Ik heb een voorkeur voor het geslacht; waarom zou dit niet mogen!?

Kom op mama’s. Vertel eens, had jij een voorkeur? Ik namelijk wél. En dat mag blijkbaar niet meer uitgesproken worden. Maar wat mogen we tegenwoordig nog wel zeggen?

20190808_165959_0000.png

Ondanks ons traject en ik zelf uit de MMM kom, wordt er vaak gereageerd met: ‘Er zijn zat vrouwen die een moord zouden plegen voor een zwangerschap. Ongeacht het geslacht’. Het komt vaak meteen erg ondankbaar over. Dit is ook de reden waarom ik er nooit vrouwen over hoor praten en het gesprek meteen afgekapt wordt met: ‘Wees blij dat ‘t gezond is’, als ik er zelf over begin. Zelf had ik ook een voorkeur. Niet zo’n beetje ook eigenlijk. En tuurlijk, beiden zijn van harte welkom. Ik zou evenveel van mijn dochter houden, als van mijn zoon. Daar maakt dat geslachtsdeel echt geen verschil in. Jongetjes kan je ook in jurkjes hijsen en met een meisje kan je ook gaan crossen door de modder. En ondanks dat, had ik toch een voorkeur. En die mag er zijn. Persoonlijk vind ik dat elke moeder een voorkeur mag hebben als zij die heeft en dat dit helemaal niks afdoet aan de liefde voor haar kind of de dankbaarheid voor de zwangerschap. Als je een dochter krijgt, terwijl je een zoontje wilde, ben je toch heus niet meteen ondankbaar? Wij zijn mensen en mensen hebben nou eenmaal gevoelens. Soms ook onverklaarbare gevoelens. Soms een beetje oneerlijk. Maar hey, jouw gevoelens doen er toe. En die van mij ook!



Wij houden het geslacht van de kleine, grote frummel nog eventjes geheim, maar ik ben echt wel blij en trots. Mijn man helemaal! Voordat je begint aan een bewuste zwangerschap, heb je een beeld in je hoofd. Dit beeld is jouw ideaalbeeld en is dus vaak veel verbloemder dan de realiteit, maar ergens heb je dan een wens, een droom, een plan. Iets waar je op hoopt of wat je graag zou willen. Dit gevoel kan zich dan uiten in een voorkeur en als de 20-weken echo dan een piemeltje in plaats van drie spleetjes laat zien, kan je balen. Flink balen.



Ik lees soms op Facebook wel eens (anonieme) moeders die er gewoon kapot van zijn. De hele zwangerschap dachten zij gelijk te hebben en de 20-weken echo bewees het tegendeel. Met al die gierende hormonen in je lijf, is dat toch ook helemaal niet gek? Waarom zou je die gevoelens wegdrukken? De moedermaffia vindt altijd wel iets om over te zeiken, dus waarom dan niet gewoon met je billen bloot en toegeven dat je even flink baalt en het gewoon KUT vindt!? Ik weet zeker dat er een hoop moeders zullen volgen.



Mijn zwangerschap is een wereldwonder. En oh, hier ben ik zo ontzettend dankbaar voor. Ik geniet van elke beweging, ook al trapt die druktemaker al vijf maanden op mijn baarmoedermond en begint dat ondertussen wel pijn te doen. Ik houd van mijn kind, ontiegelijk veel. En of het nou een jongen of een meisje is, ik ben trots. Maar balen? Dat mag echt wel eventjes. Of juist mega opgelucht zijn, omdat je voorkeur werkelijkheid is. En dat is helemaal niet erg of raar.



Overigens vind ik de zwangerschap geen reet aan. De ene zwangerschap is de ander niet, en die van mij is gewoon zwaar. Nee, nog beter gezegd: ik ervaar mijn zwangerschap zwaar. Mijn baarmoeder is een stuk groter dan gewoonlijk, waardoor mijn buik heel snel groeit, waardoor de bende nu al loodzwaar is en ik al sinds week 10 met bekkeninstabiliteit loop. Absoluut geen pretje. Daar baal ik ook enorm van, gezien ik zo gehoopt had op een goede zwangerschap. En dan zul je zien, bedenk ik mij nu dat het vast niet erger dan dit kan? Krijg ik nog een helse bevalling ook. Ach ja, het zij zo. Zolang die baby er maar uit is straks, dan kan ik echt gaan genieten.


Wat ik met dit artikel wil vertellen, is dat elke vrouw anders is en dat ieder zijn gevoel er toe doet! Al die haat op internet naar andere moeders toe moet eens afgelopen zijn. Als jouw buurvrouw helemaal uit d’r doen is omdat ze een jongen krijgt, bied dan een kop thee aan en praat er samen over. Als je vriendin in tranen zit omdat de borstvoeding niet lukt, negeer het dan niet. Geef haar een knuffel en zeg dat ze het goed doet. En als een volger op Instagram zit te zaniken dat ze het zwanger zijn zo zwaar vindt, steun haar dan door enkel een hartje te sturen. Hoe moeilijk is het? Er is altijd wel tijd om een heel bericht vol haat te typen. Maar om iemand even een virtuele knuffel te geven is echt te veel gevraagd. Lieve moedermaffia, doe even lief. Het leven, huwelijk, moederschap, kinderen en social media is al zwaar genoeg. Wees niet de druppel die de emmer doet overlopen bij een ander. Wees niet dat laatste zetje. Wees degene die ze opbeurt. Dán ben je pas een held!




KYRA (klik hier voor haar Instagram)