Posts tagged burnout
“Kan jouw kind dat nóg niet?”

De parentale burn-out

Dat een burn-out alleen maar door hard werken komt, is een illusie. Dat bewijst de parentale burn-out. Een burn-out met alle symptomen zoals we hem kennen, maar dan als direct gevolg van het ouderschap. Volgens onderzoek aan de Frans Universiteit UCL zijn 1 op de 10 ouders opgebrand, moe en hebben het gevoel dat ze falen. Oorzaken van deze uitputtingsslag zit hem in de verwachtingen die wij ouders hebben van onszelf, maar ook van onze kinderen. Wij ambiëren een carrière, dat we voorleesmoeder zijn, woensdagmiddag oneindig knutselen én een spannende relatie onderhouden. Maar helaas lieve mama’s, dat moet ergens knellen. De agenda raakt te vol, je slaapt te kort of je komt helemaal niet meer toe aan jezelf. Je leeft continu op adrenaline van doel tot doel en dat werkt op den duur uitputtend. Regelmatig zie ik moeders in deze modus voorbij komen. Niet alleen in mijn praktijk, maar ook op school, in de supermarkt en in de speeltuin. Veelal verdiept in hun telefoon met moeite schakelend tussen alle aandachtsgebieden. Een kind dat roept, een appje van de baas, een mailtje van een klant. Vooral hoogopgeleide en deeltijd werkende vrouwen behoren tot de risicogroep voor parentale burn-out. Ook ik was die moeder. Die moeder die afspraken begon te vergeten. De moeder die om 23.30 uur nog even een wasje ophing. Die moeder die haar kinderen gehaast afgooide bij de opvang, om op tijd op kantoor te kunnen zijn bij die ontzettend belangrijke niet te missen vergadering.



She’s got it all

Maar hoe komt het toch dat we zó hard rennen? Een grote oorzaak zit in de kwelling die ‘vergelijken’ heet. Dat begint al tijdens jouw zwangerschapsverlof. Competitie onder moeders ligt direct op de loer. “Kan jouw kind dat nóg niet?”, zijn vragen die we zonder nadenken aan elkaar stellen en voor veel onzekerheid kunnen zorgen. Veel vrouwen zien op tegen het uitstapje naar het consultatiebureau. Daar word je geconfronteerd met lijstjes, curves en maatstaven. Jouw kind MOET daar natuurlijk netjes in passen. De vlekken schieten in je nek als het maar even afwijkt. En als je dan na maanden in je bubble de kantoorjungle weer betreedt, is niets veranderd. Doelstellingen sky-high, agenda’s volgepropt met aaneengesloten afspraken en het jargon vliegt je om de oren. Binnen in jou is er van alles veranderd, en tóch doe je mee. Al die andere moeders kunnen dat toch ook? Niemand klaagt over gebroken nachten. Niemand klaagt over het huishouden. Dat lijkt bij sommigen als vanzelf te gaan. En er is altijd die ene collega met die topbaan, die alle deadlines haalt en 24/7 bereikbaar is. Zij brengt zelf haar kinderen naar school en woensdagmiddag staat ze enthousiast aan de zijlijn bij hockey. Bovendien zit ze in allerlei interessante commissies én heeft iedere week een etentje met vriendinnen. Vergeet niet haar partner die haar volledig steunt. She’s got it all, en dat wil jij ook!

Een mythe
Klinkt als een perfect leven waar ‘alles’ in zit. Want met een ‘gemiddeld leven’ kun je echt niet aankomen. Totdat de man met de hamer komt. Burn-out! En jij niet eens meer weet hoe je een rugtas moet inpakken. Terwijl al die geweldige gezinnen door lijken te gaan met hun ideale leven, is het enige wat jij wil: RUST! Echt herstel komt pas bij het besef dat de waarde van jouw leven niet afhangt van jouw positie op de carrièreladder. Het hangt niet af van de prestaties van jouw kinderen. Het hangt niet af van hoe schoon jouw huis is. En al helemaal niet van wat anderen lijken te bereiken. Het perfecte leven is namelijk een mythe. Achter dat perfecte gezin, die perfecte moeder, een perfecte carrière schuilt misschien wel een groot verdriet, gemis of onzekerheid. En ondertussen zijn we doodmoe om maar te proberen eraan te voldoen.

Als we onszelf eens minder zouden vergelijken met anderen, zouden we een stuk gelukkiger zijn. Dat begint bij nadenken welk signaal je zelf afgeeft aan andere moeders. Durf jij een moeder over de vloer te laten zonder dat jouw huis aan kant is? Zo niet, dan is het goed na te gaan waarom je hier moeite mee hebt. Wil jij de ander de indruk geven dat jij altijd alles op orde hebt? Deze intentie maakt dat er misschien wel iemand tegen jou opkijkt. En zo ben jij ongemerkt die perfecte vrouw en houden we de mythe in leven.

BURNOUTCOACH JOLIEN (klik hier voor haar Instagram)

BRON: Ouders van Nu

Read More
Alle alarmbellen gaan af in een vrouwenlichaam als een baby huilt of iemand ‘MAMA!’ roept

Alle alarmbellen gaan af in een vrouwenlichaam als een baby huilt of iemand ‘MAMA!’ roept.


“Ik moet nog boodschappen doen, een cadeautje kopen en een pakketje afhalen. Zou jij dan kunnen stofzuigen?” Niemand kijkt op. Terwijl ik alle flessen verzamel voor de glasbak, roept mijn jongste zoon: “Klaarrr!” Ik haast me in mijn jas naar het toilet. Een kwartier later zit ik dan eindelijk in de auto, onderweg naar de supermarkt. Eenmaal thuis kom ik erachter dat ik het pakketje ben vergeten, en er is niet eens gestofzuigd. “Moet ik hier nu alles doen?” roep ik boos. Mijn man kijkt eindelijk op van zijn telefoon. “Zei je wat?”



Èn die carrière èn perfect moederschap

“Ik heb last van paniekaanvallen. Het lijkt soms wel of ik stik,” vertelde ik mijn huisarts. “Het is ook verstikkend, moederschap,” was haar eerste reactie. Ik keek haar vragend aan en ze pakte een groot wit wel. “Kijk, dit is wat er gebeurt als een vrouw moeder.” Ik volgde haar hand die 2 witte vierkanten tekende. Het ene vierkant was ik en het andere vlak mijn man. Tussen deze 4 lijnen tekende ze een klein vierkant en kleurde het zwart. “Dit is er wat er aan ruimte overblijft voor jezelf als een vrouw kinderen krijgt.” Ze wees naar het kleine zwarte vlakje. Al het wit eromheen vertegenwoordigde de ruimte die het moederschap innam. “Bij een man is het net andersom, daar is het kleine donkere vlakje de plaats die kids innemen en het grote lege vlak is zijn bewegingsruimte. Denk aan carrière, sport, sociale contacten. Jij propt dat allemaal in het kleine vlakje, en nu benauwt het je letterlijk.” Niet veel later liep ik naar huis met deze tekening in mijn tas en de opdracht meer ruimte voor mezelf te creëren. Ik stortte mij volledig op mijn werk. Niet dat het grote witte vierkant kleiner werd, nee het werd èn die carrière èn perfect moederschap.



De feiten op een rij

Natuurlijk vond ik het verhaal van mijn huisarts een beetje overdreven. Maar in de loop der jaren ben ik genoeg feitjes tegengekomen over het verschil tussen vaders en moeders. Zo blijkt uit onderzoek van Georgia Southern University dan mannen nauwelijks minder nachtrust ervaren als kersverse ouder. Terwijl 48% van de onderzochte moeders de helft van de maand kampen met vermoeidheidsklachten (bron: ouders van nu). 

Daarnaast publiceerde het CBS in 2016 onderzoeksresultaten die bevestigen dat moeders meer stress ervaren. Hoewel mannen en vrouwen evenveel vrijetijd hebben, ervaren moeders deze tijd niet als tijd voor zichzelf.


Moeders staan altijd ‘aan’

Maar wiens schuld is het nu eigenlijk? Dat van de mannen? Nee, ik moet het toch voor ze opnemen. Zij beschermen zich over het algemeen een stuk beter tegen stress. Ze slaan geen oneindig lange 

to-do lijstjes op in hun hoofd. Wringen zich niet in allerlei bochten om mee te gaan naar de kinderboerderij als hulpouder. En voelen zich daar ook totaal niet schuldig over. Ook vinden ze het geen probleem als de afwas een avondje blijft staan. 

Eigenlijk kunnen wij vrouwen nog best veel leren van het andere geslacht. Zo beschikken mannen volgens huwelijks expert Mark Gungor over een ‘nothing box’. Een plek waar zij in gedachten naar kunnen afdwalen om even aan ‘helemaal niks’ te denken. Dat is voor de meeste vrouwen onmogelijk. Mannen schijnen dit zelfs te kunnen doen in het bijzijn van hun gezin. Biologisch gezien niet haalbaar voor een vrouw. Alle alarmbellen gaan af in een vrouwenlichaam als een baby huilt of iemand ‘MAMA!’ roept. Het onderzoek van CBS bevestigt dit: moeders staan altijd ‘aan’.



Wat kunnen we dan wel doen? 

Nee, je hoeft je planning niet los te laten. Vele gezinnen gedijen het beste op rust en regelmaat. Die lijstjes hebben dus toch nut! Wat we wel kunnen proberen om de hectiek van het dagelijks leven het hoofd te bieden, is simpelweg minder inplannen. Bekijk je weekplanning en schrap minimaal 25%. Er zijn afspraken die je MOET doen, afspraken die je ZOU KUNNEN doen en afspraken die een ANDER kan overnemen of helemaal uit je agenda kunt schrappen. Dat betekent dat je vaker NEE moet zeggen. Zorg ervoor dat de afspraken zoals me-time en yoga, de laatste afspraken zijn die jij afzegt. Hierdoor ontstaat ademruimte wat ervoor zorgt dat moederschap niet een aaneenschakeling wordt van klusjes, maar ook jij regelmatig kunt wegdromen.


 

Read More
Dit is nou de grootste illusie als je kind naar de basisschool gaat!

“Is deze vacature niks voor jou? Je wilt toch nu wel wat met je opleiding gaan doen?” Ik keek via de interne vacaturebank al een tijdje uit naar een nieuwe baan. “Het is fulltime, maar misschien lukt dat je wel nu de kinderen bijna naar school gaan.” Mijn collega’s wisten van mijn ambities en regelmatig werd ik getipt over een interessante vacature of uitgenodigd voor een kopje koffie. Aan alle kanten werd ik gestimuleerd om eindelijk een vervolgstap te zetten. Ze zagen het in mij, ik zag het in mij. En fulltime was misschien wel een mogelijkheid, nu ik meer ruimte kreeg en de kinderen uit de luiers waren. Niet voor niks had ik gestudeerd naast mijn baan en gezin.



Dementie

Moe was ik nog steeds wel. Maar dat waren toch alle moeders? Vergeetachtig was iets nieuws. “Ach ja, dat heb ik ook sinds de kinderen en is nooit meer helemaal goed gekomen,” lachte mijn oudere collega mij bemoederend toe. Maar toch voelde dit anders. Zelfs al had ik ’s ochtends de agenda doorgenomen, wist ik begin van de middag al niet meer dat we naar de tandarts moesten. Ik begon zelfs te twijfelen aan mijn geheugen. Ik kreeg angst en was bang dat er iets mis was met mijn hersenen. Had ik misschien een vroege vorm van dementie?



Slaaptekort

Na 2,5 jaar sliep onze jongste zoon eindelijk goed door. Ik had in al die maanden geen enkele week helemaal kunnen doorslapen. Er zaten nachten tussen waarbij ik ieder kwartier werd gewekt, nachten waarbij ik vóór 3 uur aan de beurt was en mijn man de 2e helft van de nacht, nachten waarbij ik de enige was die hem kon troosten, nachten waarbij ik het ook niet meer wist. Bij iedere verkoudheid, ieder tandje, ieder krampje zaten we rechtop. Het was slopend. Maar nooit heb ik me er 1 dag voor ziekgemeld. Ondanks dat ik vaak als een geest over de afdeling zweefde kon ik toch functioneren. Jaar na jaar werd ik met ‘goed’ tot ‘zeer goed’ beoordeeld. Dus een carrière stap lag voor de hand.



De illusie van het basisschool tijdperk


Inmiddels zat 1 zoon op de basisschool en mijn jongste zoon nog op de kinderopvang. De route van en naar werk, die ik aflegde per trein, verlengde zich nu er een extra adres was om rekening mee te houden. Dat er nu 1 naar school ging voelde absoluut niet als een verlichting. Integendeel, dat was een illusie. De race tussen de verschillende locaties en daarbij ook de activiteiten die zowel de opvang als school van mij vroegen, vond ik maar moeilijk te combineren. Ik wilde namelijk álles doen. Dus ook die oudercommissievergadering bijwonen en ook die voorleesmoeder zijn. Toen er iemand voor een andere commissie werd gevraagd en ik mij uiteraard had aangemeld, stond mijn man erop dat ik dit terugdraaide. Hij voorzag dat mijn drang om overal aan te willen bijdragen, ten koste van mezelf zou gaan. Daarbij kwam nog dat onze oudste zoon het totaal niet naar zijn zin had op de naschoolse opvang. Mijn hart brak toen hij vroeg: “Mama, waarom heb je dit voor mij gekozen?”

Read More