Instagram)