Ik heb een oncontroleerbare angst dat mijn kind 'daarbuiten' iets overkomt...

Ik ervaar het moederschap als pure liefde, maar ook als een verschrikkelijke angst. Mijn meisjes zijn mijn meest waardevolle schatten. Ik hou zo veel van ze, dat ik me niet voor kan stellen om verder te leven als zij er niet meer zouden zijn. Elke moeder heeft wel de ervaring met de angst dat hun kind(eren) iets overkomt, maar bij mij is deze angst soms verstikkend en zitten de wortels heel diep. Dit is een heel gevoelig onderwerp, ik praat hier eigenlijk nooit over. Ik weet niet van waar deze angst vandaan komt, maar ik word er heel vaak mee geconfronteerd. Dagelijks zie, hoor of lees ik slecht nieuws. Moeders die hun kind(eren) verliezen. Doodgeboorte, overlijden, moord, verdwijning, ontvoering, zelfmoord... Mijn moederhart breekt bij het horen van zulke berichten. Ik leef mij dan zo in de situatie in, dat mijn hart sneller begint te slaan en ik in tranen uitbarst. Dit soort nieuws spookt dan nog lang door mijn hoofd en maakt me dan ook helemaal gek. Elke keer speelt het scenario zich af in mijn hoofd, maar dan gebeurt het met mijn kinderen. Mijn lichaam begint te trillen, de tranen lopen over mijn wangen. Het voelt alsof het echt gebeurt. Ik ervaar zo een intens verdriet, terwijl het eigenlijk alleen maar in mijn hoofd rondspookt. Op dat moment sta ik telkens oog in oog met mijn grootste angst: dit kan mij ook overkomen. Ja, wat is de kans denk je misschien? Geen idee, heel miniem waarschijnlijk... Maar de slachtoffers en hun familie dachten waarschijnlijk ook zo. Ik heb zoveel respect voor alle moeders die hun kind(eren) zijn verloren en doorgaan met hun leven. Die zo sterk in het leven staan. Ik zou het echt niet kunnen! Mijn meisjes zijn echt mijn alles. Zij zijn de reden waarom ik leef. Punt. Zonder hun heeft mijn leven geen zin meer. Zoiets kun je toch onmogelijk te boven komen? Ik ben ervan overtuigd dat als ik ze ooit zou verliezen, ik er ook klaar mee ben.

angst verstikking loslaten.jpeg

Leven in een onveilige wereld maakt het natuurlijk allemaal nog veel moeilijker. Het liefst hield ik ze voor altijd veilig thuis bij mij, maar dat gaat jammer genoeg niet. Er is oneindig veel waar ik me zorgen om maak in het dagelijkse leven dat samenhangt met deze angst. Heel veel waar ik zelf geen controle over heb. Verschrikkelijk als ik hoor dat een kind weer vermist wordt. Ik zou hier niet mee kunnen omgaan. Niet weten waar je kind is? Nou, mij kunnen ze dan rechtstreeks het gekkenhuis ingooien dan. Ik zou helemaal gek worden. Je begrijpt: mijn meisjes loslaten vind ik dus heel moeilijk. Als ze weg zijn, maak ik me constant zorgen en spoken er beelden door mijn hoofd met wat er allemaal mis kan gaan. Mijn moeder wilde Eliana deze zomervakantie meenemen op vliegvakantie voor twee weken. Sorry, maar dit krijg ik echt niet over mijn moederhart. Ik vertrouw mijn moeder voor de volle 100% en ik weet zeker dat Eliana de tijd van haar leven zou hebben... Maar ik kan het gewoon niet. Mijn kind meegeven naar een ver land voor twee weken, dat boezemt me gewoon ontzettend veel angst in. Ook krijg ik het al benauwd als ik denk aan later. Nu al, terwijl mijn kindjes nog zo jong zijn. Als ze een bepaalde leeftijd bereiken en zelf weg willen gaan. Als ze groot genoeg zijn om een wereld vol gevaren zelf te gaan ontdekken. En tegenwoordig is die leeftijd wel steeds jonger... Hoe ga ik ze ooit kunnen loslaten om dit te doen? Ik wil ze natuurlijk niets ontnemen, maar deze angst maakt het ontzettend lastig. Ik moet echt een manier gaan vinden om een grens te trekken tussen bescherming en verstikking. Gevaar schuilt voor mij in het kleinste hoekje. Dus hoe kan ik met deze gedachte alert zijn op de gevaren, terwijl ik mijn kinderen toch voluit laat leven en ze de wereld op eigen benen laat ontdekken?


Iemand tips voor mij?!



DEBORA (klik hier voor haar Instagram)