Bevallingsverhaal: "Er is onlangs een heuse Star Wars baby bij ons geboren!"

Heb je DEEL I nog niet gelezen? Klik dan hier

 

Ik denk dat het een maand later of iets meer was (het is een periode dat een leegte vormt in mijn hoofd) dat ik opeens zoveel naar het wc moest, dat vond ik raar. Normaal moet ik helemaal niet vaak gaan plassen. Zou het kunnen... ? Ik ga snel voor het werk naar het Kruidvat en koop een test. Op het toilet van het werk doe ik de test, want geduld staat niet in mijn woordenboek. Positief! Ik kon het amper geloven, mijn handen trilden helemaal. Ik bel mijn hubby en de volgende dag kopen we een test die zegt hoever ik ongeveer zou zijn. Eén a twee weken. Ik maak zo snel mogelijk een afspraak met de dokter. Mijn HCG waarde leek echter wel aan de lage kant te zijn. Ik moest over een paar dagen terug komen om weer bloed te laten trekken. Met een bang hartje belde ik naar dokter voor de resultaten, het was een super resultaat! Ik maakte een afspraak bij de gynaecoloog, lekker ongemakkelijk die inwendige onderzoeken. Maar het kon me niet schelen, want deze  keer zat alles waar het moest zitten! Ik was zo blij! We wilden de eerste drie maanden afwachten om het te vertellen, maar zodra we bij de volgende echo het hartslagje hoorden, konden we echt niet meer wachten. Onze ouders waren door het dolle heen! Het eerste kleinkind aan de Karipidis (mijn mans) kant, het vierde kleinkind aan mijn kant. Aan de mensen die zeggen dat hun zwangerschap zalig was met geen enkel probleem: leuk voor jullie, daar ben ik jaloers op. Drie maanden lang, hing ik elke morgen boven de pot. Toen dat eindelijk over was, begonnen de neusbloedingen. Elke twee weken was ik wel ziek, drie maal had ik een blaasontsteking, slapen deed ik niet want ik had teveel pijn, wandelen lukte ook niet goed en ik ging van een schoenmaat 36 naar een schoenmaat 40. Maar ik kan er niet over klagen, want dit is wat ik zo graag wilde: een klein wondertje in mijn buik.

upload.jpg

Het was 3 mei, ik was eindelijk 37 weken ver, uitgeput, gepijnigd maar voldaan want ik had net lekker gesmuld van een ijsje. We waren uit eten, want mijn mama was jarig. Ik reed terug naar huis, lekker comfortabel met zo een dikke buik in de weg. Ik wilde nog wat foto’s maken voor instagram en bukte me om iets op te rapen. Omg, plots voelde ik warm water over mijn benen stromen. Hè wat irritant, heb ik nu zomaar in mijn broek geplast? Ik waggelde met alle moeite de trap op om een andere broek aan te doen en toen ik eindelijk weer beneden was … Gebeurde het nogmaals! Ik snelde naar het toilet om te kijken… het was een licht roze vloeistof. Ik belde snel naar mijn vroedvrouw, zoals altijd nam ze niet op. Ik belde naar mijn vriend die in Nederland werkte… Wel heb je ooit.. Hij neemt ook niet op. Ik stuurde een bericht naar mijn vriendin en ik zei dat ik denk dat mijn water was gebroken, ze leek meer in paniek te zijn dan ik. Ik nam de autosleutel en ik reed op mijn gemak naar het ziekenhuis, ik had over dertig minuten toch een afspraak bij de gynaecoloog. Wat een toeval. Ik kwam aan bij de balie en ik zei dat ik dacht dat mijn water was gebroken… "Ga maar zitten in de wachthal, mevrouw." Na een kwartier mocht ik naar binnen en ik vertelde hetzelfde tegen de assistent van de gynaecoloog. “Doe je broek en slipje maar uit en dan mag je gaan liggen,” zei ze. Laat ik je wat vertellen… Het is zeer onaangenaam en oncomfortabel om met je blote onderlijf te wandelen als er allerlei uitsijpelt. De assistent gaat direct aan de slag. Twee centimeter ontsluiting en ik mocht gaan plaats nemen in de bevallingskamer. Helemaal alleen. Ik denk dat ik wel 100 keer heb geprobeerd te bellen naar mijn vriend en toen hij opnam, dacht hij ook nog dat ik aan het grappen was. Uiteindelijk kwam hij aan met spullen en kwam hij me vergezellen. We hadden gewandeld en een filmpje gekeken.

upload.jpg

By the way… ik had gekozen om geen ruggenprik te laten zetten, wist ik veel wat een helse pijn er op me te wachten stond. Ze hebben me uiteindelijk er toch een gegeven, omdat ik zo venijnig was van de pijn. Ik wilde de vroudvrouw in haar gezicht slaan, omdat ze me vragen aan het stellen was. Mocht ik ooit nog zwanger raken, dan is die ruggenprik het eerste dat ik wil, wat een zalige verlossing! Klokslag 12:00 uur mocht ik beginnen met persen, dat heeft 20 minuutjes geduurd. Ze lieten me mijn kleine jongen zien en mijn vriend zei dat ik enkel kon zeggen dat het een baby was. EEN BABY! Hij voelde zo warm en de restjes op zijn lichaam en in zijn krulletjes stoorde me zelfs niet terwijl ik hem al snikkend streelde. Mijn jongetje was er eindelijk, eindelijk in mijn armen. Ze namen hem weg van me om hem te wegen en te meten terwijl ze me begonnen te naaien. Ik was van voor tot achter gescheurd dus dat was niet fijn. Toen dat allemaal gebeurd was, legden ze Kylo op mijn vriend zijn bloot bovenlijf, ik zag de tranen in zijn ogen, wat was hij trots. En weet je wat grappig is? Het was inmiddels 4 mei. Op 4 mei, star wars dag, was Kylo geboren, 3 weekjes te vroeg. Hoe toevallig! Alles was al in thema van Star Wars, zelfs zijn naam en dan besluit dat klein aapje zich te tonen. Toeval? Een Star Wars baby op een star wars dag. May the fource be with you, little Kylo. 

upload.jpg


ELSA