21 Jaar en een baby, Ismay heeft er geen spijt van

| | ,

Mijn vriend en ik leerden elkaar kennen in 2017 na een week in Frankrijk bij de Alpe d’Huzes. Via school konden we een week mee om vrijwilligerswerk te doen en de berg op te fietsen. Hier begon onze vriendschap die mij 3 jaar later mijn dochter gaf. In oktober 2019 kwam ik erachter dat ik zwanger was. In paniek heb ik wel 6 testen gedaan om het echt zeker te weten. Ik had geen paniek bij het beeld van mijzelf als moeder, maar voor de reactie van iedereen in mijn omgeving. Mijn vriend Chris en ik waren net iets meer dan een jaar samen en niet per definitie klaar voor een levensverandering. Ik heb nooit getwijfeld of ik het zou houden of niet. Het is nooit een optie geweest om weg te halen. Chris was niet bepaald enthousiast, maar we besloten er samen voor te gaan. We hadden niet een hele stabiele relatie en onze levens totaal niet op de rit. Voor mij ging de knop toen heel snel om en wilde ik alles regelen. Chris had daar wat meer tijd voor nodig. Ongeveer 9 maanden.

De reactie van de omgeving

De moeder van Chris reageerde heel goed op de zwangerschap, waarop mijn ouders wel wat minder enthousiast waren. Uiteindelijk zijn ze geheel bijgetrokken en hebben ze me gesteund waar ze konden. Als ik wilde, mocht ik gewoon thuis blijven wonen. Dit heb ik ook gedaan. We hebben een kamerswitch gedaan en er een babykamer van gemaakt waar ik zelf ook slaap. Ik heb ongelofelijk veel geluk gehad. Ook mijn zusje kon haar geluk bijna niet op toen ze het hoorde. De maanden daarna draaide het veel om de baby en mij, wat lastig kon zijn voor haar. Ze had niet meer het gevoel dat ze er helemaal bij hoorde, wat ik ook heel lastig vond.

In januari kregen we de geslachtsecho, omdat ik gewoon dodelijk nieuwsgierig was. We zouden een meisje krijgen. Dit wekte mijn shoplust helemaal op. Ik begon met veel te veel leuke dingetjes kopen, maar ik kreeg ook heel erg veel van anderen. Iedereen heeft me onwijs goed geholpen. Mijn familie, vrienden en ouders hebben allemaal op een andere manier gezorgd voor me. Ik werkte zelf bij een supermarkt, maar studeerde voor luchtvaartdienstverlening. Hierin wilde ik dus ook zo snel mogelijk een baan krijgen. In maart kon ik eindelijk beginnen bij KLM Boarding. Ik heb hier welgeteld 3 dagen gewerkt, toen Corona alles op z’n kop zette. Ik verloor per direct mijn baan en kon nergens meer terecht. Niemand wilde een zwangere aannemen voor een paar maanden. Dus zat ik tot eind juni gewoon thuis. Niks was open, er was geen zwangerschapsyoga mogelijk en zelfs familie en vrienden konden niet op bezoek. De verveling was behoorlijk groot. Mijn ouders werkten thuis en we moesten een paar weken in quarantaine. Met 4 personen in een huis was een behoorlijke uitdaging. Je loopt elkaar steeds in de weg en je hebt bijna geen tijd en plek om je even terug te trekken.

De liefdesrelatie verslechterde

Ook betekende Corona dat Chris en ik elkaar heel weinig zagen, wat slecht deed voor onze relatie. We begrepen elkaar steeds minder en hadden steeds meer ruzie. Ook kon hij niet meer mee naar echo’s en andere afspraken. Hierdoor had hij weinig met de zwangerschap te maken, maar deed ook niet altijd even veel moeite om betrokken te zijn. Hierdoor heb ik me heel erg alleen gevoeld, alsof ik alles zelf moest doen. Hij had tijd nodig om te wennen, maar was met alles bezig behalve met de baby en mij. Ik was een hormonaal monster en kon het steeds minder goed hebben. Ik zag het nut niet meer in samen zijn als we geen team waren. Dit zorgde vooral de laatste 2 maanden voor veel stress en ruzie.

Uit elkaar met Chris

Ik besloot me niet meer te focussen op onze slechte relatie, maar ging genieten van mijn zwangerschap. Van een buik die elke week groeide, alle bewegingen, 100 keer moeten plassen en mijn schoenen niet normaal aan kunnen doen. Ondanks dat het de lastigste tijd van mijn leven was, was het ook absoluut de allermooiste tijd van mijn leven. Elke keer als ik haar zag op een echo en haar hartje hoorde kloppen, was bijzonder. Toch was een week voor de bevalling een ruzie zo uit de hand gelopen, dat Chris besloot dat het klaar was. In mijn boosheid en verdriet wist ik niet of hij dan wel bij de bevalling zou zijn. Na een paar dagen kon ik weer helder nadenken en wist ik ook wel dat hij er gewoon bij zou zijn. Hij leek ineens veel haast te hebben met alles regelen. Naar mijn idee was hij bang dat hij zijn dochter niet mocht zien. Dit zou ik nooit hebben gedaan. Het was ons kind en dat stond los van hoe het tussen ons was gelopen. Zolang ik wist dat ze veilig was bij hem, zou het goed zijn. Ergens was het wel een steek onder water dat hij ineens alles kon gaan regelen, maar de 9 maanden ervoor de moeite niet had genomen.

Mijn bevalling

De ironie van de start van mijn bevalling kan ik wel waarderen. Daar zat ik dan om 24.00 uur ’s nachts op de wc, voor de grote boodschap, en ineens voelde ik mijn vliezen breken. Het was mijn eerste zwangerschap, dus heel zeker was ik niet. Ik liep met wcpapier om het op te vangen naar beneden. Ik wilde het toch maar even aan mijn moeder vragen. Daar kreeg ik de bevestiging dat de vliezen waren gebroken. Dus ik belde Chris om te zeggen dat hij moest komen. Daarna heb ik de verloskundige gebeld en zij was er om half 1. Van haar kreeg ik te horen dat mijn dochter in het vruchtwater had gepoept en het een medische bevalling werd. Ik had zelf 21 jaar geleden ook in het vruchtwater gepoept.

Toen Chris er was, reden we naar het ziekenhuis. Mijn moeder bracht ons om 01:00 uur naar de hoofdingang. Vanwege Corona kon zij niet mee naar binnen en hebben we hier het emotionele afscheid gehad. We werden opgevangen door een hele lieve verpleegkundige en mochten ons settelen in onze verloskamer. Ik had maanden gewacht en eindelijk ging het gebeuren. De arts en de verpleegster kwamen terug om het infuus, de CTG en mijn vinger aan te sluiten om alles in de gaten te houden. Door het infuus kreeg ik gelijk weeën lopwekkers. Deze werd om 01:45 uur gegeven. Ik had tegen Chris gezegd dat hij maar even moest gaan slapen, zodat hij wel enigszins uitgerust zou zijn. Om 02:00 begon ik al wat weeën te voelen, gelukkig was het nog te doen, maar rond 02:30 begon voor mij de ellende. Ik kwam gelijk in een weeënstorm die tot 11:15 heeft geduurd. Elk uur werden de weeënopwekkers hoger gezet en werd de weeënstorm erger. Om 08:00 stelde de verpleegster voor even een warme douche te nemen, zodat ik een beetje kon bijkomen en de weeën misschien beter aankon. Dat wilde ik wel. Nou, dit was echt hemels. Ondanks de pijn voelde ik me schoner, beter en weer wat meer levend. Daarna kwam de arts om 09:00 uur voelen voor mijn ontsluiting en zat ik nog steeds op 2,5 centimeter. Dit was erg ontmoedigend. Tijdens mijn weeënstorm heeft hij met me mee geademd en hierdoor kon ik me concentreren op zijn ademhaling. Op een gegeven moment kon de weeën niet meer aan en wilde een ruggenprik. In een weeënstorm ben je continu bezig je weeën op te vangen en er lijkt geen einde aan één wee te komen. Ze lopen in elkaar door en dat al sinds 2:30 uur. Het vooruitzicht op minder pijn gaf me weer wat energie. Het duurde alleen heel erg lang. Elke minuut leek eeuwen te duren en bijna 2,5 uur later was de anesthesist er dan. Ik voelde niets van de ruggenprik, omdat ik alleen de weeën voelde. Toen mocht ik gaan liggen en kon ik het bed niet meer uit, dus kreeg ik een katheter. Toen de ruggenprik begon te werken, heb ik een hemelse tijd gehad. Geen pijn, rust, slapen en wat eten.

Helaas werkte de ruggenprik om 13:00 uur alweer uit en kreeg ik een nieuwe shot. Deze werkte helemaal niet en daarmee waren de weeën terug. Om 14:00 had ik met 5 centimeter ontsluiting al persweeën. Om 17:00 had ik eindelijk 10 centimeter ontsluiting, maar ik mocht nog niet persen. Ik kon het gewoon niet meer inhouden. “Ik moet persen”, zei ik tegen haar. De arts zou pas een uur later komen. Nadat ze weg was werd ik gek. Ik zei tegen Chris dat hij nu iemand moest halen, anders ging ik zelf wel persen. Hij drukte op de knop, maar het duurde me te lang en ik ben zelf begonnen met persen. Toen ze aankwamen en ik bezig was, zagen ze dat ik het echt meende en maakten ze alles klaar. Chris heeft me tijdens de bevalling heel goed geholpen. De artsen gingen ervanuit dat het minstens 1,5 uur ging duren. Uiteindelijk is na 36 minuten persen om 18:16 mijn dochter Maeve geboren. Dat was het moment dat ik alle pijn weer vergeten was en alleen maar aandacht had voor haar. Ze was zo ongelofelijk mooi en perfect.

Ik was daarbij wel even vergeten dat de nageboorte er nog uit moest. Dit zat nog helemaal vast. Ze hebben een uur op m’n buik geduwd en eraan getrokken. Toen kwam de gynaecoloog om het te beoordelen. Hij is met zijn volle gewicht op mijn buik gaan leunen en heeft de nageboorte er letterlijk uitgetrokken. Ik had al veel pijn doorstaan tijdens de bevalling, maar dit was ronduit vreselijk. Ik kan niet beschrijven hoe dat voelde. Ik heb toen voor het eerst gehuild tijdens mijn bevalling. Die pijn heb ik de weken erna nog lang gevoeld. Er moesten nog 3 hechtingen gezet worden, dus dat viel heel erg mee. Maeve lag bij me en ik kon me daarop focussen. Daarna moesten we nog een nachtje blijven. Maeve bleef ’s nachts huilen. We wisten gewoon niet meer wat we moesten doen. Een verpleegkundige heeft toen even voor haar gezorgd, zodat ik kon slapen en uitgerust aan de ochtend kon beginnen. Chris heeft een aantal keer kunnen slapen, zodat hij wat meer energie had.

Er is veel liefde rondom Maeve

Uiteindelijk kwam mijn borstvoeding niet goed op gang en had ze honger had. Hierdoor zijn we overgegaan op flesvoeding, waar ik erg van baalde. Maar uiteindelijk is het belangrijkste dat ze gewoon eet en dat we samen een band opbouwen. Hier hoef ik niet perse borstvoeding voor te geven. De samenwerking tussen Chris en mij verloopt fijn en we voelen geen druk van een liefdesrelatie. Nu is alle aandacht voor Maeve. Dat gaat boven alles. We zijn de eerste 6 weken bij mij geweest. Chris kwam dan een paar keer per week langs. Daarna zijn we voor het eerst bij hem geweest een paar dagen. Dit ging goed. Ze is een heel makkelijk kindje en slaapt overal. Ook slaapt ze nu sinds een week al behoorlijk goed door tot ongeveer 07:00 uur. We zijn nog jong, maar net als elke ouder moet je voor je kind uitvinden wat het beste is en wat ze aankunnen. Fouten maken mag, daar leer ik van. Ondanks dat ik wat jonger zwanger ben geworden dan gemiddeld Nederland, had ik het niet anders gewild. Ik geniet volop van Maeve en het moeder zijn. Mijn uitgaansleven heb ik al gehad en mis ik totaal niet. Het belangrijkste wat ik Maeve wil meegeven is hoe dierbaar het leven is en dat je ervan moet genieten, anderen moet helpen als ze dat nodig hebben en niet alleen aan jezelf te denken. Ik ben klaar voor een nieuwe fase in mijn leven, waarbij ik de allerbelangrijkste persoon kan zien opgroeien tot een prachtige vrouw. Zelf was ik 21 toen ik zwanger werd, Chris was 23. Met jong en zwanger komen genoeg vooroordelen. Iedereen kijkt je aan, heeft zijn of haar gedachtes erover. Geldproblemen, geen eigen huis en een prille relatie spelen mee. Niet het eerste waar je aan denkt als beste start. Desondanks heb ik gevochten voor wat ik heb, en ik kan mijn dochter niet gelukkiger prijzen met de familie die ze heeft aan beide kanten. Er komen nog genoeg obstakels, maar het begin is er.

Met z’n allen thuis

Ismay is nu 8 weken en ze doet het ongelofelijk goed. Ze eet goed, is onwijs vrolijk, komt goed aan en slaapt prima. Het is wennen om in een gezin je eigen gezin te hebben en met je ouders, zusje en je baby samen te wonen. Het zorgt voor genoeg irritaties, meningsverschillen en drukte. Maar wat er tegenover staat is veel mooier. Mijn familie kan haar van dichtbij meemaken en zien groeien. Ze zijn helemaal verliefd op haar en klaar voor een nieuwe fase in hun leven met haar. Ook gaat het tussen Chris en mij erg goed. We weten heel goed wat we willen en hoe we haar willen opvoeden. Daarin liggen we compleet op één lijn. Hierdoor heb ik alle vertrouwen in de toekomst.

ISMAY

Plaats een reactie