Oops, ik wist echt niet dat ik zwanger was. En al zo ver?!

| | ,

Mijn leven stond halverwege 2016 totaal op zijn kop. Al snel besloot ik dat ik het wel fijn vond om weer onder de vleugels van mijn moeder te leven en bleef dus bij haar. Ik leerde mijn huidige vriend kennen en begin februari 2016 kregen wij een relatie. In maart kreeg hij de sleutels van zijn huis en op 1 april ging het pannenkoekenrestaurant open waar ik zou gaan werken. Een aantal maanden reed ik dagelijks op en neer van Spijkenisse (waar ik bij mijn moeder woonde) naar Maassluis (waar mijn vriend woont). We hadden het enorm gezellig, maar van echt samen wonen was nog geen sprake, we waren tenslotte pas vier maanden samen. 

Tot dat..

12 Juni 2016: na een drukke werkdag in het pannenkoekenrestaurant en een roerige week met het overlijden van een vriend sloot ik mijn zondag af bij vriendinnen. We haalden herinneringen op over onze overleden vriend toen ik aangaf dat ik sinds zijn dood, steeds een hele harde buik had. Een vriendin reageerde hier op dat zij al langere tijd dacht dat ik zwanger was, in mijn ogen onmogelijk, omdat ik de prikpil gebruikte. Afijn, haar gevoel klopt wel vaak dus ben ik diezelfde avond nog naar mijn vriend toe gereden om vervolgens de volgende ochtend een test te doen. “3+ weken” gaf die ontzettende dure zwangerschapstest aan. “Dat ding is stuk”, was mijn eerste gedachte. Totaal overrompeld is mijn vriend vrijwel direct naar zijn werk gegaan. Nadat mijn vriend naar zijn werk vertrok ben ik terug gereden naar mijn vriendinnen in mijn woonplaats. Wat nu?! Ohja, dokter bellen. Fijn, na de paniek die de assistente in mijn stem hoorde mocht ik gelijk komen. Nog fijner was het antwoord van mijn huisarts: “ja als twee testen aangeven dat je zwanger bent, zul je naar de verloskundige of een abortus kliniek moeten gaan.” Dit was niet het antwoord wat ik wilde horen natuurlijk, vooral niet als je totaal niet weet wat je wilt. Ik was tenslotte pas 19 en nog niet zo heel lang samen met mijn vriend.

Nadat ik het eerste de beste verloskundigebureau had gebeld, had ik afspraak staan voor ruim een week later. Klein detail, ik had mijn ouders nog niks verteld. Hoe vertel je in hemels naam als 19-jarige “weer” thuis wonende tiener aan de ouders dat je een baby in je buik hebt, maar niet kan vertellen hoe lang je al zwanger bent. De dag daarna heb ik alle moed die ik kon vinden bij elkaar geraapt en mijn moeder een appje gestuurd dat ik met haar wilde praten (met de nadruk op “met haar”). Ze had me al vrij snel door en ook mijn allerliefste moeder gaf aan dat zij dat gevoel al langer had. Met de humor die wij in de familie hebben grapte ik nog of ze het dan niet wat eerder had kunnen vertellen zodat we het al eerder wisten. Mijn familie reageerde ontzettend goed op mijn zwangerschap en stonden achter mij wat we ook zouden beslissen. Ik had ook niet anders verwacht maar toch overheerst je eigen angst op zo’n moment. Mams belde de verloskundige nog om de afspraak te vervroegen omdat er best wel enige haast achter zat, we moesten duidelijkheid hebben over het aantal weken zodat we konden gaan starten met vervolgacties. Gelukkig konden we twee dagen daarna al terecht, ondanks dat het voelde als weken. Een kleine opsomming van de gedachtes die die twee dagen veel door mijn hoofd gingen: “Hoe kan het dat ik zwanger ben? Hoelang ben ik zwanger? Is het wel gezond? Ik rook, ik ben een aantal keer behoorlijk dronken geweest. We zijn nog maar zo kort samen. Hoe kan het het nou dat ik niks heb gemerkt? Ben wel wat vermoeider, maar het is ook mega druk in het nieuwe restaurant. Ben wel wat aangekomen  maarja, ik eet vier dagen per week pannenkoeken op het werk. Wat moet ik doen?”

16 Juni 2016: ik ging een zware dag tegemoet, een gesprek op het werk en het afscheid van onze vriend. Na een kort gesprek met de verloskundige besluit ze snel het echo apparaat aan te zetten om te kijken hoe ver ik ben. Ze hoefde niet lang te zoeken, want er verscheen vrijwel direct een gigantische baby op het scherm. Mijn vriend, zijn moeder, mijn moeder en ik keken elkaar aan en begonnen allemaal vrijwel direct te huilen. Ja, volgens haar berekening was ik 20 weken en 5 dagen zwanger. Totaal in de war vetrok ik hierna naar mijn werk om daar het nieuws te vertellen: “Ik dacht dat je het niet meer naar je zin had, dit had ik echt niet zien aankomen zeg!”, reageerde ook de manager verbaasd. Goed, ik was die hele dag al op standje automatische piloot dus hup, door naar de begraafplaats. Er waren enorm veel mensen dus een plekje om te zitten zat er niet bij. Het was een warme dag, de zaal was vol met mensen en het nieuws wat die ochtend binnen kwam was op dat moment geen goede combinatie. Hierdoor besloot ik om na de dienst gelijk naar mijn vriend te gaan zodat we konden gaan praten. Veel gesprekken volgde daarna en wij besloten dat we er samen voor zouden gaan, hoe kort we ook samen waren. Ik was al zo ver dat er voor mij eigenlijk al geen andere optie was. Anderhalve week later hebben wij alsnog de 20 weken echo gehad in het ziekenhuis waar werd verteld dat wij een zoontje kregen en dat hij hartstikke gezond was. Hij deed het hartstikke goed.

Uiteindelijk is onze zoon met 37 weken geboren en in de kleine 15 weken dat ik bewust zwanger ben geweest is er een hoop gebeurd, maar vooral veranderd. Mijn contract werd niet verlegd door mijn zwangerschap, ik verhuisde naar mijn vriend in een andere woonplaats, we hebben hals over kop alles voor een baby moeten kopen, we hebben een aantal aanpassingen gehad in huis en daarnaast heb ik ook nog de laatste week nog in het ziekenhuis gelegen. We liepen al een aantal weken in het ziekenhuis, omdat er een groei achterstand was en omdat hij helemaal verkeerd om lag, niet meer zo heel veel vruchtwater had én ze in het ziekenhuis ook nog dachten dat ik zwangerschapsvergiftiging haf. Ik had al besloten dat ik een keizersnede wilde, dus was het wachten op een beschikbare plek op de OK. Op 9 oktober was ik precies 37 weken dus vanaf dan zouden ze hem willen halen omdat hij het buiten de buik waarschijnlijk beter zou doen. Het was volgens mij een drukke week, want ze konden moeilijk een plekje voor mij vinden, het wachten op het verlossende woord leek wel jaren te duren, maar goed. Het moest wel.

9 Oktober 2016: het was een behoorlijke frisse zondag en mijn vriend was aan het werk, daarom waren mijn vader en bonusmoeder op bezoek. Opeens ging mijn kamerdeur open en kwam de gynaecoloog de kamer binnen dat het rustig was op de OK, dus dat ze zometeen de keizersnede wilde uitvoeren. Enige stress dook direct op, want mijn vriend was er helemaal niet en die moest er toch echt wel bij zijn! Gelukkig begreep ze het en zou ze proberen het voor iets later te plannen. “Gelukkig” kwam er nog een spoedgeval tussen waardoor mijn vriend het allemaal precies haalde. Ik werd rond 17:30 naar de OK gereden en om 18:41 werd onze lieve jongen van 2272 gram Lucas geboren.

Ik moet wel bekennen dat ik kots misselijk werd toen Lucas op mijn borst werd gelegd, ik denk dat op dat moment het besef kwam dat ik hem 37 weken in mij heb gedragen en het zo lang niet heb geweten. Het was  het allemaal waard, alle stress die wij in die weken hebben gehad, alle veranderingen die er zijn geweest, het was het écht allemaal waard. Ons leven is zoveel kleurrijker, mooier en gezelliger geworden sinds zijn komst.

Vandaag is Lucas twee jaar oud. Die twee jaar is echt omgevloge. Lucas is een lieve, behulpzame, eigenwijze, slimme peuter die precies weet wat hij wel en niet wilt. Hij doet het zo enorm goed (en wij ook wel, denk ik dan). Mijn vriend en ik zijn nog steeds samen en het ouderschap past ons goed vind ik zelf. We vullen elkaar aan waar nodig. Ik zelf werk niet meer in de horeca, nadat Lucas 10 maanden was heb ik de stap genomen om weer naar school te gaan. Ik zit momenteel in mijn tweede jaar van mijn opleiding tot gespecialiseerd pedagogisch medewerker en is mijn doel om over een aantal jaar een eigen kinderdagverblijf te openen. Ik ga drie dagen per week naar school en twee dagen per week naar stage en ja, het is soms ontzettend zwaar. Maar ik heb geleerd dat ik met Lucas bij mijn zijde alles aan kan.
“You make me believe that miracles happen.” 

CHANTAL

Plaats een reactie