Posts in Ouderverhalen
De enige manier om voeding uit de maag te laten komen was met overgeven, mijn zoon heeft pylorus

Zomer 2017, ik kwam thuis te zitten, zonder werk, met uiteenlopende redenen. Maar heb hier wel ook deels zelf voor gekozen, ik was niet gelukkig op deze plek, waardoor ik veel klachten kreeg, zowel lichamelijk als geestelijk.


Ik genoot van de rust, even genieten en niks moeten maar mogen. En de dagen en weken gingen voorbij en voor ik het wist was het november. Ik werd in één keer onzeker, ging weer twijfelen aan mezelf, want ik had allang ongesteld moeten worden. Maar zwanger zijn kon ik niet, ik zat gewoon aan de pil. Maar toch, toch twijfelde ik. Ik belde een vriendin van mij op, waarop ze zei: “Doe gewoon een test en dan weet je het zeker.”


Ik ging zo snel als ik kon naar de dicht bij zijnde drogisterij om maar liefst 2 zwangerschapstesten te halen. Je weet maar nooit, ze kunnen altijd fout uitpakken, toch!




Eenmaal thuis deed ik gelijk de test en kon mijn ogen niet geloven! ZWANGER!!! Ik wilde het niet geloven. Ik wachtte tot de volgende dag en deed mijn tweede test. Er stond toch weer ‘zwanger’. Ik was er eigenlijk nog niet helemaal aan toe, maar toen het toch zover was.. MAAR, hoe ging ik dit vertellen aan mijn vriend? Ik heb een fles met slabber en een speen gekocht met: ‘I love papa’ Vervolgens heb ik dit op zijn nachtkastje neer gezet.

Read More
Bevallingsverhaal: "Novy bleek een sterrenkijker van 4370 gram, geen wonder dat ik haar er niet zelf uit kreeg! "

Het moment dat ik erachter kwam dat ik zwanger was, was zo bijzonder! Ik had namelijk geen regelmatige cyclus, ik wist van mijn moeder dat ze er lang over hadden gedaan om zwanger te raken en de huisarts had al een keer PCOS laten vallen. Maar tot onze grote verbazing was ik binnen twee maanden zwanger (wel nadat ik al een half jaar met de pil was gestopt). 


 

Tijdens de eerste afspraak bij de verloskundige kregen we de uitgerekende datum te horen; 30 mei 2019. Dat leek me een prachtige periode. Rond die tijd is het (meestal) lekker weer (fijn ook voor je verlof) en verder zijn er weinig mensen om ons heen die rond die tijd jarig zijn. Ik heb een hele fijne zwangerschap gehad. De eerste 12 weken ben ik wel hele dagen misselijk geweest, maar zolang ik af en toe een cracker of iets anders kleins at, ging het prima. Wat verder in de zwangerschap kreeg ik last van mijn bekken en was ik vooral erg moe. Ik kan je vertellen, lekker slapen doe je ook niet meer. Maar… tijdens de momenten dat we erachter kwamen dat we een meisje zouden krijgen, we mijn buik elke dag meer zagen groeien en we zo hard moesten lachen omdat de baby weer eens de hik had, waren onbeschrijflijk! En dan komt het moment waarbij je denkt; ‘Het kan vanaf nu elk moment beginnen of gebeuren’. Breken je vliezen terwijl je boodschappen doet in de supermarkt, aan het eten bent in een restaurant of word je ’s nachts wakker van de weeën? Terwijl iedereen dacht dat ik eerder zou bevallen, had ik het idee dat het nog wel eens even kon gaan duren. 

Read More
Bevallingsverhaal: "Ik had zwangerschapsdiabetes en ik kon alleen maar slapen in een donkere kamer"

Na 3,5 jaar zijn wij zwanger geraakt via IUI met hormonen. Het mooiste wondertje zat in mijn buik ❤️


De zwangerschap ging op mijn erge misselijkheid na ontzettend goed. Tot ik 30 weken zwanger was, toen kreeg ik zwangerschaps diabetes. Rond de 32 weken werd ik opgenomen in het ziekenhuis met pré-eclampsie. Ze hebben de bevalling uitgesteld tot 35 weken zwangerschap. Tijdens het uitstellen kreeg ik meerdere soorten medicijnen, longrijpers, werd mijn urine continu gecheckt, mijn bloeddruk, mijn bloed en ons dochtertje. Mijn lichaam hield aan het einde zoveel vocht vast dat ze mijn aders moeilijk konden vinden voor mijn infuus en werd hij in mijn hand geplaatst. Ik kwam een kilo per dag aan, aan vocht. Ik sliep alleen maar en het was donker in mijn kamer, prikkels kon ik niet verdragen. Ik heb 3 weken in een donkere kamer in bed gelegen en de laatste weken kan ik me nauwlijks herinneren. Dit was vooral voor mijn familie en mijn vriend een zware periode. Ze herkende me niet meer.



Het ging steeds slechter met mij en ik lag vooral te slapen. Mijn eetlust was weg en mijn lichaam was op en zo opgezwollen dat het pijn deed. Uiteindelijk kwam de beslissing om me in te leiden met 35 weken en werd ons dochtertje Quinn geboren ❤️



Ik hoopte dat ik me hierna ook weer beter zou voelen, maar dit gebeurde helaas niet. Het vocht werd de eerste dagen erger en mijn bloedddruk bleef hoog. We hebben in totaal een maand in het ziekenhuis gelegen. En mijn medicatie voor mijn hoge bloedruk heb ik moeten nemen tot dat Quinn ongeveer 10 weken oud was. Ik was het vertrouwen in mijn eigen lichaam kwijt geraakt.



Quinn is nu 4 maanden oud en een heel vrolijk, lief meisje. Ik ben weer terug mezelf en nu ik de energie weer terug heb geniet ik ontzettend van de tijd die ik samen met mijn dochtertje kan doorbrengen. De liefde die je voelt voor je eigen kindje is zo bijzonder ❤️



Ben jij bekend met zwangerschapsvergiftiging? Hoe ver was je toen in je zwangerschap?

 

 

ROWAN 

Read More
PCOS, en toch ein-de-lijk zwanger, hoera! DEEL II

Ik vind het knap dat je er zo positief in staat! 


‘Niet persé positief hoor. Maar als je me nu vraagt wat de kans is dat ik over een halfjaar een kindje in mijn armen heb dan denk ik nu 75%. Die kans is best groot. Ik durfde nooit echt heel blij te zijn. Ik houd ook nog wel een redelijke slag om de arm. Mijn buik is al aan het groeien maar ik merkte dat we dat allebei een beetje negeerden. We laten het nu pas een beetje toe en gaan er een beetje van genieten.’


 


 


Wat was de ommekeer?


‘De 12-weken echo, de NIPT-uitslag met 13 weken en het hartje luisteren weer. Ik voel me fysiek heel goed. Ik heb laatst positiekleding gekocht. Dat was wel een dingetje. Gelukkig was het zulk mooi weer en kon ik alleen maar in jurkjes lopen, want mijn eigen broeken pasten al niet meer. Maar dat was ook wel psychisch hoor, zo van: ik ga pas kleding kopen na die 13 weken.’




Heeft het een plek voor jullie beide?


‘Ja. Tuurlijk zijn we die avonden door een diep dal gegaan en de dag daarna was ook niet zo gezellig. De angst is er nu ook nog maar er is echt geen verdriet. We gingen wel heel snel door maar het duurt ook allemaal zo lang. Het heeft niet zoveel zin om stil te staan bij dingen waar je niets aan kan doen. Ik dacht wel bij de vierde zwangerschap: “Dit is de laatste keer”.’ 


Mattie valt Sandra bij dat ze dan naar andere opties zouden gaan kijken. ‘Blijkbaar werkt deze methode dan niet. Dit zou dan de derde zomer op rij zijn die we aan de wilgen konden hangen’. Sandra: ‘Ook dat inderdaad, want wij genieten zo van de kleine dingen in het leven. Het feit dat we aan het strand wonen, we houden van sporten en de mensen om onze heen maar door dit traject kun je overal minder van genieten. Wat is nu het belangrijkste in je leven? Voor ons is dat genieten van het moment en de dag. En de dag erna weer. Dat ging gewoon steeds minder en dit zouden de mooiste jaren uit je leven moeten zijn. We zijn jong, hebben een goede baan, een mooi huis, familie, vrienden, alles op de rit en dan zou je alles laten verpesten door dit’. 


 


 


Hoe moeilijk is leven in het moment als je inderdaad eigenlijk altijd bezig moet zijn met de toekomst?

Mattie: ‘We wilden niet koste wat het kost doorgaan. Het is natuurlijk een hele grote wens maar het is niet dat we daar 10 jaar van ons leven voor wilden opofferen. Dan zijn er ook andere oplossingen.’


Adoptie?


‘Ja dan sla je wel voor mijn gevoel een paar stappen over, want medisch gezien waren er nog meer opties. Maar veel van die opties waren om überhaupt zwanger te worden. Maar dat was het probleem niet. Ik werd wel zwanger, het blijven, dat was het probleem.’ 


Mattie: ‘Medisch gezien vond ik dat er best naïef mee om werd gegaan. “Ja, probeer het nog maar een keer. Probeer het nog maar een keer”.  Maar als het al drie keer misgaat moet er toch ergens een verband zijn? Ik snap de professionele houding van het ziekenhuis wel, maar het houdt op een gegeven moment op. Er zijn natuurlijk veel meer vrouwen die een eerste miskraam krijgen dan vrouwen die er daarna nog een krijgen, en nog een. Vanuit het ziekenhuis pakken ze het niet anders aan dan ieder andere miskraam. Ik had het persoonlijk wel fijn gevonden als ze vanuit het ziekenhuis waren gekomen met een methode waarvan ze wisten dat het werkte bij vrouwen die dit specifieke probleem ook hebben gehad. Ik weet niet wat we zouden doen als het nu of over een paar weken fout zou gaan.’ 


 


 


Heb je er nu een ander gevoel bij?


‘Niet persé wel of niet. Dat nare gevoel heb ik in elk geval niet. Ik ga nu ook vaker met mijn hand over mijn buik om toch even die connectie te maken, want ik zou bijna vergeten dat ‘dat kind’ er zit. Ik noem het nu soms nog ‘dat kind’ maar dat is onbewust om het nog even ver weg te houden. Maar als dit nu niet goed gaat heb ik wel echt het gevoel dat we een kind - ons kind - verliezen. Bij de miskramen voelde het als het verliezen van ‘de kans op een kind’. Ook nu met dingen regelen, kinderopvang, kraamzorg, ik doe ook pas iets als ik weer even het hartje hebt gehoord. We hebben zo’n kaart van het ziekenhuis wanneer je alles geregeld moet hebben. Dat doe ik trouw maar als het aan mij had gelegen had ik allemaal nog lang niet gedaan.’ 


Mattie: ‘Ze zouden een kaart moeten hebben voor ‘normale mensen’ en ‘mensen die al eerder een miskraam hebben meegemaakt. Alles 10 weken later, hahaha!’


 


 


Heeft het je als persoon veranderd?


‘Ja ik denk dat dat nuchtere wat ik had nog sterker naar voren is gekomen. En dat ik daarop kan terugvallen, want ik zie het als een sterke kant van mezelf. Ik kan best veel hebben zonder in te storten en dat is een geruststellende gedachte. Al was dat gebeurd dan was er ook niks mis mee, maar ik heb een goede basis nuchterheid en positiviteit om op terug te vallen.’ 


 


 


Denk je dat de maatschappij nog iets voor je had kunnen betekenen in die fase?


‘Het is meer dat ik weet dat er zoveel mensen zijn die dit meemaken, maar die er niet over praten. Ze schamen zich een beetje. Ik zou heel graag willen dat dat anders is. Dat je net zo makkelijk vertelt dat je onvruchtbaar bent of een miskraam hebt gehad als dat je zwanger bent. Mensen die me niet zo goed kennen schrikken er toch van als ik het vertel. Maar omdat wij er zo open in zijn geweest gingen mensen ook met ons praten. Mensen waarvan ik zeker weet dat ik hun struggles met zwanger worden of miskramen niet had geweten als wij over onszelf niet zo open waren geweest. En dat vind ik zo zonde, want je hoeft het niet te vertellen als je dat niet wilt, maar je moet het niet NIET doen omdat je je schaamt. Er zijn heel veel mensen die zich gevangen voelen en dat iedereen iets van ze verwacht. Ze voelen zich daar persoonlijk verantwoordelijk voor en dat gun ik niemand. Het heeft geen zin.’ 


 


 


Wat zou je je kindje willen meegeven?

'Focus op de dingen die goed gaan in je leven. Dat voelt voor mij echt als een keuze. Sommige mensen voelen zich slachtoffer van alles wat hen overkomt. Kies ervoor om je te focussen op het positieve en houd je minder bezig met de dingen die niet goed gaan.’ 

 

 

 

 

JANE DOE 


 


 

Read More
PCOS, en toch ein-de-lijk zwanger, hoera! DEEL I

Sandra is 31 jaar en woont met haar man Mattie, .. jaar in Voorburg. Ze straalt en dat is terecht: er is een kindje onderweg! De weg naar dit kindje was geen pad over rozen. Met het onlangs verwijderen van haar Instagramaccount @Mijnhobbelwegnaareenkindje sluit ze 2,5 jaar van ‘proberen’ en verdriet af. Ik mocht haar bijzondere verhaal aanhoren.

Ik wilde altijd al trouwen en dat is 3 jaar geleden gebeurd. Dat was belangrijk voor me; dan wist ik dat Mattie koos voor mij als persoon en niet voor mij met een kind. Mijn hele leven heb ik namelijk al het gevoel gehad dat kinderen krijgen niet gemakkelijk zou gaan, zoals bij mijn moeder en oma ook het geval was. Na een halfjaar ‘proberen’ bleef dat ook door mijn hoofd spoken en maakten we een afspraak bij de huisarts. De assistente stuurde me - voor mijn eigen gemoedsrust - door naar het ziekenhuis. Op een echo bleek toen dat ik PCOS heb. Bij mij houdt dit in dat ik geen of geen goede eisprong krijg. Ik werd naar huis gestuurd met de mededeling: ‘Nou je hebt PCOS. Ga maar even kijken wat het is en je huisarts vertelt je verder wat de volgende stap moet zijn’. 

FEITELIJKE INFO TUSSENDOOR: (misschien kan dit schuingedrukt of ander lettertype)
- PCOS staat voor Polycysteus Ovarium Syndroom. Letterlijk betekent het dat er meerdere vochtblaasjes in de eierstok aanwezig zijn. Het komt voor bij zo’n 5-10% van alle vrouwen. De waarden van hormonen in het lichaam zijn verhoogd of juist verlaagd. Hierdoor is het rijpingsproces van de eiblaasjes verstoord. Er kan voor langere tijd geen eisprong plaatsvinden waardoor je vruchtbaarheid verminderd is. De oorzaak van PCOS is onbekend.

‘Dat tekort aan hormonen kan je toedienen. Ik begon in mei 2016 met Clomit om een eisprong op te wekken en dat werkte meteen goed. Een maand later was ik zwanger. Dat was totaal onverwacht; ik was echt in de veronderstelling dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen. De zwangerschapssymptomen waren met 6-7 weken aanwezig en de eerste echo kregen we met 8 weken. Het vruchtje was groot genoeg en had een hartslag, alleen had het vruchtzakje een afwijkende vorm. Ze zeiden voorzichtig ‘gefeliciteerd’ en ik moest 3 weken later terugkomen. Ik had het nieuws toen al gedeeld met wat mensen. Wat je natuurlijk niet moet doen maar wat ik wel deed… was gaan Googlen. Die afwijkende vorm kon duiden op een aanstaande miskraam. En bij een controle het ziekenhuis bleek dat met 10 weken het hartje niet meer klopte’. 

Hoe voelde je je toen?

‘Ik had een grijze waas in mijn hoofd. Maar ik voelde het al aankomen. Toen ik nog zwanger was had ik al hele rare gedachtes; of ik wel van dit kindje kon houden. En of ik het wel wou. Achteraf denk ik dat ik een soort prenatale depressie had. Nu heb ik het namelijk totaal niet. Ik dacht met die eerste miskraam alleen maar: “dat ding moet eruit en ik wil weer normaal zijn”. Ik heb pilletjes gekregen om het op te wekken en het kwam die avond al op gang. Dat was echt heel verdrietig. Toen het eruit kwam was het nog redelijk intact, en ja toen hebben we met z’n tweeën wel even staan janken. Ik heb het niet begraven, sommige vrouwen doen dat, maar het kwam toen geen moment bij me op’. 

Een week later bleek in het ziekenhuis dat nog niet al het weefsel weg was, dus daar kreeg ik medicijnen voor. Vlak voordat we op vakantie gingen ben ik alsnog gecuretteerd om dat weg te halen. Maar zelfs na mijn vakantie zat er nog steeds weefsel. Onbegrijpelijk hoe dat kon. Na de eerste keer plaatselijk verdoofd te zijn geweest, ging ik nu onder algehele narcose om het laatste restje weg te krijgen. Na een paar maandjes wilden we weer verder en gingen we weer met de pillen aan de gang. Maar na de eerste ronde zagen ze dat het baarmoederslijmvlies maar niet dikker werd; een bijwerking van die Clomit. We hebben nog een poging gedaan daarmee maar het werkte niet. Toen stapten we over op hormooninjecties, Gonal-F. Het heeft denk ik 4-5 rondes geduurd voordat we een beetje doorhadden welke dosering goed was; dat verschilt enorm per persoon en die PCOS werkte ook in mijn nadeel. En wekenlang maar naar het ziekenhuis om alles te laten controleren’

Je moet er zelf bijna een studie naast gaan doen.

‘Ja het is echt een heel project. Een hele tijdsinvestering. Ik heb zelfs een keer overstimulatie gehad; er groeiden 12 eitjes! Dat is gewoon supergevaarlijk want dat zou ik simpelweg niet overleven. Dat moest weer afgeremd worden en dan weer een menstruatie opwekken. Het was echt 4-5 maanden een heel gedoe. Van die Chronal F werd ik heel moe. Het was voorjaar en ik wilde leuke dingen doen maar ik had de energie gewoon niet. Precies een jaar na de eerste positieve test had ik er weer een in mijn handen.’

Wat voor gevoel had je toen?

‘Ik voelde me fysiek veel slechter maar dat mentale negatieve gevoel had ik niet. Met 8 weken hadden we eerste echo en die was goed. Met 10 weken weer, dat was op een maandag. Die donderdag die daarop volgde was ik aan het werk maar ik voelde me niet zo lekker. Ik ging naar het toilet en ik voelde gewoon de misselijkheid uit me vloeien. Ik had daar echt een heel raar gevoel bij. Mijn collega zei nog: “ja je bent zwanger, je hormonen, je darmen, alles is in de war”. En toch voelde het niet oke. In plaats van dat ik naar het ziekenhuis ben gegaan had ik een afspraak gemaakt voor een “pretecho” hier in de buurt. Mattie en mijn moeder waren mee. Ik had een hele volle blaas en de echoscopiste ging kijken maar kon het niet goed zien. Ik moest even plassen en toen ging ze het weer proberen. Toen ik op het toilet was zei ze tegen Mattie en mijn moeder dat het kindje niet meer leefde en dat ze voor de zekerheid een inwendige echo wilde maken. Maar bereid je vast voor.’ 

Wow. Ze vertelde het eerst aan hen..

Ja maar met de gedachte dat ze mijn op konden vangen. Ik zag een perfect volmaakt kindje met armpjes en beentjes. Ze zei; “sorry het hartje klopt niet meer”. Ze ging aan de hand van de grootte kijken naar wanneer het gestopt was met kloppen, en dat was die donderdag toen ik me zo beroerd voelde. En weer had ik zoiets van: “het moet eruit”.  Het was weekend dus ze zouden nu waarschijnlijk niet gaan opereren. In het ziekenhuis zei ik; “ik wil het NU niet meer in mijn buik, ik heb een dood kind in mijn buik.” Maar ik kreeg ze niet zo ver dat ze de OK gingen klaarmaken. Curetteren is daarna wel in 1 keer goed gegaan. Toen gingen we weer op vakantie en die vakantie stond ook weer in het teken van herstel en verwerking.’ 

En toen?

‘Toen was ik begin dit jaar weer zwanger. Met 6 weken kregen we al de eerste echo maar het was een leeg vruchtzakje. Dat is eigenlijk dus echt nooit wat geworden. Deze derde keer voelde echt als het minst erg. Een beetje een huis-tuin-en-keuken-miskraam die iedereen kan overkomen. Van die eerste twee denk ik echt dat het met de PCOS te maken heeft, maar die laatste was er echt zo eentje die bij 1 op de 6-7 vrouwen voorkomt. Die derde was ook soort van prima te doen.’ 

Ja.. echt? Toen ik zwanger was ging er echt een knop om. Er groeit een mensje in me en ik had gelijk een band.

‘O nee totaal niet. Maar dat is een stukje zelfbescherming geweest denk ik. Omdat ik altijd al dacht dat het moeilijk zou gaan, stelde ik me er al volledig op in. De derde miskraam heb ik het er natuurlijk uit laten gaan. We zijn daarna meteen weer doorgegaan met hormoonbehandelingen. Uiteindelijk had ik een eisprong met twee eitjes. Toen was ik weer zwanger en het bleek er uiteindelijk 1. De afgelopen weken hebben we heeeeel veel echo’s en controles gehad want bij elk krampje of een dagje minder misselijk maakte ik me al heel veel zorgen. Maar ik kan nu altijd bellen naar het ziekenhuis als ik onzeker ben. Iedere keer denk ik; “ oh, leeft het nog wel?” Terwijl we nu wel op een punt zijn dat het echt niet meer zomaar dood gaat. Tuurlijk, het kan. Maar de kans is echt heel klein.’

Ik vind het zo goed en zo knap dat je er zo positief in staat! 

‘Niet persé positief hoor. Maar als je me nu vraagt wat de kans is dat ik over een halfjaar een kindje in mijn armen heb dan denk ik nu 75%. Die kans is best groot. Ik durfde nooit echt heel blij te zijn. Ik houd ook nog wel een redelijke slag om de arm. Mijn buik is al aan het groeien maar ik merkte dat we dat allebei een beetje negeerden. We laten het nu pas een beetje toe en gaan er een beetje van genieten.’

Wat was de ommekeer?

‘De 12-weken echo en de NIPT-uitslag met 13 weken en het hartje luisteren weer. Ik voel me fysiek heel goed. Ik heb laatst positiekleding gekocht. Dat was wel een dingetje. Gelukkig was het zulk mooi weer en kon ik alleen maar in jurkjes lopen, want mijn eigen broeken pasten al niet meer. Maar dat was ook wel psychisch hoor, zo van: ik ga pas kleding kopen na de 13 weken.’

\Ik ben wel benieuwd naar je IG-account. Wanneer ben je daarmee begonnen?

‘Oktober 2017, na de tweede miskraam. Ik volgde al een tijdje meiden die met een soortgelijk traject bezig zijn, maar dat zijn er niet zoveel. Ik wilde niet de hele tijd mijn vrienden ‘belasten’ met mijn verhaal maar ik moest het wel kwijt. Het was echt een uitlaatklep voor me, niet persé om lotgenoten te vinden. Maar ik vond ook moeilijker aansluiting omdat mijn verhaal toch iets anders is en ik er ook anders in leek te staan dan veel meiden. Die waren ook nog nooit zwanger geraakt en konden best afgeven om hun omgeving. Hoe die juist wel of juist niet met hun probleem omgingen. Kijk: ik ging ook niet naar babyshowers want dan zou ik mezelf alleen maar kwellen. Ik geniet momenteel wel ontzettend van de zwangerschap van mijn beste vriendinnetje. Maar ik was niet van de organisatie van haar babyshower of zo, toen ik net die derde miskraam achter de rug had. Je moet gewoon altijd voor jezelf blijven kiezen. Maar iedereen hield altijd ontzettend veel rekening met ons. Juist omdat wij er zo open in waren. We hebben zoveel lieve vrienden om ons heen.’

Heeft het een plek voor jullie beide?

‘Ja. Tuurlijk zijn we die avonden door een diep dal gegaan en de dag daarna was ook niet zo gezellig. De angst is er nu ook nog maar er is echt geen verdriet. We gingen wel heel snel door maar het duurt ook allemaal zo lang. Het heeft niet zoveel zin om stil te staan bij dingen waar je niks aan kan doen. Ik dacht wel bij de vierde zwangerschap: “dit is de laatste keer”.’ 

Mattie valt Sandra bij dat ze dan naar andere opties zouden gaan kijken. ‘Blijkbaar werkt deze methode dan niet. Dit zou dan de derde zomer op rij zijn die we aan de wilgen konden hangen’. Sandra: ‘Ook dat inderdaad, want wij genieten zo van de kleine dingen in het leven. Het feit dat we aan het strand wonen, we houden van sporten en de mensen om onze heen maar door dit traject kun je overal minder van genieten. Wat is nu het belangrijkste in je leven? Voor ons is dat genieten van het moment en de dag. En de dag erna weer. Dat ging gewoon steeds minder en dit zouden de mooiste jaren uit je leven moeten zijn. We zijn jong, hebben een goede baan, een mooi huis, familie, vrienden, alles op de rit en dan zou je alles laten verpesten door dit’. 

Hoe moeilijk is leven in het moment als je inderdaad eigenlijk altijd bezig moet zijn met de toekomst?

Mattie: ‘We wilden niet koste wat het kost doorgaan. Het is natuurlijk een hele grote wens maar het is niet dat we daar 10 jaar van ons leven voor wilden opofferen. Dan zijn er ook andere oplossingen.’

Adoptie?

‘Ja dan sla je wel voor mijn gevoel een paar stappen over, want medisch gezien waren er nog meer opties. Maar veel van die opties waren om überhaupt zwanger te worden. Maar dat was het probleem niet. Ik werd wel zwanger, het blijven, dat was het probleem.’ 

Mattie: ‘Medisch gezien vond ik dat er best naïef mee om werd gegaan. “Ja probeer het nog maar een keer. Probeer het nog maar een keer”.  Maar als het al 3 keer misgaat moet er toch ergens een verband zijn? Ik snap de professionele houding van het ziekenhuis wel, maar het houdt op een gegeven moment op. Er zijn natuurlijk veel meer vrouwen die een eerste miskraam krijgen dan vrouwen die er daarna nog een krijgen, en nog een. Vanuit het ziekenhuis pakken ze het niet anders aan dan ieder andere miskraam. Ik had het persoonlijk wel fijn gevonden als ze vanuit het ziekenhuis waren gekomen met een methode waarvan ze wisten dat het werkte bij vrouwen die dit specifieke probleem ook hebben gehad. Ik weet niet wat we zouden doen als het nu of over een paar weken fout zou gaan.’ 

Heb je er nu een ander gevoel bij?

‘Niet persé wel of niet. Dat nare gevoel heb ik in elk geval niet. Ik ga nu ook vaker met mijn hand over mijn buik om toch even die connectie te maken want ik zou bijna vergeten dat ‘dat kind’ er zit. Ik noem het nu soms nog ‘dat kind’ maar dat is onbewust om het nog even ver weg te houden. Maar als dit nu niet goed gaat heb ik wel echt het gevoel dat we een kind - ons kind - verliezen. Bij de miskramen voelde het als het verliezen van ‘de kans op een kind’. Ook nu met dingen regelen, kinderopvang, kraamzorg, ik doe ook pas iets als ik weer even het hartje hebt gehoord. We hebben zo’n kaart van het ziekenhuis wanneer je alles geregeld moet hebben. Dat doe ik trouw maar als het aan mij had gelegen had ik allemaal nog lang niet gedaan.’ 

Mattie: ‘Ze zouden een kaart moeten hebben voor ‘normale mensen’ en ‘mensen die al eerder een miskraam hebben meegemaakt. Alles 10 weken later hahaha!’

Heeft het je als persoon veranderd?

‘Ja ik denk dat dat nuchtere wat ik had nog sterker naar voren is gekomen. En dat ik daarop kan terugvallen want ik zie het als een sterke kant van mezelf. Ik kan best veel hebben zonder in te storten en dat is een geruststellende gedachte. Al was dat gebeurd dan was er ook niks mis mee, maar ik heb een goede basis nuchterheid en positiviteit om op terug te vallen.’ 

Denk je dat de maatschappij nog iets voor je had kunnen betekenen in die fase?

‘Het is meer dat ik weet dat er zoveel mensen zijn die dit meemaken maar die er niet over praten. Ze schamen zich een beetje. Ik zou heel graag willen dat dat anders is. Dat je net zo makkelijk vertelt dat je onvruchtbaar bent of een miskraam hebt gehad als dat je zwanger bent. Mensen die me niet zo goed kennen schrikken er toch van als ik het vertel. Maar omdat wij er zo open in zijn geweest gingen mensen ook met ons praten. Mensen waarvan ik zeker weet dat ik hun struggles met zwanger worden of miskramen niet had geweten als wij over onszelf niet zo open waren geweest. En dat vind ik zo zonde want je hoeft het niet te vertellen als je dat niet wilt, maar je moet het niet NIET doen omdat je je schaamt. Er zijn heel veel mensen die zich gevangen voelen en dat iedereen iets van ze verwacht. Ze voelen zich daar persoonlijk verantwoordelijk voor en dat gun ik niemand. Het heeft geen zin.’ 

Wat zou je je kindje willen meegeven?

’Focus op de dingen die goed gaan in je leven. Dat voelt voor mij echt als een keuze. Sommige mensen voelen zich slachtoffer van alles wat hen overkomt. Kies ervoor om je te focussen op het positieve en houd je minder bezig met de dingen die niet goed gaan.’ 


Read More
Ik ben bijna overleden in mijn kraambed

Op vrijdag 13 april 2018, 3 dagen na mijn bevalling, ben ik bijna overleden in mijn kraambed. Bam, mooie binnenkomer vind je niet? Om mijn verhaal beter te begrijpen neem ik je even mee door mijn zwangerschap, want een roze wolk: dat was het niet. Ik ben bijna overleden door Pre-Eclampsie/Hellp. Dit staat ook wel bekend als zwangerschapsvergifiting.

 

 

 

Na een missed abortion, met een nasleep waar je u tegen zegt, maar dat is een verhaal apart, kwam ik de dag nadat ik ten huwelijk was gevraagd in Zuid-Afrika erachter dat ik opnieuw in verwachting was. Door het dolle heen, maar met een bang hart begonnen wij opnieuw aan dit prachtige avontuur.  De eerste weken van mijn zwangerschap waren een uitdaging. Ik spuugde veel, zoveel dat ik zelfs medicatie kreeg, maar toch kon het mij niets schelen. De kleine deed het goed en we keken uit naar de toekomst, ik zou vrijdag 13 april 2018 uitgerekend zijn, gelukkig ben ik niet bijgelovig! De ellende begon alleen op kerstavond al. Ik zat met 24 weken met regelmatige harde buiken bij de verloskundige, twee weken later kreeg ik te horen dat ik niets anders mocht dan bedrust houden en duimen dat onze dochter tot 35 weken zou blijven zitten. Achteraf was dit voor mij het eerste signaal dat er iets niet helemaal pluis was.  

 

 

Rond 30 weken kreeg ik een blaasontsteking die maar niet wegging. Bij toeval was er een huisarts in opleiding bij onze praktijk die ook even mijn bloeddruk en suiker controleerde. Mijn bloeddruk was te hoog en hij begon verschillende vragen te stellen. ‘Ziet u sterretjes?’ 'Ja', antwoordde ik. ‘Heeft u veel hoofdpijn? 'Nee, dat valt wel mee'. ‘Heeft u een bandgevoel bovenin de buik’. Nee, dat had ik ook niet. Voor de zekerheid stuurde hij mij toch door naar het ziekenhuis. Ik vond het onzin, ik kwam immers maar voor een blaasontsteking. Ik werd gekoppeld aan een streekziekenhuis en ik moest langskomen. Echt begrijpen deed ik het niet, want wat had dit allemaal te maken met die blaasontsteking? Ik werd aan een CTG gelegd en ik moest bloed laten prikken en urine inleveren. Mijn bloeddruk was daar nog steeds aan de hoge kant, maar kwam niet over de 140/90 uit. Dit was een grenswaarde om aan de bloeddrukmedicatie e zitten. Terwijl ik met mijn tweede antibioticakuur bezig was, vertelde de gynaecoloog dat ik helemaal geen blaasontsteking had. Alles zag er verder prima uit, ik mocht weer naar huis en mocht stoppen met de kuur. Als ik veel hoofdpijn zou krijgen moest ik aan de bel trekken.  Eenmaal thuis snapte ik niet goed wat er aan de hand was en waarom ik voor deze klachten naar het ziekenhuis moest. Ik bleef op de bank liggen, maar echt goed voelde ik mij niet. Naarmate de weken vorderde voelde ik mij steeds zieker en zieker worden. Elke keer weer gaf ik dit aan bij de verloskundige, waardoor ik te horen kreeg dat dit de laatste stukjes van de zwangerschap waren, er vast griep heerste of ik het nog rustiger aan moest doen. Vol frustratie heb ik de telefoniste een keer gesmeekt of ik langs de verloskundige mocht komen, omdat ik mij echt niet goed voelde. Na het negeren van het advies om een paracetamolletje te nemen en lang aandringen mocht ik langskomen. Mijn bloeddruk werd opnieuw gecontroleerd en wederom was dit een hoge uitslag: 150/110. Zo werd ik met een brief onder mijn arm direct naar het ziekenhuis doorgestuurd. In de brief las ik voor het eerste over vermoedelijk PE.  PE staat voor Pre-eclampsie. Simpel gezegd, een hoge bloeddruk tijdens je zwangerschap met eiwitverlies in de urine. Na het openen van de brief besloot ik niet te gaan Googlen, maar de gynaecoloog af te wachten.  Dat leek mij verstandiger. In het ziekenhuis waren verschillende controles uitgevoerd, waarna ik twee dagen later terug moest komen voor hetzelfde rondje. Bloedprikken, urine inleveren, aan een CTG en een uur lang om de vijf minuten bloeddrukmeten. Elke keer paste ik niet binnen het vakje ‘pre-eclampsie/hellp’ waardoor ik weer terug naar huis werd gestuurd.  

 

 

Ik bleef volhouden dat er iets niet klopte, waardoor ik elke week wel vier keer in het ziekenhuis zat. Ik had geen hoofdpijn, geen bandgevoel, maar ik zag wel sterretjes en voelde mij erg grieperig en zwak. Dan kreeg ik weer ijzerpillen of maagzuurremmers, maar helpen deed het niet.  Langzaam kropen de weken voorbij en ineens was ik toch 39 weken zwanger. Vier lange maanden heb ik thuis op de bank en in bed doorgebracht, maar ze zat nog binnen en ze was gezond. Dat was voor mij het allerbelangrijkste. Op 6 april 2018 had ik een normale controle bij de gynaecoloog. Mijn bloeddruk was weer torenhoog en ik liep te ijsberen door de gangen van het ziekenhuis. Zonder het door te hebben was ik heen en weer aan het wiegen en ‘zuchten of puffen’ . De gynaecoloog vroeg aan mij of soms de bevalling begonnen was, waarna ik aangaf dat niet te weten omdat ik nog nooit eerder weeën had gehad. Ineens ging het snel, ik bleek inderdaad weeën te hebben en ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Normaal bij een bevalling stijgt je bloeddruk ook, omdat je lichaam hard aan het werk is, die van mij was alleen nog net even een slagje hoger. Na vier uur in het ziekenhuis met 3 centimeter ontsluiting viel mijn bevalling stil en werd afgesproken dat ik mij de dag erna wederom moest melden.  

 

 

7 April 2018 is besloten dat als mijn dochter zich op 9 april 2018 nog niet zou melden, ik 10 april ingeleid zou worden. Mijn bloeddruk liep namelijk op en haar hartslag was ontzettend hoog. Als ik erop terugkijk vind ik het opmerkelijk dat zij mij toen naar huis hebben latengaan. 10 April stond ik in de ochtend bij het ziekenhuis, vol spanning want vandaag zouden wij ouders worden! Mijn bevalling was niet echt fantastisch. Hij duurde 7 uur en 5 minuten precies, dat was dan wel weer fijn, maar het was 7 uur lang een weeënstorm wegpuffen. Het begon met mijn eigen weeën, waarna ik wee-opwerkkers kreeg omdat mijn eigen weeën onvoldoende uithaalden. Toen besloot ik dat ik een ruggenprik MOEST hebben, want na 3 uur was ik doodop en nog geen cm verder. Na 4 keer prikken lukte het niet om hem te plaatsen en zat ik op 5 cm. Met 6 cm kreeg ik persweeën, omdat mijn dochter met haar hoofd tegen iets aan zat te duwen. Madam was een sterrenkijker. Die persweeën waren voor Jan Joker, want ik mocht er niet aan toegeven (lees: ik beet in de zijkant van het ziekenhuis bed en werd gek). Gelukkig draaide ze op tijd, maar door mijn weeënstorm en mijn hoge bloeddruk ging onze dochter snel achteruit. Toen haar hartslag daalde onder de 70, besloot de gyn in te grijpen. De schaar ging erin en de pomp kwam erbij. Na 2 keer trekken, en gehoorschade voor degene in de bevalkamer AUW!, was ze eruit.   

Onze dochter was geboren. Daar was ze eindelijk. Na wat wrijven haalde ze haar eerste hap lucht en begon ze te huilen.

En ik? Ik kon niet stoppen met huilen. Na een uur op die roze wolk, kwam de gynaecoloog om de schade down under te bekijken. En echt niet gelogen: ze hebben met z’n 2e moeten puzzelen hoe ze alles waar aan elkaar gingen naaien, waar ze vervolgens een uur over gedaan hebben. Het boeide mij allemaal niet! Wat was ik gelukkig, we hadden het gehaald zonder ziek te worden dacht ik nog.

De volgende ochtend werd ik met een bloeddruk van 134/84 naar huis gestuurd. Ik was moe en zou thuis moeten uitrusten dan kwam alles goed. Die woensdag thuis was heerlijk en we zaten echt op die roze wolk. In de avond lekker gegeten, goed geslapen (voor zover dat gaat) en donderdagochtend stond ik vreemd op.

Ik was zwak, moe en voelde mij niet goed. Het eerste dat mij opviel is dat ik niet meer vloeide (sorry TMI!). We hadden een kraamhulp die net klaar was met haar opleiding, een lieve meid: maar totaal onbekwaam. Toen ik aan haar vroeg of dit kwaad kon, zei ze dat het vanzelf wel weer op gang zou komen. Ze controleerde mijn pols en ging naar huis.

De nacht van donderdag op vrijdag durfde ik niet te gaan slapen. Ik zei tegen mijn vriend dat ik bang was dat ik dan nooit meer wakker zou worden. Ik at niet, dronk niet en leek wel op te zwellen. Op vrijdagochtend stond de kraamhulp weer voor de deur. Ze zei dat ik als ik twijfelde ik zelf maar even de verloskundige moest bellen.

Die belde ik om 08:00 uur. Ze was geïrriteerd en zou wel kijken of ik vandaag nog visite van haar kreeg diezelfde dag. Om 14:00 uur kwam ze, waarna mijn bloeddruk torenhoog bleek en ze het niet vertrouwde. 16:00 uur was ik in het ziekenhuis met vriend en baby. Vanaf toen weet ik hele stukken niet meer.

Ik ben onwel geworden in de wachtkamer, waarna mijn vriend iemand heeft gehaald. Ze hebben mij proberen te prikken voor een infuus, maar er was bijna geen ader meer te vinden. Mijn organen waren aan het afsluiten en binnen no time stond ik met allemaal gynaecologen om mij heen. Uiteindelijk hebben ze op een hele rare plek in mijn hand een infuus aan weten te leggen en kreeg ik een shot Magnesiumsulfaat. Dit was om mijn hersenen en andere organen te beschermen tegen eclampsie.

Mijn leverwaarden gingen erg achteruit en mijn bloedplaatjes namen af, maar ik ‘lekte’ geen eiwitten uit mijn nieren. Toch werd mijn pre-eclampsie opgeschaald naar Hellp.

Ik moest in het donker liggen met bloeddrukmedicatie en een magnesiuminfuus en afwachten of mijn situatie beter zou worden. Zo min mogelijk prikkels om mijn hersenen rust te gunnen. Terwijl ik in de kamer lag en iedereen om mij heen bezig was om mij bij de pinken te houden kreeg ik een moment van enge rust. Rust in het moment en in de situatie. Ik was klaar om alles los te laten en te gaan, zo voelde het voor mij. Of het nou door de medicijnen kwam of het feit dat ik doodziek was en mijn lichaam vergiftigd was, maakt voor mij geen verschil. Het voelde oprecht alsof ik op het randje van de dood stond en een keuze had. Ik koos ervoor om niet toe te geven en te vechten.

Ik lag 6 dagen in het ziekenhuis, toen ze mijn bloeddruk een beetje onder controle kregen. In die 6 dagen tijd was ik 9 kilo aan vocht afgevallen. Toen ik naar huis ging dacht ik dat alles beter zou worden, maar dit was niet het geval. Dit was slechts het begin van mijn herstelproces.

Los van de restklachten die je aan PE/HELLP (overprikkeld, vergeetachtig, niet op woorden komen, snel vermoeid en slechte concentratie) had ik last van bindingsproblemen. Mijn dochter was namelijk die dagen wel bij mij geweest, maar ik heb haar amper gezien. Ik voelde mij ontzettend schuldig, voelde mij de slechte moeder ooit en kon niet tegen haar geluiden. Weken heb ik doorgebracht in mijn donkere slaapkamer, met mijn vriend die alles opving. Onze dochter heb ik pas na 2 weken voor het eerst in bad kunnen doen. Ik kon niet eens zelf naar het toilet lopen, zo zwak was ik.

Toen ik na een paar maanden langs de huisarts ging om slaapmedicatie te krijgen ben ik naar een psycholoog gestuurd. Hier is PTSS geconstateerd, door het hele gebeuren. Naast EMDR (vorm van verwerkingstherapie) ben ik veel met mijn psycholoog in gesprek geweest. Praten over hoe je mijn verhaal een plekje kunt geven, maar ook hoe je omgaat met de verandering die je als mens meemaakt door die nare ziekte.

Afgelopen januari heb de therapie weten af te sluiten en ben ik weer begonnen met werken. Ik werk inmiddels bijna weer volledig en zal mij over 5 weken, voor mijn zomervakantie betermelden. Onze dochter zal dan 17 maanden zijn.

17(!) maanden ben ik al zoet met dit geintje en sommige delen die nu voor mij verandert zijn, zijn blijvend. Ik heb hersenschade opgelopen, alsmede schade aan mijn hart en vaten. Ik loop de rest van mijn leven onder streng toezicht bij het ziekenhuis en heb een hogere kans op hart- en vaatziekten de rest van mijn leven.

Mijn verhaal is ontzettend pittig, maar ik zou het zo overdoen. Want het grootste geluk dat wij eraan over hebben gehouden ligt nu heerlijk te slapen in haar bedje. En mijn vriend en ik? Wij zijn inmiddels getrouwd en samen sterker dan ooit.

Ik heb ervoor gekozen om mijn verhaal niet met naam en toenaam te delen, omdat ik niet wil dat mensen anders naar mij kijken als ze mij nieuw leren kennen. Ik ben namelijk niet zielig, ik ben een overlever!

 

Read More
Bevallingsverhaal: "Wat een horror, maar na een aantal uren gaf ik aan dat ik het zo weer zou doen, mooie moedernatuur he!"

Zaterdag 6 mei 2017. 39 weken en 6 dagen zwanger. In de ochtend lunch ik nog gezellig met een vriendinnetje. Dit zal echt de laatste keer zijn dat we elkaar zien zonder baby en dikke buik. Een vrouw op het terras vraagt me nog wanneer de baby komt. 'nou morgen, hoop ik!'. We gaan naar huis nemen afscheid en ik maak die dag mijn wekelijkse buik foto's. Normaal doe ik dat op zondag maar stel je nou eens voor dat ons meisje er dan al is. Die dag telde ik al weken af dus het zou toch wel nog even kunnen duren. Na het bewerken van de foto's doe ik nog even een dutje. Wel heb ik wat last van mijn buik maar niets bijzonders.

Mijn man belt me einde middag vanuit zijn werk dat hij naar huis komt en vraagt hoe het gaat. Ik gaf aan dat ik wat buikpijn had maar verder niets. Mijn man komt naar huis en neemt een broodje mee. Rond 19.00 krijg ik toch met regelmaat wat meer krampen en zet voor de zekerheid de weeën timer aan. Dit heb ik niet meteen gezegd tegen mijn man omdat ik het zelf ook niet wist. Daaruit bleek dat het toch wel beginnende weeën waren. Het gekke is, maanden weken en dagen ben je bezig met hoe de bevalling begint (ik tenminste). Maar als het dan zo ver is , is het ineens echt. Dat is heel gek.

Na een uurtje kwamen de weeën toch wel met regelmaat en hebben we de verloskundige gebeld. Die gaf aan dat er zeker iets aan de hand is. Als het sneller achter elkaar komt moeten we weer bellen. Krap een uur later merk ik dat ze toch wel al sneller komen en besluit toch te bellen. De verloskundige heeft haar dienst over gedragen aan een andere en die gaf aan wel even te komen. Vervolgens belt ze dat ze aan het verkeerde adres staat. We waren pas verhuisd dus het nieuwe adres stond niet goed vermeld. Oeps... De vrouw die open deed is zelf 3 maanden geleden bevallen. We hadden haar maar even geappt dat ze het tegen anderen even stil moest houden.

De verloskundige was binnen en we gingen al snel bekijken hoe het er voor stond. Uit vele verhalen wist ik dat het lang kon duren dus ik stelde me nergens op in. Na inwendig onderzoek bleek ik op 4 cm te zitten. Dat was een fijn bericht! Al bijna op de helft en ik heb er tot nu toe weinig last van gehad. Niet wetende dat het nog 1000x erger wordt, maar lang leven de onwetendheid. Omdat ik in het ziekenhuis wilde bevallen konden we meteen gaan. Ondertussen belden we mijn moeder en schoonmoeder op om ze op de hoogte te brengen maar dat ze vanzelf wel hoorde als de baby er was. Ik merkte dat de weeën wat heftiger kwamen maar nog te doen.

Bij het ziekenhuis aangekomen was er totale rust. Het was zaterdag avond 21.00 dus alles was dicht en weinig mensen. Dat is voor een barende vrouw wel erg fijn. Geen mensen die je aanstaren oid. Bij de ingang pakte de verloskundige een rolstoel. Ik denk dat ik haar half uitgelachen heb. Je denkt toch niet dat ik in een rolstoel ga zitten. Ik kan prima lopen. Ze gaf aan dat het wellicht wel fijn is als we die hebben als we naar huis zouden gaan . Ik was in de veronderstelling dat ik wel lopend het ziekenhuis uit zou gaan , sure... Daar kom ik nog wel op terug.

In de lift gaat mijn telefoon nog over. Het is mijn schoonmoeder. Dit was gek want we hadden duidelijk aangegeven niet gebeld te worden . Ik was licht geïrriteerd. Achteraf liep mijn schoonmoeder als een kip zonder kop door het huis en belde me door alle opwinding per ongeluk. Arme vrouw, ook nog haar eerste kleinkind.

We installeerde ons in de kamer. Allemaal prima. De weeën waren nog te handelen en ik appte een vriendin. Die niet wist dat de bevalling was gestart. Rond 23.30 kreeg ik weer een onderzoek. Dat ze dit doen tijdens een wee was mijn niet bekend. Ik dacht ze voelt even snel en is klaar. Helaas wacht ze op een wee, of twee en kan dan pas beoordelen. Niet heel prettig. Ik zat 4/5 cm. Dat was na een snelle start wel een domper. De verloskundige stelde voor om mijn vliezen te breken. Dan zou het wat sneller gaan. Kom maar op dacht ik. Direct na het breken van de vliezen kwam er paniek! De weeën werden direct wel 10 x heviger. Iets wat mijn lijf en geest even niet aan kon. Die had ik niet zien aankomen en ik had echt andere mensen nodig om me rustig te houden. Uiteindelijk lukte dat enigszins. Maar jeetje wat een pijn. Ik heb nog geroepen dat ik niet snap waarom mensen dit vrijwillig doen. En gedacht dat ik nooit meer kinderen wil. Iets wat elke vrouw denkt denk ik. 

Ik had mijn ademhaling onder controle en was rustig. Als ik me op mezelf concentreerde lukt het me op de weeën op te vangen maar ik heb wat gevloekt in mezelf.

Quote van de dag : ' slaapt ze nou ?'

Mijn man vroeg aan de verloskundige of ik sliep. Nou zei de verloskundige ik denk niet dat ze slaapt Haha. Grapjas, blijkbaar lag ik zo stil dat het zo leek. Alles was behalve waar.

Ook een dingetje wat ik niet wist. Als je vliezen zijn gebroken dacht ik nou dat water is er uit klaar. Je lichaam blijft vruchtwater aan maken dus bij elke wee kwam er steeds weer wat mee. Je ligt dus ook nog lekker met je blote kont in de nattigheid. Gelukkig verschoonde ze dit regelmatig.

Rond 01.00 zat ik op 7 cm dus er zat schot in! Ik ben de hele bevalling niet uit best geweest, enkel om te plassen . Wat overigens echt zwaar was. Uit bed met weeën, zwaartekracht en pijn.

Ook kreeg ik voldoende water aangezien ik veel dorst had en mijn mond totaal was uitgedroogd van het puffen. Op foto’s is de zien hoe de vellen aan mijn lippen hingen, volgende keer toch maar vaseline smeren. Tijdens de hele bevalling en weeën was Valerie ontzettend beweeglijk, wat erg pijnlijk was. Ook had ze een aantal keren de hik. Na 1,5 uur (rond 1 uur) was het weer eindelijk tijd om te kijken hoe ver ik was. Het breken van de vliezen had zijn werk gedaan. 7-8 cm. Het einde was in zicht. Het was nu bijna zover. Na een uur of anderhalf werd er weer gekeken en had ik 9 cm. Yes nog 1 cm. Het bleek dat mijn blaas vol zat. Ondertussen kreeg ik ook persweeën maar die moest ik nog weg puffen. Ik vergelijk persdrang alsof je moet overgeven maar de druk naar beneden wordt gezet ipv naar boven. Dat gevoel wat je lichaam geeft is niet tegen te houden. Wat een geweld is dat. Omdat mijn blaas vol was stelde mijn verloskundige voor om te gaan plassen. Dan zou ik als het goed is volledige ontsluiting krijgen. Nou succes... Ga maar eens met 9 cm persdrang uit bed om naar de wc te gaan. Dat lukte dus niet dus besloot ze om een katheter in te brengen. Dat heeft ze zo netjes en voorzichtig gedaan dat ik er niets van voelde! Wel is het niet te doen om persweeën op dat moment weg te puffen. Echt vreselijk. Maar goed , 10 cm! Nu kon het beginnen. Ik mocht af en toe een beetje mee persen. In het begin was dit even lastig want hoe doe je dat. Het bleek al snel dat de Valerie het allemaal niet zo fijn vond. De harttonen daalde af en toe. Ik moest op mijn linkerzijde gaan liggen en mocht niet mee persen. Mee puffen was de enige optie. Niet fijn kan ik je zeggen. Uiteindelijk is er voor gekozen om de verloskundige van het ziekenhuis er bij te roepen. Ik kreeg een ctg band en de baby kreeg plakkers op haar hoofd. Daarop was te zien dat het niet te lang meer moest duren. Ik mocht mee persen en ik voelde het hoofd al zakken maar ze was er nog niet. De verloskundige van het ziekenhuis gaf me duidelijke instructies hoe ik mijn benen vast moest houden. Auw nee dat doet zeer. Maar het ging nog steeds niet goed. Ik hoorde haar zeggen: 'Ik ga je even verdoven, we gaan plaats maken'. Huh wat? Ga je me inknippen dan, vroeg ik nog. Waarop ze zei" Ja ik wou het iets vriendelijker zeggen schat, maar ja we gaan je inknippen. Hmm Slik.. Ze zette de knip zodat Valerie er snel uit zou komen. Waar ik overigens niets van gevoeld heb! De gynaecoloog keek al om te hoek of het goed ging.  Maar ik had geen keuze en dat liet ze me ook weten. Benen goed vastpakken en mee persen zo hard je kan. Na de knip heb ik een paar x geperst. Daarna zei ze bij de volgende wee is jullie meisje er. Volgende wee? Nu! Ik heb er niet opgewacht en heb zo hard geperst totdat er ineens een warm glibberig meisje op mijn buik lag. Wat een ontlading en wat een bijzonder moment was dat. Ik was direct alle heftige pijn kwijt en moest echt op adem komen. Met ons meisje ging alles goed en ook met mij ging het goed. In totaal heb ik maar 38 min persweeën gehad waarvan ik in totaal maar 5 x echt heb geperst. Dat is dus helemaal niet lang en veel achteraf. Ik kijk terug op een hele goede bevalling en over drie maanden komt nummer 2. Hopelijk gaat deze net zo voorspoedig.  Valerie is geboren om 7 mei 2017 op de uitgerekende datum. Ze was 54 cm en 3775 gr.

Na een aantal uren gaf ik trouwens al aan dat ik het zo weer zou doen, mooie moedernatuur he!


Read More