Shit, die sprongetjes...

De beruchte sprongetjes, wie kent ze niet? Op fora lees ik regelmatig verhalen van wanhopige moeders wiens engelachtige baby sinds een aantal dagen ineens een soort aanhankelijke, huilende koalabeer is die absoluut niet alleen wil slapen. En zoals altijd reageren de ‘ervaren’ moeders dan met: het zal wel een sprongetje zijn, gaat vanzelf weer over!

Tijdens mijn studie Orthopedagogiek, waarin ik me vier jaar lang mocht verdiepen in de ontwikkeling en opvoeding van kinderen, werd door menig professor de sprongetjes-theorie met de grond gelijk gemaakt. Er zou geen voldoende wetenschappelijk bewijs zijn, dus het boek dat bij deze theorie hoorde, mocht wat hen betreft absoluut in de container gemieterd worden. Als volgzame studente nam ik dit natuurlijk meteen 100% aan, niet wetende dat ik op een dag ooit anders naar dit hele verhaal zou kijken.

foto1.jpg

Sinds dit jaar, waarin ik zelf af en toe zo’n klevend koalabeertje in huis heb, dat niet wil slapen op zijn normale slaaptijden, minder wil eten dan anders en gewoon ronduit chagrijnig kan zijn, heb ik toch maar even de ‘Oei, ik groei’-app gedownload waarin de sprongetjes uitgebreid staan beschreven. Eerst nog wat sceptisch las ik de informatie. Toch zag ik al gauw – ook toen ik blogs ging lezen van moeders wiens kind in eenzelfde zogenaamde sprong zat – dat veel van de kenmerken op zoonlief van toepassing waren: meer huilen, meer plakken, minder goed eten en drinken en minder goed (of juist veel meer) willen slapen. Het onweerwolkje verraadt bovendien een nóg turbulentere tijd en ook dat viel (vaak) samen met de zichtbare donderwolkjes van Noah.

In tegenstelling tot mijn vroegere docenten geloof ik dus wél in de sprongetjes-theorie, of deze theorie nu wel of niet berust op gedegen onderzoek! Sterker nog: ik kan de klok er gewoon een soort van op gelijk zetten! Als zoonlief plotseling ander gedrag vertoont dan zijn altijd vrolijke, relaxte gedrag, weet ik eigenlijk al een beetje hoe laat het is. Eén blik op de kalender in de app en mijn onderbuikgevoel is bevestigd: hij zit weer in een sprongetje. Ik geloof dus echt dat kindjes door verschillende fases heen gaan waarin zij blootgesteld worden aan enorme groei in hun ontwikkeling dat dit dan ook gepaard kan gaan met ander gedrag. Mijn ervaring is dat de sprongetjes helaas wel steeds intenser en heftiger worden. Waar ik bij de eerste paar sprongetjes niet eens echt doorhad dat zoonlief ze doorstond, kwam er op een gegeven moment een kantelpunt waarbij mijn man en ik ineens een halve dag (letterlijk!) bezig waren om Noah zijn slaapje te laten doen (dat dus uiteindelijk zijn avondslaap werd in plaats van een simpel middagdutje). Soms zitten er sprongen tussen die dan wel weer te doen zijn, maar de laatste… Man o man… Nietsvermoedend ging mijn man op een avond uit eten met vrienden en zou ik onze kleine man dus op bed leggen en een avondje voor mezelf hebben. Niets bleek minder waar, want de acht maanden sprong was als een soort monster uit het niets tevoorschijn gekomen (ik had mijn Oei ik groei - app al een tijdje niet geopend, haha). Waar Noah normaal gesproken prima zelf in slaap valt rond de klok van 7, was ik nu tot dik halftien met hem in de weer voordat hij eindelijk in slaap viel. Wanhopig had ik mijn man gebeld of hij alsjeblief niet te laat naar huis wilde komen, omdat ik ook helemaal gaar was (ook na een hele dag voor Noah zorgen en het huishouden doen). Vlak voordat Ferdy eindelijk thuis was, viel Noah dan eindelijk in slaap… En dit late in slaap vallen herhaalde zich gewoon gedurende drie weken (met af en toe een avondje ertussen dat hij gelukkig wel goed sliep vanaf 19.00u, maar ja, hij was zelf natuurlijk ook supermoe na al die avonden spoken!). En wat doe je dan als hij niet wil slapen? De een zegt: ‘Leg ‘m lekker op bed, laat hem huilen en doe de gecontroleerd huilen methode.’ De ander zegt: ‘Neem hem lekker bij je op de bank en laat hem lekker bij je op blijven. Dan kan jij ook een beetje ontspannen met een filmpje. Na die weken valt hij vanzelf wel weer op de normale tijd op bed.’ Onze strategie? Die hadden we om eerlijk te zijn niet echt. Ik vond het belangrijk dat hij wist dat we er voor hem zijn – altijd – dus werd het vaak knuffelen in zijn kamertje, hem in slaap proberen te wiegen (daar ging hij zich op een gegeven moment tegen verzetten), hem tegen ons aan in slaap laten vallen terwijl wij ongemakkelijk in een soort kronkel op een stoel in zijn kamertje zaten en uiteindelijk, na zo’n drie weken besloten we dan toch ook de gecontroleerd huilen methode toe te passen, omdat we zelf ook helemaal gaar waren. Gelukkig was hij dan altijd snel stil en ging hij goed slapen tot de volgende ochtend. Maar we deden het toch wel een beetje met pijn in ons hart.

Gelukkig ging de sprong langzaam voorbij en kwam langzaam maar zeker de rust weer terug. Nu hebben wij dus ook weer even tijd om op adem te komen na een dag werken, zorgen en huishoudelijke taken. En belangrijker: onze kleine vriend komt weer toe aan wat meer uren slaap! Maar help! Want er staat er weer een sprong aan te komen. Nog vier dagen ‘rust’ om precies te zijn, volgens de app. Ik merk al wel dat Noah wat meer plakt aan me, dat hij anders dan anders begint te jammeren als ik hem op de grond leg zodat hij kan spelen en gisteren, pfoe, gisteren was hij echt chagrijnig! Nooit gedacht dat lieve baby’tjes zo chagrijnig konden zijn, haha. Ach ja, we zien wel weer hoe en wanneer de sprong zich aandient, maar we genieten nog maar even goed van deze makkelijkere periode. En we houden ons, net als de ervaren moeders op de vele fora, maar voor dat het allemaal maar een fase is en vanzelf weer overgaat. Én het leuke is dat Noah ná zo’n sprong gewoon echt ineens zichtbare vooruitgang heeft geboekt in zijn ontwikkeling. Zo ging hij na de vorige sprong ineens op handen en knieën zitten bounce-en, wat hij daarvoor niet deed. En tijgert hij ineens naar voren in plaats van naar achteren. Alsof ineens de puzzelstukjes voor hem op zijn plek waren gevallen en hij door had hoe het moest. Nu gaat hij na de volgende sprong wellicht wel kruipen! We gaan het zien!


ANNA (klik hier voor haar Instagram)

Blog, blog, MamablogRedactieComment