"Eerst een abortus en vervolgens een miskraam, is dit dan karma?"

Ik was achttien jaar en dolgelukkig met mijn vijf jaar oudere (ex)vriend. Nog nooit was ik zo gek op iemand geweest en was iemand zó lief voor mij. Maar ik voelde me ook vaak schuldig naar hem toe. Mijn gezondheid kende namelijk betere tijden: ik at bijna niets, rookte m’n honger weg, in anderhalf jaar tijd was ik zo’n 25 kilo afgevallen en mijn menstruatie was al een tijdje uitgebleven. Ik weet dondersgoed dat mijn eetproblematiek ernstige gevolgen had kunnen hebben voor mijn gezondheid en zelfs kon leiden tot onvruchtbaarheid, maar of ik me daar toen echt druk om maakte.. Absoluut niet. Niet dat afvallen mij nu zoveel voldoening gaf, het was immers nooit genoeg. Maar de angst voor aankomen was groter dan de behoefte om gezond te zijn, een gezond gewicht “stond” mij niet, vond ik. En een kinderwens? Wat is dat?!

Ongesteld was ik dus al een aantal maanden niet geworden. Hoewel ik wist dat dit met mijn ondergewicht te maken had, voelde ik me in januari ineens heel raar. Wanneer je voor een langere periode te weinig voeding binnen krijgt gaat je lichaam in een soort spaarstand en worden je emoties ook langzaam verdoofd. Maar ik voelde juist ineens weer meer emoties en merkte dat er iets in mij geraakt werd wanneer ik een baby zag, of dit nu in de supermarkt was of in een filmpje op Facebook. Het tweede lijntje op de zwangerschapstest die ik ergens eind januari 2017 deed verklaarde waarom ik me zo voelde.

IMG_2353.jpg

Met lood in m’n schoenen vertelde ik het aan mijn (ex)vriend en hoewel hij een grote kinderwens had werd al snel duidelijk dat er maar één optie was: deze zwangerschap moest worden afgebroken. We woonden niet samen en fysiek en mentaal was het voor mij nooit een gezonde keuze geweest om de zwangerschap uit te dragen. Hoeveel redenen ik ook had (maar voornamelijk voorgeschoteld kreeg van anderen) om de zwangerschap af te breken, heb ik nooit 100% achter deze keuze gestaan. Uiteindelijk hebben wij de zwangerschap met zes weken in februari 2017 laten afbreken. Ik herinner me dat ik in het bijzijn van mijn (ex)vriend huilend en vol spijt wakker ben geworden na de ingreep en dat ik hierna de hele gebeurtenis vrij snel heb weggestopt. Door de emoties die ik tijdens deze korte maar heftige zwangerschap heb ervaren, ben ik erachter gekomen dat ik net als mijn (ex)vriend wel degelijk een kinderwens had. Dit was een enorme motivatie voor het in ieder geval fysieke herstel van mijn eetstoornis en in een jaar tijd was ik van 40 kilo naar een gezond gewicht van 58 kilo gegaan. Omdat er niet veel van mijn borsten was overgebleven liet ik deze vergroten en beetje bij beetje begon ik me weer wat lekkerder te voelen in mijn eigen lichaam. Hoewel mijn obsessie voor een perfect uiterlijk nog steeds de overhand kon nemen, ging ik met kleine stapjes vooruit. Bovendien was mijn menstruatie weer terug. Totdat ik in januari 2018, exact een jaar later, wéér een onverwachte positieve test in mijn handen had.


Paniek! Ik wist nu inmiddels dat ik wel kinderen wilde, maar niet nu al! En hoe kon dit gebeuren? Ik had wat dagen last van mijn maag en darmen gehad waardoor er niet veel binnen bleef, maar werkt de pil dan al zo snel niet meer?! Ik vertelde het dezelfde ochtend voor ik naar mijn werk ging aan mijn (ex)vriend en kreeg dit keer een hele andere reactie. Hij omhelsde me en zei meteen: “We gaan ervoor!”. Ik lette extra goed op dat ik gezond bleef eten en heel voorzichtig durfde ik na te denken over de toekomst met z’n drietjes. En wat maakte me dat gelukkig! En bang, dat ook! We hadden al snel een bezichtiging van een appartementje in de buurt en mijn (ex)vriend had trots het nieuws aan wat familie en vrienden verteld. Ik merkte dat ik hier terughoudender in was, omdat ik heel bang was dat het mis zou gaan. Dit gevoel bleek terecht toen ik rond de zesde week ineens wat bruinig bloedverlies had. De verloskundige gaf aan dat er nog geen reden voor paniek was en het net zo goed oud bloed van een gesprongen adertje kon zijn, maar helaas zette de bloeding de volgende dag door. Omdat ik ook bloedstolsels begon te verliezen mochten we langskomen voor een spoedecho. Er was een vruchtje te zien, maar te klein voor het aantal weken dat ik zwanger zou moeten zijn en bovendien te klein om een hartslag te vinden. Een week later mochten we terugkomen om te kijken of het vruchtje gegroeid was, maar er was niets meer dan een lege baarmoeder te zien. Weer die leegte. Ik had net zoals bij mijn abortus het gevoel dat mijn verdriet niet gepast was. Ik had de zwangerschap dan niet zelf afgebroken, maar gepland was het niet, dus dat maakte het minder erg. Daarbij was dit vast een soort karma, omdat ik bij mijn eerste zwangerschap voor een abortus had gekozen. Ik had in deze tijd veel last van dit soort destructieve gedachten en langzaam slopen flashbacks naar de abortus van een jaar eerder mijn hoofd in. Ik herinnerde me ineens de voor mijn gevoel “oordelende” blikken van de artsen, de huilende vrouw die bij mij op de kamer lag voordat ik aan de beurt was, hoe alleen ik me voelde, de twijfel die ik nog steeds had toen ik het slaapmiddel toegediend kreeg en het verdomd lege gevoel dat ik had toen ik wakker werd. En dan het emotionele herstel, of eerder het gebrek daaraan. Hoe herstel je van zoiets? Met wie praat je hierover? Ik schaamde me, ik had dit mezelf aangedaan en ik praatte er het liefst nooit meer over. En dat is wat ik deed. Alles wat met zwanger zijn en baby’s te maken had triggerde de pijn van mijn onvoltooide zwangerschappen, maar erover praten lukte me niet. Eén ding wist ik zeker: dit kan ik, en mijn relatie, niet nog een keer aan.

IMG_0838.jpg

Ik besloot na de miskraam een koperspiraal te laten plaatsen, omdat ik de pil niet meer vertrouwde en ik merkte dat ik eindelijk wat meer los kon laten. Ik praatte er zelfs over en kwam erachter dat andere vrouwen in mijn omgeving ook een miskraam of abortus hadden gehad. De kinderwens was echter nog steeds sterk aanwezig, mijn (ex)vriend en ik hadden eindelijk een huisje gevonden en we besloten te stoppen met roken en de spiraal na zo’n zeven maanden te laten verwijderen. Niet om op de dag af seks te hebben rond mijn ovulatie en het echt bewust te “proberen”, maar gewoon om het lot te laten bepalen. Het was immers welkom, we wilden het allebei graag en met ons huisje kon het ook. Toen ik in december 2018 mijn spiraal liet verwijderen, ben ik cold turkey gestopt met roken en in januari 2019 bleek ik zwanger. Ik was ontzettend bang en durfde bij de eerste echo’s pas naar het scherm te kijken wanneer ik aan de verloskundige merkte dat alles er goed uit zag. De kleine uk groeide gelukkig goed, maar ondertussen raakten mijn (ex)vriend en ik steeds meer verwijderd van elkaar. In de 23e week van mijn zwangerschap heeft mijn ex-vriend, na een “break” van twee weken, onze relatie via de telefoon beëindigd en bleken wij veel minder op een lijn te zitten dan dat ik had gedacht. Ik heb hier erg veel verdriet van gehad, zeker toen ik enkele dagen later hoorde dat hij een nieuwe vriendin had. Ik heb me denk ik nog nooit zo in de steek gelaten en letterlijk waardeloos gevoeld. Want hulp met de voorbereiding op de komst van de kleine hoefde ik van hem niet te verwachten en was ik het na alles wat we hadden meegemaakt niet eens waard om langs te komen en me face to face te vertellen dat er geen “wij” meer was?

Waar februari voor mij eerst stond voor verlies en leegte, staat deze maand nu in het teken van een nieuw begin en het creëren van kansen. Ik begin dan namelijk aan een voltijd HBO-opleiding en zie dit als het begin van de toekomst die ik ga bouwen voor mij en mijn dochter. Dat nieuwe begin is echter allang begonnen, want hoewel mijn leven compleet in is gestort een paar maanden terug, heeft het mij ook veel moois gebracht. Ik zie in dat ik mijn ex enorm tekort heb gedaan door mijn gevoel te vaak niet te delen en alles altijd maar alleen te willen ‘’oplossen’’, en dat is een waardevolle les voor de rest van mijn leven. Het om hulp vragen, mezelf openstellen en mijn verdriet toelaten zijn dingen die nu steeds vaker vanzelf gaan. Er zijn momenten dat ik me eenzaam voel, zeker als ik andere zwangere vrouwen of moeders zie met een liefhebbende, trotse partner aan hun zijde. Maar het gekke is dat ik mij nu minder eenzaam voel dan dat ik mij vóór mijn relatiebreuk voelde. Ik zie nu namelijk pas in hoeveel lieve mensen ik om me heen heb, die klaar staan om me te helpen. Of het nu met het vervoeren of in elkaar zetten van meubels voor de babykamer, het regelmatig checken of alles nog goed met me gaat, het spontaan een cadeautje krijgen voor mijn meisje, het ontvangen van een lief kaartje of gewoon even fijn afspreken en kletsen is. Het heeft me echt doen inzien dat ik niet altijd alles alleen hoef te doen. De liefde voor het meisje in mijn buik is onvoorwaardelijk en ik woon voor nu weer bij mijn moeder, die onvoorwaardelijk van mij en mijn meisje houdt. Ik ben dankbaar dat ik altijd welkom ben bij haar en dat ze me altijd steunt en helpt. Ik besef me maar al te goed dat niet iedereen dat geluk heeft. Bovendien heb ik nu meer vertrouwen in mezelf en denk ik dat de afgelopen jaren mij een betere en sterkere moeder gaan maken straks.

Screenshot_20190902_004804.jpg

Een van de belangrijkste dingen die ik nu mag ervaren is dat ik met liefde naar mijn lichaam kan kijken. Ik zie eindelijk in waar mijn lijf écht voor bedoeld is: bescherming, (aan)voelen, het geven en ontvangen van liefde en troost, het dragen en voeden van nieuw leven en het dragen en beschermen van mij! Ik kan mijn ribben dan niet meer tellen, ik zal straks wat losse huid en extra vetjes hebben en misschien gaan mijn nepperds zelfs wel hangen.. Maar fuck it! Mijn lichaam heeft zoveel doorstaan de afgelopen jaren en nog is het gewoon een mensje aan het maken! En dat is natuurlijk het mooiste wat dit alles mij gebracht heeft. Mijn dochter, die ik over een paar weken eindelijk in mijn armen mag sluiten.





LENNE