Posts tagged verdriet
Onze geheime vaste blogster Lau heeft een missie: taboes doorbreken

Toen ik gevraagd werd om voor Kids en Kurken te bloggen moest ik even nadenken of ik het wel zou gaan doen. Ik schrijf graag over allerlei onderwerpen en dan vooral over het verlies van mijn kinderen. Het helpt mij goed bij de verwerking en het uiten van mijn frustraties. Meestal schrijf ik wat er in mij op komt en niet ‘op commando’. Ik vind het bloggen nog steeds erg spannend.

Wat wil ik?

Na mijn toezegging heb ik nagedacht over de onderwerpen waar ik over wil bloggen. Wat is mijn doel? Wil ik mijn verhaal van A tot Z delen, of is dat niet mijn belangrijkste doel van het bloggen? Sluit het aan bij de missie die ik op dit moment heb?

Ik heb echt de voors en tegens van het bloggen tegen elkaar afgewogen. Uiteindelijk heb ik wel beslist dat ik voorlopig  anoniem wil blijven. Ik wil het onbespreekbare bespreekbaar maken. Ik wil graag taboes doorbreken en dat kan ik op dit moment alleen wanneer ik nog even veilig met één been in de taboesfeer blijf hangen.

Ik heb al heel veel over de manier waarop ik mijn kinderen verloren heb geschreven. Ik denk dat het voor mij nu niet meer het belangrijkste is waar ik over wil schrijven. Ik heb zoveel meer te zeggen dan dat. Want het verliezen van één kind is een hele ingrijpende gebeurtenis, laat staan als dat er meerdere zijn, zoals mij overkwam. Het verlies op zich is heftig, maar ik vind persoonlijk dat alles wat daar bij komt kijken nog zwaarder is. De echte ellende begint pas na de uitvaart van je kindje, wanneer je écht met een onbeschrijfelijke leegte achterblijft. Wanneer je dus eigenlijk weer opnieuw moet leren leven.

Ik denk dat ik jullie mee wil nemen in dat verhaal en gaandeweg lezen jullie dan het hoe en wat rondom mijn verlies. Oh, stel gerust je vragen als je iets wil weten. Dat mag.

Eenzaamheid

Toen ik zes jaar geleden mijn ongeboren dochter na een zwangerschap van bijna 31 weken verloor -door een knoop in de navelstreng- wist ik niet wat mij overkwam. Naast de shock van hoe snel het allemaal verliep, hoe het kon gebeuren en het enorme trauma van de bevalling, had ik een leegte die ik met niets op kon vullen.

Mijn buik was leeg, maar de wieg en het ledikantje bleven ook leeg.

Ik kon er ook niet goed over praten. Ik had simpelweg niet echt iemand waarmee ik kon praten. Mijn ouders waren er niet voor mij en ik was alleenstaand. Ik kon er af en toe wel met mijn zusjes of vriendinnen over praten, maar ik merkte al gauw een soort van “daar komt ze weer”-gevoel. Ik stopte met praten en daardoor voelde ik mij onwijs eenzaam.

Falen en schuldgevoel

Ik huilde mezelf elke avond in slaap. Ik zat opgesloten in mijn verdriet. Ik wist niet meer wat nu normaal was en wat niet. Of ik het wel goed deed, dat rouwen. 

Ik verlangde terug naar mijn oude leven. Mijn leven van voordat ik zwanger raakte. Ik wilde weer dat alles normaal was, het was nu zo’n puinhoop. Ik haatte mezelf. En het liefs wilde ik niet meer wakker worden. Ik voelde mij mislukt als moeder. Mislukt als vrouw

Ik vond dat ik schuldig was aan het verlies van mijn mooie Emma. Want als ik eerder échte vasthoudende stampei had gemaakt bij de verloskundige, had het allemaal geen vijf dagen hoeven te duren. Dan had ik niet vijf dagen met de onzekerheid en de stilte in mijn buik te hoeven leven. Misschien was ze dan nog wel te redden zijn geweest.

Maar nu begin ik gelukkig zo langzamerhand te beseffen dat het mijn schuld niet was. Dat ze waarschijnlijk niet meer te redden was.

Rouwen en cliché-opmerkingen

Mijn rouwproces lijkt nu pas écht aan. Dit jaar is erger dan ooit en ik kan nog altijd niet mijn vinger erop leggen waardoor het komt. Misschien komt het juist doordat zowat iedereen in mijn omgeving zwanger is, of kinderen in de leeftijd van mijn kindjes heeft. Dat ik daardoor zie wat ik moet missen en waar ik zó naar verlang. Of misschien komt het doordat ik op een basisschool werk en de stoeltjes van mijn kindjes in de kring mis.

Misschien komt het doordat ik het écht zat ben dat ik van die botte, goedbedoelde cliché opmerkingen krijg met dat ik nog jong ben, of in ieder geval wél zwanger kan raken. En de vraag hoeveel kinderen ik heb, of wanneer ze nou toch eens komen. Dat ik de volgende ben, of dat ‘drie keer scheepsrecht’ is. Of wat dacht je van die eeuwige rouwconcurrentie? Nee, het is niet te verzachten door te zeggen dan de buurvrouw van je schoonzus, haar achternicht’s en daar dan weer de dochter van haar beste vriendin van een tweeling verloren heeft. Het is mijn verdriet. Mijn gevoel. En dat mag er zijn. Ik ben een mens en geen machine.

Mijn missie

Alles wat ik hierboven beschrijf is de basis van mijn missie. Ik wil niet alleen vertellen hoe ik mijn kinderen verloor. Ik wil mensen vertellen hoe het is. Dat het niet ‘al zes jaar geleden is dat…’, maar dat het pás zes jaar geleden is. Pas, want ik moet er mijn hele leven mee zien te dealen. Ik moet dit tot aan mijn dood zien te dragen, de overleven. De pijn. Dag in dag uit. Elke dag loop ik wel weer tegen iets aan.

De, soms botte, cliché-opmerkingen komen vaak voort uit onwetendheid. Ik wil daar een eind aan maken. Ik wil dat een ieder zich bewust is dat het vervullen van een kinderwens écht niet altijd makkelijk is. Mensen weten dat ergens wel, maar zijn zich er niet zo bewust van.

Ik wil delen hoe erg het is als iemand je zegt dat je geen moeder bent, puur alleen omdat je kindjes niet fysiek bij je zijn. En ik wil zeker duidelijk maken dat het helemaal niet uitmaakt in welk stadium van je zwangerschap je was toen het mis ging. Ook na 10 weken zwangerschap is het een echt  kindje. Ook dan ben je moeder en hou je van je kindje. Je verliest niet alleen een kindje, maar de hele toekomst.

Ik wil laten weten hoe belangrijk het is om de namen te blijven noemen. Dat het niet eng is om te praten met iemand die één of meerdere kindjes verloor. Dat je iemand die dit alles overkomen is niet buiten moet sluiten van verjaardagen of babyshowers. Laat de keuze bij degene zelf, ga niet beslissen.

Ongeregeld zooitje

Deze eerste blog is een beetje een ongeregeld zooitje. Het springt van de hak op de tak. Maar dat is het rouwen ook. Dat verloop niet volgens een strak schema weet ik nu, dat gaat ook op en neer en één stap vooruit om er vervolgens twintig weer achteruit te gaan.

Ik hoop dat ik mijn missie kan volbrengen, of in ieder geval berusting krijg. Dat ik bewustwording kan creëren. Voor wat ik heb meegemaakt, wat andere vrouwen meemaakte. Dat ik het stilzwijgen kan verbreken. De schaamte weg kan nemen bij vrouwen die er niets over durven te delen en dus -net als ik in het eerste jaar- eenzaam en alleen met hun gevoelens worstelen.

Het komt zo ongelofelijk veel voor. Meer dan besproken wordt. Het is tijd om voor mijn  kindjes op te komen en ze te noemen.

 Ze zijn het zó waard.


Read More
De 10 dingen die je wel en niet moet zeggen tegen een sterrenouder

De 10 dingen die je wel en niet moet zeggen tegen een sterrenouder.




Sinds ik sterrenmama ben geworden in Januari heb ik echt de meest bijzondere, rare, opmerkingen al voorbij horen komen.


Vandaag wil ik jullie tips geven wat je beter niét moet zeggen en wat je vooral wél kan zeggen en probeer dan ook uit te leggen waarom.


Deze opmerkingen heb ik verzameld bij verschillende sterrenmama's en dienen niet als aanval naar anderen maar als wijze tips.




"Nah! Wat heftig. Maar ach, je bent nog jong. Er komt vast nog wel een ander moment".


Jong of niet, lieve mensen, we zijn een kind verloren.


Leeftijd heeft hier niets mee te maken en zo een opmerking maakt echt niets goed.




"Het leven gaat door meis. Het komt allemaal wel weer goed".


Ja, het leven gaat door. Gelukkig wel want ik wil de toekomst niet missen. 


Maar niet alles komt weer goed. Want ons kindje was ons alles en die komt niet terug.




"Beter dat jullie kindje gelijk is overleden en niet op latere leeftijd".


Deze opmerking doet ook gruwelijk veel pijn. Eigenlijk zeg je dan gewoon 


dat het verliezen van je baby niets is vergeleken met een kind wat ouder is en overlijdt.


Ik had graag nog in de ogen van Noah willen kijken of zijn huiltje willen horen.


Ik had herinneringen met hem willen maken, willen voelen hoe het zou zijn om hem uit zijn bedje


te halen en tussen ons in te leggen.




"Het is erger voor de moeder dan de vader".


Je mag dit vinden, je mag dit denken, maar zeg het alsjeblieft niet hardop.


Mijn man is net zo voor de eerste keer vader geworden als dat ik voor de eerste keer moeder ben geworden.


Wij bewandelen dezelfde weg. We rouwen alle 2, alleen op een andere manier.


Neemt niet weg dat het voor ons beide even erg is.




"Als het niet meer lukt dan neem je toch een hond"...


Ik denk dat deze opmerking weinig uitleg nodig heeft om te weten dat deze opmerking niet oké is.


Een hond is heel anders dan een kind, dat weet iedereen. 


Ik verbaas mij vaak over de gedachtes van een ander. 


Een hond koop je, verzorg je, overleef je (in de meeste gevallen).


Een kind draag je, is je eigen vlees en bloed, zie je opgroeien, overleeft jou (in de meeste gevallen).




"Misschien maar beter ook, anders had je geen 'normaal' leven/kind gehad".


In mijn geval ging het om een infectie in de placenta en met Noah was er niets aan de hand.


Wij hadden heel graag de 24 weken grens willen halen om te kijken of er iets te redden viel aan hem.


Er zijn voldoende succes verhalen waarbij een kindje met 24 weken zwangerschap is geboren en nu hele blije en gezonde kinderen zijn.


Tuurlijk zijn er ook heel veel verdrietige verhalen waarbij het niet goed afloopt, maar je wilt er alles aan doen om je kind


een kans t geven. En wat is nu precies een 'normaal' leven/kind? Is er geen boek geschreven over perfectie want niéts is perfect.




"Ik weet hoe je je voelt. De nicht van de buurvrouw van mijn moeder heeft het ook meegemaakt".


Niet geheel lullig bedoelt, maar je weet alleen hoe dit verlies voelt als je het zelf hebt meegemaakt.


Het verliezen van je kind is anders dan het verliezen van je partner, je ouder(s), je huisdier of iemand die je via via kent.


Dit verlies voelt net even meer machteloos als het verliezen van een ander dierbaar persoon.




"Ach, praat er maar niet teveel over anders wordt het zo beladen allemaal".


Als je ouder bent geworden, vooral voor de eerste keer, wil je niets anders dan over je kind praten.


Dat is echt niet anders wanneer je een sterrenkindje hebt. Ik praat heel open en veel over Noah 


en vaak met een glimlach op mijn gezicht omdat ik zo trots ben. Toch merk ik vaak dat wanneer ik 


vertel over Noah en diegene kent mij niet dat er een stilte valt en dat het gelíjk over iets anders gaat.


Dit kwets ook want als ouder wil je heel graag over je kindje praten. Luister alsjeblieft naar de verhalen


van een sterrenkind, desnoods denk je  het om naar een levend kind, maar ontneem alsjeblieft niet de drang


om over ons kindje te praten alleen omdat hij/zij niet meer leeft.




"Gelukkig heb je er al een (paar) levend rondlopen".


Je levende kinderen nemen niet het gemis weg van het kind wat je bent verloren.


Wel brengt het je weer sneller op de rit, want je móet door voor je andere kind(eren)


maar de leegte, het gemis, de pijn, die blijft dus deze opmerking is een hele pijnlijke opmerking.




"Ik denk dat jullie genetisch gewoon geen match zijn en dat het daarom niet lukt".


Wauw.... Zeg dit als-je-blieft NOOIT tegen een ouder. Als dit namelijk gebeurd bij je eerste kind samen


dan verlies je nóg meer vertrouwen in alles. 


Mijn eerste gedachte toen ik dit hoorde van een andere sterrenouder was: 'Dus een one night stand waar een zwangerschap uit komt is 


dan een match made in heaven?'




Nu wil ik graag tips geven wat je wél kan doen, wat gewaardeerd zal worden door de sterrenouder.


Noem zijn/haar naam. Zolang wij onze sterrenkindjes bij naam blijven noemen zal hij/zij blijven bestaan.

Blijf luisteren, al hoor je dit verhaal al voor de 100e keer.

'Ik denk aan je' is al voldoende om te laten weten dat je er voor die persoon bent.

Oprecht vragen 'hoe gaat het met je?'

'Mag ik hem/haar zien?' Geloof mij, dat is wat merendeels van de sterrenouders willen; hun kind laten zien.

Heb je dit ook meegemaakt en ben jij al verder in het proces? Laat weten dat de scherpe randjes er echt van af gaan. Ongeacht dat het in het begin van het rouwproces heel ongeloofwaardig over kan komen.

Geef geen adviezen, oordeel niet of probeer het niet 'beter' te praten.

Groet sterrenouders altijd als je dat voorheen ook deed. Ontwijken is heel pijnlijk. Stil geboorte is niet ‘besmettelijk’. Geef desnoods een knikje, een knipoog of een glimlach als je liever niet in gesprek gaat met de ouder.

Wat ik zelf heel fijn vind is zo nu en dan een kaartje te ontvangen. Post heeft meer waarde dan een digitaal berichtje (vind ik persoonlijk). 

Vertel hoe jij ons verlies hebt ervaren. Klinkt misschien gek, maar het kan ook bij anderen als iets traumatisch overkomen en om het erover te hebben kan helpen bij verwerking

Read More
Normale baby's leren lopen, mijn kleine baby leerde vliegen *

Eind januari 2013 ontdek ik dat ik zwanger ben. Wij hebben drie kinderen en het lag niet in de planning om er nog een kindje bij te krijgen. We waren eigenlijk al compleet, maar dit kindje is zo welkom. Een week later heb ik bloedverlies. Om zekerheid te krijgen, bel ik de verloskundige en we kunnen die dag nog langs komen. Er blijkt niks aan de hand te zijn, ik ben zeven weken zwanger en we zien een sterk kloppend hartje. Het bloeden stopt, en ik voel mij goed. Drie weken later, ik ben 10 weken zwanger, zit ik op het toilet en ik voel iets uit mij glijden. Intuïtief steek ik mijn hand in de toiletpot en pak het eruit. Ik kan niet precies zien of het ons kindje is en bel de verloskundige. Ik mag weer langs komen en hetgeen wat ik uit het toilet heb gehaald moet ik meenemen.  Het blijkt een bloedstolsel te zijn. Na een echocontrole zien we nog steeds een mooi kloppend hartje. We worden weer naar huis gestuurd. Vanaf die tijd heb ik continue bloedingen.  Elke week krijgen we een echo, om ons gerust te stellen, en om ons kindje in de gaten te houden. We krijgen te horen dat de placenta aan de zijkant van mijn baarmoeder zit, net niet voor de uitgang. Dit is waarschijnlijk de reden van de bloedingen, maar zeker weten doen ze het niet.  

 

 

 

Na 18 weken zwangerschap breken mijn vliezen. De bloedingen die ik al die weken heb gehad, hebben voor een zwakke plek in mijn vliezen gezorgd, waardoor er een scheur in kwam. Ik word doorgestuurd naar de gynaecoloog. Ze maken ook daar weer een echo en een CTG om weeënactiviteit te meten. Er zijn geen weeën te bespeuren, en ik word naar huis gestuurd met de woorden dat het nu vanzelf op gang zou komen. Vruchtwater vult zichzelf weer aan, maar ook bij bijna elke beweging die ik maak lekt het weer weg. Er breekt een tijd aan van elke dag naar het ziekenhuis gaan. Elke dag wordt er een echo gemaakt. Tot er op een gegeven moment een gynaecoloog zegt dat het haar verbaast dat ze elke keer nog een krachtig kloppend hartje ziet. Ik moet het zien uit te zingen tot 24 weken, daar voor doen ze eigenlijk geen moeite om een baby in leven te houden. Ook krijgen we te horen dat mocht onze baby het redden tot 24 weken, hij waarschijnlijk niet gezond ter wereld komt. Dit omdat mijn vliezen zijn gebroken, maar de baby het vruchtwater nodig heeft om de longen te laten rijpen en om in te bewegen. We zouden dus niet weten of de spieren en gewrichten allemaal goed ontwikkelen.

 

 

 

28 april 2013, mijn broer is jarig, maar ik ga niet mee. Mijn vriend gaat er heen met de kinderen, en ik ga op bed liggen, want ik voel me niet lekker. Op een gegeven moment merk ik dat er weeën op gang komen. Ik ben dan 19.5 weken zwanger. Mijn vriend komt naar huis, maar laat de kinderen achter bij mijn moeder. Ik moet mij melden op de verlosafdeling van het ziekenhuis, en mijn vriend gaat natuurlijk mee. Mijn buurvrouw en tevens vriendin zet ons af, wij gaan naar binnen. Ik moet zoals verwacht blijven en ik mag in een aparte kamer gaan liggen. Hier komt bij elke beweging die ik maak bloed vrij. Tot er op een gegeven moment een heel groot stolsel vrij komt, die eruit geduwd moet worden. Er wordt door de verpleging zo hard op mijn buik geduwd dat ik het uitschreeuw van de pijn. De gynaecoloog komt om een echo te maken, het stolsel was zo groot dat het een liter bloed bevatte en ze wil kijken hoe het met de baby gaat. Het hartje klopt nog steeds krachtig, en de baby beweegt ook nog steeds. Ze gaat in gesprek met mijn vriend, ze zegt hem dat hij op dit moment geen keus meer kan maken of ze de baby nog proberen te redden. Hij is nu nog niet levensvatbaar dus de keus is gemaakt en ze kiezen voor de moeder. Ze besluiten om de baby nu meteen te halen, en mij naar de OK te brengen. Ik kan nog net afscheid nemen van mijn vriend en zeggen dat hij iemand moet bellen om hem bij te staan. Ik wil niet dat hij dit alleen doet. Hij belt mijn vriendin op en die komt er meteen aan. Het is inmiddels half 1 ’s nachts. Eenmaal op de OK aangekomen willen de doktoren mij klaarmaken, maar ik blijk geen ontsluiting te hebben en ze brengen mij naar de IC. Mijn lichaam moet het zelf doen. Op de IC is er alleen nog plek op de zaal. Ze halen een oudere man uit een aparte kamer om plaats te maken voor mij. Mijn vriend en vriendin worden opgehaald en ze mogen bij mij blijven. Vanaf dit moment wordt alles wazig voor mij. Ik verlies veel bloed, ik krijg bij elkaar zes infusen in mijn armen en er moet een slagaderinfuus aangelegd worden. Hiervoor moeten ze een arts oproepen, die niet aanwezig is in het ziekenhuis. Mijn vriend en vriendin worden naar de gang gestuurd, omdat er een katheter ingebracht moet worden. Er wordt ze verteld dat het vijf minuten zou duren, maar ondertussen komt de arts binnen die het slagaderinfuus komt aanleggen. Omdat er geen ruimte meer is in mijn armen, wordt deze in mijn voet geprikt. Eerst mijn rechter voet, wat niet lukt, daarna in mijn linker voet. Ik krijg het vaag mee. Mijn vriend staat nog steeds op de gang en heeft er ondertussen de beveiliging bij staan omdat hij flipt. Het zou maar vijf minuten duren, ondertussen zijn we  driekwartier verder. Ze mogen na het aanleggen van het infuus in mijn voet weer naar binnen, maar ik krijg het bijna niet mee. Mijn bloeddruk is ondertussen gezakt naar 21/17. Er worden nog steeds echo’s gemaakt, onze baby houd nog steeds vol en laat nog steeds een kloppend hartje zien. Ik zak steeds verder weg door het bloedverlies. Ik krijg amper nog de weeën mee. Onze baby moet NU gehaald worden. Met een team van zes mensen drukken ze keihard op mijn buik en ik voel mijn baby naar buiten glijden. Op 29 april 2013 rond 4.15 uur wordt onze zoon geboren. We noemen hem Cayden, wat vechter betekent. Vlak voordat hij geboren wordt, is hij door alle medicatie die ik kreeg direct overleden. Er was verder niks mis met hem, mijn lichaam kon de zwangerschap niet aan. Cayden is in besloten kring gecremeerd en zijn urn staat nu bij ons thuis. Ook draag ik een hanger met zijn as. Ik was 19 weken en 6 dagen zwanger en uitgerekend op 17 september 2013. Op 17 september 2014, precies een jaar na zijn uitgerekende datum, kreeg ik te horen dat ik de volgende dag zou worden ingeleid voor de geboorte van zijn zusje, ons regenboogkindje.

 

 

 

ELJA

 

Read More