Dit is menens: “School belt op mijn mobiel, dus ik zet de auto aan de kant”

| ,

Toen mijn zoon Y. thuis kwam met verhalen dat hij gepest werd, deed het mij als moeder erg veel pijn

Ik weet uit ervaring hoe dat voelt. Y. heeft een klas overgeslagen. Hij is slim, maar sociaal emotioneel kon hij het niet goed bijhouden. Toen hij 13 jaar was, zat hij in de derde klas van het middelbaar onderwijs. In de klas scheelden de kinderen soms twee jaar met hem, dat maakte het extra lastig, want die kinderen waren in alles al veel “ouder” dan Y. Vaak was zijn zus zijn redder in nood. Zij redde hem dan uit de handen van gemene kinderen. De kinderen joegen hem op de kast, Y. werd dan vaak boos. Ze lachten hem uit en duwden Y. Ook sloten ze hem vaak buiten. Kinderen hebben openlijk toegegeven in de klas dat hij het pispaaltje was, een makkelijk doelwit.

Even verder terug de tijd in

We hadden goede hoop dat alles na de basisschool, op het middelbaar beter zou gaan. Maar ze hadden hem er het eerste jaar weer uitgepikt als pispaaltje van de klas. Gelukkig had hij een hele lieve mentor die hem het jaar door gesleept heeft. Toch zagen kinderen, ondanks een verbod op school voor het maken van foto’s, de kans hem dat jaar na gym op de foto te zetten. Wij kwamen daar snel achter. De schade bleef beperkt. Hier is meermaals hard tegen opgetreden door school.

Het tweede jaar had Y. voor een deel een nieuwe klas

Hij kon het met een paar meiden goed vinden, maar zij zaten vanaf het derde schooljaar in een andere klas. Tijdens de pauzes zochten ze elkaar op en hadden ze het gezellig, tot die ene pauze. De lunchpauze op dinsdag 3 september 2019. Alles veranderde ineens door één schoolgenoot…

Op dinsdag 3 september komt er een jongen op onze zoon aflopen

Hij schopt het waterflesje, wat Y. in zijn handen heeft, uit zijn handen. Wanneer mijn zoon vraagt waarom hij dit doet, gaat de jongen agressief voor hem staan en zegt tegen Y. dat hij hem moet slaan. Y. vind dat hij normaal moet doen en duwt hem zacht aan de kant. Voor hij het weet, krijgt hij van de jongen een harde duw terug gevolgd door één of twee vuistslagen in zijn gezicht. Y. gaat neer met een hevig bloedende neus. Een getuige zegt me later dat hij heel hard heeft gehuild en daarna knock-out gaat. Wanneer hij op de grond ligt, stormen alle kinderen naar buiten en filmen het hele gebeuren. De leerkrachten zien het gebeuren en springen, bijna zonder treden van de trap, naar beneden. Als ze bij hem komen, is hij weer bij bewustzijn en huilt hij.

Rond de klok van 12 ben ik na een boodschap bijna thuis als mijn telefoon gaat

Meteen voelt het niet goed en zet ik de auto aan de kant. Ik krijg een leerkracht aan de telefoon die mijn vertelt dat ik beter even naar school kan komen omdat Y. een bloedneus heeft. Ze vertelt me dat hij een klap op zijn neus gehad heeft. Gelukkig is de school amper 5 kilometer bij ons vandaan en ben ik al op de helft. Als ik op school aankom rijden, zie ik hem al zitten midden op het grote voetbalveld. Om hem heen staan drie of vier leerkrachten. Ik gooi de auto aan de kant en ga snel naar hem toe. Onderweg komt de leerkracht die mij gebeld heeft, me al tegemoet en vertelt me wat er gebeurd is. Dan pas hoor ik dat hij slachtoffer is geworden van zinloos geweld. Zomaar geslagen op de plek waar je je eigenlijk veilig moet voelen.

Zodra ik bij hem kom, begint hij weer erg te huilen

Dan volgen de woorden: “Mama ik denk dat hij mijn neus gebroken heeft”. Ik wimpel dit nog weg met de woorden: “Dat zal wel meevallen”. Zijn neus begint ondertussen wat te spetteren en we besluiten hem naar binnen te brengen. Hij geeft aan dat hij zich helemaal niet lekker voelt, dus we ondersteunen hem en lopen voorzichtig met hem naar binnen. Binnen wordt er overleg gepleegd: bellen we een ambulance of gaan we zelf naar de dokter? Ik besluit hem in de auto te zetten en zelf naar de huisarts te rijden. De school is afgelegen en het is rondom officieel eenrichtingsverkeer. Omdat Y. zich helemaal niet lekker voelt, besluit ik de regels te laten voor wat ze zijn en toch tegen het verkeer in te gaan. Het is midden op de dag, dus kom ik geen auto tegen, en door dit te doen kunnen we sneller bij de dokter zijn.

Bij de dokter wordt hij meteen naar een kamer gebracht

De assistente kijkt en roept al snel de dokter erbij. De dokter vraagt nadat ze naar hem gekeken heeft, wat ik vind van zijn neus. Als ik naar hem kijk, krijg ik een vreemd gevoel. Ik besef dat hij gelijk heeft gehad toen hij zei: “Mama ik denk dat hij mijn neus gebroken heeft”. Er wordt gebeld met de SEH. Hier geven ze aan dat een gebroken neus gezwollen is en dat we het vijf dagen moeten aankijken. De huisarts zegt me dat we altijd nog kunnen bepalen of we met hem naar de KNO-arts willen. De huisarts maakt de verwijzing in orde en dan is het afwachten. Op naar huis en de politie bellen voor aangifte van mishandeling. Helaas moeten we hiervoor ruim een week wachten. Heel even gaat alles in slow motion, tot we dezelfde middag al gebeld worden door de assistente van de KNO-arts. Deze heeft de verwijzing gelezen en wil Y. de volgende dag al zien.

We moeten woensdag 4 september in de middag in het ziekenhuis zijn

Als we bij de KNO-arts binnen komen, is het oordeel er snel. “Die neus is gebroken”, zegt hij. Waar de huisarts zei dat ze het waarschijnlijk makkelijk en snel zouden rechtzetten, zegt deze arts dat ze het operatief goed gaan zetten. Ergens valt er een last van mijn schouders. Je wilt helemaal niet dat je kind onder narcose gaat, maar je wilt ook dat het goed gaat en geen pijn doet.

Als we thuis zijn, word ik gebeld door de politie

Zij willen die avond nog langs komen voor de aangifte, aangezien dit om een zware mishandeling gaat. Om 19:00 uur komt er een politiebus voor rijden. Zodra de agenten plaats nemen aan de tafel, breek ik. Het is allemaal zo onwerkelijk. Na het gesprek, worden er foto’s gemaakt voor in het dossier. Als de agenten weer weg zijn, maken we ons klaar voor bed, want we moeten voor 7 uur ‘s ochtends weg om op tijd in het ziekenhuis te zijn.

Op donderdag 5 september is de operatie

Als het infuus zit, moeten we nog heel even wachten, maar wat is Y. toch stoer. Rond half 9 mag hij naar de OK. “Het wachten duurt maar even”, zeggen ze. Helaas klopt dit niet. Ik zit al even te wachten als er een zuster komt en zegt dat Y. een beetje lastig wakker wordt. Oké, het is niet anders en heb geen keus. De tijd tikt langzaam voorbij als er na opnieuw een half uur een zuster komt. Ze vertelt me dat hij nog altijd niet wakker is. Het komt omdat hij tijdens de reconstructie van zijn neus reageert met zijn hartslag. Dit betekent dat hij (ook al weet hij daar niets van) pijn heeft, hiervoor geven ze hem een extra dosis pijnstillers en daardoor duurt het langer voor hij bij komt. Het is 10 uur geweest als ik eindelijk gehaald word en weer bij hem mag. Gretig pakt hij blindelings zijn favoriete knuffels bij hem die ik stevig heb vast gehouden. We mogen snel naar de afdeling. Y. slaapt af en toe tot de KNO-arts rond 14.00 uur verslag komt uitbrengen: zijn neus was echt flink gebroken. Rond 14:30 uur lopen we het ziekenhuis uit, op naar huis, uitrusten van de afgelopen dagen.

Eenmaal thuis komen er berichtjes binnen van kinderen dat ze spijt hebben

Ze hebben spijt van het pesten en van wat ze het eerste jaar gedaan hebben. Ze hebben eigenlijk geen idee waarom ze het gedaan hebben, maar waarschijnlijk omdat ze er bij hebben willen horen en erop hoopten zelf niet gepest te worden. Het is vreselijk dat er een mishandeling voor nodig was om kinderen dit te laten in zien. De jongen die hem geslagen heeft, is gestraft. Zowel op school als door de officier van justitie. Dit alles door getuigen, aangezien Y. niets meer weet. Het is ook dankzij hun, dat we weten wat er gebeurd is.

Helaas is de jongen van de foto’s nu weer flink aan het pesten

Hij heeft Y. onlangs met een stok tegen zijn schenen willen slaan. Vandaag heeft hij Y. geschopt met een blauwe plek tot gevolg. Weglopen heeft geen zin, want hij laat hem niet met rust. We hopen nu dat school in gaat grijpen. Verder kan ik zeggen dat het goed gaat met onze zoon. Hij heeft hele goede hulp om de mishandeling een plek te geven en om te leren hoe hij om moet gaan met pesters.

ANN

16 gedachten over “Dit is menens: “School belt op mijn mobiel, dus ik zet de auto aan de kant””

  1. pfff wat een heftig verhaal, hoop dat je zoon hier bovenop komt, ook voor jullie een heftige gebeurtenis.
    nu hopen dat de pesters goed gaan nadenken en nooit meer zullen gaan pesten.
    ik wens jullie heel veel sterkte.

    Beantwoorden
  2. Aanwijzigingen genoeg om ook eens goed naar de omstandigheden van de pester te kijken lijkt me. Daar is flink wat mis als een kind dergelijk gedrag vertoont. Daar zou school/jeugdzorg/politie toch eens dieper in moeten duiken lijkt me. Heel veel sterkte voor jouw zoon! Wat vreselijk dat hij dit mee moet maken.

    Beantwoorden
    • Ongelooflijk dat die knul van de foto’s wéér begonnen is met pesten en dat er zo te lezen weer weinig aan gedaan wordt. Die pester had allang van die school gestuurd moeten worden. Vooral omdat het al een keer ontzettend fout is gegaan. Waarom zit die pester daar nog op school..?

      Beantwoorden
      • absurd dat de pester nog niet geschorst is en überhaupt terug mocht komen. Hij heeft dit uit het niets gedaan!
        Ik wens jullie heel veel sterkte toe en hoop dat Y. dit een plekje kan gaan geven. Dat lijkt mij heel lastig

        Beantwoorden
    • Sandra,
      wat verschrikkelijk! Mijn 14-jarige dochter is vanaf de basisschool gepest en buitengesloten geweest en dat gin g op de middelbare ook door. zit nu al maanden thuis. na 3 zelfmoordpogingen en opname, zitten we nu middenin het hulptraject met de bijbehorende onderzoeken en wachttijden. Na de vakantie gaat ze van Gymnasium naar havo in speciaal onderwijs. Nu gaat het slachtoffer van school af en blijven de pesters op school. Gelukkig is ze nooit dusdanig fysiek aangevallen.Het wordt tijd dat er sneller en harder ingegrepen wordt op scholen en door instanties. De pesters verplichte programma’s te laten volgen. Wellicht dat uw verhaal hen ook getoond kan worden, zodat ze de impact kunnen zien. Want al met al, dragen de slachtoffers dit hun hele leven mee.
      Veel sterkte!

      Beantwoorden
  3. wat doet mijn moeder hart pijn als ik dit lees. hopelijk gaat de school andere maatregelen treffen, want dit moet ophouden. ik begrijp überhaupt niet dat deze jongen hier nog op school zit. goed dat jullie zoon hulp krijgt, je hoort te vaak dat ze op latere leeftijd vaak nog last hebben van pesterijen en dat is het laatste wat je wil.

    Beantwoorden
  4. Werkelijk onbegrijpelijk dat de jonge misdadiger niet allang van die school verwijderd is en met een contactverbod en een gepaste straf “beloond” is. Dit soort gedrag gaat heel wat verder dan alleen maar pesten. Wat is de rol en houding van de ouders van de dader?
    Sterkte voor de jongen die dit moest meemaken .

    Beantwoorden
  5. Als het niet stopt, kan het enorm helpen om aan die knul duidelijk te maken dat jullie veel leiper zijn dan hij zich überhaupt kan voorstellen. De juiste indruk achterlaten bij die knul, en dan heel duidelijk. Helpt enorm.

    Beantwoorden
  6. Hopelijk pakt de school dit goed aan.
    Zo niet zelf de klas instappen en dat joch aanpakken waar iedereen bij is!!!
    Suc6 en laat je niet klein krijgen door zn……

    Beantwoorden
  7. Ik snap niet, dat de pester nog op school zit. De pester wordt vaak een hand boven het hoofd gehouden, de gepestte moet van alles doen. Die moet op weerbaarheidstherapie, verdedigingssport. En de pester, wordt n keertje foei gezegd. Helaas zelf meegemaakt met q van mijn kinderen. De school was zeer laks, en de ouders van de pester waren nog erger.

    Beantwoorden
  8. Waarom komen de leraren en de directie niet in actie om het pesten harder te straffen als het uit de hand loopt. door niets doen hoeft de pester niet bang te zijn om zijn gedrag aan te moeten passen. Stel regels voor en wie zich erniet aan houd wordt verwijderd van school tijdelijk of definitief.

    Beantwoorden
  9. Dit raakt mij enorm. Wat een pijn en verdriet voor iedereen. Zoals een aantal anderen ook al aangeven zou het ook goed zijn om eens te kijken naar degene die dit allemaal heeft veroorzaakt. Daar moet toch meer aan de hand zijn.
    Ik wens jullie heel veel sterkte, hopelijk kan hij het een goede plek geven. Uit ervaring weet ik helaas dat je het nog lang met je meedraagt en dat het je hoe dan ook bij blijft.

    Maar houd ook hoop voor de toekomst. Er zijn genoeg fijne mensen op onze wereld!

    Beantwoorden
  10. “hopen dat de school gaat ingrijpen” ??? 🤯
    Ik mag toch hopen dat u of desnoods uw advocaat de school behoorlijk onder druk zet om in te grijpen.
    Het feit dat uw zoon hierna nog is lastig gevallen door degene die een strafbaar feit bij hem heeft gepleegd, is opzich al voldoende om de school nalatigheid te verwijten.

    Beantwoorden
  11. de tranen springen in mijn ogen van dit enorm bizarre verhaal, wat een bikkel is je zoon, wat een prutser is de pester. ik wens je zoon alle kracht en sterkte toe om hier mee om te gaan en alles goed te mogen verwerken. Verder laat ik me niet uit over hoe het afhandelen hier omschreven is, maar heb er wel degelijk een mening over.

    Beantwoorden

Plaats een reactie