De dag dat ik een hartverzakking kreeg toen mijn meisje in elkaar zakte

| | ,

Als mama van vier kinderen maak ik geregeld wel wat mee. Maar die ene dag raakte ik volledig in paniek en belde ik 112  voor jou, mijn snoetje. Ik zwem altijd met jou op woensdagochtend. Samen met jouw vriendje ben jij dan op je gelukkigst. Als een zeemeermin spring en zwem je alsof het jouw tweede natuur is. Nu was je wat mak. Wilde niet meedoen en hing wat rillerig in mijn armen. Tja, we hadden een slechte nacht achter de rug, je zal wel moe zijn. Maar ik kreeg een onderbuik gevoel, moederinstinct zoals men het ook wel noemt. Of gewoon ervaring die je met vier draakjes toch wel hebt opgedaan. Je bent dus niet alleen moe, jij bent ziek snoetje. Thuis aangekomen heb ik je op de bank gelegd en viel je in slaap. Je werd steeds warmer, sliep veel. Maar dat hoort bij een griepje toch? Je dronk goed en had nog twee broodjes gegeten. Dus so far so good en alles onder controle nietwaar? Einde van de dag had je zoveel geplast dat je nat was geworden, ik kleedde je om en gaf je een paracetamol, je was echt warm en je hele lijfje was rood. Ik wilde jouw natte spullen in de was doen toen je mij riep, eigenlijk meer schreeuwde. Ik rende (vijf stappen, want de wasmachine is in de bijkeuken) naar je toe en vroeg wat er was. Je keek mij aan, maar toch ook niet. Jouw oogjes die waren niet jij, een lege blik was wat ik zag. Je begon te knipperen en te schokken, jouw kleine hete lijfje begon ongecontroleerd te shaken en je was weg. Ik riep je, ik pakte je vast en begon paniekerig te roepen naar jou. Ik keek in jouw mondje of daar niks in zat waar je in kon stikken en nam je op schoot. “Liefje, kijk eens naar mama, word eens wakker.” Ik pakte mijn telefoon en begon toch behoorlijk paniekerig te bedenken wat ik moest doen. “Verdomme Freya, denk na, je bent normaal altijd kalm en raakt niet in paniek.”, dacht ik. Ik ben zelfs bedrijfhulpverlener geweest. 

Ondertussen lag jij nog in mijn armen, je oogjes knipperen, jouw lijfje nog steeds schokkend in mijn armen. Toen jouw adem stokte en jouw gezichtje grauwer werd belde ik 112. Dit alles was ik denk in vijf a tien minuten. Precies weet ik het niet meer. De dame aan de telefoon verzocht mij Nyssa haar kleren uit te trekken en te wachten op de ambulance. Ik voelde mij in de war, was het niet overdreven dat ik 112 belde? Nee, dat is het helemaal niet verzekerde de mevrouw aan de telefoon. Ik wist bijna zeker dat dit een koortsstuip moest zijn, ik wist alleen niet wat ik moest doen en wat wel of niet normaal was. Dat was voor mij de reden dat ik uiteindelijk toch 112 had gebeld. Jouw broers waren gelukkig op hun kamer, die hadden niet door wat er aan de hand was. Milo lag te slapen op bed. Wij waren samen op de bank, ik belde papa nog op, want die was net onderweg naar huis. Ik wilde hem waarschuwen: “De ambulance is voor ons, Nys is niet oké.”

De ambulancebroeders kwamen de kamer in en vroegen mij jou voor hen neer te leggen. Daar lag jij, ons meisje! Daar lag je niet meer schokkend en knipperend, maar buiten bewustzijn op de bank. Je reageerde niet en lag daar doodstil. Ik hield je heel stevig vast en fluisterde in je oor dat mama er was. Gezien jouw hoge koorts 40+, terwijl jij al een paracetamol had gehad, besloten zij jou mee te nemen en zo gingen wij samen met de ambulance naar het ziekenhuis. Papa kwam met Milo erachteraan, want deze moeder van vier, was niet zo handig en geeft borstvoeding zonder nog gekolft te hebben. En zonder voorraad heeft Milo geen voeding en ging je broertje, dus ook mee zodat ik hem in het ziekenhuis kon voeden. In de ambulance kwam je langzaam bij maar zei nog niks. Je keek, je voelde en zag mij en dat was op dat moment even genoeg voor jou. In het ziekenhuis ben je onderzocht en konden zij longontsteking, oorontsteking en andere nare dingen uitsluiten. Het was enkel een koortsstuip. Je kon weer praten en knuffelde met je beertje die jij van de ambulancebroeders kreeg. Maar je snapte niet wat er aan de hand was. Je had een lampje aan je teen om het zuurstof te controleren en stickers aan je lijfje met draadjes. Je vond ze stom en wilde het er af. Met 100 keer ‘let it go’ van Elsa werd je rustig. Tot wij het verlossende antwoord kregen dat wij naar huis mochten. Je was moe en verward door wat er jou is overkomen. Ik was nog in een soort waas en bleef het beeld voor mij zien hoe jouw oogjes stonden en jouw lijfje volledig protesteerde tegen de hoge koorts door te schudden en schokken. 

200 Grijze haren verder en een rimpel of 10 erbij hebben wij dit ook weer achter de rug. Je springt weer, je zingt weer ‘ let it go’ uit volle borst. Je schreeuwt weer naar je broers wanneer zij in jouw ogen stout doen en kruipt liefdevol tegen papa en mama aan. Zoals het hoort. Je bent thuis, gezond en wel. Dan besef je heel even hoe gelukkig en dankbaar wij mogen zijn om 4 prachtige gezonde kinderen te mogen hebben. En dat er papa’s en mama’s zijn die helaas in een veel zwaardere situatie zitten. 

3 tot 5 % van alle kinderen tussen de 6 maanden en 5 jaar kan zo’n koortsstuip krijgen. Weet jij wat je moet doen? Ik wist het niet. Want ook al heb je meerdere kinderen, als je het nog nooit hebt meegemaakt dan weet je niet wat je overkomt. Het ziet eruit als een epileptische aanval. Duurt meestal niet langer dan 15 minuten. En gaat vanzelf weer over. Hoe afschuwelijk het er ook uitziet, het kan dus in de meeste gevallen helemaal geen kwaad. Het is gewoon dat het lichaam de enorme temperatuur niet aankan en alles op alles zet om een virus o.i.d. aan te kunnen. Het lichaam schakelt zichzelf even uit. En als je het eenmaal hebt meegemaakt, dan is de kans een stuk groter dat het vaker gebeurt bij hoge koorts. Nu weet ik wat ik moet doen, maar heftig zal het altijd blijven. Onderschat ook zeker de nasleep niet. Nyssa heeft het de eerste paar dagen ontkent en er niet over willen praten, behalve dat ze het een stom lampje vond. Was veel aanhankelijker en wilde het liefst de hele dag opgetild worden. Ik ben nu een paar weken verder en nog steeds denk ik er soms aan terug en krijg ik een brok in mijn keel wanneer ons prinsesje naar mij lacht en mij vol leven en liefde zegt, mama ik hou van jou. 

FREYA

1 gedachte over “De dag dat ik een hartverzakking kreeg toen mijn meisje in elkaar zakte”

  1. Vreselijk eng is het. Wij hebben dit ook mee gemaakt met onze oudste. Ze was toen anderhalf en had last van haar kiezen. Maar stikte tijdens de stuip in een prop slijm. Deze kregen we er niet uit omdat haar kaakjes dicht geklemd waren. Helaas hadden wij een 112mevrouw aan de lijn die letterlijk zei; rustig maar het is MAAR een koortsstuip. We moesten een nachtje blijven in het ziekenhuis. Ongeveer een half jaar later kreeg ze het nog eens. Ook door doorkomende kiezen. Gelukkig herkende ik het toen en kwam de slijmprop er uit door de stabiele zijligging.
    Het is erg griezelig je kindje zo te zien. Hopelijk krijgt ze het nooit meer

    Beantwoorden

Plaats een reactie