Posts in Profblog
“Kan jouw kind dat nóg niet?”

De parentale burn-out

Dat een burn-out alleen maar door hard werken komt, is een illusie. Dat bewijst de parentale burn-out. Een burn-out met alle symptomen zoals we hem kennen, maar dan als direct gevolg van het ouderschap. Volgens onderzoek aan de Frans Universiteit UCL zijn 1 op de 10 ouders opgebrand, moe en hebben het gevoel dat ze falen. Oorzaken van deze uitputtingsslag zit hem in de verwachtingen die wij ouders hebben van onszelf, maar ook van onze kinderen. Wij ambiëren een carrière, dat we voorleesmoeder zijn, woensdagmiddag oneindig knutselen én een spannende relatie onderhouden. Maar helaas lieve mama’s, dat moet ergens knellen. De agenda raakt te vol, je slaapt te kort of je komt helemaal niet meer toe aan jezelf. Je leeft continu op adrenaline van doel tot doel en dat werkt op den duur uitputtend. Regelmatig zie ik moeders in deze modus voorbij komen. Niet alleen in mijn praktijk, maar ook op school, in de supermarkt en in de speeltuin. Veelal verdiept in hun telefoon met moeite schakelend tussen alle aandachtsgebieden. Een kind dat roept, een appje van de baas, een mailtje van een klant. Vooral hoogopgeleide en deeltijd werkende vrouwen behoren tot de risicogroep voor parentale burn-out. Ook ik was die moeder. Die moeder die afspraken begon te vergeten. De moeder die om 23.30 uur nog even een wasje ophing. Die moeder die haar kinderen gehaast afgooide bij de opvang, om op tijd op kantoor te kunnen zijn bij die ontzettend belangrijke niet te missen vergadering.



She’s got it all

Maar hoe komt het toch dat we zó hard rennen? Een grote oorzaak zit in de kwelling die ‘vergelijken’ heet. Dat begint al tijdens jouw zwangerschapsverlof. Competitie onder moeders ligt direct op de loer. “Kan jouw kind dat nóg niet?”, zijn vragen die we zonder nadenken aan elkaar stellen en voor veel onzekerheid kunnen zorgen. Veel vrouwen zien op tegen het uitstapje naar het consultatiebureau. Daar word je geconfronteerd met lijstjes, curves en maatstaven. Jouw kind MOET daar natuurlijk netjes in passen. De vlekken schieten in je nek als het maar even afwijkt. En als je dan na maanden in je bubble de kantoorjungle weer betreedt, is niets veranderd. Doelstellingen sky-high, agenda’s volgepropt met aaneengesloten afspraken en het jargon vliegt je om de oren. Binnen in jou is er van alles veranderd, en tóch doe je mee. Al die andere moeders kunnen dat toch ook? Niemand klaagt over gebroken nachten. Niemand klaagt over het huishouden. Dat lijkt bij sommigen als vanzelf te gaan. En er is altijd die ene collega met die topbaan, die alle deadlines haalt en 24/7 bereikbaar is. Zij brengt zelf haar kinderen naar school en woensdagmiddag staat ze enthousiast aan de zijlijn bij hockey. Bovendien zit ze in allerlei interessante commissies én heeft iedere week een etentje met vriendinnen. Vergeet niet haar partner die haar volledig steunt. She’s got it all, en dat wil jij ook!

Een mythe
Klinkt als een perfect leven waar ‘alles’ in zit. Want met een ‘gemiddeld leven’ kun je echt niet aankomen. Totdat de man met de hamer komt. Burn-out! En jij niet eens meer weet hoe je een rugtas moet inpakken. Terwijl al die geweldige gezinnen door lijken te gaan met hun ideale leven, is het enige wat jij wil: RUST! Echt herstel komt pas bij het besef dat de waarde van jouw leven niet afhangt van jouw positie op de carrièreladder. Het hangt niet af van de prestaties van jouw kinderen. Het hangt niet af van hoe schoon jouw huis is. En al helemaal niet van wat anderen lijken te bereiken. Het perfecte leven is namelijk een mythe. Achter dat perfecte gezin, die perfecte moeder, een perfecte carrière schuilt misschien wel een groot verdriet, gemis of onzekerheid. En ondertussen zijn we doodmoe om maar te proberen eraan te voldoen.

Als we onszelf eens minder zouden vergelijken met anderen, zouden we een stuk gelukkiger zijn. Dat begint bij nadenken welk signaal je zelf afgeeft aan andere moeders. Durf jij een moeder over de vloer te laten zonder dat jouw huis aan kant is? Zo niet, dan is het goed na te gaan waarom je hier moeite mee hebt. Wil jij de ander de indruk geven dat jij altijd alles op orde hebt? Deze intentie maakt dat er misschien wel iemand tegen jou opkijkt. En zo ben jij ongemerkt die perfecte vrouw en houden we de mythe in leven.

BURNOUTCOACH JOLIEN (klik hier voor haar Instagram)

BRON: Ouders van Nu

Read More
'Een hemelse bevalling in complete rust', onze verloskundige Marlies kreeg er kippenvel van

Soms komen er mensen op je pad die je bij blijven. Ze zeggen iets wat je raakt. Ze lijken op een lijn te liggen met jou. Of ze zijn zo gewoon, dat ze bijzonder zijn. Zo leerde ik in de laatste maanden van 2014 Boas en Jessica kennen op de praktijk. Begin 30 jaar, beide een baan en tweede kindje op komst. Een doodnormaal stel zou je zeggen. Dat waren ze ook, absoluut. Maar we hadden een bijzondere klik. Zo'n klik waarvan je als zorgverlener direct voelt dat de vertrouwensband er al is, voordat je echt kennis hebt gemaakt. Meestal kwamen ze met zijn tweeën naar het spreekuur. Zij altijd in een mooi A-lijn jurkje, waar haar slanke lijf en zwangere buik mooi in uitkwamen. Onder haar arm een rode A4 map waar ze alle papieren voor de zwangerschap in verzamelde. Hij er kalm achteraan, altijd een grote glimlach bij het schudden van onze handen. De gesprekken op de praktijk zijn gemoedelijk en gezellig, maar ook soms emotioneel en geladen. In de familie is een bevalling kortgeleden niet goed gegaan... En dat geeft natuurlijk spanning voor nu. Tuurlijk, ze weten nu wel deels wat er komt... Maar de klus moet toch geklaard worden. Hoewel we het spreekuur rouleren met de collega's, zie ik ze vaak achter elkaar. Met name de laatste weken zijn Jessica en ik gezellig aan het kletsen, ze vraagt ook altijd even geïnteresseerd hoe het mij is. 'Hoe gaan de diensten? En is het druk momenteel?' Aan het eind heeft ze het wel een beetje gehad. Niet zozeer uit malaise, maar uit nieuwsgierigheid naar het kleintje. Maar Jessica vertelde dat ze intens kan genieten van zwanger zijn. Want het is zo'n bijzondere periode, zo'n kleintje in je buik! Je doet het maar een paar keer in je leven. Ik ben benieuwd of ik bij de bevalling ben. Het lijkt me ontzettend leuk om erbij te zijn.

 

 

Op de 8e van de maand belt ze me 's nachts. We hebben een aantal keer contact, ik kom op huisbezoek, maar het echte werk is nog niet begonnen. In plaats van de zuchtende reactie die ik normaal gesproken zou krijgen in zo'n situatie van andere zwangeren, glimlachen Boas en Jessica naar elkaar. “Oke, we gaan er nog even van genieten dat het rustig is.” De oudste zoon Sepp is naar de oppas, dus de dag ligt nog voor ze. “Een wandeling maken, mag dat nog?” "Zeker weten", zeg ik terwijl ik weer op weg naar huis ga en de voordeur even later achter me dichttrek na wat adviezen en belinstructies. Een aantal uur later belt Boas, het wandelen was heerlijk. En het heeft geholpen... De weeën zijn nu echt begonnen. Ze vindt het niet meer zo leuk. Bij het huisbezoek zie ik een andere Jessica. Nog steeds ontspannen glimlachend als ik binnenkom, maar meer gefocust als de weeën voorbij golven. Ze is ver genoeg om naar het ziekenhuis te gaan. Spullen in de auto en go.

Read More
Onze verpleegkundige van de neonatologie probeert prachtige herinneringen te maken met de ouders en preemie! Hoe?! Lees snel mee!

Je bent zwanger en kan niet op van geluk. De eerste weken van het nog prille kindje is het allemaal nog wat onwerkelijk, na het bezoek aan de verloskundige en bij het zien van de eerste echo wordt het besef langzaam groter. Het gebeurd echt, er groeit een klein mensje!

Als aankomende ouders fantaseer je over veel dingen; de bekendmaking van de zwangerschap, wie vertellen we het als eerste? Hoe gaan we het vertellen?

Je denkt al na over de babykamer; welke kleuren zijn mooi? Willen we een echte jongens of meisjes kamer of toch liever neutraal? Wat voor meubels zijn er allemaal en welke vinden we mooi?

De weken gaan voorbij en zo ook de controles  met al zijn eigen mijlpalen. 

Mijlpalen zoals de uitslagen van onderzoeken  die misschien gedaan worden

(NIPT, combinatietest, vruchtwaterpunctie enz.) maar ook de termijnecho’s, het vaststellen van de uitgerekende datum, de controle bij de 20 weken echo en misschien willen jullie als ouders het geslacht van jullie kindje wel weten.

Al deze spannende mijlpalen komen langs. En je fantaseert ondertussen verder, welke wensen zijn er allemaal voor je kindje en je gezin? wat wil je nog doen, nog doen voor je kindje geboren word? Waar droom je nog van? Hoe zal het zijn als hij/zij er is? Soms ontstaat er een heuse ‘bucketlist’ die je wil afvinken.

De weken vorderen en bij mama begint een buikje vorm te krijgen, ook de buitenwereld kan het nu zien. Waar je als moeder soms nog wat moet wennen aan het buikje wat ontstaat is het voor de buitenwereld nu wel duidelijk dat er geen sprake is van een iets te uitgebreid kerstmenu of zomerse BBQ avonden, nee daar zit echt een baby in, in die buik!!

En dan ineens net wanneer je als ouders net aan het idee begint te wennen… wordt jullie kindje geboren! Veel vroeger dan die bewuste uitgerekende datum, veel kleiner dan het gewicht wat geschat werd en allemaal nog voor dat er überhaupt enige voorbereiding getroffen is voor de komst van dit kleine mensje.

Los van het feit dat het kamertje soms nog niet af is en kleertjes niet in huis gehaald zijn (of dat wat je hebt aangeschaft nu veel te groot is), zijn alle fantasieën waarvan gedroomd werd de afgelopen weken, per direct van de baan!

Nog een keer samen op vakantie gaan, een foto shoot van mama’s zwangere buik, een 3D echo of het laten maken van een gipsafdruk van mama’s buik… het is allemaal niet afgevinkt van de ‘bucketlist’. In plaats daarvan ben je ineens ouders geworden van een nog veel te jong en veel te klein kindje wat nu in een couveuse verder moet ontwikkelen.

Ik merk in mijn gesprekken met ouders op de neonatologie dat pas na een paar weken het besef komt wat zij allemaal nog hadden willen doen en wat niet gelukt is. Ik vind het als persoon heel belangrijk dat er ervaringen en herinneringen zijn. Helaas kan de tijd niet terug gedraaid worden maar herinneringen houden de tijd wel levend. Als verpleegkundige  probeer ik hier dan ook rekening mee te houden en mee te denken wat ik voor ouders kan betekenen. Soms regel ik dit samen met mijn team of ik schakel eventuele naasten van ouders in die nauw betrokken zijn.

Helemaal niets kan de tijd of het moment vervangen maar mijn doel is wel altijd om te proberen die opgestelde ‘bucketlist’ van ouders bij te stellen en alsnog herinneringen te creëren.

Zo is het voor het eerst aan doen van kleding in maatje 44 of 48 voor ouders net zo speciaal als het geboortepakje wat in maatje 50/65 al uitgezocht was voor na de geboorte maar voorlopig nog niet past. Dit moment probeer ik dan alsnog bijzonder te laten zijn. 

Ook het aanmelden van een kindje bij de early-birds fotograaf kan bijdragen aan een bijzondere herinnering. Het is niet het zelfde als een zwangerschap of new born shoot die eigenlijk in de ‘bucketlist’ stond maar het zijn wel prachtige foto’s van het leven van nu, het huidige moment.

Een gipsafdruk van een buik waar het kindje al uit is, is ook niet zoals mama had gedroomd. Een gipsafdruk van een handje of voetje van ouders en hun kleintje is dan wel weer mogelijk om te laten maken. Niet het zelfde maar wel bijzonder. Door op deze manier mee te deken met ouders of naasten van het gezin in te schakelen om dit te regelen kan de vooraf opgestelde ‘bucketlist’ bijgesteld worden en op een andere manier afgevinkt worden.

Met mooie ervaringen en herinneringen voor altijd!

 

  ROMY


Read More
Onze kraamverzorgster Lisette vertelt: Ik ben voor het eerst naar huis gestuurd

Het is weer tijd om te werken. Ik word gebeld in de ochtend door de planning. Ze hebben een gezin voor mij. Ik neem een collega over die twee dagen bij een gezin is geweest. Het is het derde kindje voor dit gezin, een jongetje! Ik maak mij klaar en rij naar het gezin toe. Ik bespreek met de kraamvrouw wat er verwacht wordt en wat ik te bieden heb. Moeder en baby staan namelijk altijd op nummer één. Als er ruimte is voor het huishouden is dit prima. Ik help zo veel mogelijk met de borstvoeding om dit te laten slagen. Ik doe alle controles van moeders bloeddruk, hechtingen, baarmoeder en de temperatuur. Ook stel ik geregeld een aantal belangrijke vragen. Zoals over de hoeveelheid bloedverlies en dergelijke. Ik let goed op de borsten en de benen. De baby weeg ik, let op zijn kleur, op zijn poep en plas, op zijn naveltje en ook zijn temperatuur. Eigelijk let ik dus als kraamverzorgster op een hele hoop. 




De wc en het sanitair schoonmaken is vaak een standaard vraag. Verder doe ik de was. Ik sta ongeveer om de dag boven en beneden om te stofzuigen en ik verschoon om de dag het bed (als zij dit willen). Ik ben een open persoon en ik zeg altijd als er iets is. Wederzijds verlang ik dit ook. Praat met me, want dan kan ik er iets mee. Ik vind het niet leuk als ik dingen teruglees op mijn feedbackformulier, want dan kan ik er niks meer aan veranderen. De kraamweek is maar één week, het is zo om. De kraamvrouw geeft aan dat helpen met de borstvoeding en spelen met de andere twee kinderen belangrijk zijn. 




De baby weegt ongeveer 4700 gram, het is dus best een flinke baby. Deze baby’s krijgen vaak bijvoeding, omdat zij gewend zijn om altijd te kunnen eten en de borstvoeding is vaak nog niet voldoende op gang. De baby hapt mooi aan en zuigt de eerste paar minuten goed en valt dan in slaap. Dit is altijd erg lastig en vraagt veel geduld, zo ben ik dus best een tijd bezig met de borstvoeding. Dit is normaal bij baby’s die te weinig wegen, maar dus ook bij baby’s die aardig wat wegen. Ze willen vooral slapen en zijn heel moeilijk wakker te krijgen. Ook zijn jongetjes vaak wat luier dan meisjes. De meneer vraagt tussen de voeding door of ik er een was in wil gooien. Prima, een klein wit wasje kan ik vinden, dus die doe ik er in. De visite komt bijna. Ik zorg voor het drinken en eten. Na de visite weer een nieuwe poging tot voeden. Daarna was het de vraag of ik met de twee andere kinderen even naar de speeltuin wil zodat de ouders even kunnen rusten. Helemaal  leuk! Drinken, koekjes mee. Na de speeltuin nog even kleien. De stofzuiger er door heen, even de nacht voorbespreken en ik ga weer naar huis. 




De volgende dag had ik een kort dagje van 9.00 tot 13.00 omdat het Bevrijdingsdag is. Ik had namelijk met Koningsdag wel gewerkt. Ik kom binnen en vraag hoe de nacht is gegaan. Best rommelig vertelt vader. Ik loop naar boven en de baby is pas klaar met drinken, hij mindert niet met bijvoeding, maar er komt juist steeds meer bij. Ik vertel als je telkens meer voeding geeft, hij daar vol van zit en niet meer om de drie uur aan de borst wilt. Dit blijft lastig met bijvoeding (kunst) en borstvoeding door elkaar. Ook nu vraagt vader of ik er een wasje in wilt doen. Ik doe dat zodra ik klaar ben met de controles. We bespreken de rest van de week even door voor de uren, omdat de vader weer wat gaat werken. Daarna wordt de baby net goed wakker, als ik bijna naar huis wil gaan. Ik blijf wat langer om te helpen met goed aanleggen. Ik kom thuis en wil me net gaan omkleden als ik door de planning wordt gebeld. Ze vertelt dat het gezin niet meer wilt dat ik nog terug kom. Zo dat is even een klap in mij gezicht. Ik vraag de reden en voel ook gelijk tranen op komen, want wat maakt mij dit boos zeg. Vooral het feit dat ze niks hebben gezegd, maakt mij boos. Net alsof ik ga bijten als een gezin zegt dat de klik er niet is. "We willen graag morgen iemand anders." Ik zou zelfs dan nog zelf direct de planning bellen. Het zou bijvoorbeeld beter zijn als ze bijvoorbeeld uitlegt dat ik veel met moeder en baby bezig bent maar dar ze wat anders verwacht. Ik snap best dat het misschien lastig is om dit aan te kaarten... Maar we zijn toch volwassen? En daarbij ik ben geen schoonmaakster? Ze wil dat ik telkens al het speelgoed van de kinderen op ruim? De soms wat ervaren vrouwen die in de kraamzorg werken zijn nog zo opgeleid om veel in het huishouden te doen. Maar de protocollen zijn al lang veranderd veel hebben hier moeite mee. En doen het alsnog. Je kan het wel doen als er tijd voor is. Maar ze zouden dan duidelijk moeten zeggen dit hoort eigelijk niet.


 

 

Mijn collega van de planning is heel lief en blijft rustig met mij praten. Dit gebeurt zo’n twee keer in de week en het ligt niet aan mij. De reden is dat ik te veel op moeder en baby ben gefocust en dat ik niet genoeg aan het huishouden doe. Mijn collega deed dit wel. Ze ging strijken.. Sowieso sta je een punt achter als je iemand over neemt, maar hierbij waren het wel veel punten. Je wordt sowieso vergeleken, helaas, maar ook logisch, het is menselijk. 




 

 

LISETTE (klik hier voor haar Instagram)  

 

Read More
De gynaecoloog adviseerde wekelijkse controles. Ouders wilden dit niet, zij hadden vertrouwen in de natuur en in hun kindje...

Tom en Lily hebben over de hele wereld gewoond en dat doen ze feitelijk nog steeds. Bij 34 weken zwangerschap streken zij neer in Amsterdam. Hun doel: bevallen in Nederland.

De uit Australië afkomstige Lily is 32 jaar en wist zodra ze zwanger werd, dat ze voor de bevalling in Nederland wilde zijn. “Heel veel goede verhalen gehoord tijdens het reizen”, vertelde zij me later. Lily en haar partner leven heel bewust en minimalistisch. Waar de wind hen brengt wonen zij, samen met hun hond. Ze hebben een bedrijf in Australië, die ze van afstand kunnen leiden. Dit stelt ze in staat hun leven te leven op alle continenten. 

Rondom de bevalling vonden ze onze praktijk in Amsterdam Oud-West. Ze huurden een appartement voor 8 weken in de Pijp en kwamen eerst iedere 2 en later iedere week op controle bij ons op de praktijk. 

Bij 35 weken verhuisden ze tijdelijk naar Amsterdam. En kwamen ze ook voor het eerst bij ons op controle. Lily geniet enorm van het zwanger zijn. Zij is het type zwangere wie gemakkelijk accepteert dat veranderingen van het lichaam normaal zijn tijdens deze periode en kan dan ook oprecht van genieten.

Tijdens de eerste controle bij ons geven ze aan dat ze heel graag thuis in bad wil bevallen. Hun wensen worden besproken en in ons dossier vastgelegd met de uitleg hoe dit praktisch in zijn werk zou gaan. Mijn collega voelt later dat consult naar de grootte van haar baby en constateert dat de baby kleiner voelt dan zou horen bij deze termijn. Hierop verwijst zij Lily voor een echo.

Enkele dagen later blijkt op de echo in ons eerstelijns centrum dat deze baby inderdaad 2 wkn achterloopt in groei. Echter is Lily zelf ook een heel kleine vrouw. Ons advies is een consult bij de gynaecoloog voor extra onderzoek. Aldaar wordt verder onderzoek gedaan naar de druk in de navelstreng en deze blijkt wel iets verhoogd. Het advies van de gynaecoloog luidt: wekelijkse controles aldaar. 

Lily en Tom hebben hier samen na het consult over nagedacht en besluiten weloverwogen af te zien van de wekelijkse controles bij de gynaecoloog. Zij hebben vertrouwen in de natuur en in hun kindje. 

Bij de opvolgende controle bij ons op de praktijk hebben mijn collega en de toekomstige ouders het samen over de “medische indicatie” die ontstaan is in hun zwangerschap. Zij kunnen ons goed uitleggen waarom zij afzien van controles in het ziekenhuis. Zij begrijpen de risico’s, maar intuïtief weet Lily dat het goed gaat met haar baby, zo vertelt ze. Daarbij willen ook zo graag die langverwachte thuisbevalling realiseren. 

Binnen ons team bespreken wij iedere paar weken onze clienten. Ook Lily en Tom passeerde de revue. Hierbij kwam de vraag in hoeverre wij mee wilden/kunnen gaan met hun wens. Gezamenlijk spraken wij af dat een thuisbevalling nog steeds haalbaar zou moeten zijn, tenzij wij de groei nog verder vonden stagneren of als Lily haar baby minder zou voelen bewegen. Dan zouden wij opnieuw aansturen op een controle in het ziekenhuis voor verder onderzoek naar de conditie van de baby.

Tijdens een van de laatste controles ontmoette ik de toekomstige ouders, toen 37 weken zwanger. Direct hadden we een fijne klik. Ik vond het mooi om te zien hoe zij in contact stond met haar lichaam en baby. Eerder dacht ik: waarom zou je tegen het advies van de gynaecoloog geen doppler controles meer laten uitvoeren? Maar nadat ik ze gesproken had, kon ik haar beweegredenen goed begrijpen. 


En toen was het dinsdagochtend 03:20u. Ik lig te slapen als mijn diensttelefoon afgaat en ik neem op. Het is Lily (bijna 40 weken zwanger). Haar vliezen zijn gebroken om 02:00u (helder vruchtwater) en ze heeft beginnende weeën. Ze is nog heel goed te spreken en vraagt eigenlijk niet of ik kom, maar wil me laten weten dat ze bezig is. We kletsen even en als ik vraag wat ze nu nodig heeft, vertelt ze dat ze graag even wil overleggen over hoe nu verder. Ik vraag hoe ze haar weeën nu opvangt en hoe lang ze duren. De weeën komen iedere 4-5 minuten en ze duren ongeveer 30sec. Ze vind ze nog goed te toen. Gezamenlijk besluiten we even af te wachten, totdat de weeën wat langer gaan duren of als ze het gevoel heeft mijn nodig te hebben.

Rond 6:00u in de ochtend belt Lily opnieuw. De weeën komen nu a 3 minuten en duren bijna 1 min. Ze zouden het fijn vinden als ik kom. Ik vertrek thuis na enkele minuten en rijdt richting hun bovenwoning in de Amsterdamse Pijp. 

Aldaar tref ik Lily in haar bad. Ze oogt goed in partu zoals wij verloskundigen dat noemen, wat niet meer betekent als: de bevalling lijkt echt goed op gang. Na een half uurtje doe ik inwendig onderzoek: ze heeft 3 cm en haar baarmoederhals is helemaal “verstreken” (plat geworden). Daarbij heeft Lily sterke weeën en frequente weeën die ze heel goed opvangt. 

In haar woonkamer heeft Tom het echte bevalbad inmiddels laten vollopen en samen besluiten we dat ze daarin gaat. Een goede keuze. Ondertussen zet ik alles klaar voor een thuisbevalling. Ik maak een tafel beschikbaar en stal al mijn benodigdheden uit, georganiseerd als ik graag ben.

Ik leg de zuurstofset klaar (standaard bij een geboorte) en dek deze vervolgens af met een hydrofiel doek, want hopelijk heb ik deze helemaal niet nodig en dan hoeven de toekomstige ouders ze niet zo aanwezig te zien. Ik bel de kraamverzorgster en mijn collega verloskundige, want mijn 24 uurs dienst zit er bijna op. 

Lily hangt, kreunt, huilt soms in bad waar ze haar weeën opvangt.  Ze komen nu heel snel achter elkaar. Ik zie dat ze snel gaat, ook al is het haar eerste kindje, ik zie en weet dat dit niet lang meer duurt. Zonder te toucheren, bevestig ik haar dat dit niet lang meer duurt… Mijn collega komt net voordat Lily persdrang krijgt binnen. Zij zal de foto’s maken, zoals deze toekomstige ouders graag zouden willen. Ik maak de bevalling af (officieel zit mijn dienst erop), want als ik rond 9:00u toucheer heeft ze volledige ontsluiting. No way dat ik haar nu in deze fase nog verlaat, deze sterke en moedige vrouw!

Ze perst op gevoel mee tijdens de wee, als ik haar vertel dat ze mag toegeven aan de druk die ze voelt. De baby is gelukkig continue in goede conditie, als ik naar de harttonen luister. 

Al persend en later al zuchtend wordt na 20 min een piepklein meisje geboren in bad.

Na 20 seconden haalt Lily haar samen met mij boven water en ze huilt direct goed door. Ze heeft een goede start. Wat een mooie geboorte! En er is bij iedereen ontlading. 

Dit gevoel blijft met geen pen te beschrijven en blijft gelukkig na bijna 10 jaar verloskundige zijn, nog even hevig… Als een fijne rush adrenaline van ontlading. 

De placenta wordt onder mijn begeleiding even later ook in bad geboren. En na een half uurtje ongeveer halen we moeder en kind uit bad en installeren we hen op de bank.

De zon schijnt inmiddels volop de woonkamer binnen als dit nieuwe gezin bijkomt van deze bijzondere, “life-changing” gebeurtenis.

Ik draag mijn dienst over aan mijn collega en zij zal de rest van mijn werk overnemen. Zij weegt en kijkt de baby na en zij zal zorgdragen voor eventuele hechtingen bij Lily, mochten die nodig zijn. 

Ik laat een klein uurtje na de bevalling twee volkomen gelukkige mensen achter, want Lily en Tom hebben de geboorte gekregen die zij zo wensten en waar zij ook echt hun best voor hebben moeten doen. Achteraf blijkt de baby inderdaad dysmatuur (gewicht te laag voor de zwangerschapsduur), want ze blijkt maar 2300 gram te zijn. Maar wat een klein pittig meisje is dit! Binnen 7 dagen zit ze weer op haar geboortegewicht en heeft ze niets anders gedronken dan aan mama haar borst. Nooit naar het ziekenhuis gehoeven, alleen maar heel dicht bij papa en mama geweest in hun veilige omgeving, hun tijdelijk huis in Amsterdam.

Over 4 weken vertrekken ze weer op doorreis. Eerst naar Tsjechië en daarna richting Australië. Wat een bijzonder stel, wat een mooie geboorte en wat fijn om dit samen met een collega te mogen doen. 

Read More
Onze voedingsdeskundige legt alles uit over suiker!

Suiker is ongezond, van suiker word je dik, suiker maakt kinderen druk, suikervrij opvoeden. Ik kan nog wel even doorgaan. Je hoort zoveel verhalen en meningen over suiker, en vooral negatieve eigenlijk. Daarom leg ik vandaag uit wat suiker precies is, welke soorten er zijn en hoe je hier het beste mee om kan gaan in de voeding voor je kinderen.  

Wat is suiker?

Suiker behoort tot de koolhydraten. Koolhydraten bestaan uit 1 (enkelvoudig) of meerdere suikermoleculen. Enkelvoudige suikers worden ook wel monosachariden genoemd en zijn fructose, glucose en galactose. Meervoudige suikers, ofwel disachariden zijn; lactose, maltose en trehalose. Suiker in veel producten bestaat vaak uit glucose, fructose of een combinatie daarvan.

Koolhydraten leveren het lichaam energie. De hersenen gebruiken zelfs alleen glucose als energiebron. Suikers zijn dus noodzakelijk als energiebron maar je moet wel oppassen dat je er niet te veel van binnenkrijgt. Een eetlepel suiker van 15 gram (z’n 4 klontjes) bevat 60 kilocalorieën.

Suiker komt van nature voor in fruit, groente en melk. Het witte suiker, wat we beter kennen als kristalsuiker, komt uit suikerriet en suikerbieten.

Waar zit suiker in?

Ondanks dat suiker een zoete smaak heeft zit het in veel producten dan je in eerste instantie zou denken. Ook in hartige producten en ‘gezonde’ producten zit suiker. In vruchtensap en plantaardige melk zit ook veel suiker toegevoegd. Maar ook aan chips, soepen en pastasaus wordt suiker toegevoegd. Let hier maar eens op als je boodschappen aan het doen bent.

Suiker wordt door fabrikanten niet zo snel als suiker op het etiket gezet. Eigenlijk is alles wat eindigt op -ose of -siroop/-stroop een vorm van suiker. Let hier ook maar eens op in de supermarkt en je zult zien dat er ontzettend veel producten zijn die suiker bevatten.

Natuurlijke suikers

Op veel producten staat vaak de benoeming ‘geen toegevoegd suikers’ of ‘bevat natuurlijke suikers’. Met name op producten gericht aan kinderen zie je dit veel staan.

Het lichaam maakt echter geen onderscheid tussen de suikers, ze worden allemaal op dezelfde manier verwerkt en afgebroken tot glucose.

Er zit wel een verschil in de snelheid waarmee bijvoorbeeld suiker uit snoep of koek wordt afgebroken vergeleken met suiker uit fruit. Fruit bevat namelijk ook veel vezels waardoor het langer duurt voor het lichaam om dit af te breken. Hierdoor komen de suikers langzamer vrij in het lichaam en zal dit minder tot een piek in de bloedsuikerspiegel zorgen dan suiker uit koekjes die veel sneller afgebroken worden. Door de vezels is fruit ook veel vullender. De hoeveelheid sinaasappels die bijvoorbeeld in een glas sinaasappelsap zitten krijg je waarschijnlijk niet op als je ze allemaal los zou opeten in plaats van uitpersen. Snelle suikers, zoals in snoep en koek, vullen vaak slecht maar leveren wel veel calorieën. Omdat vers fruit ook veel vezels en vitamines bevat en langzaam wordt opgenomen is het wel belangrijk dat kinderen ook voldoende fruit eten. Zo komen ze wel aan hun benodigde koolhydraten.

Wat is je bloedsuikerspiegel eigenlijk?

Het bloedsuikergehalte, ook wel bloedglucose, is de hoeveelheid glucose (suiker) die op een bepaald moment in je bloed zit. Doordat er glucose in je bloed zit kan je lichaam eenvoudig en snel energie uit de glucose halen en gebruiken. Het is belangrijk om deze waarde constant te houden, echter haalt je lichaam glucose voornamelijk uit je eten. Na een maaltijd stijgt de bloedsuikerspiegel dus ook snel. Bij gezonde mensen stimuleert dit de afgifte van het hormoon insuline. Insuline regelt de bloedsuikerspiegel, glucose dat niet direct nodig is wordt opgeslagen in lever, vet en spieren. De opgeslagen glucose kan later weer door het lichaam vrij gemaakt worden wanneer dat nodig is. Als je te veel glucose binnenkrijgt zal opgeslagen worden als vet.

Worden kinderen echt druk van suiker?

Dat kinderen druk zouden worden van suiker is iets wat je vaak hoort en waar je als ouder misschien ook wel vanuit gaat. Er wordt hier al jaren onderzoek naar gedaan maar er is nooit een verband gevonden tussen suiker en extra druk gedrag bij kinderen. Wel is het zo dat kinderen die te veel suiker binnen krijgen last kunnen krijgen van hun darmen of hoofdpijn kunnen krijgen. Dit kan weer tot onrustig gedrag leiden.

Hoeveel suiker heeft een kind nodig?

De voedingsrichtlijn voor suiker is dat maximaal 10% van je dagelijkse behoefte uit vrije suikers mag bestaan. Vrije suikers zijn suikers die door fabrikanten zijn toegevoegd aan producten zoals frisdrank, vruchtensap, snoep en koekjes. Dit zijn dus niet de suikers die van nature aanwezig zijn in fruit, groente, melk en yoghurt. Omdat deze producten ook vitamines, mineralen, vezels en andere gezonde voedingsstoffen bevatten is hier geen voedingsrichtlijn voor opgesteld.

Kinderen van 4-8 jaar hebben zo’n 1400 kcal per dag nodig. Hiervan zouden ze dus maximaal 35 gram vrije suikers mogen. Omgerekend is dit zo’n 9 suikerklontjes. Dat klinkt best veel, maar een boterham met hagelslag is al bijna 3 suikerklontjes aan hagelslag. En een glas cola bevat bijvoorbeeld al 6 suikerklontjes. Zonder dat je het echt door hebt, kan je snel (te) veel suikers binnenkrijgen. Te veel suiker is wel schadelijk voor de gezondheid. Een groot onderzoek uitgevoerd in Amerika in 2006 toonde aan dat het consumeren van suikerhoudende dranken door kinderen kan worden geassocieerd met gewichtstoename en obesitas.

Wel of geen suiker aan je kinderen geven?

Sommige ouders willen hun kinderen graag suikervrij opvoeden. Dit is echter bijna onmogelijk omdat er in veel producten van nature al suiker zit, denk hierbij bijvoorbeeld aan fruit, mais, tomaten, brood en ontbijtgranen. Deze suikers zijn ook nodig voor een gezonde groei en ontwikkeling van kinderen en zijn zeker niet slecht. Je kan als ouder er beter op letten dat je kind zo min mogelijke vrije suikers binnenkrijgt en voldoende fruit en groente eet.

Bronnen:

https://www.diabetesfonds.nl/minder-suiker/veelgestelde-vragen/wat-is-suiker

Bron: Intake of sugar-sweetenend beverages and weight gain: a systematic review.

Vasanti S Malik, Matthias B Schulze, and Frank B Hu

 

Read More
Onze draagconsulent geeft antwoord op vragen, zoals wat is jouw favoriete knoop?

Europian babywearing week 2019

6-12 mei 2019

Deze week is het de europian babywearing week.

Een week waarin het dragen van kinderen in heel europa centraal staat.

Dit jaar is het thema ‘the joy of babywearing’ ofwel ‘draaggeluk’.

 Tijdens deze week is er een special hashtag (#EBW2019) waarin gevraagd word om je foto’s tijdens het dragen te posten met deze hashtag. Ook zijn er tijdens deze week speciale acties van merken en winkels. Deze zijn ook vaak terug te vinden via de hashtag.

In nederland is er daarnaast ook nog de draagdinsdag-tag, bedacht door Mary-lou.

Ik vond deze week wel een mooie gelegenheid om antwoord te geven op deze vragen speciaal over dragen.

Knopen of klikken?

Beide, soms is een draagzak erg handig. Het is snel en zit makkelijk goed. Er kan niet zoveel aan fout gaan. Maar voor een langere tijd dragen, bijvoorbeeld tijdens een wandeling vind ik een draagdoek fijner. Omdat deze toch fijner om jouw en je kindje heen zit. Het zit dan net wat steviger en comfortabeler.

Buik of rugdragen?

Meestal draag ik op mijn buik. Vooral als je kindje nog wat kleiner is, het is gewoon wat gezelliger! Mijn oudste zoon droeg ik in de tula toddler wel op de rug, hij is simpelweg te zwaar voor op de buik. (En nu ook te groot voor de toddler zak, hij wil loopt nu liever!)

Nieuw of tweedehands?

Ik heb mijn meeste doeken en draagzakken nieuw gekocht. Maar ook een paar tweedehands. Tweedehands is meer dan prima, soms zelf fijner. Doordat de doek of zak zachter word tijdens het dragen. De zakken en doeken zijn wel waardevast, en sommigen worden zelf meer waard als ze ingedragen zijn.

YouTube of draagconsult?

Ik heb 2 keer een draagconsult gehad, en dit vond ik erg fijn. Er word echt met je meegekeken wat bij jouw en je kindje past. Maar ook om doeken of zakken te passen en te voelen is het fijn.

Als je er eenmaal handig in bent, is ook youtube prima hoor. Dan kan je bijvoorbeeld net een andere knoop dan degene die je geleerd hebt in je consult, of op een andere manier afknopen.

Wat is je favoriete draagmiddel?

De Tula. Ik pak deze toch het snelst.. Daarna de doek en dan de ringsling!

Wat is je favoriete knoop?

De Front Wrap Cross Carry gebruik ik het meest. Deze heb ik ook geleerd in een draagconsult en draagt het fijnst vind ik.

Wat is je favoriete accessoire?

Mijn panterprint ringsling ;)

Wat is je favoriete draagterm?

Uhh.. Die heb ik niet

Wat ik nog graag wil kopen:

Een artipoppe…..Maar of ik ooit zoveel geld hieraan ga uitgeven weet ik niet hoor.

Wat ik nog graag wil doen:

Nog meer consulten geven, daarbij mijn website, flyers enz maken. En deze meer promoten bij lokale verloskundigen enz.

Wat ik nog graag wil zien:

Mijn vader met mijn jongste in de draagzak

Wat ik nog graag wil zeggen:

Hopelijk genieten jullie allemaal net zo van dragen als ik!

Liefs, Anieke xx


Read More