Posts tagged geboorte
'Een hemelse bevalling in complete rust', onze verloskundige Marlies kreeg er kippenvel van

Soms komen er mensen op je pad die je bij blijven. Ze zeggen iets wat je raakt. Ze lijken op een lijn te liggen met jou. Of ze zijn zo gewoon, dat ze bijzonder zijn. Zo leerde ik in de laatste maanden van 2014 Boas en Jessica kennen op de praktijk. Begin 30 jaar, beide een baan en tweede kindje op komst. Een doodnormaal stel zou je zeggen. Dat waren ze ook, absoluut. Maar we hadden een bijzondere klik. Zo'n klik waarvan je als zorgverlener direct voelt dat de vertrouwensband er al is, voordat je echt kennis hebt gemaakt. Meestal kwamen ze met zijn tweeën naar het spreekuur. Zij altijd in een mooi A-lijn jurkje, waar haar slanke lijf en zwangere buik mooi in uitkwamen. Onder haar arm een rode A4 map waar ze alle papieren voor de zwangerschap in verzamelde. Hij er kalm achteraan, altijd een grote glimlach bij het schudden van onze handen. De gesprekken op de praktijk zijn gemoedelijk en gezellig, maar ook soms emotioneel en geladen. In de familie is een bevalling kortgeleden niet goed gegaan... En dat geeft natuurlijk spanning voor nu. Tuurlijk, ze weten nu wel deels wat er komt... Maar de klus moet toch geklaard worden. Hoewel we het spreekuur rouleren met de collega's, zie ik ze vaak achter elkaar. Met name de laatste weken zijn Jessica en ik gezellig aan het kletsen, ze vraagt ook altijd even geïnteresseerd hoe het mij is. 'Hoe gaan de diensten? En is het druk momenteel?' Aan het eind heeft ze het wel een beetje gehad. Niet zozeer uit malaise, maar uit nieuwsgierigheid naar het kleintje. Maar Jessica vertelde dat ze intens kan genieten van zwanger zijn. Want het is zo'n bijzondere periode, zo'n kleintje in je buik! Je doet het maar een paar keer in je leven. Ik ben benieuwd of ik bij de bevalling ben. Het lijkt me ontzettend leuk om erbij te zijn.

 

 

Op de 8e van de maand belt ze me 's nachts. We hebben een aantal keer contact, ik kom op huisbezoek, maar het echte werk is nog niet begonnen. In plaats van de zuchtende reactie die ik normaal gesproken zou krijgen in zo'n situatie van andere zwangeren, glimlachen Boas en Jessica naar elkaar. “Oke, we gaan er nog even van genieten dat het rustig is.” De oudste zoon Sepp is naar de oppas, dus de dag ligt nog voor ze. “Een wandeling maken, mag dat nog?” "Zeker weten", zeg ik terwijl ik weer op weg naar huis ga en de voordeur even later achter me dichttrek na wat adviezen en belinstructies. Een aantal uur later belt Boas, het wandelen was heerlijk. En het heeft geholpen... De weeën zijn nu echt begonnen. Ze vindt het niet meer zo leuk. Bij het huisbezoek zie ik een andere Jessica. Nog steeds ontspannen glimlachend als ik binnenkom, maar meer gefocust als de weeën voorbij golven. Ze is ver genoeg om naar het ziekenhuis te gaan. Spullen in de auto en go.

Read More
Ruilde fashionista Maike Beunk haar krulset, make-up en top feestjes in voor bankhangen met de baby?!

Het moet op de helft van mijn zwangerschap zijn geweest. Mijn lunchdate met één van mijn beste vriendinnen.

Ik: ‘Maar je kent me. Ik hou van het Bourgondische leven. Terrasjes, lang tafelen met vrienden in een goed restaurant en een feestje op zijn tijd. Dat maakt mij gelukkig. Ik wil dat echt niet kwijt hoor.’

C: ‘Ik weet het. Dat kan ook nog steeds wel.’

Ik: ‘Ik neem haar gewoon overal mee naartoe. Dan wordt ze een makkelijke baby. En ze gaat regelmatig uit logeren naar de opa’s en oma’s.’

C: ‘Ja, je ziet het dan vanzelf wel Maike.’

Ik: ‘Maar denk jij dat dat niet zo gaat zijn dan?’

C: ‘Het wordt anders. Je gaat je nieuwe leven met kind vaker wel dan niet verkiezen boven die avondjes met vrienden.’

Ik: ‘Maar dat vind je dan leuker? Thuis met je kind zitten?’

C: ‘Ja. Daar ligt je geluk.’

Ik kon me er niks bij voorstellen. Wel de liefde voor je kind. Absoluut, dat wel! Maar dat mijn leven net zo ‘burgerlijk’ zou worden als dat van mijn vriendinnen zag ik nog niet gebeuren. Het merendeel van hen was al jaren moeder. Ik was de ‘laatbloeier’. Ging voor de carrière, werkte het grootste gedeelte van de week en in het weekend of de avonden hing ik rond in de stad met vrienden die ook drukker bezig waren met werken en sociale contacten dan het stichten van een gezin. Niet dat ik daar niet van droomde, maar ik was single, had een eigen bedrijf en genoot ook nog wel heel erg van de vrijheid. Mijn vriendinnen met kinderen waren mijn vertrouwde basis maar onze levens lagen ver uiteen. Ik riep mijn gehele zwangerschap heel hard hoe ik als moeder zou zijn. ‘Makkelijk, jong en nog net zo met uiterlijk en mode bezig als destijds. Ik zou desnoods mijn wekker om 5 uur ’s ochtends zetten om te make-uppen en de carmen set in te draaien. Mijn ouders zeiden vaak ‘Wacht jij nou maar af. Je kunt dit wel allemaal roepen maar in de praktijk zal het heel anders zijn’.

En daar was Pippa. Een lief klein hoopje geluk. Maar wel een hoopje geluk, dat zelf nog niet zo gelukkig was. Of het nou kwam door de 16 dagen die ik overtijd ging, wat achteraf te lang voor haar geweest blijkt te zijn. Door de heftige bevalling of mijn onzekerheden tijdens de zwangerschap. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ze angstig was. Ze vertrouwde niks. Het badje niet, het bedje niet en voor mij gevoel zelfs mij niet. Wekenlang troostte ik haar, knuffelde ik haar, droeg ik haar en liet ik haar voelen dat ik haar in elke situatie beschermen zou. Geduld hebben en mezelf compleet wegcijferen is wat ik deed. Ik liep 6 van de 7 dagen in joggingpak rond. Ik was al blij als ik aan het einde van de dag überhaupt gedoucht had. En een uitje met vriendinnen? Ik moest er niet aan denken haar uit handen te geven. Toen Pippa een maand oud was vroegen mijn beste vriendinnen me mee uit eten. Ik barstte in tranen uit. Ik wilde niet, was zo bang dat het vertrouwen dat ik met haar aan het opbouwen was weer op nul zou staan als ik haar een avondje alleen liet. Dus daar ging mijn plan om er altijd tiptop uit te zien en om de kleine overal mee naartoe te slepen en ‘makkelijk’ te maken. Mijn kind bleek andere behoeften te hebben. Rust, regelmaat en moederliefde. En dat gaf ik haar. Maandenlang. Ik ben dan ook enorm dankbaar voor het feit dat Pippa is uitgegroeid tot een vrolijk, grappig en bovenal tevreden meisje.

En daardoor kom ik ook weer toe aan mijzelf. De mascara zit weer vaker wel dan niet op mijn ogen. Maar mijn uiterlijk is wel bijzaak geworden. En dat vind ik heerlijk. Je denkt toch niet dat ik mijn wekker om 5 uur ’s ochtends ga zetten voor een laagje plamuur of krultang? Nee, slaap is heilig nu. Dan maar minder in de ‘plooi’. Ik durf en ga ook weer meer weg. Dan gaat Pippa uit logeren bij de Opa’s en Oma’s. Zeker niet wekelijks, maar wel maandelijks. Etentjes, een nachtje Amsterdam of een klein feestje. Vaak heb ik van tevoren heel veel zin. Even geen moeder maar de oude Maike zijn. Maike als individu. Tijdens het etentje, weekendje of feestje ervaar ik dat ook echt zo. Ik geniet van het ‘jong’ zijn. Maar zodra ik de volgende dag wakker word wil ik maar één ding. Zo snel mogelijk naar mijn dochter toe. De woorden van mijn vriendin snap ik nu als geen ander. Thuis bij Pippa. Daar ligt mijn geluk.


Read More
Bevallingsverhaal: "Ik had zwangerschapsdiabetes en ik kon alleen maar slapen in een donkere kamer"

Na 3,5 jaar zijn wij zwanger geraakt via IUI met hormonen. Het mooiste wondertje zat in mijn buik ❤️


De zwangerschap ging op mijn erge misselijkheid na ontzettend goed. Tot ik 30 weken zwanger was, toen kreeg ik zwangerschaps diabetes. Rond de 32 weken werd ik opgenomen in het ziekenhuis met pré-eclampsie. Ze hebben de bevalling uitgesteld tot 35 weken zwangerschap. Tijdens het uitstellen kreeg ik meerdere soorten medicijnen, longrijpers, werd mijn urine continu gecheckt, mijn bloeddruk, mijn bloed en ons dochtertje. Mijn lichaam hield aan het einde zoveel vocht vast dat ze mijn aders moeilijk konden vinden voor mijn infuus en werd hij in mijn hand geplaatst. Ik kwam een kilo per dag aan, aan vocht. Ik sliep alleen maar en het was donker in mijn kamer, prikkels kon ik niet verdragen. Ik heb 3 weken in een donkere kamer in bed gelegen en de laatste weken kan ik me nauwlijks herinneren. Dit was vooral voor mijn familie en mijn vriend een zware periode. Ze herkende me niet meer.



Het ging steeds slechter met mij en ik lag vooral te slapen. Mijn eetlust was weg en mijn lichaam was op en zo opgezwollen dat het pijn deed. Uiteindelijk kwam de beslissing om me in te leiden met 35 weken en werd ons dochtertje Quinn geboren ❤️



Ik hoopte dat ik me hierna ook weer beter zou voelen, maar dit gebeurde helaas niet. Het vocht werd de eerste dagen erger en mijn bloedddruk bleef hoog. We hebben in totaal een maand in het ziekenhuis gelegen. En mijn medicatie voor mijn hoge bloedruk heb ik moeten nemen tot dat Quinn ongeveer 10 weken oud was. Ik was het vertrouwen in mijn eigen lichaam kwijt geraakt.



Quinn is nu 4 maanden oud en een heel vrolijk, lief meisje. Ik ben weer terug mezelf en nu ik de energie weer terug heb geniet ik ontzettend van de tijd die ik samen met mijn dochtertje kan doorbrengen. De liefde die je voelt voor je eigen kindje is zo bijzonder ❤️



Ben jij bekend met zwangerschapsvergiftiging? Hoe ver was je toen in je zwangerschap?

 

 

ROWAN 

Read More
PCOS, en toch ein-de-lijk zwanger, hoera! DEEL I

Sandra is 31 jaar en woont met haar man Mattie, .. jaar in Voorburg. Ze straalt en dat is terecht: er is een kindje onderweg! De weg naar dit kindje was geen pad over rozen. Met het onlangs verwijderen van haar Instagramaccount @Mijnhobbelwegnaareenkindje sluit ze 2,5 jaar van ‘proberen’ en verdriet af. Ik mocht haar bijzondere verhaal aanhoren.

Ik wilde altijd al trouwen en dat is 3 jaar geleden gebeurd. Dat was belangrijk voor me; dan wist ik dat Mattie koos voor mij als persoon en niet voor mij met een kind. Mijn hele leven heb ik namelijk al het gevoel gehad dat kinderen krijgen niet gemakkelijk zou gaan, zoals bij mijn moeder en oma ook het geval was. Na een halfjaar ‘proberen’ bleef dat ook door mijn hoofd spoken en maakten we een afspraak bij de huisarts. De assistente stuurde me - voor mijn eigen gemoedsrust - door naar het ziekenhuis. Op een echo bleek toen dat ik PCOS heb. Bij mij houdt dit in dat ik geen of geen goede eisprong krijg. Ik werd naar huis gestuurd met de mededeling: ‘Nou je hebt PCOS. Ga maar even kijken wat het is en je huisarts vertelt je verder wat de volgende stap moet zijn’. 

FEITELIJKE INFO TUSSENDOOR: (misschien kan dit schuingedrukt of ander lettertype)
- PCOS staat voor Polycysteus Ovarium Syndroom. Letterlijk betekent het dat er meerdere vochtblaasjes in de eierstok aanwezig zijn. Het komt voor bij zo’n 5-10% van alle vrouwen. De waarden van hormonen in het lichaam zijn verhoogd of juist verlaagd. Hierdoor is het rijpingsproces van de eiblaasjes verstoord. Er kan voor langere tijd geen eisprong plaatsvinden waardoor je vruchtbaarheid verminderd is. De oorzaak van PCOS is onbekend.

‘Dat tekort aan hormonen kan je toedienen. Ik begon in mei 2016 met Clomit om een eisprong op te wekken en dat werkte meteen goed. Een maand later was ik zwanger. Dat was totaal onverwacht; ik was echt in de veronderstelling dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen. De zwangerschapssymptomen waren met 6-7 weken aanwezig en de eerste echo kregen we met 8 weken. Het vruchtje was groot genoeg en had een hartslag, alleen had het vruchtzakje een afwijkende vorm. Ze zeiden voorzichtig ‘gefeliciteerd’ en ik moest 3 weken later terugkomen. Ik had het nieuws toen al gedeeld met wat mensen. Wat je natuurlijk niet moet doen maar wat ik wel deed… was gaan Googlen. Die afwijkende vorm kon duiden op een aanstaande miskraam. En bij een controle het ziekenhuis bleek dat met 10 weken het hartje niet meer klopte’. 

Hoe voelde je je toen?

‘Ik had een grijze waas in mijn hoofd. Maar ik voelde het al aankomen. Toen ik nog zwanger was had ik al hele rare gedachtes; of ik wel van dit kindje kon houden. En of ik het wel wou. Achteraf denk ik dat ik een soort prenatale depressie had. Nu heb ik het namelijk totaal niet. Ik dacht met die eerste miskraam alleen maar: “dat ding moet eruit en ik wil weer normaal zijn”. Ik heb pilletjes gekregen om het op te wekken en het kwam die avond al op gang. Dat was echt heel verdrietig. Toen het eruit kwam was het nog redelijk intact, en ja toen hebben we met z’n tweeën wel even staan janken. Ik heb het niet begraven, sommige vrouwen doen dat, maar het kwam toen geen moment bij me op’. 

Een week later bleek in het ziekenhuis dat nog niet al het weefsel weg was, dus daar kreeg ik medicijnen voor. Vlak voordat we op vakantie gingen ben ik alsnog gecuretteerd om dat weg te halen. Maar zelfs na mijn vakantie zat er nog steeds weefsel. Onbegrijpelijk hoe dat kon. Na de eerste keer plaatselijk verdoofd te zijn geweest, ging ik nu onder algehele narcose om het laatste restje weg te krijgen. Na een paar maandjes wilden we weer verder en gingen we weer met de pillen aan de gang. Maar na de eerste ronde zagen ze dat het baarmoederslijmvlies maar niet dikker werd; een bijwerking van die Clomit. We hebben nog een poging gedaan daarmee maar het werkte niet. Toen stapten we over op hormooninjecties, Gonal-F. Het heeft denk ik 4-5 rondes geduurd voordat we een beetje doorhadden welke dosering goed was; dat verschilt enorm per persoon en die PCOS werkte ook in mijn nadeel. En wekenlang maar naar het ziekenhuis om alles te laten controleren’

Je moet er zelf bijna een studie naast gaan doen.

‘Ja het is echt een heel project. Een hele tijdsinvestering. Ik heb zelfs een keer overstimulatie gehad; er groeiden 12 eitjes! Dat is gewoon supergevaarlijk want dat zou ik simpelweg niet overleven. Dat moest weer afgeremd worden en dan weer een menstruatie opwekken. Het was echt 4-5 maanden een heel gedoe. Van die Chronal F werd ik heel moe. Het was voorjaar en ik wilde leuke dingen doen maar ik had de energie gewoon niet. Precies een jaar na de eerste positieve test had ik er weer een in mijn handen.’

Wat voor gevoel had je toen?

‘Ik voelde me fysiek veel slechter maar dat mentale negatieve gevoel had ik niet. Met 8 weken hadden we eerste echo en die was goed. Met 10 weken weer, dat was op een maandag. Die donderdag die daarop volgde was ik aan het werk maar ik voelde me niet zo lekker. Ik ging naar het toilet en ik voelde gewoon de misselijkheid uit me vloeien. Ik had daar echt een heel raar gevoel bij. Mijn collega zei nog: “ja je bent zwanger, je hormonen, je darmen, alles is in de war”. En toch voelde het niet oke. In plaats van dat ik naar het ziekenhuis ben gegaan had ik een afspraak gemaakt voor een “pretecho” hier in de buurt. Mattie en mijn moeder waren mee. Ik had een hele volle blaas en de echoscopiste ging kijken maar kon het niet goed zien. Ik moest even plassen en toen ging ze het weer proberen. Toen ik op het toilet was zei ze tegen Mattie en mijn moeder dat het kindje niet meer leefde en dat ze voor de zekerheid een inwendige echo wilde maken. Maar bereid je vast voor.’ 

Wow. Ze vertelde het eerst aan hen..

Ja maar met de gedachte dat ze mijn op konden vangen. Ik zag een perfect volmaakt kindje met armpjes en beentjes. Ze zei; “sorry het hartje klopt niet meer”. Ze ging aan de hand van de grootte kijken naar wanneer het gestopt was met kloppen, en dat was die donderdag toen ik me zo beroerd voelde. En weer had ik zoiets van: “het moet eruit”.  Het was weekend dus ze zouden nu waarschijnlijk niet gaan opereren. In het ziekenhuis zei ik; “ik wil het NU niet meer in mijn buik, ik heb een dood kind in mijn buik.” Maar ik kreeg ze niet zo ver dat ze de OK gingen klaarmaken. Curetteren is daarna wel in 1 keer goed gegaan. Toen gingen we weer op vakantie en die vakantie stond ook weer in het teken van herstel en verwerking.’ 

En toen?

‘Toen was ik begin dit jaar weer zwanger. Met 6 weken kregen we al de eerste echo maar het was een leeg vruchtzakje. Dat is eigenlijk dus echt nooit wat geworden. Deze derde keer voelde echt als het minst erg. Een beetje een huis-tuin-en-keuken-miskraam die iedereen kan overkomen. Van die eerste twee denk ik echt dat het met de PCOS te maken heeft, maar die laatste was er echt zo eentje die bij 1 op de 6-7 vrouwen voorkomt. Die derde was ook soort van prima te doen.’ 

Ja.. echt? Toen ik zwanger was ging er echt een knop om. Er groeit een mensje in me en ik had gelijk een band.

‘O nee totaal niet. Maar dat is een stukje zelfbescherming geweest denk ik. Omdat ik altijd al dacht dat het moeilijk zou gaan, stelde ik me er al volledig op in. De derde miskraam heb ik het er natuurlijk uit laten gaan. We zijn daarna meteen weer doorgegaan met hormoonbehandelingen. Uiteindelijk had ik een eisprong met twee eitjes. Toen was ik weer zwanger en het bleek er uiteindelijk 1. De afgelopen weken hebben we heeeeel veel echo’s en controles gehad want bij elk krampje of een dagje minder misselijk maakte ik me al heel veel zorgen. Maar ik kan nu altijd bellen naar het ziekenhuis als ik onzeker ben. Iedere keer denk ik; “ oh, leeft het nog wel?” Terwijl we nu wel op een punt zijn dat het echt niet meer zomaar dood gaat. Tuurlijk, het kan. Maar de kans is echt heel klein.’

Ik vind het zo goed en zo knap dat je er zo positief in staat! 

‘Niet persé positief hoor. Maar als je me nu vraagt wat de kans is dat ik over een halfjaar een kindje in mijn armen heb dan denk ik nu 75%. Die kans is best groot. Ik durfde nooit echt heel blij te zijn. Ik houd ook nog wel een redelijke slag om de arm. Mijn buik is al aan het groeien maar ik merkte dat we dat allebei een beetje negeerden. We laten het nu pas een beetje toe en gaan er een beetje van genieten.’

Wat was de ommekeer?

‘De 12-weken echo en de NIPT-uitslag met 13 weken en het hartje luisteren weer. Ik voel me fysiek heel goed. Ik heb laatst positiekleding gekocht. Dat was wel een dingetje. Gelukkig was het zulk mooi weer en kon ik alleen maar in jurkjes lopen, want mijn eigen broeken pasten al niet meer. Maar dat was ook wel psychisch hoor, zo van: ik ga pas kleding kopen na de 13 weken.’

\Ik ben wel benieuwd naar je IG-account. Wanneer ben je daarmee begonnen?

‘Oktober 2017, na de tweede miskraam. Ik volgde al een tijdje meiden die met een soortgelijk traject bezig zijn, maar dat zijn er niet zoveel. Ik wilde niet de hele tijd mijn vrienden ‘belasten’ met mijn verhaal maar ik moest het wel kwijt. Het was echt een uitlaatklep voor me, niet persé om lotgenoten te vinden. Maar ik vond ook moeilijker aansluiting omdat mijn verhaal toch iets anders is en ik er ook anders in leek te staan dan veel meiden. Die waren ook nog nooit zwanger geraakt en konden best afgeven om hun omgeving. Hoe die juist wel of juist niet met hun probleem omgingen. Kijk: ik ging ook niet naar babyshowers want dan zou ik mezelf alleen maar kwellen. Ik geniet momenteel wel ontzettend van de zwangerschap van mijn beste vriendinnetje. Maar ik was niet van de organisatie van haar babyshower of zo, toen ik net die derde miskraam achter de rug had. Je moet gewoon altijd voor jezelf blijven kiezen. Maar iedereen hield altijd ontzettend veel rekening met ons. Juist omdat wij er zo open in waren. We hebben zoveel lieve vrienden om ons heen.’

Heeft het een plek voor jullie beide?

‘Ja. Tuurlijk zijn we die avonden door een diep dal gegaan en de dag daarna was ook niet zo gezellig. De angst is er nu ook nog maar er is echt geen verdriet. We gingen wel heel snel door maar het duurt ook allemaal zo lang. Het heeft niet zoveel zin om stil te staan bij dingen waar je niks aan kan doen. Ik dacht wel bij de vierde zwangerschap: “dit is de laatste keer”.’ 

Mattie valt Sandra bij dat ze dan naar andere opties zouden gaan kijken. ‘Blijkbaar werkt deze methode dan niet. Dit zou dan de derde zomer op rij zijn die we aan de wilgen konden hangen’. Sandra: ‘Ook dat inderdaad, want wij genieten zo van de kleine dingen in het leven. Het feit dat we aan het strand wonen, we houden van sporten en de mensen om onze heen maar door dit traject kun je overal minder van genieten. Wat is nu het belangrijkste in je leven? Voor ons is dat genieten van het moment en de dag. En de dag erna weer. Dat ging gewoon steeds minder en dit zouden de mooiste jaren uit je leven moeten zijn. We zijn jong, hebben een goede baan, een mooi huis, familie, vrienden, alles op de rit en dan zou je alles laten verpesten door dit’. 

Hoe moeilijk is leven in het moment als je inderdaad eigenlijk altijd bezig moet zijn met de toekomst?

Mattie: ‘We wilden niet koste wat het kost doorgaan. Het is natuurlijk een hele grote wens maar het is niet dat we daar 10 jaar van ons leven voor wilden opofferen. Dan zijn er ook andere oplossingen.’

Adoptie?

‘Ja dan sla je wel voor mijn gevoel een paar stappen over, want medisch gezien waren er nog meer opties. Maar veel van die opties waren om überhaupt zwanger te worden. Maar dat was het probleem niet. Ik werd wel zwanger, het blijven, dat was het probleem.’ 

Mattie: ‘Medisch gezien vond ik dat er best naïef mee om werd gegaan. “Ja probeer het nog maar een keer. Probeer het nog maar een keer”.  Maar als het al 3 keer misgaat moet er toch ergens een verband zijn? Ik snap de professionele houding van het ziekenhuis wel, maar het houdt op een gegeven moment op. Er zijn natuurlijk veel meer vrouwen die een eerste miskraam krijgen dan vrouwen die er daarna nog een krijgen, en nog een. Vanuit het ziekenhuis pakken ze het niet anders aan dan ieder andere miskraam. Ik had het persoonlijk wel fijn gevonden als ze vanuit het ziekenhuis waren gekomen met een methode waarvan ze wisten dat het werkte bij vrouwen die dit specifieke probleem ook hebben gehad. Ik weet niet wat we zouden doen als het nu of over een paar weken fout zou gaan.’ 

Heb je er nu een ander gevoel bij?

‘Niet persé wel of niet. Dat nare gevoel heb ik in elk geval niet. Ik ga nu ook vaker met mijn hand over mijn buik om toch even die connectie te maken want ik zou bijna vergeten dat ‘dat kind’ er zit. Ik noem het nu soms nog ‘dat kind’ maar dat is onbewust om het nog even ver weg te houden. Maar als dit nu niet goed gaat heb ik wel echt het gevoel dat we een kind - ons kind - verliezen. Bij de miskramen voelde het als het verliezen van ‘de kans op een kind’. Ook nu met dingen regelen, kinderopvang, kraamzorg, ik doe ook pas iets als ik weer even het hartje hebt gehoord. We hebben zo’n kaart van het ziekenhuis wanneer je alles geregeld moet hebben. Dat doe ik trouw maar als het aan mij had gelegen had ik allemaal nog lang niet gedaan.’ 

Mattie: ‘Ze zouden een kaart moeten hebben voor ‘normale mensen’ en ‘mensen die al eerder een miskraam hebben meegemaakt. Alles 10 weken later hahaha!’

Heeft het je als persoon veranderd?

‘Ja ik denk dat dat nuchtere wat ik had nog sterker naar voren is gekomen. En dat ik daarop kan terugvallen want ik zie het als een sterke kant van mezelf. Ik kan best veel hebben zonder in te storten en dat is een geruststellende gedachte. Al was dat gebeurd dan was er ook niks mis mee, maar ik heb een goede basis nuchterheid en positiviteit om op terug te vallen.’ 

Denk je dat de maatschappij nog iets voor je had kunnen betekenen in die fase?

‘Het is meer dat ik weet dat er zoveel mensen zijn die dit meemaken maar die er niet over praten. Ze schamen zich een beetje. Ik zou heel graag willen dat dat anders is. Dat je net zo makkelijk vertelt dat je onvruchtbaar bent of een miskraam hebt gehad als dat je zwanger bent. Mensen die me niet zo goed kennen schrikken er toch van als ik het vertel. Maar omdat wij er zo open in zijn geweest gingen mensen ook met ons praten. Mensen waarvan ik zeker weet dat ik hun struggles met zwanger worden of miskramen niet had geweten als wij over onszelf niet zo open waren geweest. En dat vind ik zo zonde want je hoeft het niet te vertellen als je dat niet wilt, maar je moet het niet NIET doen omdat je je schaamt. Er zijn heel veel mensen die zich gevangen voelen en dat iedereen iets van ze verwacht. Ze voelen zich daar persoonlijk verantwoordelijk voor en dat gun ik niemand. Het heeft geen zin.’ 

Wat zou je je kindje willen meegeven?

’Focus op de dingen die goed gaan in je leven. Dat voelt voor mij echt als een keuze. Sommige mensen voelen zich slachtoffer van alles wat hen overkomt. Kies ervoor om je te focussen op het positieve en houd je minder bezig met de dingen die niet goed gaan.’ 


Read More
Door de vroeggeboorte heb ik superkrachten gekregen!

Matteo heeft een soort moeder-superkrachten in mij los gemaakt. Ik wist dat het er altijd al zat, maar hij heeft mij laten voelen wat het echt is. Als er vroeger in vriendenboekjes werd gevraagd wat ik later wilde worden dan antwoordde ik mama.

 

Vanaf het moment dat ik erachter kwam dat ik zwanger was voelde ik mij gelijk moeder, was ik op mijn hoede en wilde ik mijn kindje beschermen. Ik vond zwanger zijn echt geweldig. Je kon al best snel aan mij zien dat ik zwanger was en ik was dan ook echt super trots op mijn buik. Mijn zwangerschap liep op bekkeninstabiliteit en vermoeidheid echt vlekkeloos.

Matteo werd geboren met 30 weken. De eerste dagen na zijn geboorte waren cruciaal. Hij lag te vechten voor zijn leven en ik kon niets doen. Ik voelde me machteloos en was bang voor tegenslagen. Matteo zijn infuus raakte steeds los omdat zijn adertjes nog zo dun waren dat deze gewoon kapot gingen door de naald. Iedere dag waren zij met het rode lampje op zoek naar een nieuw adertje die de naald wel aan kon. Dit ging dagen zo door en ik vond het vreselijk om te zien dat zij hem steeds moesten prikken. Dat kleine huiltje van je kind terwijl je als ouder machteloos toekijkt, verschrikkelijk!

Gelukkig deed Matteo het heel goed en mocht hij na 9 dagen al overgeplaatst worden naar een streekziekenhuis. In het WKZ-ziekenhuis in Utrecht was het heel anders dan in het streekziekenhuis. Daar was het veel kleiner en persoonlijker. Matteo werd overgeplaatst naar het RKZ-ziekenhuis in Beverwijk. Hij lag nu nog maar 5 minuten van ons nieuwe huis waar wij een paar dagen later de sleutel van zouden krijgen.

Ik had alles goed gepland, dacht ik. Ik was zwanger, we kochten een huis, en ik zou daarna bevallen. Matteo kon niet meer wachten en besloot de volgorde iets om te gooien. Het resultaat was wel dat ik kon helpen bij het klussen in onze nieuwe huis. Ik was amper 2 weken geleden bevallen en ik stond al te verven in huis en andere klusjes te doen. Ondanks de vermoeidheid gaf Matteo mij super krachten. Hij deed het zo goed dat hij in beide ziekenhuizen ‘Voorbeeld prematuur’ werd genoemd. Ik hoopte dat hij voor de kerst thuis zou zijn, want dit is voor mij ‘The most wonderful time of the year’. Ik kijk in de zomer altijd al uit naar kerst en in oktober stonden bij mij de kerstliedjes al aan. Zou het kunnen zijn dat ik mijn baby in mijn buik al heb besmet met dit kerst-virus? Ons nieuwe huis was binnen 2 weken helemaal af en Matteo mocht 19 december eindelijk mee naar huis. Ik ben nog nooit zo blij geweest.

Eenmaal thuis was het allemaal wel een stuk spannender dan ik had verwacht. Voor mijn kind zorgen ging vanzelf, waarschijnlijk ook door mijn moeder-superkrachten. Maar ik was wel onzeker. In het ziekenhuis was alles zo goed geregeld. De monitor gaf zekerheid en zijn temperatuur werd daar goed in de gaten gehouden. Ondanks Matteo stabiel is, is hij nog wel echt klein. Ik nam wel 10x per dag zijn temperatuur op en wilde zeker zijn dat alles goed met hem ging. Gelukkig merkte ik dat dit gewoon tijd nodig heeft en dat een moeder van een op tijd geboren baby die voor de eerste keer moeder word ook deze onzekerheden heeft.

Dezelfde dag dat wij thuiskwamen met Matteo ontdekte wij een liesbreuk bij hem. Dit kan geen kwaad en zolang hij er geen last van heeft hoeft hij hier niet aan geopereerd te worden. Fijn is het niet, maar ook hier hoefde wij ons geen zorgen over te maken.

Nu 6 maanden later heeft hij er wel last van en moet hij binnenkort geopereerd worden hieraan. Het schijnt een kleine ingreep te zijn, maar dat mijn kleine mannetje onder narcose moet zit mij niet lekker. Ik zie heel erg op tegen deze operatie en weer slaat de onzekerheid toe. 

Ook heb ik altijd de droom gehad van een groot gezin. Kinderen krijgen is hetgeen wat ik het allerliefst wil. Ondanks dat mijn eerste zwangerschap niet was verlopen als geplant, hoop ik alsnog mijn gezin te kunnen verrijken met nog 2 kinderen. De angst dat het weer zo gaat, of misschien nog erger die blijft. Ik wil het heel graag, maar ben ook heel bang. Ik heb geleerd dat je niets kunt plannen en dat niets vanzelfsprekend is. Maar ik denk tegen die tijd dat hij geopereerd moet worden en ik weer klaar ben voor een tweede kindje dat mijn moeder-superkrachten mij hierdoorheen zullen helpen, want met deze superkrachten kan ik de wereld aan!

 

Read More
Bevallingsverhaal: "Wat een horror, maar na een aantal uren gaf ik aan dat ik het zo weer zou doen, mooie moedernatuur he!"

Zaterdag 6 mei 2017. 39 weken en 6 dagen zwanger. In de ochtend lunch ik nog gezellig met een vriendinnetje. Dit zal echt de laatste keer zijn dat we elkaar zien zonder baby en dikke buik. Een vrouw op het terras vraagt me nog wanneer de baby komt. 'nou morgen, hoop ik!'. We gaan naar huis nemen afscheid en ik maak die dag mijn wekelijkse buik foto's. Normaal doe ik dat op zondag maar stel je nou eens voor dat ons meisje er dan al is. Die dag telde ik al weken af dus het zou toch wel nog even kunnen duren. Na het bewerken van de foto's doe ik nog even een dutje. Wel heb ik wat last van mijn buik maar niets bijzonders.

Mijn man belt me einde middag vanuit zijn werk dat hij naar huis komt en vraagt hoe het gaat. Ik gaf aan dat ik wat buikpijn had maar verder niets. Mijn man komt naar huis en neemt een broodje mee. Rond 19.00 krijg ik toch met regelmaat wat meer krampen en zet voor de zekerheid de weeën timer aan. Dit heb ik niet meteen gezegd tegen mijn man omdat ik het zelf ook niet wist. Daaruit bleek dat het toch wel beginnende weeën waren. Het gekke is, maanden weken en dagen ben je bezig met hoe de bevalling begint (ik tenminste). Maar als het dan zo ver is , is het ineens echt. Dat is heel gek.

Na een uurtje kwamen de weeën toch wel met regelmaat en hebben we de verloskundige gebeld. Die gaf aan dat er zeker iets aan de hand is. Als het sneller achter elkaar komt moeten we weer bellen. Krap een uur later merk ik dat ze toch wel al sneller komen en besluit toch te bellen. De verloskundige heeft haar dienst over gedragen aan een andere en die gaf aan wel even te komen. Vervolgens belt ze dat ze aan het verkeerde adres staat. We waren pas verhuisd dus het nieuwe adres stond niet goed vermeld. Oeps... De vrouw die open deed is zelf 3 maanden geleden bevallen. We hadden haar maar even geappt dat ze het tegen anderen even stil moest houden.

De verloskundige was binnen en we gingen al snel bekijken hoe het er voor stond. Uit vele verhalen wist ik dat het lang kon duren dus ik stelde me nergens op in. Na inwendig onderzoek bleek ik op 4 cm te zitten. Dat was een fijn bericht! Al bijna op de helft en ik heb er tot nu toe weinig last van gehad. Niet wetende dat het nog 1000x erger wordt, maar lang leven de onwetendheid. Omdat ik in het ziekenhuis wilde bevallen konden we meteen gaan. Ondertussen belden we mijn moeder en schoonmoeder op om ze op de hoogte te brengen maar dat ze vanzelf wel hoorde als de baby er was. Ik merkte dat de weeën wat heftiger kwamen maar nog te doen.

Bij het ziekenhuis aangekomen was er totale rust. Het was zaterdag avond 21.00 dus alles was dicht en weinig mensen. Dat is voor een barende vrouw wel erg fijn. Geen mensen die je aanstaren oid. Bij de ingang pakte de verloskundige een rolstoel. Ik denk dat ik haar half uitgelachen heb. Je denkt toch niet dat ik in een rolstoel ga zitten. Ik kan prima lopen. Ze gaf aan dat het wellicht wel fijn is als we die hebben als we naar huis zouden gaan . Ik was in de veronderstelling dat ik wel lopend het ziekenhuis uit zou gaan , sure... Daar kom ik nog wel op terug.

In de lift gaat mijn telefoon nog over. Het is mijn schoonmoeder. Dit was gek want we hadden duidelijk aangegeven niet gebeld te worden . Ik was licht geïrriteerd. Achteraf liep mijn schoonmoeder als een kip zonder kop door het huis en belde me door alle opwinding per ongeluk. Arme vrouw, ook nog haar eerste kleinkind.

We installeerde ons in de kamer. Allemaal prima. De weeën waren nog te handelen en ik appte een vriendin. Die niet wist dat de bevalling was gestart. Rond 23.30 kreeg ik weer een onderzoek. Dat ze dit doen tijdens een wee was mijn niet bekend. Ik dacht ze voelt even snel en is klaar. Helaas wacht ze op een wee, of twee en kan dan pas beoordelen. Niet heel prettig. Ik zat 4/5 cm. Dat was na een snelle start wel een domper. De verloskundige stelde voor om mijn vliezen te breken. Dan zou het wat sneller gaan. Kom maar op dacht ik. Direct na het breken van de vliezen kwam er paniek! De weeën werden direct wel 10 x heviger. Iets wat mijn lijf en geest even niet aan kon. Die had ik niet zien aankomen en ik had echt andere mensen nodig om me rustig te houden. Uiteindelijk lukte dat enigszins. Maar jeetje wat een pijn. Ik heb nog geroepen dat ik niet snap waarom mensen dit vrijwillig doen. En gedacht dat ik nooit meer kinderen wil. Iets wat elke vrouw denkt denk ik. 

Ik had mijn ademhaling onder controle en was rustig. Als ik me op mezelf concentreerde lukt het me op de weeën op te vangen maar ik heb wat gevloekt in mezelf.

Quote van de dag : ' slaapt ze nou ?'

Mijn man vroeg aan de verloskundige of ik sliep. Nou zei de verloskundige ik denk niet dat ze slaapt Haha. Grapjas, blijkbaar lag ik zo stil dat het zo leek. Alles was behalve waar.

Ook een dingetje wat ik niet wist. Als je vliezen zijn gebroken dacht ik nou dat water is er uit klaar. Je lichaam blijft vruchtwater aan maken dus bij elke wee kwam er steeds weer wat mee. Je ligt dus ook nog lekker met je blote kont in de nattigheid. Gelukkig verschoonde ze dit regelmatig.

Rond 01.00 zat ik op 7 cm dus er zat schot in! Ik ben de hele bevalling niet uit best geweest, enkel om te plassen . Wat overigens echt zwaar was. Uit bed met weeën, zwaartekracht en pijn.

Ook kreeg ik voldoende water aangezien ik veel dorst had en mijn mond totaal was uitgedroogd van het puffen. Op foto’s is de zien hoe de vellen aan mijn lippen hingen, volgende keer toch maar vaseline smeren. Tijdens de hele bevalling en weeën was Valerie ontzettend beweeglijk, wat erg pijnlijk was. Ook had ze een aantal keren de hik. Na 1,5 uur (rond 1 uur) was het weer eindelijk tijd om te kijken hoe ver ik was. Het breken van de vliezen had zijn werk gedaan. 7-8 cm. Het einde was in zicht. Het was nu bijna zover. Na een uur of anderhalf werd er weer gekeken en had ik 9 cm. Yes nog 1 cm. Het bleek dat mijn blaas vol zat. Ondertussen kreeg ik ook persweeën maar die moest ik nog weg puffen. Ik vergelijk persdrang alsof je moet overgeven maar de druk naar beneden wordt gezet ipv naar boven. Dat gevoel wat je lichaam geeft is niet tegen te houden. Wat een geweld is dat. Omdat mijn blaas vol was stelde mijn verloskundige voor om te gaan plassen. Dan zou ik als het goed is volledige ontsluiting krijgen. Nou succes... Ga maar eens met 9 cm persdrang uit bed om naar de wc te gaan. Dat lukte dus niet dus besloot ze om een katheter in te brengen. Dat heeft ze zo netjes en voorzichtig gedaan dat ik er niets van voelde! Wel is het niet te doen om persweeën op dat moment weg te puffen. Echt vreselijk. Maar goed , 10 cm! Nu kon het beginnen. Ik mocht af en toe een beetje mee persen. In het begin was dit even lastig want hoe doe je dat. Het bleek al snel dat de Valerie het allemaal niet zo fijn vond. De harttonen daalde af en toe. Ik moest op mijn linkerzijde gaan liggen en mocht niet mee persen. Mee puffen was de enige optie. Niet fijn kan ik je zeggen. Uiteindelijk is er voor gekozen om de verloskundige van het ziekenhuis er bij te roepen. Ik kreeg een ctg band en de baby kreeg plakkers op haar hoofd. Daarop was te zien dat het niet te lang meer moest duren. Ik mocht mee persen en ik voelde het hoofd al zakken maar ze was er nog niet. De verloskundige van het ziekenhuis gaf me duidelijke instructies hoe ik mijn benen vast moest houden. Auw nee dat doet zeer. Maar het ging nog steeds niet goed. Ik hoorde haar zeggen: 'Ik ga je even verdoven, we gaan plaats maken'. Huh wat? Ga je me inknippen dan, vroeg ik nog. Waarop ze zei" Ja ik wou het iets vriendelijker zeggen schat, maar ja we gaan je inknippen. Hmm Slik.. Ze zette de knip zodat Valerie er snel uit zou komen. Waar ik overigens niets van gevoeld heb! De gynaecoloog keek al om te hoek of het goed ging.  Maar ik had geen keuze en dat liet ze me ook weten. Benen goed vastpakken en mee persen zo hard je kan. Na de knip heb ik een paar x geperst. Daarna zei ze bij de volgende wee is jullie meisje er. Volgende wee? Nu! Ik heb er niet opgewacht en heb zo hard geperst totdat er ineens een warm glibberig meisje op mijn buik lag. Wat een ontlading en wat een bijzonder moment was dat. Ik was direct alle heftige pijn kwijt en moest echt op adem komen. Met ons meisje ging alles goed en ook met mij ging het goed. In totaal heb ik maar 38 min persweeën gehad waarvan ik in totaal maar 5 x echt heb geperst. Dat is dus helemaal niet lang en veel achteraf. Ik kijk terug op een hele goede bevalling en over drie maanden komt nummer 2. Hopelijk gaat deze net zo voorspoedig.  Valerie is geboren om 7 mei 2017 op de uitgerekende datum. Ze was 54 cm en 3775 gr.

Na een aantal uren gaf ik trouwens al aan dat ik het zo weer zou doen, mooie moedernatuur he!


Read More
Bevallingsverhaal: 'bah, jeuk op mijn voetzolen en handpalmen, bleek zwangerschapscholestase, supergevaarlijk!

Ik ben op 8 oktober bevallen van ons prachtig zoontje Pim. We stellen het goed nu, maar de laatste weken van de zwangerschap en de bevalling zijn anders verlopen dan verwacht.


Ik heb een voorspoedige zwangerschap gehad, ik was niet altijd even graag zwanger, maar alles liep vlot en de baby groeide goed. Ik zou dan ook tot het einde van mijn zwangerschap werken. Ik keek er naar uit om op een zo natuurlijk mogelijke wijze te bevallen. Ik volgde samen met mijn man workshops en infosessies rond bevallen, ik ging naar de prenatale kine, was vastberaden om zelf de weeën op te vangen. Ik had een hemelse schrik voor een epidurale, ik masseerde mijn perineum in de hoop zo een knip/scheuren te kunnen voorkomen,...


Ik was uitgerekend voor eind oktober, begin oktober begon ik last te krijgen van jeuk; jeuk op mijn buik, en wat vooral gek was, ook jeuk op mijn voetzolen en handpalmen. Op aanraden van mijn man (ik dacht dat het erbij hoorde) belde ik op woensdag toch maar naar de gynaecoloog. Mijn eigen gynaecoloog was er niet, maar ik moest onmiddellijk naar haar collega komen om aan de monitor te gaan liggen. Alles bleek in orde met de baby maar de dokter vermoedde zwangerschapscholestase dus  moest ik onmiddellijk bloed gaan laten trekken.

Donderdag waren de resultaten er, maar ik had een belangrijke dag op het werk en kon niet bellen. Mijn man belde dus naar het ziekenhuis voor de resultaten. Donderdagvoormiddag kreeg ik van hem een sms met de boodschap dat de resultaten niet goed waren, ik terug aan de monitor moest van zodra ik weg kon van mijn werk en waarschijnlijk zondagavond ingeleid moest worden! Dat was echt surreëel. Ik ben dan snel naar huis gefietst om in het ziekenhuis terug aan de monitor te gaan, echo te laten nemen, terug een bloedonderzoek...


Ik had dus effectief zwangerschapscholestase. Dat betekent dat je lever galzouten niet meer afbreekt en dit uit zich in jeuk. Als de baby langer dan 38 weken in de buik blijft zitten, kan dit op het hartje van de baby slaan en kan er plots overlijden optreden. Heel ernstig dus, en ik had totaal geen idee van het fenomeen en de gevolgen. Ik was 36,5 weken zwanger toen de jeuk begon. Uiteindelijk beslisten ze me in te leiden op 36 weken en 5 dagen. 


Ik heb eigenlijk geen tijd gehad om me zorgen te maken, na die ziekenhuisbezoeken (die zaterdag moesten we nog eens op controle) zijn we nog doopsuiker gaan kopen, hebben we hier thuis de verzorgingstafel en cosleeper nog in elkaar gezet, ... De laatste dingen in orde gemaakt dus. Dat was een heel raar weekend. We hadden tegen niemand gezegd dat ik zondag ging bevallen. Zondagvoormiddag zijn we nog gezellig met de familie gaan brunchen. We vertrokken dus zondagavond (een halve week na die eerste jeuk en onderzoeken!) naar het ziekenhuis met ons koffertje om de baby te gaan halen. Heel gek en dus absoluut niet zoals gepland of verwacht. 


In het ziekenhuis, rond 20u, begroetten ze ons aan het onthaal met 'oh een inleiding? Da's niet leuk maar wel goed want je krijgt een epidurale!'. Ik was nog naïef en onwetend over wat me te wachten stond en hoopte ook met die inleiding de natuur wat zijn gang te kunnen laten gaan.

Het was heel druk op de verloskamer, veel inleidingen. Maar ik heb, nadat ik 101 vragen gesteld had, wel een goede uitleg gekregen over wat er zou gebeuren. Maar mijn lichaam wist nog niet dat het moest bevallen en ook de baby zat er nog lekker goed, dus het proces moest ineens vrij 'agressief' op gang komen. Er werd rond 23u een ballonnetje met gel opgestoken, waardoor ik binnen de 10 minuten, om de minuut een wee had. Van niks naar alles dus. Ik moest aan de monitor liggen om de hartslag van de baby goed in de gaten te houden, dus ik kon de weeën niet al wandelend opvangen. Tot daar de oefeningen van de prenatale kine... Mijn man heeft me 2 uur non-stop gemasseerd op mijn rug, enkel zo was het vol te houden. Ondertussen wist ik van de vroedvrouwen (en niet enkel van de onthaalbediende) dat een bevalling met inleiding amper te doen is zonder epidurale en dat we vertrokken waren voor een lange rit. In de hoop die zondagnacht nog wat te kunnen rusten, koos ik dan toch maar voor een epidurale. Die spuit viel trouwens veel beter mee dan ik had verwacht. Uiteindelijk heb ik die nacht en dag moeten toegeven op alles wat ik op voorhand voor ogen had in mijn geboorteplan; ik ben volgespoten met medicatie, en nog extra medicatie om de weeën heviger te laten komen, ik kon niet meer zelf plassen door de epidurale dus moest vragen om de bedpan en een sonde, maar van de schaamte die ik dacht over alles te hebben, bleef niet veel over toen ik er lag. De ontsluiting ging zo traag dat er gevreesd werd voor een spoedkeizersnede, dit na al zo'n 12 uur afzien. De hartslag van de baby viel af en toe weg en moest inwendig gemeten worden (wat een permanent littekentje op zijn hoofdje opleverde). Uiteindelijk mocht ik dan toch persen en vaginaal bevallen, want ik heb op een halfuur nog 5 cm ontsluiting extra gekregen. Omwille van die hartslag moest het wel heel snel gaan en ben ik geknipt en is de zuignap gebruikt. Ook dingen die ik liever niet had gehad. Maar eens je daar ligt, laat je alles varen, laat je alles gebeuren en over je komen en is er van schaamte geen sprake meer. Zolang de baby maar gezond is! Uiteindelijk is de baby dan geboren om 14.18u op maandag. Helemaal gezond en goedgekeurd gelukkig! Nadien was het nog wat zoeken met de borstvoeding, hij was te zwak om er zelf om te vragen. Maar na 1,5-2 weken, ging de voeding beter en nam zijn gewicht terug toe. 


Ik heb me goed geïnformeerd, veel gelezen en opgezocht, en toch voelde ik me allesbehalve geïnformeerd en voorbereid toen ik binnen moest voor een inleiding. Dat komt heel weinig aan bod in lectuur en workshops,... Iedereen hoopt het natuurlijk te vermijden maar ik had er toch graag iets meer over geweten.


Bij een volgende zwangerschap is de kans heel groot dat ik terug die zwangerschapscholestase heb en dat ik terug met een inleiding zal moeten bevallen. De enige troost die ik dan heb, is dat ik al beter weet aan wat ik me kan verwachten. Ik zal dus waarschijnlijk geen natuurlijke bevalling meemaken en ik vind het wel jammer, maar ik ben al lang blij dat onze schattige baby helemaal gezond is en dat ik toch vaginaal ben kunnen bevallen.


Ondertussen is Pim bijna 8,5 maand en doet hij het prima. Als hij nu ’s nachts ook nog eens zou doorslapen, zou mijn roze wolk compleet zijn… :-)


Read More
Checklist van regelzaken voor na de geboorte van je kleine spruit(en)


Daar is hij en/of zij dan eindelijk. De lang verwachtte gezinsuitbreiding is daar. Van harte gefeliciteerd, heel veel geluk met z’n alle en geniet lekker van deze tijden. Laat het lekker allemaal op je afkomen en geef goed aan wat je wel en niet fijn vindt want er zullen in de komende weken een heleboel vrienden, vriendinnen, familie, collega’s en kennissen langs willen komen om jullie kindje(s) te komen bewonderen. Ja, dit kán gebeuren ook al moet je kraamfeest/borrel nog komen. Advies; ben eerlijk naar jezelf maar ook naar je bezoek dat langs wil komen. Jij geeft de tijden aan wat jou uitkomt en als het bezoek te lang duurt spreek dit uit! Iedereen heeft het begrip maar zolang je er niks van zegt zullen zij lekker blijven zitten. Maar dat gevoel van die roze wolk, waar iedere voorgaande kersverse ouder het over had, dat heb jij nu en dat is zo’n geweldig gevoel (die duurde overigens bij ons maar zeer kort). Maar uhm…zit je ook op een roze wolk als je een jongen hebt gekregen? Geen idee, ik hoor alleen het gezegde “op de roze wolk”. Who knows the answer?

Even back to the world…. Er zijn nog een aantal leuke maar ook minder leuke dingen die nog geregeld moeten worden en dat zijn:

@Geboorteaangifte: In sommige ziekenhuizen kun je je kindje in een geboorteloket aangeven. Die is dan op de kraamafdeling te vinden. Als die er niet is moet je de aangifte in het gemeentehuis doen waar het kindje geboren is. Valt de geboorte op een feestdag, zaterdag of zondag dan moet je het op de eerst mogelijke werkdag gaan regelen. Neem hiervoor je paspoort/ID mee en het geboorteuitreksel dat je van de kraamafdeling mee krijgt.

@Geboortekaartjes: Moet je ze nog gaan uitzoeken, snel doen dan. Heb je ze al besteld? Super! Moet je ze nog versturen? Geen probleem, zo gedaan, hoop ik:D

@Kraamvisite/Kraamfeest: Ligt de uitnodiging al klaar? Mooi, versturen maar! Vergeet niet dat je nog niet zo lang geleden bevallen bent en nog gesloopt zult zijn. Mocht er wel of geen partner zijn, houdt ook rekening met een dagje géén kraamvisite maar met je gezinnetje. Voel je daar absoluut niet schuldig over, iedereen begrijpt dat. Als dat niet wordt begrepen, hebben zij pech, toch?! Jullie verdienen dat!

@ Gezag: Als moeder zijnde heb je automatisch gezag. Wil je gezamenlijk gezag dan kun je dit gratis aanvragen via internet bij Loket Rechtspraak. Voorwaardes zijn dat beide ouders moeten inloggen en je moet het BSN nummer van je kind hebben. Dit krijg je binnen een aantal dagen nadat je je kindje hebt aangegeven bij het gemeentehuis.

@Spaarrekening: Altijd handig als je niet weet wat je moet vragen voor zijn/haar verjaardag o.i.d. Ook handig om 1x per maand een vast bedrag op de spaarrekening te zetten voor grotere cadeaus of voor een toekomstige studie of vakantiereis. Ga naar je eigen bank om te vragen naar de mogelijkheden voor het openen van een spaarrekening.

@Kinderbijslag: Voor de kosten van de opvoeding van je 1ste kind tot 18 jaar krijg je een vergoeding van de overheid, via de Sociale verzekeringsbank. Zodra je de aangifte hebt gedaan bij de gemeente krijg je binnen 2-4 weken bericht van de SVB. Er staat op hun site een formulier klaar dat je moet invullen om de kinderbijslag 4x per kwartaal te kunnen ontvangen. Het bedrag is afhankelijk van de leeftijd van het kind. Wanneer je kind 6 en 12 jaar wordt, wordt het uitgekeerde bedrag verhoogd. Vanaf het 2de kind of volgend kind dat in Nederland is geboren hoeft u hiervoor niets te doen.

@Kindgebonden budget: Krijg je naast je kinderbijslag, als je zorg en/of huurtoeslag krijgt, afhankelijk van het inkomen en vermogen van de ouder(s), het aantal kinderen en hoe oud het kind is/kinderen zijn.

@Ouderschapsverlof: mocht je dit nog niet geregeld hebben zou ik dit ook snel met je werkgever bespreken omdat dit roostertechnisch nog wel een dingetje kan zijn. Je hebt recht op 32u x het aantal uren dat je per week werkt recht op ouderschapsverlof tot het 8ste levensjaar. Het ouderschapsverlof is bij heel veel werkgevers onbetaald en nog maar bij een enkele betaald. Uiteraard kun je altijd bij personeelszaken/salarisadministratie een proefberekening laten maken als je ouderschapsverlof uren wil opnemen. O ja, in veel gevallen kan het ook zijn, dat als je het verlof voortijdig zonder wederzijdse afspraken onderbreekt, dat je de overige uren kwijt bent. Dus lees goed je voorwaardes van je werkgever door!

@Zorgverzekering: Je zult je baby’tje bij de polis moeten bij schrijven. Dit is altijd tot 18 jaar gratis. Je kunt dit regelen via internet maar ook telefonisch bij je zorgverzekering.

@Werkgever: Geef zo snel je kan de bevaldatum door bij je werkgever, dit in verband met je uitkering en je eerste werkdag. Het is dan ook meteen een mooi moment om je werkdagen, tijden en uren te bespreken als je dit wil laten aanpassen.

@Paspoort of Identiteitsbewijs: Dat betekend, hoe klein hij/zij ook is, je moet op pad voor pasfoto’s. En ja, ze moeten hier 5 jaar mee doen. De prijzen van een paspoort of ID liggen nogal uiteen per gemeente maar 1 ding is zeker en dat is dat een paspoort duurder is dan een ID. Nog een groot verschil is, dat als je buiten Europa op vakantie gaat, dat je dan een paspoort moet hebben. Als je binnen Europa, de EER, Monaco, San Marino, Turkije en Zwitserland op vakantie gaat, is een identiteitsbewijs voldoende.

@Verzekeringen aanpassen: Denkend aan de aansprakelijkheidsverzekering, inzittendeverzekering, inboedelverzekering en eventueel de reisverzekering.

@Kraampakket: Mocht je nog spullen uit je kraampakket over hebben, dan kun je die uiteraard doorverkopen, aan een andere zwangere geven in je omgeving of aan je kraamhulp meegeven (via haar zal het ook goed terecht komen). Maar je kan ook eens informeren bij je plaatselijke Voedselbank, Leger des Heils, tienerhuizen of je kunt het doneren aan Stichting Baby hope of Proud MaMa (sorry Laura, weet niet of ik deze namen mag noemen). Weggooien kan namelijk altijd nog.

@Kinderopvang: Breng je hem/haar naar ooms/tantes/buurman/buurvrouw/opa/opa? Of heb je die niet tot de beschikking en ben je aangewezen op de gastouder/kinderopvang? Ben je al wezen kijken naar die dagopvang? Heb je al een factuur laten maken? (laat je niet leiden door wat er onder de streep staat maar ga een proefberekening maken op de belastingdienst/toeslagen en laat uitrekenen wat je daadwerkelijk kwijt bent aan opvang per maand.

@Voogdij: Als één of beide ouders, om welke reden dan ook niet meer voor het kind(eren), jonger dan 18 jaar kan/kunnen zorgen dan gaat de voogd dit doen. De voogd wordt bepaald door de ouder(s) die bestaat uit 1 of 2 personen. Als je dit niet schriftelijk is vastgelegd, dan bepaald de rechter wie de zorg overneemt van het kind/de kinderen. De voogdij kun je regelen bij een notaris, een nadeel daarvan kan zijn, is dat het geld kost maar een groot voordeel is dat je er wel je wensen in kan laten beschrijven. De andere mogelijkheid is, dat je het online vast legt in het gezagsregister. Het voordeel hiervan is, is dat het niets kost maar een groot nadeel is dat het voor iedereen inzichtelijk is.

@Newbornshoot: Deze heb ik gedaan en is zeer aan te raden. Waarom, omdat ze sneller groter worden dan we denken. De foto’s zijn in de beste en scherpste resolutie en je kunt de foto’s ook nog eens op een leuke plek ophangen. Let er wel op, dat je met de shoot niet te lang moet wachten omdat de meeste fotograven ze slapend willen fotograferen en dat doen ze vaak de eerste dagen/weken nog goed.

Heel veel succes met de laatste regeldingetjes en heel veel geluk met jullie aanwinst,

Liefs Sophie

 

Read More
Er volgde geen placenta maar een tweede dochter

Het is 18 juni in het jaar ‘91 wanneer ze haar bevalling in het ziekenhuis begint. Op het moment dat mijn oudste dochter wordt geboren denk ik aan deze bijzondere vrouw die net als ik zojuist haar baby op de wereld zette.  

“Een ontlading volgt, ze is er!”

Zo moet ook zij zich ook hebben gevoeld. Ze is er! Wauw. Maar dan neemt de bevalling een bizarre wending aan. Terwijl ze perst voor de placenta met een laatste wee hoort ze opnieuw een baby huilen. Haar wereld staat stil. Twee?!

Bijzondere geboorte

In juni speelt dit bizarre verhaal van deze bijzondere geboorte extra vaak door mijn hoofd. Het bleek de geboorte van mij en mijn tweelingzusje. Mijn moeder vervulde de hoofdrol van deze realiteit die soms nog steeds meer lijkt weg te hebben van een speelfilm. Met een liefdevolle echtgenoot, een peuterzoon van 2 en een kindje in haar buik maken ze zich hoogzwanger klaar voor een nieuwe fase.

Ze richt de kamer in, zet een familiewiegje klaar en maakt zich op voor wat komen gaat. Haar baby zou wat aan de grote kant zijn en ze word dan ook nauwlettend in de gaten gehouden. Wanneer zwangerschapsvergiftiging dreigt wordt ze ingeleid. Die middag gaat het gebeuren en diezelfde middag krijgt plots een heel bizarre wending..

Ongeloofwaardig

Na de geboorte van haar kleine dochter is de ontlading groot, ze perst opnieuw maar tot grote verbazing is het 9 minuten later geen placenta dat tevoorschijn komt maar een tweede dochter. Terwijl mijn vader deze gebeurtenis vol ongeloof maar enthousiast begroet met een luid “twee dochters!!” Is het voor mijn moeder een langere weg van verwerking.

Haar grote baby, bleken twee kleine babymeisjes. De grote wieg werd een gezamenlijk nestje waar we de eerste tijd samen prima in konden liggen. Het geboortekaartje werd aangepast, mijn naam verzonnen en het nieuws dat zonder social media nog minder snel ging werd vol ongeloof ontvangen!

“Het is niet waar?! Twee dochters?!”

18 Juni

Die moeder bleek een waanzinnige doorzetter. Ze stond 24 uur per dag klaar voor haar drie kleine kinderen. Ik herinner me een jeugd met niets tekort en liefde in overvloed. Ik herinner me van haar geen zwarte wallen of klaagzang die er heus moeten zijn geweest. Wel de oneindige knuffels, de ongeruste blikken en de vele lieve woorden. Ik besef me nu ik zelf moeder ben geworden dat dat moment op die bewuste 18 Juni ongelooflijk bizar moet zijn geweest.

Niet één maar twee

Ik herinner me de woorden nog goed bij mijn eerste eigen bevalling; “nog een keer rustig persen, dan komt ook de placenta..”. Stil en verwonderd dacht ik op dat moment stiekem aan haar. Aan het verrassingsbezoek dat ik bracht met mijn komst in alle onwetendheid zonder echo’s of speciale prenatale zorg. Ze kreeg niet één maar twee baby’s. Enigszins gelukzalig bekijk ik op dat moment de placenta terwijl ik stilletjes denk: ”

“Het zou je gebeuren.. Het gebeurde haar.”

Een ode aan moeders

Lieve moeder, voor alles wat je hebt betekent en nog altijd bent! Voor de ongelooflijke start, de tropenjaren en alles wat het je heeft gebracht. Voor de dagen waarop je niet wist hoe je ze door moest komen en voor de dagen die je nooit had willen missen. Voor de glimlach en de tranen, voor je knuffels en de oneindige zorg. Lieve moeder, je bent Goud. Dat was je toen en vandaag nog steeds.

 

 

WILMA


 

Read More
De gynaecoloog adviseerde wekelijkse controles. Ouders wilden dit niet, zij hadden vertrouwen in de natuur en in hun kindje...

Tom en Lily hebben over de hele wereld gewoond en dat doen ze feitelijk nog steeds. Bij 34 weken zwangerschap streken zij neer in Amsterdam. Hun doel: bevallen in Nederland.

De uit Australië afkomstige Lily is 32 jaar en wist zodra ze zwanger werd, dat ze voor de bevalling in Nederland wilde zijn. “Heel veel goede verhalen gehoord tijdens het reizen”, vertelde zij me later. Lily en haar partner leven heel bewust en minimalistisch. Waar de wind hen brengt wonen zij, samen met hun hond. Ze hebben een bedrijf in Australië, die ze van afstand kunnen leiden. Dit stelt ze in staat hun leven te leven op alle continenten. 

Rondom de bevalling vonden ze onze praktijk in Amsterdam Oud-West. Ze huurden een appartement voor 8 weken in de Pijp en kwamen eerst iedere 2 en later iedere week op controle bij ons op de praktijk. 

Bij 35 weken verhuisden ze tijdelijk naar Amsterdam. En kwamen ze ook voor het eerst bij ons op controle. Lily geniet enorm van het zwanger zijn. Zij is het type zwangere wie gemakkelijk accepteert dat veranderingen van het lichaam normaal zijn tijdens deze periode en kan dan ook oprecht van genieten.

Tijdens de eerste controle bij ons geven ze aan dat ze heel graag thuis in bad wil bevallen. Hun wensen worden besproken en in ons dossier vastgelegd met de uitleg hoe dit praktisch in zijn werk zou gaan. Mijn collega voelt later dat consult naar de grootte van haar baby en constateert dat de baby kleiner voelt dan zou horen bij deze termijn. Hierop verwijst zij Lily voor een echo.

Enkele dagen later blijkt op de echo in ons eerstelijns centrum dat deze baby inderdaad 2 wkn achterloopt in groei. Echter is Lily zelf ook een heel kleine vrouw. Ons advies is een consult bij de gynaecoloog voor extra onderzoek. Aldaar wordt verder onderzoek gedaan naar de druk in de navelstreng en deze blijkt wel iets verhoogd. Het advies van de gynaecoloog luidt: wekelijkse controles aldaar. 

Lily en Tom hebben hier samen na het consult over nagedacht en besluiten weloverwogen af te zien van de wekelijkse controles bij de gynaecoloog. Zij hebben vertrouwen in de natuur en in hun kindje. 

Bij de opvolgende controle bij ons op de praktijk hebben mijn collega en de toekomstige ouders het samen over de “medische indicatie” die ontstaan is in hun zwangerschap. Zij kunnen ons goed uitleggen waarom zij afzien van controles in het ziekenhuis. Zij begrijpen de risico’s, maar intuïtief weet Lily dat het goed gaat met haar baby, zo vertelt ze. Daarbij willen ook zo graag die langverwachte thuisbevalling realiseren. 

Binnen ons team bespreken wij iedere paar weken onze clienten. Ook Lily en Tom passeerde de revue. Hierbij kwam de vraag in hoeverre wij mee wilden/kunnen gaan met hun wens. Gezamenlijk spraken wij af dat een thuisbevalling nog steeds haalbaar zou moeten zijn, tenzij wij de groei nog verder vonden stagneren of als Lily haar baby minder zou voelen bewegen. Dan zouden wij opnieuw aansturen op een controle in het ziekenhuis voor verder onderzoek naar de conditie van de baby.

Tijdens een van de laatste controles ontmoette ik de toekomstige ouders, toen 37 weken zwanger. Direct hadden we een fijne klik. Ik vond het mooi om te zien hoe zij in contact stond met haar lichaam en baby. Eerder dacht ik: waarom zou je tegen het advies van de gynaecoloog geen doppler controles meer laten uitvoeren? Maar nadat ik ze gesproken had, kon ik haar beweegredenen goed begrijpen. 


En toen was het dinsdagochtend 03:20u. Ik lig te slapen als mijn diensttelefoon afgaat en ik neem op. Het is Lily (bijna 40 weken zwanger). Haar vliezen zijn gebroken om 02:00u (helder vruchtwater) en ze heeft beginnende weeën. Ze is nog heel goed te spreken en vraagt eigenlijk niet of ik kom, maar wil me laten weten dat ze bezig is. We kletsen even en als ik vraag wat ze nu nodig heeft, vertelt ze dat ze graag even wil overleggen over hoe nu verder. Ik vraag hoe ze haar weeën nu opvangt en hoe lang ze duren. De weeën komen iedere 4-5 minuten en ze duren ongeveer 30sec. Ze vind ze nog goed te toen. Gezamenlijk besluiten we even af te wachten, totdat de weeën wat langer gaan duren of als ze het gevoel heeft mijn nodig te hebben.

Rond 6:00u in de ochtend belt Lily opnieuw. De weeën komen nu a 3 minuten en duren bijna 1 min. Ze zouden het fijn vinden als ik kom. Ik vertrek thuis na enkele minuten en rijdt richting hun bovenwoning in de Amsterdamse Pijp. 

Aldaar tref ik Lily in haar bad. Ze oogt goed in partu zoals wij verloskundigen dat noemen, wat niet meer betekent als: de bevalling lijkt echt goed op gang. Na een half uurtje doe ik inwendig onderzoek: ze heeft 3 cm en haar baarmoederhals is helemaal “verstreken” (plat geworden). Daarbij heeft Lily sterke weeën en frequente weeën die ze heel goed opvangt. 

In haar woonkamer heeft Tom het echte bevalbad inmiddels laten vollopen en samen besluiten we dat ze daarin gaat. Een goede keuze. Ondertussen zet ik alles klaar voor een thuisbevalling. Ik maak een tafel beschikbaar en stal al mijn benodigdheden uit, georganiseerd als ik graag ben.

Ik leg de zuurstofset klaar (standaard bij een geboorte) en dek deze vervolgens af met een hydrofiel doek, want hopelijk heb ik deze helemaal niet nodig en dan hoeven de toekomstige ouders ze niet zo aanwezig te zien. Ik bel de kraamverzorgster en mijn collega verloskundige, want mijn 24 uurs dienst zit er bijna op. 

Lily hangt, kreunt, huilt soms in bad waar ze haar weeën opvangt.  Ze komen nu heel snel achter elkaar. Ik zie dat ze snel gaat, ook al is het haar eerste kindje, ik zie en weet dat dit niet lang meer duurt. Zonder te toucheren, bevestig ik haar dat dit niet lang meer duurt… Mijn collega komt net voordat Lily persdrang krijgt binnen. Zij zal de foto’s maken, zoals deze toekomstige ouders graag zouden willen. Ik maak de bevalling af (officieel zit mijn dienst erop), want als ik rond 9:00u toucheer heeft ze volledige ontsluiting. No way dat ik haar nu in deze fase nog verlaat, deze sterke en moedige vrouw!

Ze perst op gevoel mee tijdens de wee, als ik haar vertel dat ze mag toegeven aan de druk die ze voelt. De baby is gelukkig continue in goede conditie, als ik naar de harttonen luister. 

Al persend en later al zuchtend wordt na 20 min een piepklein meisje geboren in bad.

Na 20 seconden haalt Lily haar samen met mij boven water en ze huilt direct goed door. Ze heeft een goede start. Wat een mooie geboorte! En er is bij iedereen ontlading. 

Dit gevoel blijft met geen pen te beschrijven en blijft gelukkig na bijna 10 jaar verloskundige zijn, nog even hevig… Als een fijne rush adrenaline van ontlading. 

De placenta wordt onder mijn begeleiding even later ook in bad geboren. En na een half uurtje ongeveer halen we moeder en kind uit bad en installeren we hen op de bank.

De zon schijnt inmiddels volop de woonkamer binnen als dit nieuwe gezin bijkomt van deze bijzondere, “life-changing” gebeurtenis.

Ik draag mijn dienst over aan mijn collega en zij zal de rest van mijn werk overnemen. Zij weegt en kijkt de baby na en zij zal zorgdragen voor eventuele hechtingen bij Lily, mochten die nodig zijn. 

Ik laat een klein uurtje na de bevalling twee volkomen gelukkige mensen achter, want Lily en Tom hebben de geboorte gekregen die zij zo wensten en waar zij ook echt hun best voor hebben moeten doen. Achteraf blijkt de baby inderdaad dysmatuur (gewicht te laag voor de zwangerschapsduur), want ze blijkt maar 2300 gram te zijn. Maar wat een klein pittig meisje is dit! Binnen 7 dagen zit ze weer op haar geboortegewicht en heeft ze niets anders gedronken dan aan mama haar borst. Nooit naar het ziekenhuis gehoeven, alleen maar heel dicht bij papa en mama geweest in hun veilige omgeving, hun tijdelijk huis in Amsterdam.

Over 4 weken vertrekken ze weer op doorreis. Eerst naar Tsjechië en daarna richting Australië. Wat een bijzonder stel, wat een mooie geboorte en wat fijn om dit samen met een collega te mogen doen. 

Read More
Bevallingsverhaal: "Plots stond heel de verloskamer vol, ze renden met mijn bed door de gangen.... Wat was er?!"



Dinsdag 22 april 2014... 

Ik was net 34 weken zwanger op dat moment. Net zoals elke avond ging ik vroeg naar boven en nog even in de babykamer kijken voor het slapengaan. Over een paar weken zou mijn kleine meid hier liggen. Met die gedachte ging ik naar bed. Het was nog geen uur later toen ik plots wakker werd van een raar gevoel. Mijn bed was helemaal doorweekt... Had ik nou ner in mijn bed geplast? Ik voelde aan mijn buik... Het zou toch niet? Daar is het toch nog veel te vroeg voor?! Ik probeerde zo snel mogelijk op te staan. Ik voelde een straal vloeistof langs mijn benen lopen. In een mum van tijd was ik helemaal in paniek. Terwijl ik in het donker de lichtknop zocht, schreeuwde ik: "SCHAT, WORDT WAKKER! Ik denk dat mijn vliezen gebroken zijn! Dit kan toch niet NU al?!" 


Ik stond aan de grond genageld. Ik wist even niet wat mij overkwam, want dit had ik totaal niet verwacht op 34 weken. Mijn vriend rende naar de badkamer om handdoeken te halen terwijl hij zijn moeder belde, aangezien we geen auto hadden. Op weg naar het ziekenhuis ging er zoveel door mijn hoofd. Mijn emoties namen de bovenhand en de tranen begonnen over mijn wangen te rollen. Zou er iets mis zijn? Waarom gebeurt dit nu al? Ik was destijds niet echt op de hoogte van vroeggeboortes en dergelijke. Het onbekende boezemde me ontzettend veel angst in. Ondertussen waren we bij het ziekenhuis aangekomen. Met een dikke handdoek tussen mijn benen waggelde ik naar de verloskamer... 


"Hoe zijn de weeën, mevrouw? Heb je veel pijn?" De eerste vraag die mij gesteld werd. Weeën? Euh, nee... Ik had geen pijn, ik voelde helemaal niets. Is dit wel normaal? Zoveel vragen schoten plots weer door mijn hoofd. Terwijl ik aan de monitor gezet werd, kreeg ik de hele uitleg. De weeën konden ook pas later op gang komen. Dit heet 'langdurige gebroken vliezen'. Ze hadden mij verteld dat ze minstens 24 uur gingen wachten. De uren gingen voorbij en er gebeurde nog steeds niets. In de tussentijd werd er regelmatig een hartfilmpje gemaakt van mijn meisje in mijn buik. Ook mijn temperatuur en polsslag werden regelmatig gemeten. Na 24 uur werd er een met een wattenstaafje een kweek afgenomen om te zien of er risicovolle bacteriën aanwezig waren. Alles was in orde en omdat er nog steeds niets veranderd was, werd ik verplaatst naar een gewone ziekenhuiskamer. 


Daar werd ik ingelicht dat een baby tot maximum 72 uur na het breken van de vliezen nog zonder gevaar in de buik kon doorbrengen. Ze wouden dus nog even wachten in de hoop dat de weeën nog spontaan zouden beginnen. Ik probeerde wat rust te nemen en mijn gedachten even uit te zetten. Ik kon toch niets anders doen. Toen ik wakker werd van mijn kort dutje voelde ik samentrekkingen in mijn buik. Ik drukte onmiddellijk op het belletje. Zouden mijn weeën dan nu begonnen zijn? Ik werd aan de monitor gelegd en ik keek vol spanning naar de verpleegster. Ja hoor, de weeën waren begonnen en werden steeds heviger. Ik werd terug naar de verloskamer gebracht... 


De uren verstreken en de weeën werden steeds pijnlijker. De ontsluiting vorderde ook niet zoals het moest. Ik heb een heel lange tijd vastgezeten op 5 cm ontsluiting. Daarna ging het maar niet verder, maar de weeën waren zo pijnlijk en ik was echt al volledig uitgeput. Zowel lichamelijk als emotioneel. Het was ondertussen al de nacht van 24 april... Ik kon het allemaal niet vatten. Ik was toch pas 34 weken zwanger? Ik kon het nog steeds niet verwerken dat ik daar lag in de verloskamer... al zeker niet in een situatie die ik me zo anders had voorgesteld. Alsof het allemaal nog niet overweldigend genoeg was, begon de monitor opeens te piepen. Twee verpleegster stormden de verloskamer binnen. Ik zag ze rennen en hoorde de woorden die als een bom op mij insloegen: de hartslag van de baby is aan het dalen. Ik kan niet omschrijven welk gevoel er door me heenging. Ik was sprakeloos, er kwam geen geluid uit mij. Tranen liepen over mijn wangen. De verpleegsters probeerde mij gerust te stellen en vertelde mij dat dit wel vaker gebeurt en dat de baby zich vanzelf herstelt en we snel weer een normaal hartritme zouden horen. Ik probeerde niet gek te worden van elk piepje of beter gezegd van de gezichtsuitdrukkingen van de verpleegsters bij elk piepje... "Ik ga een dokter halen". Met deze woorden verdween de ene verpleegster, terwijl de andere verpleegster mij probeerde te sussen. Haar blik nog steeds vast op de monitor gericht. 


Een ogenblik later kwam de verpleegster terug met een dokter. Daarna kwam er nog een dokter en plots stond heel de verloskamer vol. Ik kon totaal niet meer bewegen, wat was er aan de hand? Toen breek de hel los. "Bel de OK, we moeten haar eruit halen. Nu!" Terwijl ze met mijn bed door de de gangen renden zag ik alles voorbij flitsen. Ik zag hoe een verpleegster tegen mij probeerde te praten, maar ik hoorde niet wat ze zei. Ik was zo in paniek dat ik verlamd was op dat moment. Ik kon zelfs niet meer nadenken, ik was volledig van de wereld. Black-out. Ik kwam de operatiekamer binnen. De lichten waren zo helder en sterk. Alles ging zo snel, ik kon niet meer volgen. Het enige wat ik kon doen was huilen. Ik had geen besef meer van wat er allemaal gaande was. Ik hoorde zoveel stemmen om me heen, maar hoorde eigenlijk alleen maar geruis. Zelfs de woorden van mijn vriend die naast me zat, kwamen niet binnen. 


Nog voor ik het kon beseffen stond de vroedvrouw naast me met mijn meisje. Een fractie van een seconde. Ik wou mijn armen strekken om haar aan te nemen, maar ze was alweer weg. Ik begon nog harder te huilen. Ik heb haar niet eens goed kunnen zien. Ik heb haar niet eens horen huilen. Heeft ze wel gehuild? Ik voelde me zo machteloos, zo een intens verdriet had ik nog nooit gevoeld. Ik was emotioneel helemaal gekraakt. Ik was net voor het eerst mama geworden, maar ik weet niet hoe mijn baby eruit zag of waar ze nu naartoe was. Ik kan me alleen maar herinneren dat ik zo aan het huilen was, dat het plots allemaal zwart werd. Ik werd wakker in een grote, lege, kille kamer. Ik was helemaal alleen. Mijn vriend was er niet, mijn meisje was er niet. Niemand was er... en weer voelde ik de tranen over mijn wangen stromen. Een tijdje later kwam de verpleegster binnen en vertelde me dat ik in de ontwaakkamer lag tot de verdoving helemaal is uitgewerkt. Mijn meisje moest na de geboorte gestabiliseerd worden en daarna in een transportincubator meegenomen worden naar de afdeling Neonatale intensieve zorg. Ik heb daar uren doorgebracht. De gedachte dat ik de eerste uren niet met haar heb kunnen doorbrengen, brak mijn hart nog meer. Het voelde alsof ik de geboorte van mijn eerste kind gemist heb. Ze was aan het vechten voor haar leven en ik lag hier zo machteloos. Ik kon niets doen. Verschillende scenario's over dat ik haar zou verliezen gingen door mijn hoofd. 


Toen ik uiteindelijk de ontwaakkamer mocht verlaten, brachten ze me naar mijn kamer. Daar zat mijn vriend, compleet uit zijn doen. Want hij was nog niet op de hoogte gebracht van de situatie en wist natuurlijk niet wanneer ik terug zou zijn. Een paar uur later mochten we dan eindelijk onze klein meid zien. Ik werd met mijn bed naar de dienst Neonatale intensieve zorg gebracht. Ik zag allemaal baby's in een couveuse liggen. Waar was mijn baby? Mijn bed werd naast een couveuse geplaatst die bedekt was met een deken. Mijn hart ging tekeer als een gek. Na al die uren ging ik eindelijk mijn kleine meid zien! Tranen liepen weer als watervallen over mijn wangen toen ze de deken weghaalde. Zo breekbaar, zo klein. Allemaal draden en kabels. Het voelde alsof ik gefaald had. Dit was mijn schuld. Toen ze uiteindelijk op mij gelegd werd, durfde ik niet meer te bewegen. Ik was zo bang om haar te breken. Ik had nog nooit zo een kleine baby gezien. Maar wat heb ik genoten van dit moment! Het moment dat we haar eindelijk ook haar naam konden geven: Eliana. We hebben nog drie weken heftige weken op Neonatale moeten doorbrengen. Wat was ik gelukkig toen ik met mijn lieve Eliana eindelijk naar huis mocht gaan! Mijn leven als mama van een prachtig meisje kon nu eindelijk beginnen

Read More
Tsjaaaa, wanneer start je met werken na een stilgeboorte?

23 weken na de geboorte van Noah kan ik zeggen dat ik weer aan het werk ben. Ik ben polikliniek assistente in het ziekenhuis in Almere. 




1 februari 2019 - 4 weken nadat onze nachtmerrie begon. Ik heb een telefonische afspraak staan met de ARBO arts. Eigenlijk is bij haar alleen in grote lijnen bekend wat er gaande is, maar omdat ik al sinds oktober/november halve dagen ging werken in verband met mijn bekkeninstabiliteit moest ik nu toch echt ‘op het matje komen’. De timing was eerder al niet heel top want toen belde ze op het moment dat wij Noah zijn as gingen ophalen .. 


Mijn ARBO arts is een hele lieve vrouw en kan heel makkelijk een gesprek met haar voeren. We bespreken alles en maken een plan van aanpak. Ik mag zelf in eerste instantie aangeven wat mij fijn lijkt en samen komen we tot de conclusie dat wekelijks een bakkie koffie doen een goed idee is. ‘Zo gezegd, zo gedaan’ want ging gelijk die week daarop koffie drinken met m’n teamleidster. Vervolgens was ik daar 2,5 uur en met klotsende oksels heb ik mensen vertelt wat er is gebeurd. Iedereen is zo lief en ze geven steunvolle woorden. Na die 2,5 uur was ik totaal afgepeigerd. In bijzijn van anderen gaat bij mij een knop om. De knop gaat naar standje ‘ik troost anderen en zet mijn eigen verdriet opzij’.. Mega zwaar dus. ‘S avonds komen de tranen, het keiharde besef komt weer keihard binnen, maar gelukkig: ik mág weer huilen. Ik ben veilig thuis. 




Er verstrijken een aantal weken waarin ik wekelijks langs het werk ga voor koffie en ik merk dat ik toe ben aan meer. Ik plan een moment in dat ik alleen op kantoor m’n mail ga kijken sinds 3 januari. Ik lees alles maar ik sla niets op. Oh jawel: die gaat pensioen, die gaat weg, die is jarig, dit is gewijzigd in het systeem en 1 mail later is die wijziging alweer terug gedraaid naar het oude. Top. Brengt mij dus volledig van de leg, iedereen is al jarig geweest of hebben hun afscheidsfeestje al gegeven. Niets relevants is in mijn hoofd blijven zitten. Ik ben nog niet klaar voor ‘meer’. Die weken daarop ben ik dus weer aanwezig om koffie te drinken en om diezelfde mails nog een keer te lezen in de hoop dat ik IETS opsla maar je denkt toch niet dat er iets bij past als je 24/7 aan je kindje denkt? Dat je in elk woord de naam Noah ziet?




Ik weet niet precies waardoor het ineens veranderde maar ik had ZIN om naar m’n werk te gaan. Ik heb gelijk die ochtend m’n teamleidster geappt en gevraagd of ik voor mijn ‘koffie momentje’ langs mocht komen. Ik was er rond 10:00 uur en had in mijn hoofd dat ik om 12:00 uur weer weg zou gaan. Steef was ook aan het werk die dag (die werkt op de IC in hetzelfde ziekenhuis). Het werd 12:00 uur en ik kreeg ineens een heel naar gevoel. Weet je waarom? Ik dacht aan het feit dat ik naar huis zou gaan en dat ik alleen zou zijn. Tranen vullen mijn ogen, knoop in m’n maag. Voor ik het wist zei ik tegen m’n collega’s: ik blijf. Ik blijf tot Steef klaar is met werken (16:00 uur). M’n collega’s waren zo lief. We hebben het echt over van alles en nog wat gehad en niet perse alleen maar over Noah want dat gaf ik aan. Ik wilde weer even meedoen in de huidige maatschappij. De maatschappij waarin de tijd de afgelopen weken niet heeft stilgestaan. Echter kreeg deze middag een flinke wending toen er een arts naar mij toe kwam en zijn gesprek met mij opende met: “Wat fijn om jou hier weer te zien. Wat heftig allemaal hé” dus ik bedank de persoon in kwestie en geef aan het fijn te vinden om weer op het werk te zijn. Ineens zegt hij: “Maar hoe gaat het met de kleine? Groeit en bloeit lekker?” Ik zit te kijken en denk heel hard na. Ik moest oprécht nadenken van wat er zojuist gezegd is. Ik hoor m’n collega’s ook stil vallen. Langzaam en zachtjes zeg ik: “Hij groeit en bloeit helaas niet....”. Hij kijkt mij verschrikt aan en zegt: “Maar je was toch zwanger van een tweeling? Waarvan er 1 is overleden en 1 in leven is gebleven?” Vanaf hier gingen letterlijk 100 vraagtekens door m’n hoofd. Opeens vond ik het niet meer zo fijn om op het werk te zijn maar gelukkig werd ik enorm goed opgevangen door m’n collega’s en heb ik rustig het hele verhaal uitgelegd. Dit zie je alleen zo niet aankomen wanneer je al zo open en eerlijk over alles bent en inmiddels al zoveel collega’s hebt gesproken. Dan zou je denken dat er geen verwarring meer kán ontstaan ..?




Inmiddels ben ik langzaam aan weer mijn uren aan het opbouwen. Op dit moment werk ik 3x 4 uurtjes en elke 2 a 3 weken kijk ik samen met mijn teamleidster of we die dagen een uurtje kunnen uitbreiden. 


Met mijn ARBO arts heb ik elke 6 weken contact en die verloopt elke keer heel fijn. Ik voel mij totaal niet opgejaagd en krijg veel begrip. Het werken gaat goed. Ik kan nog niet alle werkzaamheden aan zoals aan de balie zitten omdat wij regelmatig zwangeren op de poli zien dus ik ben vooral achter de schermen bezig. Ook ben ik niet meer op therapeutische basis. Ik word oprecht weer verwacht en ingedeeld op taken die niet zomaar kunnen blijven liggen. Vind dat soms wel moeilijk omdat ik niet meer zoveel dingen tegelijk kan als dat ik voorheen kon en moet regelmatig even een rondje lopen door de gangen om mijn hoofd weer te resetten. Aan de andere kant voelt het zo fijn om weer ‘nodig’ te zijn. Dat ik weer mee mag doen in de normale dingen. 1 ding mag alleen niet vergeten worden: Noah gaat overal met mij mee naartoe. Het is niet dat ik die ‘thuis’ laat en dat ik weer de oude ben. In tegendeel. Ik moet opnieuw leren genieten. Ik moet opnieuw leren leven want dit zwarte gat blijft, het gemis blijft en daarom moet ik ‘opnieuw leren lopen’.. 



Read More
Stop met persen: "Sorry mevrouw, ik heb een foutje gemaakt. U zit pas op 6 centimeter in plaats van 10."

Laat ik beginnen met mijn zwangerschap. 13 weken zwanger en met een beroerte in het ziekenhuis liggen is angstig maar alles is goed gekomen, Met 25 weken aangereden door een auto, 26weken getrouwd en met 34 weken begon mijn bevalling help nee niet nu al. Het kindje mocht komen dus er werd niks gedaan maar de weeën zakte af, pfff fijn blijf nog maar even veilig in mama der buik. Daar liep ik dan rond met 2 cm ontsluiting, de woorden rustig aan doen heb ik dan ook vaak gehoord. 

Op 1 nov zitten wij gezellig op de verjaardag van me schoonvader. Het begon weer te rommelen, druk maakte ik me niet meer, het zullen wel weer de oefenweeen zijn. 

In de nacht werd het toch wat pijnlijker en sneller op elkaar, even de verloskundige bellen dan maar. Niet veel later was ze er en ja ik zat op 3cm zal het dan nu beginnen met 37weken de weeën namen weer af maar ik was er nu wel een beetje klaar mee, hierdoor besloot de verloskundige samen met mij naar het ziekenhuis te gaan. Daar had ik inmiddels 4cm ontsluiting yess er zat weer vooruitgang in. Uurtje later zat ik op 5cm als het zo door zou zetten was ik blij, het was opzich goed te doen maar de grootste motivatie was de vooruitgang waardoor ik het beter kon dragen. Bij 5cm bleef het hangen dus mijn vliezen werden gebroken, wat een gek en raar gevoel. Niet veel later kreeg ik een weeën storm opnieuw werd er onderzoek gedaan want ze zagen dat ik persdrang had. Het verlossende woord mevrouw bij de volgende wee mag u mee persen u heeft volledige ontsluiting ik heb gehuild van blijdschap YES ik kon het op eigen kracht en heb straks mijn zoontje in me arme. De minuten tikte voorbij en zo ook de persweeën mega wat was dit afzien. Na 3 kwartier nogmaals even checken om te voelen of het hoofdje vooruitgang had, sorry mevrouw ik heb een foutje gemaakt u zit pas op 6cm. FOUTJE.... Dat is 4 cm verschil, Ik ben vanaf toen in een bubbel gekomen ik was zo boos moe en verdrietig ik kon niet meer. Niemand was meer leuk (behalve mijn partner daar ben ik bijzonder lief tegen gebleven), ik kon de weeën niet meer gewoon wegpuffe want voor me gevoel waren het persweeën. Ik heb toen gekozen voor een ruggenprik, wat een verademing ik kon de anesthesist wel zoenen. Ik kon adem halen zonder pijn..... 

Even wat eten en rusten want door alles waren me weeën volledig weg hiervoor kreeg ik dus ook weeën opwekkers.

18:45 allemaal piepjes en kamer vol artsen want het ging mis met de kleine er was lichte paniek. 

Mevrouw als wij het zeggen moet je perse want je heb volledige ontsluiting geloven deed ik het niet, maar ik deed wat ze vroegen. Helaas daalde het hartslag je van ons zoontje steeds bij een wee. Om 18:15 zeiden ze dan ook mevrouw het wordt een spoedkeizersnee als het binnen 5 minuten niet lukt. Vacuümpomp, 3 gynaecoloog en 2 co-assistentes stonden aan me bed op mij te duwen en aan me kind te trekken ohjha en vooral waren we aan het lachen, want ik voelde echt 0,0% van alles en ondanks het hartslag je bleef iedereen rustig. Ik zag het al gebeuren een spoedkeizersnee en dat wilde ik echt jiet, maar net toen de kinderarts binnen kwam was daar het huiltje van onze zoon daar was hij dan onze mini. 




Hopelijk is het wat 


Groetjes



Anouk

 

Read More
5 dingen die je tijdens de bevalling beter niet tegen je vrouw kunt zeggen

Tijdens de bevalling zijn wij vrouwen nou niet de meest redelijke wezens op aarde. En dat mag, dat is ons goed recht. Bevallen is een natuurlijk proces dus laat ons ook vooral onze natuurlijke gang gaan.  Accepteer het en onderga het. Ga er vooral niet tegenin. Ik herhaal; Niet. Tegenin.  

Wees aanwezig maar ook niet te nadrukkelijk. Steun ons maar alleen waar nodig. Wees lief maar niet te soft. Support maar niet te overdreven. Koester ons maar wordt niet te klef. Snap je? Ja, daar gaan wij wel vanuit. En als handigheidje hebben wij vrouwen hierbij nog een overzicht van de uitspraken of acties die je beter niet kunt doen tijdens de bevalling. Doe er je voordeel mee!

1. “Schat ik wou dat ik het van je kon overnemen.”

Nee. Gewoon niet doen! Dat wil je niet en je kunt het ook niet, dus stop met die onzin.  Wij zijn niet voor niets uitgerust met een baarmoeder, snap je; baar-moeder. Wij baren en worden moeder. Jij hebt geen baarvader!

Daarnaast getuigd het van een enorme zelfkennis dat de vrouwen tijdens de schepping zijn uitgerust met zo’n baarmoeder. Het mannelijke geslacht had dit niet gekund. Hier ligt dus tevens het fundament van de zelfreflectie. Alleen een mannelijke schepper heeft kunnen bedenken dat wij vrouwen hiertegen bestand zijn.

2. “Ik hoor net dat het nog wel even kan duren, ik ga even naar de snackcorner. Jij ook een broodje bal?”

Deze weinig motiverende woorden gaan ons niet verder helpen. In de pijnlijke lijdensweg horen dat het ‘nog wel even duurt’ werkt niet erg opbeurend. Als de centimeters voorbij kruipen, want ja vrouwen denken op die momenten  in centimeters en niet in uren, wil je alleen maar horen dat het bijna zover is.

En buiten dat; hoe kun je nu aan eten denken?! Dat willen wij niet horen, niet ruiken en niet zien. Gewoon niet doen.

3. “Ik heb de familie even op de hoogte gesteld dat we op 7 centimeter zitten!”

We? We zitten op 7 centimeter? Dude, MIJN baarmoeder zit op 7 centimeter. Daar komt geen ‘we’ aan te pas! Bevallen doen we samen, zoals vredig geleerd op de zwangerschapsyoga. Maar in helse pijnen wordt elk vredige samenwerkingsverband snel vergeten. Dit moet de vrouw zelf doen, de verzachtende liefkozende woordjes dat WE dit samen doen verlichten precies helemaal niets.

4. Tijdens het hechten vragen of de gynaecoloog er wat steekjes extra bij kan zetten.

Echt deze flauwe-grote-mannen-kroeg-humor kennen we al. Niet grappig. Zo’n grote bek hadden jullie 9 maanden geleden ook niet tijdens de daad. Die dirty-talk van toen concludeerde iets heel anders over die doorgang down there.

5. Als de baby eindelijk is geboren concluderen dat je vrouw/vriendin weer lekker uit de voeten kan.

Want nee, dat kunnen wij niet. Gekneusd, beurs, opgezwollen of gehecht; we komen allemaal anders uit de strijd. En dat duurt even. Plassen doe je in de douche of met een kannetje op de wc. Gewapend met een mega dik maandverband in de te grote (want hé hij zit zo lekker comfortabel) onderbroek waggelen wij ons van bed naar badkamer en weer terug. Ondertussen ben je de hele dag bezig met voedingen, badjes en verschoningen. O, en vergeet ook de kraamverzorgster niet die te pas en te onpas ‘je onderkantje’ (tijdens de opleiding tot kraamvrouw leer je dus dat een geruïneerde vagina na de bevalling ‘onderkantje’ heet) wilt bekijken. Voeg daaraan toe wat kraamvisite die gedurende de dag allemaal even binnenloopt.  Maar hé; denk vooral dat wij weer heerlijk weer uit de voeten kunnen! Soort van me-time momentjes.

Heb jij daarnaast ook nog echte no-go’s voor de papa’s tijdens de bevalling? Stuur ze ons op, laten we deze bundelen in een handboek!

 

Read More
Bevallingsverhaal: Mirjam Hart had drie totaal verschillende bevallingen!

Mijn bevallingsverhaal: De geboorte van Filou

Mijn naam is Mirjam Hart en ik ben moeder van de 3 allerleukste kinderen: Noah van 13, Eli van 4 en Filou wordt eind juni 2. Met 3 bevallingen achter de rug kan ik met zekerheid stellen: geen bevalling is hetzelfde en je weet nooit hoe het zal lopen. De geboorte van onze dochter had ik dan ook wel iets anders voor me gezien…

Noah werd de dag voor de uitgerekende datum in een sneltreinvaart geboren. Een bevalling uit de boekjes, zei de verloskundige. Net zoals mijn hele zwangerschap eigenlijk. Het ging inderdaad heel soepel en het was het allermooiste wat ik ooit had meegemaakt.

Bij de geboorte van Eli ging het er heel anders aan toe. Het was bijna een week na de uitgerekende datum toen ik opeens werd opgenomen in het ziekenhuis voor een te hoge bloeddruk. Na een dag en een nacht rommelen besloten ze dat het tijd was om de man ter wereld te laten komen. Ik zou de volgende ochtend om 7 uur ingeleid worden. Die nacht kwamen de weeën spontaan op gang, maar de verloskundige vond het toch beter om evengoed te beginnen met inleiden. Om half 8 begon het circus en even na 9 uur hield ik Eli in mijn armen, na een heftige bevalling met weeën die ik niet kon bijbenen en waar ik spontaan een paniekaanval van kreeg. 

Tijdens de zwangerschap van Filou had ik enorm last van allerlei zwangerschapskwaaltjes. Ik had al vroeg in de zwangerschap pijn in mijn bekken en mijn stuitje en aan het eind van de rit was ik dus hartstikke moe. De kleine dame bleef helaas zitten waar ze zat, zelfs ruim een week na de uitgerekende datum. Ik werd tot tweemaal toe gestript, maar er gebeurde vrij weinig.

Wel veel valse weeën, waar ik behoorlijk van in de war raakte. Na twee bevallingen wist ik toch wel hoe weeën aanvoelde en moest ik toch instinctief weten wanneer de bevalling begon? Niet dus.

Toch dacht ik op een gegeven moment echt dat de bevalling begonnen was. We spraken met de verloskundige en een vk in opleiding af bij het ziekenhuis. Omdat mijn vorige bevallingen zo snel waren gegaan, namen we geen enkel risico. Ik settelde mij in het heerlijke bed op de nieuwe kraamvleugel van het ziekenhuis en keek echt uit naar de bevalling. Maar na een paar uur gebeurde juist het tegenovergestelde: De weeën namen af! Teleurgesteld keerden we huiswaarts met een lege maxi cosi.

Die nacht sliep ik als een roos en ook de volgende dag kon ik het rustig aan doen. Op wat valse weeën na bleek er niets aan de hand te zijn. De verloskundige belde zelfs op een gegeven moment wat ongerust, want ze had eigenlijk wel verwacht binnen een paar uur weer iets van mij te horen. Ik bekende dat ik daar wel op had gehoopt, want ik zat er behoorlijk doorheen. Ik was ontzettend moe en labiel en zag steeds meer op tegen de bevalling.

We besloten samen terug te gaan naar het ziekenhuis om daar de vliezen te laten breken. Wie weet was dit het laatste zetje wat onze kleine meid nodig had.

En ja hoor, de vliezen waren net gebroken en ik voelde meteen hoe de weeën heviger werden. Al snel kreeg ik persdrang. Zo snel zelfs dat ik niet durfde te persen, omdat ik nog niet was overtuigd dat ik voldoende ontsluiting zou hebben. Ik vroeg aan de vk in opleiding of ze voor de zekerheid nog even wilde kijken of het echt kon. Maar ik had toch al echt 10 centimeter ontsluiting en ik mocht gaan persen. Kort daarna lag ons meisje op mijn borst.

Bevallen vind ik echt iets magisch. Helemaal nu ik weet dat je dus echt nooit kunt inschatten hoe het gaat lopen. Ook al waren ze alle drie niet even makkelijk, ik weet nog wel dat ik na iedere bevalling dacht: Zo, dat is voor herhaling vatbaar! Ik zou het zo nog 10 x doen, maar helaas vindt mijn vriend het nu welletjes. We hebben ook een prachtig gezin met 3 geweldige en totaal verschillende kinderen. Dus misschien moet ik hem wel gelijk geven…


Read More