Posts in Blog
Wie had ooit gedacht dat een oorontsteking zo ernstig kon zijn?!

Het begon allemaal heel onschuldig vorig jaar augustus, wij waren een avondje op visite bij vrienden en ineens was ons zoontje een compleet ander kind. Ineens was niets meer goed, wilde hij niet meer drinken of liggen en trok hij aan zijn oren en jankte hij het huishouden bij elkaar. Gelukkig herkende mijn vriendin dit direct, een oorontsteking zei ze. Wij gingen naar de HAP en ook zij kwamen tot de conclusie dat ons zoontje een dubbele middenoorontsteking had, de arts wilde daar weinig aan doen in eerste instantie ik voelde me daar niet zo prettig bij, de keuze kwam bij ons als ouders te liggen. En we gingen naar huis met een antibiotica kuur, de kuur ging voorbij en alles leek weer normaal te worden.

De herfst begon en de ene snottebel naar de andere snottebel verscheen, de kuchjes werden hoestjes, en al deze ellende bracht ons koorts. Regelmatig had ons zoontje koorts en was hij over het algemeen veel moe en erg verkouden en met regelmaat dus ook ziek. Met regelmaat zat ik bij de huisarts om te controleren of het hoestje niet erger was geworden of door sloeg en kaartte de vermoeidheid aan. Er viel weinig aan te doen. Afwachten tot het lichaam alles zelf opruimt. Ik kreeg daar eenmaal in het nieuwe jaar steeds minder hoop in eerlijk gezegd.

Vrijdag 1 maart, ik werd gebeld door het kinderdagverblijf zo uit het niets had ons zoontje ineens koorts. Hij was van niets naar 39.9 gegaan. Ik schrok, van alle keren dat ik dacht gebeld te worden was vandaag zeker niet de dag. Ik was verbaasd. Onderweg naar het kinderdagverblijf belde ik met mijn moeder en ze gaf aan voor de zekerheid even langs de huisarts te gaan zo voor het weekend. Wij gingen naar de huisarts, naast de koorts was er vocht achter de oren zichtbaar verder leek het rustig. We konden prima het weekend ingaan. Zo leek het zaterdag dan ook ineens al heel anders. Ons zoontje was relaxt en koortsvrij, pffieuw dachten we. We gingen op verjaardag en daar sloeg alles ineens weer om. Ons zoontje kwam bij mij staan aan begon te bibberen, zijn lipje begon te beven en langzaamaan werd de huid om zijn mond blauw, ik schrok, ik vond het eng, shit wat is dit?? Snel nam ik hem bij me en sloeg een fleece kleed om ons heen. Ons zoontje legde zijn hoofd tegen mijn borst en gaf geen kik. Al snel voelde ik hem warm worden, ik voelde hem heel warm worden, uiteindelijk werd hij bloed heet.  Toen hij ineens zo heet was gingen we hem toch maar even tempraturen en ja hoor hij kreeg koorts weer gaf de thermometer 39.9 aan. Zucht! We gaven hem een zetpil en lieten hem slapen. Rond etenstijd maakte we hem wakker. Hij had nog steeds koorts, het was amper gezakt door de zetpil. Hij had geen trek in het prakkie wat ik van huis had meegenomen. Uiteindelijk wilde hij wel wat fruit en wat yoghurt eten maar verder dan ook helemaal niets. Al snel na het eten begon hij weer te bibberen en liep hij weer blauw aan. Wat een naar gezicht om te zien! Ik belde direct de HAP, ik durfde de nacht zo niet meer in. Ik was bang dat het zou overslaan naar koortsstuipen of wie weet. We konden komen, helaas werd daar bevestigd waar we al zo bang voor waren geworden. Weer een dubbele middenoorontsteking. We mochten gezien de leeftijd van ons zoontje een hogere zetpil gaan geven en werden naar huis gestuurd. Zondag leek er dan ook weer verbetering in gekomen en maakte wij ons alweer minder zorgen over ons mannetje.

Tot maandagochtend, mijn vrije dag. Ik zou fysiotherapie hebben en de buurvrouw zou op ons zoontje passen. Tegen 9.30 uur had ik nog niets vernomen uit de slaapkamer (opzich is dit voor ons niet raar want ons zoontje kan echt goed uitslapen) Maar toch voelde ik me er niet relaxt onder. Ik ging kijken en trof daar mijn zoontje zo rood als een tomaat aan, ik voelde en dacht shit dit is echt heel warm, nog warmer dan ik ooit gevoeld had. Het duurde heel lang voordat ik überhaupt hem wakker kreeg. Ik werd hier onrustig van. Ik ging hem tempraturen de thermometer liep voorbij de 38, voorbij de 39, op naar de 40, oké je mag nu wel ophouden met oplopen hoor, stop maar, nee?, voorbij de 41, oh oké… waar gaat dit heen? Piep piep… eindstand 41.4. Oh oké is dit wel goed? Nog een keer meten. Piep piep weer 41.4 oké dit is hoog! Ik belde direct de huisarts en in tranen vertelde ik wat ik zojuist had aangetroffen, ik moest direct met spoed komen. Ik stapte in de auto en reed naar de huisarts, ondertussen belde ik de fysiotherapie en de buurvrouw af. Bij de huisarts parkeerde ik de auto en haalde ons zoontje uit de autostoel.. shit serieus… sta ik hier nu met mijn zoontje hartstikke ziek en ben ik hem gewoon vergeten sokken aan te doen? Ja hoor, oh wat voelde ik mij daar op dat moment een loedermoeder. Mijn kind ziek, hoge koorts en zonder sokken buiten! Die mensen zullen wel denken, gek he?! Dat je kind ziek is. Maar goed geen tijd om er te lang bij stil te staan, we lopen de praktijk binnen en de vrouw achter de balie schreeuwt ons al tegemoet; “is dat Tygo?” Euhm ja breng ik uit. En direct wordt ons verzocht door te lopen naar de behandelkamer. Ons zoontje inmiddels gelukkig alweer iets alerter is ontroostbaar. Hij heeft nog steeds hoge koorts de assistente luistert naar alles wat ik vertel en de dokter komt erbij. De dokter vind het nog niet ernstig genoeg om met antibiotica te starten, heel eerlijk ik was verslagen. Ik zat daar en kon hier niets mee. Er is ook werkelijk geen reactie uit mij gekomen… Ik was nog aan het bevatten wat er allemaal gebeurd en gezegd was eenmaal in de auto. We reden naar huis en alle spanning kwam eruit, de angst, de tranen, de pijn, de vermoeidheid. Thuis stond de buurvrouw ons op te wachten en bood mij een bakkie aan en dat was wel even nodig.

De dag ging voorbij en we kregen de koorts redelijk onder controle dachten we. Voor het slapen gaan namen wij opnieuw zijn tempratuur op. Dit maal liep die niet verder dan 35.8. Ik zei tegen mijn man, nou weetje de slaapzak aan dan loopt de tempratuur wel weer iets op. Voor dat ik ga slapen ga ik nog even kijken bij hem, is hij dan nog laag in tempratuur moeten we toch maar even kijken of hij wellicht een kruik nodig heeft. Omdat ik zo moe was van de afgelopen dagen ging ik vroeg naar bed, rond 20.30 uur maakte ik mij klaar om te gaan slapen en ging voor mijn laatste check zijn kamer in. Hij lag heerlijk te slapen, ik voelde zijn hoofdje en schrok. Hij was koud, steenkoud. Ik ging naar beneden en zei kom we moeten hem tempraturen, hij voelt erg koud. We haalde ons zoontje uit bed en opnieuw ging de thermometer erin. Dit maal ging die van 36 naar 35 naar 34 en ooh shit ja hij stopte bij 33.3! Serieus 33.3???? Nog een keer meten, en ja hoor 33.3! Shit! Dit is te laag! Mijn man nam ons zoontje bij hem onder een fleece kleed en probeerde hem op deze manier op te warmen. Ik belde de HAP.. De stem zei ons direct te komen, hem warm te houden en spullen mee te nemen voor de nacht. Ik ging als een debiel door huis om spullen bij elkaar te pakken en ik kleedde mij snel weer aan. We reden naar de HAP en onderweg werd ik bang, moeten we vannacht blijven? En wat gaan ze doen? Wat is dit?  En daar zaten we dan in de wachtkamer. Heel eerlijk de artsen leken toen niet zo’n haast te hebben. We werden in de wachtkamer geparkeerd en zaten hier 30 minuten voor we aan de beurt waren. Achteraf vond ik dit dus best bijzonder, gezien de spoed aan de telefoon en eenmaal daar kun je dus nog wel ff wachten.

We werden omgeroepen en liepen de lange gang in met behandelkamers. We gingen zitten in een behandelkamer en de arts zei eigenlijk direct dat ons kind nooit zo laag in tempratuur kon zitten. Dat was onmogelijk.. euhm oke? Ga maar meten dacht ik toen.. En ja hoor we mochten ons zoontje op de behandelbank leggen en zij ging even meten. Het leek uren te duren maar ook zei kwam naar 2 keer meten niet verder dan 34.5. Nou ja zegt ze zie het is in ieder geval geen 33.3! Wij dachten bij ons zelf nee mag hopen dat het hoger is na een dik fleecekleed en onze lichaamswarmte.. Maar goed ze deed verder onderzoek en vermelde nogmaals dat hij een dubbele middenoorontsteking had. Really that we didn’t know yet.. We mochten weer bij de computer komen zitten en ze zei als eerste: Zoals je weet zijn we heel voorzichtig met het geven van antibiotica bij kleintjes. Binnen in kookte ik van woede om deze woorden inmiddels was het voor mij meer dan klaar, ons zoontje had het zwaar. Heel zwaar en het leek alleen maar erger te worden het lichaam schoot van hot naar her, hij was lijkbleek, en letterlijk een vaatdoekje. Hij deed niets anders dan bij mij liggen slapen of in bed slapen en hij kon niet. Ik wilde niet weer naar huis met slappe hulpmiddelen die schijnbaar geen effect hebben op het moment! Ik hoopte dan ook dat haar volgende zin iets anders zou vertellen dan haar eerste. Ik weet namelijk niet wat ik anders had gedaan. Ik stond niet meer voor mijzelf in door vermoeidheid en angst. Maar ging ze verder; Ik zie dat hij het erg zwaar heeft en erg veel pijn heeft bij het liggen. Ik stel toch voor dat we met een antibiotica kuur gaan beginnen. Heel graag zeiden we. We startte direct die avond met de kuur en wat denk je? Nog geen 24 uur later was ons vaatdoekje ineens weer een persoontje, hij klaarde helemaal op! De kuur was voorbij en hij leek weer de oude…


Read More
Geeft een tweeling dezelfde roze wolk? Papa Bas vertelt!

Nadat we de aankondiging van onze tweelingzwangerschap gedeeld hadden met onze vrienden en ook via de sociale media’s, kregen we uiteraard veel felicitaties, de bekende (ongevraagde) adviezen en persoonlijke ervaringen over één ieders kroost. Allemaal heel lief bedoeld natuurlijk, maar eerlijk onze aankondiging was in augustus en de verwachting was dat de twins pas eind januari zouden komen. Voor mijn gevoel was dit dan ook nog echt heel ver weg. 

Aangezien ik van mezelf behoorlijk nuchter (Zwart/wit) ben, Waren er tijdens de zwangerschap van mijn vrouw meerdere vragen waar ik toch echt wel nieuwsgierig was naar de uitkomst. Sommige vragen werden tijdens de zwangerschap al beantwoord.

Dan denk ik aan vragen als het geslacht (2 dames), gezondheid (evt. afwijkingen) werden getest middels de combinatietest (nekplooimeting + bloedtest). Een NIPT (Niet Invasieve Prenatale Test) test is bij een tweeling minder betrouwbaar en zodoende niet mogelijk. Gelukkig was alles helemaal goed met hun gezondheid en was er geen aanleiding om verder onderzoek te laten uitvoeren. Daarnaast was ik dus heel erg nieuwsgierig of ze inmiddels al wat haar op hun bolletje zouden hebben dit omdat ik persoonlijk baby’s met haar op hun hoofdje gewoon knapper vindt, gelukkig was dit op de 34 weken echo bij één baby heel duidelijk zichtbaar, de ander was al ingedaald en niet goed zichtbaar kortom dit zou nog een verassing blijven.

Vragen waarop het antwoord na de bevalling moest komen zoals: Hoe verloopt de bevalling? Hoe zien de dames eruit? Moet ik huilen na de bevalling? Kom ik ook op die roze wolk waar iedereen het over heeft?

Het begon vrijdagavond 18 januari 2019 om 23:00 uur, op het moment dat we net ons bed in wilde stappen verloor mijn vrouw veel vocht tussen haar benen, zelf dacht ze nog eerst aan afscheiding omdat ze geen weeën had maar ik dacht meteen dit zijn de vliezen die breken, aangezien het water bleef komen besloten we het ziekenhuis te bellen. Om 1.30 uur kwamen we aan in het OLVG west te Amsterdam, we kregen een kamer toegewezen met bed en een bedbank. Er werd ons geadviseerd om nog wat te slapen dit lukte tot ca 5.20 uur toen begonnen de eerste weeën. Om 12 uur was er 2 cm ontsluiting , kortom nog 8 cm te gaan. Om 15:45 uur was er 3 cm ontsluiting en werd de ruggenprik toegediend. Vooraf was er al besloten dat een ruggenprik medisch noodzakelijk was om de uitputting tegen te gaan. De ruggenprik had meteen het effect dat de pijn van weeën behoorlijk afnam, wat voor mijn vrouw zeer prettig was. Uiteindelijk om 22:20 uur 9 cm ontsluiting en was het wachten op de laatste cm. Ondertussen hadden wij al iets van 4 shifts verpleegkundigen (artsen en arts-assistenten) meegemaakt en waren we wel bekend bij de hele afdeling. Er zou om 23:00 uur weer een wisseling van dienst zijn. Echter besloot de oude dienst ook de bevalling af te wachten, zodoende waren bij de bevalling 2 diensten aanwezig, de twee zussen van mijn vrouw en ik, kortom vrouwtje of 10 en ik als enige man, er was nog net geen tribune geplaatst ;).

Lang verhaal kort om 0:00 uur, inmiddels dus zondag 20 januari mocht moeders de vrouw eindelijk beginnen met persen.  Wat is dat een uitputtingsslag zeg, niet normaal. Uiteindelijk duurde het tot 1:39 uur voordat de eerste baby genaamd Pippa (2408 gr) natuurlijk geboren was. Overigens als we de gynaecoloog en arts assistenten mochten geloven was het hoofdje van Pippa al zeker een half uur zichtbaar, maar kennelijk had ze het zo lekker dat ze er alles aan deed om daar lekker te blijven zitten en er niet uit te komen.

Meteen nadat Pip was geboren mocht ik als kersverse vader de navelstreng doorknippen en kreeg ik haar meteen voor huid op huid contact en nadere kennismaking op mijn borst. In de tussentijd gingen de artsen en de gynaecoloog  meteen verder met de bevalling Pippa’s zusje. Het duurde tot 2:16 uur voordat we Olivia (2476 gr) mochten verwelkomen op de wereld, wat meteen opviel was de grote bos haar bij Ollie, Pip is zeker ook niet kaal maar je ziet duidelijk dat ze het de laatste 3 weken wat zwaarder heeft gehad omdat ze al was ingedaald, daarnaast is ook duidelijk zichtbaar dat het een twee-eiige tweeling betreft. Olivia lijkt op moeders en Pippa lijkt heel veel op mij.  Ik heb na de bevalling overigens niet hoeven huilen ,maar dat komt denk ik meer omdat ik er als een zombie bij zat van vermoeidheid en tevens met open mond van verbazing over wat er eigenlijk allemaal zojuist was gebeurd, tering was is zo’n bevalling heftig, respect voor de vrouwen. Maar in alle eerlijkheid ben ik dan toch wel blij dat ik een man ben. Voor jullie info: beide baby’s waren op het moment van geboorte officieel 36 weken en 6 dagen (3 weken te vroeg dus) en zijn ze dus prematuur, omdat dit het geval was moesten we nog tot en met dinsdag in het ziekenhuis blijven.

In deze dagen ziekenhuis zijn we goed geholpen en nadat alles seinen op groen waren gezet na de laatste controles mochten we eindelijk naar huis.

Eenmaal thuis kom je in de realiteit terecht dat je ‘s avonds en in de nacht voor het eerst als ouders op elkaar bent aangewezen. Gelukkig was er overdag wel meteen kraamhulp toen we thuis kwamen om ons te ondersteunen zeer fijn zodat papa en mama s ochtends nog enigszins wat slaap konden vatten. Verlang nog wel is terug naar die periode 😉

Mijn vrouw geeft overigens meteen sinds de geboorte eigenlijk al borstvoeding, de dames drinken fanatiek uit de borst en happen ernaar alsof ze aan het koekhappen zijn. Op 25 maart waren beide dames 4,3 kg. We hebben ook een voedingskussen aangeschaft zodat beide dames tegelijk aan de borst kunnen worden aangelegd. De voeding is dus in het begin (zeker elke 3 uur) heel pittig. Omdat we er achter kwamen Pippa veel terug geeft en ook veel krampjes heeft kwamen we erachter dat ze Reflux heeft. We hebben alle stappen om dit zover mogelijk tegen te gaan denk dan aan o.a.: Lang recht ophouden na voeding, gefaseerd voeding geven, bezoek osteopaat, bezoek huisarts, eerst wat afgekolfde borstvoeding uit een difraxfles (met 123 flessenspeen) verdikt met nutriton, bedje rechter op zetten. Echter tot op heden heeft nog niks hiervan mogen baten. Vaak komt ook uit het niets een gekrijs zo hard dat gaat door merg en been en je voelt de pijn die ze heeft (aan haar slokdarm), dit is zo zielig dat ons hart breek zodra dit weer gebeurd, daarnaast zit je als ouder met je handen in het haar omdat je los van troosten op zo’n moment weinig kan doen daartegen. Als ze dan ook nog een sprongetje heeft dan neemt het gekrijs toe in een extreme mate en wordt de nacht van vader en moeder geheel ontregeld en dit houden de ouders echt niet weken vol, in alle eerlijkheid dan is het echt heel zwaar. Echter hebben we nieuwe goede hoop, we zijn van de week naar een andere osteopaat geweest (gespecialiseerd in baby’s) en deze wist veel vooraf (zonder enige info) al te zeggen over Pippa (voorkeurshouding, overstrekkingen etc.). Tevens gaf ze aan dat ze zo verkrampt is dat de reflux ook hierdoor kan komen (mede ontstaan door de 3 weken in de baarmoeder en de toch wel heftige bevalling) . Wat ons hoop geeft is dat de osteopaat wist te melden dat dit met 2 a 3 behandelingen verholpen zou kunnen zijn. Wij hopen dat dit het geval is. Wat trouwens wel fijn is dat de behandelingen voor de Osteopaat a € 80 per sessie bij een goede zorgverzekering volledig gedekt worden. Dus check dit even bij je zorgverzekering. Wij hebben geloof ik een budget per kind van € 300,- per jaar.

Op de vraag of ik inmiddels al op de roze wolk zit,  daar kan ik kort en krachtig op zeggen: nee in alle eerlijkheid de wolken zijn nog grijs. Enkel in de ochtenden voordat ik naar mijn werk ga breekt er een zonnestraal door, dan liggen de dames naast elkaar mij vrolijk aan te staren met een lach, ja dan smelt ik. Helaas zijn deze momenten gewoon nog te weinig en is het momenteel echt nog te hard werken voor vader en moeder om de kans te krijgen om op deze roze wolk te komen. Mensen om me heen die zeggen dat het tijd kost maar allemaal goed komt, het heeft tijd nodig. Daar houden we ons dan ook aan vast.

Olivia drinkt momenteel enkel uit de borst en neemt de fles niet, omdat wij toch wel willen gaan afbouwen met borstvoeding en voor de nacht toch liever wat kunstvoeding willen geven omdat het wat zwaarder valt en zodoende wat makkelijker wordt om langer te slapen. Inmiddels meerdere flesspenen aangeschaft en gaan we kijken hoe we haar z.s.m. aan de fles krijgen. Alle tips zijn overigens welkom.

Wanneer de dames wat meer doorslapen, Ollie de fles neemt en Pip wat minder last van haar Reflux gaat krijgen verwacht ik dat ook wij meer kunnen gaan genieten en de roze wolk in zicht zullen krijgen. Merk namelijk wel dat de dames steeds meer interactie hebben en dat maakt alles al wel een stuk leuker.

TO BE CONTINUED.

 

Read More
Een verre vliegreis met een baby van zes maanden. Hoe regel je dat slim?! Zo!

Vliegen en op vakantie met een baby van zes maanden. Hoe dan?!

Ons vakantie-avontuur begon eigenlijk al toen mijn man, Ferdy, voorstelde om met zijn drietjes naar Aruba te gaan. Van verschillende stellen had hij gehoord dat het Riu Palace Hotel echt fantastisch is en daar had hij zich dan ook aardig in vastgebeten.

Van mij had het niet zo gehoeven: zo lang vliegen. Eenmaal in Aruba, het land van de azuurblauwe zee en de witte stranden, was ik echter blij dat Ferdy geboekt had!

De voorbereidingen

Ferdy had gelukkig beloofd dat hij de leiding zou nemen in het treffen van voorbereidingen. En ook al was ik uiteindelijk degene die alle inkopen deed en de koffer inpakte, nam die belofte een hoop stress bij me weg: ik hoefde het niet allemaal alleen uit te zoeken.

We zouden gaan vliegen met TUI. Op zich een fijne vliegmaatschappij, maar in hun vliegtuigen zijn geen ‘baby-bassinets’ aanwezig zoals bijvoorbeeld wel in de vliegtuigen van KLM. Dat maakte dat we ook een plannetje moesten maken hoe we Noah zouden laten slapen in het vliegtuig. Ooit hebben we zo’n slaaptentje gekocht en we overwogen nog even om deze mee te nemen in het vliegtuig, maar toen we dat ding eenmaal hadden uitgeklapt wisten we dat dat nooit zou gaan passen. Dus dat werd slapen op schoot!

Ferdy belde af en toe met de vliegmaatschappij om wat vragen te stellen. Er stond bijvoorbeeld in de informatie dat we een paraplu-buggy mee mochten nemen tot aan de gate en dat dat gratis was. Noah is echter nog te klein voor een buggy, hij ligt nog lekker in de kinderwagen. Mocht deze dan ook mee? En moesten we daar extra voor betalen of niet? Daar kregen we helaas geen duidelijk antwoord op, dus besloten we maar gewoon genoegen te nemen met het idee dat we er waarschijnlijk extra voor zouden moeten betalen. We besloten dat we de kinderwagen bij het inchecken met de koffers tegelijkertijd zouden inleveren en dat we hem daarvoor zouden sealen tegen beschadigingen. (Hoe we het uiteindelijk gedaan hebben, lees je verderop!).

Ruim van tevoren maakte ik lijstjes met alles wat ik nodig had voor ons en voor Noah, waarop onder andere stond: Extra luiers, extra melkpoeder, voldoende flessen en spenen, zonnebrilletje, UV-pakje, goede zonnemelk, flessenborstel, afwasmiddel etc. Werken met lijstjes schept voor mij altijd een prettig overzicht in de chaos en op deze manier had ik voldoende tijd om inkopen te doen én om daarvoor nog uit te zoeken welke producten ik voor Noah zou willen gebruiken. Zonnebrilletjes zijn er namelijk genoeg in omloop, maar helaas heeft niet elk brilletje een goed UV-filter of zit het stevig om het koppie van de baby. Ik ben uiteindelijk uitgekomen bij een heel fijn merk, n.a.v. een advies van een opticien uit ons netwerk. Heel fijn brilletje! Qua zonnemelk is de keuze ook reuze. Ik wilde een product zonder ‘rotzooi’, met zowel een UV-A als UV-B filter. Ik heb letterlijk een half uur in de drogist gestaan om de etiketten te lezen en te kijken voor welke ik zou gaan, om vervolgens uiteindelijk bij de apotheek een speciale baby zonnemelk te kopen voor het gevoelige huidje (Noah had erge last van eczeem). Deze beviel ook goed en smeerde lekker.

De vlucht

We zouden om 11.30u opstijgen, dus vertrokken rond 7.00u richting Schiphol. Ferdy had Valet-parking geregeld: je komt op Schiphol, laadt je auto uit, neemt nog even wat dingen door met de valet, geeft hem vervolgens de sleutel van je auto en hij parkeert hem. I-de-aal! Geen gezeul met koffers in een shuttlebusje. Dat vonden soms al lastig als we met zijn tweeën op vakantie gingen, allebei met eigen koffer en eigen handbagage! Laat staan nu met een baby. Je voelt je letterlijk een pakezel.

Bepakt en bezakt (2 koffers, luiertas, handbagage koffertje, cameratas, kinderwagen en baby in draagzak) liepen we door de draaideuren van Schiphol de vertrekhallen binnen. Bij de stand waar je je koffer kan laten insealen, kochten we een speciale, herbruikbare beschermzak voor de kinderwagen, zodat we de kinderwagen niet hoefden te sealen. Vervolgens liepen we naar de incheckbalie. De medewerker die onze handbagage labelde, had aanmerkingen op de luiertas. ‘Jullie zijn met twee volwassenen dus eigenlijk mag je maar twee stuks handbagage, mevrouw.’ Ik wees haar op het zinnetje in de informatie die ons vertelde dat we voor Noah 10 kg extra gewicht mee mochten nemen in het vliegtuig. Ze zei dat ze hoopte voor ons dat ze er geen punt van zouden maken en verwees ons naar de bagageband. Daar vertelde de medewerkster die achter de balie zat hetzelfde als de dame die de handbagage had gelabeld: we mochten maar twee stuks handbagage meenemen. Ook haar wezen we op de informatie die we hadden gekregen. Ze keek vertwijfeld en zei dat zij dacht dat dat om gewicht in het bagageruim ging. Verder maakte ze er geen punt van, maar waarschuwde ons voor het personeel bij de gate, die vaak strenger zijn of iets dergelijks.

Fer besloot het erop te wagen om toch 3 stuks mee te nemen naar de gate. Mocht het echt niet, zouden we voor het boarden vast wel te horen krijgen dat we de luiertas nog in de handbagagekoffer moesten proppen. (Niet dat dat zou passen, maar oké).

Nadat we de twee grote koffers op de bagageband legden, was de kinderwagen aan de beurt. We verwachtten de pinpas te moeten trekken om de wagen mee te laten gaan, maar kregen enkel te horen dat we de kinderwagen bij een andere afdeling (odd-luggage) moesten afgeven en dat het verder goed was. Dat was een meevaller!

Bij de gate vroegen we voor het boarden of we de luiertas als derde ‘stuk’ handbagage mee mochten nemen. Daar waren ze heel vriendelijk. ‘Ja, natuurlijk! Alle spulletjes voor de baby moet je toch goed bij de hand hebben!’

Nadat we geboard waren begon het vliegen dan eindelijk! Tijdens het opstijgen gaven we Noah een flesje, zodat zijn oortjes niet teveel pijn zouden gaan doen. Hij heeft niet gehuild, dus ik vermoed dat het gewerkt heeft! Noah sliep op schoot voor de luttele uurtjes dat hij sliep. We legden dan een kussentje op ons schoot zodat zijn hoofdje lekker lag (en niet op die puntige knieën) en legden een lekker dekentje over hem heen. Helaas heeft hij op de heenreis niet veel geslapen. Waarschijnlijk kwam dit ook door het jongetje van zo’n anderhalf dat voor ons zat en het minder naar zijn zin had dan Noah (zachtjes uitgedrukt). Soms stond ik in gedachten op om naar de geërgerde passagiers te seinen dat het niet ons kind was dat zo aan het krijsen was, maar meeleven met de moeder van dit verdrietige jongetje won het van mijn eigen ergernis. Het had namelijk net zo goed ons schatje kunnen zijn, natuurlijk.

Noah was gedurende de vlucht erg vrolijk, vond het tv-schermpje in de stoelen voor ons reuze interessant en wekte ook veel interesse bij de stewardessen. Op een bepaald moment zat ik helemaal in mijn film en vroeg Ferdy zijdelings of ik het goed vond dat een stewardess even met Noah knuffelde. Normaal ben ik niet zo van mijn kind met vreemden laten knuffelen, maar ik verwachtte niet dat ze met een parachute uit het vliegtuig zou springen en mijn kind zou meenemen, dus ik vond het prima. Hadden wij ook heeeel even onze handen vrij (we hadden Noah natuurlijk om en om op schoot). Achteraf had ik gewild dat ik geen ‘ja hoor, prima’ had gezegd, want de stewardess in kwestie begon Noah best wel te claimen. Hij zat lekker bij mij, toen ze langskwam met haar limonade-karretje. ‘Als ik hier zo mee klaar ben, kom ik hem wel weer even lekker ophalen,’ zei ze vastbesloten. Gauw klikte ik Noah in de gordel bij me, want het zou niet lang meer duren voor de daling ingezet zou worden. Toen ze weer bij me langskwam om Noah van me los te peuteren, zei ik vlug: ‘O, ik heb hem net in de gordel vastgezet.’

Al met al was het een bijzondere, maar goede vlucht, waarin Noah helaas maar 3,5 uur had geslapen van de totaal 11 uur vliegen (met tussenstop op Curaçao). We landden om 18.30u lokale tijd in Oranjestad, dus 0.30u Nederlandse tijd. Je begrijpt: Noah was zo klaar als een klontje. Hij viel in de bus richting het hotel dan ook tegen Ferdy aan in slaap, in de draagzak. De eerste dagen was zijn ritme ook aardig verstoord en werd wakker als het eigenlijk nog nacht was. Hij had dus, net als wij, last van een jetlag. Maar hij sliep overdag veel, waardoor hij binnen no time de slaap die hij niet had gepakt in het vliegtuig weer had ingehaald. Meestal moesten we voor zijn slaapjes terugkeren naar de koelte van de hotelkamer. Op enkele momenten sliep hij echter in de wagen, terwijl wij met een boekje op een stretcher in de Arubaanse wind lagen, met een heerlijk drankje in onze hand en uitzicht op de azuurblauwe zee! Dat waren echt de gouden uurtjes van ontspanning.

We hebben echt genoten van onze tijd met zijn drietjes. Noah was zo lief, rustig en vrolijk! Mensen hoefden hem maar wat aandacht te geven of hij toverde alweer een grote lach op zijn gezichtje.

Hoewel een vakantie met een baby zoooo anders is dan een relaxte luiervakantie met zijn tweetjes (je moet natuurlijk constant rekening houden met slaap- en voedingstijden en hebt hem bovendien ook nog eens te vermaken), had ik het voor geen goud willen missen. De foto’s die we hebben zullen een mooi plekje krijgen in huis, als bijdrage aan onze mooie herinneringen!


Read More
Wat moet je allemaal geregeld hebben voordat jouw baby er is!?

Stuff before birth

In mijn 27 weken zwangerschap moest ik vanwege achterliggende groei van mijn kleine spruit herhaaldelijk op controle in het Jeroen Bosch ziekenhuis. Met 30 weken moest ik zelfs 6x per week aan de CTG. De wekelijkse controles in het ziekenhuis, bestaande uit groeiecho’s en CTG’s waren zo verschillend. Liv bewoog en groeide wel, maar niet zoals het hoorde.

De controles vraten zoveel energie en stress, “wat kreeg ik vandaag te horen, hoe zou ze het vandaag doen en is ze wel gezond?” Je kunt je voorstellen dat ik er niet erg ontspannen en gerust op dit alles was. Uiteindelijk heb ik samen met de gynaecoloog afgesproken dat ik met 32ste weken toch met verlof moest gaan.

Ik zocht mijn afleiding in wandelingen met mijn hond, daten met mijn vriendinnen, familie bezoeken en last but nog least shoppen. Vooral door dat laatste voelde ik mij “tijdelijk” goed, behalve in mijn portemonnee dan maar what the heck. Maar er is nog genoeg om te regelen voor de geboorte dus aan de slag ermee …..

Regeldingen vóór de komst van de kleine spruit

Wanneer je zwanger bent en je zwangerschapsverlof en bevallingsverlof wil aanvragen bespreek je dit met je leidinggevende. Dit doe je uiterlijk 3 weken voordat je verlof ingaat en tenminste 7 weken voor je uitgerekende bevallingsdatum. (Hoogstwaarschijnlijk doe je dit veel eerder) Want je zwangerschapsverlof begint uiterlijk 4 weken voor deze datum. Bij de aanvraag geef je een verklaring van je arts of verloskundige waarin de uitgerekende bevallingsdatum staat. Bron: Rijksoverheid.nl

Zo gingen wij ook naar een zwangerschapscursus. Dat startte in mijn 31ste week en bestond uit 4 bijeenkomsten. Ik ging er denk ik, naar toe omdat het “hoorde”. Zweverig was het zeker niet. Of het bijgedragen heeft aan de voorbereiding op de bevalling en de werkelijke bevalling, geen idee. Het was eerder een cursus van “good the know”. Of ik het nieuwe ouders aanraad, weet ik niet. Persweeën kun je niet plannen, maar mocht je van te voren weten dat je in het ziekenhuis gaat bevallen dan heb je de beste mensen om je heen die je er makkelijk doorheen slepen. Maar mocht je op het moment van de persweeën alleen zijn of met iemand anders, dan is het fijn dat jij weet wat je moet doen. Uiteraard moet je dan altijd je verloskundige bellen die zo snel mogelijk in d’r bolide stapt en naar je toe komt scheuren en jou er doorheen helpt. Als ze op tijd is natuurlijk. Zo heb je tegenwoordig ook zwangerschapsyoga, zwangerschapsmassage, zwangerschapspilates, zwangerschapsfitness, zwanger fit, zwangerschapsfysio en zwangerschapszwemmen of ben ik nog iets vergeten? Ik had alle tijd van de wereld om hier meer mee te doen en het zal stuk voor stuk goed zijn voor jou, de baby en eventueel je partner maar ik voelde hier niets voor. Ik denk ook dat ieder voor zich moet bepalen of je hier een persoon voor bent of niet.

Ik had ook genoeg tijd om de “babykamer” in orde te maken. Ik woonde in een flat, 3 hoog en had niet perse een kamer over om ons meisje een kamertje voor zichzelf te geven. Overigens kregen mijn toenmalige partner en ik, ruim 1 maand na de geboorte van onze dochter de sleutel van ons nieuwe huis die wij 1 maand later konden betrekken. De babykamer hadden wij via marktplaats gekocht, net als het badje, de maxi-cosie en de box. De kinderwagen heb ik gekregen van mijn ouders. En al dat andere hebben we nieuw gekocht.

O ja, de kraamzorg moet ook nog geregeld worden maar hoe of wat kies je? Je googelt, kraamzorg + je woonplaats. Gelukkig is mijn woonplaats niet heel groot dus de keuze aan kraamzorg was gelukkig op 1 hand te tellen. Ik koos de eerste de beste en ben gaan bellen. De afspraak voor een intake was snel gemaakt en de intake zelf verliep prima. Na de bevalling moesten Liv en ik uiteindelijk nog 1 week in het ziekenhuis blijven dus bleven er nog weinig kraamzorguren over. De kraamverzorgster was een lieve en zorgzame vrouw die zich 100% inzette voor Liv en mij en mij nog nieuwe dingetjes heeft bijgeleerd.

Al weken, misschien wel maanden was ik bezig om mijzelf te oriënteren op hét geboortekaartje. Zonder of met flap, rond of vierkant, met of zonder foto, één of meerdere kleuren en weet ik veel wat nog meer keuzes. Vader wilde graag een foto van Liv op het geboortekaartje, ik wilde graag dat het kaartje zonder plakband of punaise kon blijven staan en samen kwamen we uit op een rechthoekige kaart met de standaard teksten.

Opvang regelen. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat ze nooit wilde oppassen, alleen als er “nood aan de vrouw was”, want “jij kiest toch voor kinderen!” In ons gezin was ik de eerste die zorgde dat zij opa en oma werden. Toen Liv eenmaal geboren was vertelde ze tegen een familielid dat ze het toch wel leuk zou vinden als ze 1 dag kon oppassen op Liv. Later die dag kwam ik hier met haar op terug en vroeg ik haar of ze toch niet wilde oppassen. Dat wilde ze wel heel graag. Net als mijn schoonouders kon Liv ook 1 dag naar hen. Liv ging op maandag naar mijn ouders, op dinsdag naar het kinderdagverblijf waar ik werkte en op donderdag naar mijn schoonouders. Lieve aanstaande ouders ik raad je echt aan, ga eens bij een kinderdagverblijf kijken als dat in je portemonnee past.

Of kijk bij alle kinderdagverblijven/gastouderopvang uit je buurt. Een dagje bij een kinderdagverblijf of gastouder is een hele andere dag dan een dagje bij opa en oma. Vraag die offerte aan en kijk niet naar wat er onderaan de eindstreep staat maar ga ook na wat je terug krijgt van de Belastingdienst!

Erkenning kun je regelen voor de geboorte, tijdens de aangifte van geboorte of op een later moment. Regel je dit in de zwangerschap dan heet het erkenning van de ongeboren vrucht. Dat hebben wij dus gedaan. Je kunt dit in elke gemeente van Nederland regelen. Als de (aanstaande) moeder niet meekomt, moet zij schriftelijke toestemming voor erkenning geven. Ben je zwanger van een meerling dan geldt de erkenning voor alle kinderen waarvan je op dat moment zwanger ben.

Het kraampakket is een doos met medische artikelen die nodig zijn tijdens de bevalling en bij de verzorging na de bevalling, ook al beval je in het ziekenhuis, zorg dat je hem in huis hebt .Het kraampakket moet zeker 6 weken voor de uitgerekende datum in huis zijn. Het kraampakket wordt niet uit de basisverzekering vergoed, wel als je aanvullend verzekerd bent en je zwangerschap voor de 5de maand is gemeld. Ben je “te laat”, kun je tegen betaling ( rond de €30,-)je kraampakket kopen bij de zorgverzekering of bij een desbetreffende apotheek, drogist of via het internet.

Zwangerschapsboxen en producten aanvragen. Waarom zou je dit willen? Nou gewoon omdat het kei gratis is, en gratis is altijd leuk toch? Je kunt hiervoor terecht bij verschillende supermarkten, drogisten, babywinkels en internetpagina’s (mama/zwanger/baby) Voor een uitgebreid overzicht kun je kijken op babydozen.net

Binnenkort deel 2, Wat moet je na de geboorte nog regelen.

Liefs Sophie


Read More
Wanneer laat je je kind losser? Send help please!

Wanneer laat je je kind los?




Natuurlijk begint dat proces al best vroeg, ze gaan naar het kinderdagverblijf, de peuterspeelzaal of naar opa of oma. Natuurlijk zijn er ook thuisblijf-ouders maar ik denk dat iedere ouder hun kind wel een avond of middag achterlaat in vertrouwde handen.




Vorige week na schooltijd kwam er een vriendje van Javaj naar mij toe, of Javaj alsjeblieft bij hem mocht komen spelen? Ik werd zo overdonderd. Hij zit vanaf augustus in groep 1 en ik heb er nog nooit zo bij stilgestaan. Hoe wil ik dit gaan aanpakken? 




Zijn moeder kwam erbij staan en ik vertelde dat we dat een keer goed van te voren zouden afspreken want het zou de eerste keer zijn. Eenmaal thuis kreeg ik een soort paniek aanval. Ik wil mijn kind nog helemaal niet bij iemand achterlaten die ik niet ken. Wie weet stuurt deze ouder de kinderen wel gewoon de straat op. Javaj kent heel het verkeer niet. Het vriendje in kwestie is ook al 6 jaar (groep 1 en 2 zit gemengd) dus die zal waarschijnlijk een stuk “vrijer” zijn dan Javaj. 




Wanneer is dat moment dat je je kind dan loslaat? 


Javaj is bijna 5 jaar en het begint er nu toch echt aan te komen. Wij wonen aan een hof met een pleintje en een speeltuintje in het midden. Je zou zeggen dat ik hem toch kan zien, maar ze rijden hier soms als gekken. Ik zie de buurjongens constant oversteken, rennend, fietsend, op een hoverboard of op skates. Ook kinderen die jonger zijn dan Javaj, zonder ouderlijk toezicht. Ben ik dan zo’n overbezorgde moeder? 




Tot nu toe ga ik met Javaj en James mee naar buiten als ze graag mee willen spelen. Als ik echt even geen tijd heb dan gaan ze maar gezellig in de tuin. Alleen de laatste tijd kriebelt het om Javaj iets meer los te laten. Hij luistert goed en is heel voorzichtig. Natuurlijk heeft Pim er ook iets over te zeggen en die vindt het echt nog niet nodig, evenals het afspreken met vriendjes uit school. Stiekem vind ik het nog helemaal niet zo erg om daarin mee te gaan. Maar ik gun Javaj ook iets meer vrijheid en plezier, telkens met papa of mama naar buiten is ook niet stoer natuurlijk. En ik ben ook de enige ouder die telkens bij de groep kinderen staat. 




James is een heel ander verhaal, hij wordt bijna 3 jaar en is echt een avonturier, ik heb al zo vaak nieuwe oren voor hem willen kopen. Ik kan drie keer duidelijk zeggen dat hij niet op straat mag of moet stoppen bij het einde van de stoep en nóg steekt hij gewoon over. Hij gaat ook gerust met andere vriendjes mee, of kijkt niet eens op of om als ik uit beeld ben of “doei” tegen hem zeg. Wie weet is dat volgend jaar helemaal anders, maar ik heb er een hard hoofd in. Waar Javaj buiten mag spelen, wil James natuurlijk ook. Bleven ze maar altijd klein en onwetend, loslaten is zo moeilijk!




Kijken jullie puur naar het karakter van je kind en de situatie van de omgeving en de buurt? Of hebben jullie een duidelijke leeftijdslijn om je kinderen alleen op straat te laten spelen? En hoe gaan jullie om met speelafspraakjes? Waren jullie daar de eerste paar keer bij, lieten jullie je kind zomaar gaan of lieten jullie de kindjes in kwestie naar je eigen huis komen?




Send help!


Liefs Sanne

Read More
De 10 dingen die je wel en niet moet zeggen tegen een sterrenouder

De 10 dingen die je wel en niet moet zeggen tegen een sterrenouder.




Sinds ik sterrenmama ben geworden in Januari heb ik echt de meest bijzondere, rare, opmerkingen al voorbij horen komen.


Vandaag wil ik jullie tips geven wat je beter niét moet zeggen en wat je vooral wél kan zeggen en probeer dan ook uit te leggen waarom.


Deze opmerkingen heb ik verzameld bij verschillende sterrenmama's en dienen niet als aanval naar anderen maar als wijze tips.




"Nah! Wat heftig. Maar ach, je bent nog jong. Er komt vast nog wel een ander moment".


Jong of niet, lieve mensen, we zijn een kind verloren.


Leeftijd heeft hier niets mee te maken en zo een opmerking maakt echt niets goed.




"Het leven gaat door meis. Het komt allemaal wel weer goed".


Ja, het leven gaat door. Gelukkig wel want ik wil de toekomst niet missen. 


Maar niet alles komt weer goed. Want ons kindje was ons alles en die komt niet terug.




"Beter dat jullie kindje gelijk is overleden en niet op latere leeftijd".


Deze opmerking doet ook gruwelijk veel pijn. Eigenlijk zeg je dan gewoon 


dat het verliezen van je baby niets is vergeleken met een kind wat ouder is en overlijdt.


Ik had graag nog in de ogen van Noah willen kijken of zijn huiltje willen horen.


Ik had herinneringen met hem willen maken, willen voelen hoe het zou zijn om hem uit zijn bedje


te halen en tussen ons in te leggen.




"Het is erger voor de moeder dan de vader".


Je mag dit vinden, je mag dit denken, maar zeg het alsjeblieft niet hardop.


Mijn man is net zo voor de eerste keer vader geworden als dat ik voor de eerste keer moeder ben geworden.


Wij bewandelen dezelfde weg. We rouwen alle 2, alleen op een andere manier.


Neemt niet weg dat het voor ons beide even erg is.




"Als het niet meer lukt dan neem je toch een hond"...


Ik denk dat deze opmerking weinig uitleg nodig heeft om te weten dat deze opmerking niet oké is.


Een hond is heel anders dan een kind, dat weet iedereen. 


Ik verbaas mij vaak over de gedachtes van een ander. 


Een hond koop je, verzorg je, overleef je (in de meeste gevallen).


Een kind draag je, is je eigen vlees en bloed, zie je opgroeien, overleeft jou (in de meeste gevallen).




"Misschien maar beter ook, anders had je geen 'normaal' leven/kind gehad".


In mijn geval ging het om een infectie in de placenta en met Noah was er niets aan de hand.


Wij hadden heel graag de 24 weken grens willen halen om te kijken of er iets te redden viel aan hem.


Er zijn voldoende succes verhalen waarbij een kindje met 24 weken zwangerschap is geboren en nu hele blije en gezonde kinderen zijn.


Tuurlijk zijn er ook heel veel verdrietige verhalen waarbij het niet goed afloopt, maar je wilt er alles aan doen om je kind


een kans t geven. En wat is nu precies een 'normaal' leven/kind? Is er geen boek geschreven over perfectie want niéts is perfect.




"Ik weet hoe je je voelt. De nicht van de buurvrouw van mijn moeder heeft het ook meegemaakt".


Niet geheel lullig bedoelt, maar je weet alleen hoe dit verlies voelt als je het zelf hebt meegemaakt.


Het verliezen van je kind is anders dan het verliezen van je partner, je ouder(s), je huisdier of iemand die je via via kent.


Dit verlies voelt net even meer machteloos als het verliezen van een ander dierbaar persoon.




"Ach, praat er maar niet teveel over anders wordt het zo beladen allemaal".


Als je ouder bent geworden, vooral voor de eerste keer, wil je niets anders dan over je kind praten.


Dat is echt niet anders wanneer je een sterrenkindje hebt. Ik praat heel open en veel over Noah 


en vaak met een glimlach op mijn gezicht omdat ik zo trots ben. Toch merk ik vaak dat wanneer ik 


vertel over Noah en diegene kent mij niet dat er een stilte valt en dat het gelíjk over iets anders gaat.


Dit kwets ook want als ouder wil je heel graag over je kindje praten. Luister alsjeblieft naar de verhalen


van een sterrenkind, desnoods denk je  het om naar een levend kind, maar ontneem alsjeblieft niet de drang


om over ons kindje te praten alleen omdat hij/zij niet meer leeft.




"Gelukkig heb je er al een (paar) levend rondlopen".


Je levende kinderen nemen niet het gemis weg van het kind wat je bent verloren.


Wel brengt het je weer sneller op de rit, want je móet door voor je andere kind(eren)


maar de leegte, het gemis, de pijn, die blijft dus deze opmerking is een hele pijnlijke opmerking.




"Ik denk dat jullie genetisch gewoon geen match zijn en dat het daarom niet lukt".


Wauw.... Zeg dit als-je-blieft NOOIT tegen een ouder. Als dit namelijk gebeurd bij je eerste kind samen


dan verlies je nóg meer vertrouwen in alles. 


Mijn eerste gedachte toen ik dit hoorde van een andere sterrenouder was: 'Dus een one night stand waar een zwangerschap uit komt is 


dan een match made in heaven?'




Nu wil ik graag tips geven wat je wél kan doen, wat gewaardeerd zal worden door de sterrenouder.


Noem zijn/haar naam. Zolang wij onze sterrenkindjes bij naam blijven noemen zal hij/zij blijven bestaan.

Blijf luisteren, al hoor je dit verhaal al voor de 100e keer.

'Ik denk aan je' is al voldoende om te laten weten dat je er voor die persoon bent.

Oprecht vragen 'hoe gaat het met je?'

'Mag ik hem/haar zien?' Geloof mij, dat is wat merendeels van de sterrenouders willen; hun kind laten zien.

Heb je dit ook meegemaakt en ben jij al verder in het proces? Laat weten dat de scherpe randjes er echt van af gaan. Ongeacht dat het in het begin van het rouwproces heel ongeloofwaardig over kan komen.

Geef geen adviezen, oordeel niet of probeer het niet 'beter' te praten.

Groet sterrenouders altijd als je dat voorheen ook deed. Ontwijken is heel pijnlijk. Stil geboorte is niet ‘besmettelijk’. Geef desnoods een knikje, een knipoog of een glimlach als je liever niet in gesprek gaat met de ouder.

Wat ik zelf heel fijn vind is zo nu en dan een kaartje te ontvangen. Post heeft meer waarde dan een digitaal berichtje (vind ik persoonlijk). 

Vertel hoe jij ons verlies hebt ervaren. Klinkt misschien gek, maar het kan ook bij anderen als iets traumatisch overkomen en om het erover te hebben kan helpen bij verwerking

Read More
Als je kindje NIET eet DEEL II

Als je kindje niet eet deel 2

Wamhopig als ik was omdat we ons zoontje al 10 maanden alleen maar slapend een fles konden geven en hij verder niks wilde eten zocht ik iedere vrije minuut op het internet naar een oplossing. En toen vond ik Notube, een organisatie gevestigd in Oostenrijk. Ze hebben al ruim 25 jaar ervaring met niet-etende kinderen en bieden 92% garantie dat je kindje daar gaat eten! Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn, bestaat er echt zoiets? En waarom heb ik er nog nooit van gehoord?

Ik besluit de stoute schoenen aan te trekken en contact met ze te leggen. Via email stel ik een aantal kritische vragen en als ik vertel dat we Mitz alleen maar slapend kunnen voeden reageren ze met: “ O, he is a dreamfeeder. No problem, we have seen that before and we can help him for sure”. Het is de eerste keer dat iemand niet verbaasd reageert als ik vertel dat Mitz alleen slapend zijn flessen drinkt wat al een fijn gevoel is. Ook het feit dat ze hier ervaring mee hebben stel me al wat gerust. Maar ik ben ook wel heel erg kritisch, we zijn al zo vaak naar iemand toe gegaan in de hoop dat diegene ons kon helpen, maar steeds werden we weer teleurgesteld. En ik ga niet met NoTube in zee als ik er niet van overtuigd ben dat ze ons kunnen helpen.

Na een tijdje heen en weer gemaild te hebben raak ik wel wat meer overtuigd van hun kennis en ondertussen pluis ik hun website tot op de letter nauwkeurig na. Wat weten zij dat niemand in Nederland niet weet? Waarom slaat hun behandeling zo goed aan? Ook vraag ik onze nieuwe kinderarts waar we een second opinion hebben aangevraagd om advies. Zij zegt het eerst nog wel een half jaar aan te willen kijken voordat ze ons daarheen sturen. Dat is ook weer slikken. Hoe komen we nog een half jaar door op deze manier?!

We zijn ook echt heel moe. Hoewel moe niet helemaal het goede woord is: we zijn uitgeput en lopen op onze laatste benen. Onze lieve Mitz is namelijk iedere nacht 1,5 tot 2 uur wakker. Meestal omdat hij honger heeft. Maar ook dan weigert hij de fles en al het andere wat we hem voorzetten. We doen dan onze uiterste best om hem weer in slaap te krijgen. Maar iedereen die weleens heeft geprobeerd een hongerige baby in slaap te krijgen zal begrijpen hoe lastig dat is. Na die 1,5 tot 2 uur slaapt hij dan eindelijk, waarop ik nog een kwartier wakker blijf, zijn fles maak en zijn fles geef. Ik heb geluk als ik per nacht ‘maar’ 3 uur wakker ben. Maar ik meen het als ik zeg dat ik met liefde iedere nacht er zo vaak uit zou gaan, dat ik hem uren in slaap zou wiegen als hij maar gewoon zou eten.

 De nachten zijn slopend, maar heel eerlijk: de dagen zijn nog veel slopender. Overal waar ik loop zie ik andere kindjes zeuren om eten, lekker op een koekje knabbelen, vetrolletjes hebben. En dan ben ik zo ontzettend jaloers. Het is zo vreselijk confronterend om iedere dag met je neus op de feiten te worden gedrukt en om iedere dag teleurgesteld te worden omdat Mitz nog steeds niets eet. En niet alleen teleurgesteld, maar ook nog bezorgder te worden, nog meer gestrest en nog vermoeider.

En het geeft niet dat wij aan het eind van ons Latijn zijn. Maar het geeft wel als mensen dan zeggen; geef hem maar een weekje aan mij, dan eet hij wel. Deze hebben we ook vaak gehoord: ‘breng hem maar bij mij, dan hebben jullie even tijd voor jezelf. Hij overleeft het wel’. Hoe goed bedoeld ook, vreselijk om te horen. Of: ‘gewoon uithongeren, hij gaat vanzelf wel eten’. Dat doet pijn. Want we hebben hem geprobeerd uit te hongeren (hoe vreselijk dat ook was) maar ook dat werkte helaas niet. Het enige wat er toen gebeurde was dat hij enorm afviel en nog steeds niet ging eten. En we hebben geprobeerd hem bij anderen te laten eten, we hebben eigenlijk alles geprobeerd wat er in Nederland te proberen valt.

Ik denk dat het ook erg moeilijk is om te beschrijven wat een niet-etende baby met je leven, met het moederschap, met je relatie en met je zelfvertrouwen doet. Wij hebben in ieder geval ervaren dat het een enorme impact heeft die vrijwel onbeschrijfelijk is voor mensen die dit niet hebben meegemaakt.

Naast dit alles heeft het ook invloed op ons werkende leven. Op een gegeven moment was ik zo uitgeput dat ik als moeder al een tijdje in de ziektewet zit. Ik probeer zoveel mogelijk s’nachts te doen zodat mijn man nog enigszins kan functioneren op zijn werk. Overdag probeer ik dan wat bij te slapen. Ik had een nieuwe baan met een nieuwe functie maar omdat ik zoveel afwezig ben geweest en al zo lang in de ziektewet zit heeft mijn baas mij te kennen gegeven dat mijn contract niet verlengd gaat worden.

En ook dit is niet erg, want we hebben alles voor hem over, maar het is soms wel zwaar en heel erg jammer. En het maakt mijn wereld zo ontzettend klein. Ik wil heel graag weer werken, iets voor de maatschappij betekenen, ergens anders mee bezig zijn dan alleen maar met voedingen en calorieën tellen voor Mitz. Maar eerlijk gezegd weet ik ook niet hoe we dat moeten doen als ik weer ga werken als Mitz nog steeds niet eet.

Naar de gastouder ging niet, ze kreeg hem niet in slaap en dus kon ze hem niet voeden. Op de crèche ging niet, hij moest daar met andere kindjes op een kamer slapen en dat ging ook niet en dus konden ze hem daar niet voeden. En Mitz kan geen voedingen missen, dus kunnen we hem niet naar de opvang brengen. Zelfs bij opa en oma slaapt Mitz niet en eet en drinkt hij niet. Zelfs als bekenden hem thuis in zijn eigen bedje in slaap krijgen weigert hij slapend de fles bij hen te drinken. Hij drinkt alleen slapend een fles als mijn man of ik hem de fles geeft.

Het niet eten, het weigeren van de fles, het niet goed groeien, het afvallen, het afwijzen van alles wat we hem voorzetten, het niet hebben van een hongergevoel…dat is wat het zo vreselijk zwaar maakt voor mij, voor ons en voor ons gezin. Het maakt me onzeker, verdrietig en zo vreselijk onmachtig om te zien dat hij niet wil eten. Dat hij ervoor kiest om niet te eten en om dus maar honger te hebben, niet goed te groeien. Ik zie zijn curve steeds verder afbuigen -de verkeerde kant op- en hoe ouder hij wordt, hoe minder slaapjes hij overdag doet, dus hoe minder flessen hij drinkt en hoe meer hij afvalt.

Verder beheerst het niet-eten van Mitz eigenlijk ons hele dagelijks leven. Omdat we hem alleen slapend kunnen voeden zijn we erg gebonden aan zijn slaapjes. In de auto valt hij wel in slaap, maar dan accepteert hij geen fles. Dit betekent dat wij erg aan huis gebonden zijn. Een dagje weg zit er niet in, naar familie die wat verder weg wonen lukt niet want Mitz kan geen voeding missen.

Helaas stuiten we op ontzettend veel onbegrip. De mensen om ons heen begrijpen niet hoeveel impact dit op ons leven heeft. En gelukkig maar, want deze situatie gun ik niemand. Maar het maakt het ook wel erg eenzaam als niemand je begrijpt.

En daarom voelt NoTube als onze allerlaatste strohalm, onze buitenkans, misschien wel de oplossing voor alle onze problemen. Het is voornamelijk gericht op kinderen die afhankelijk zijn van sonde voeding, maar in wezen is de manier waarop Mitz drinkt (droomvoedingen) vergelijkbaar met sondevoeding. Zij geven aan dat de behandeling die zij bieden werkt omdat het kind en de ouders uit hun routines en dagelijkse omgeving zijn, omdat ze 24 uur per dag met een compleet medisch team klaarstaan om ouders te begeleiden, omdat ouders daar lotgenoten hebben die hun zorgen begrijpen en omdat ze heel goed zijn in wat ze doen. Daarnaast hebben ze ook heel veel ervaring met kindjes die alleen slapend drinken.

In Nederland bieden ze nergens deze behandeling. Wat een prachtige kans, en misschien wel onze enige kans. En daarnaast is het noodzakelijk. Noodzakelijk als we Mitz sondevrij willen houden, hij valt af en we kunnen het op deze manier niet langer zo volhouden, hij krijgt simpelweg niet voldoende binnen. We willen ons kindje zo graag alle ellende van een sonde besparen. En wij kunnen het niet zelf en niet met hulp van de professionals in Nederland.

De kosten van de behandeling zijn ruim 8500 euro. En dat is zonder reis en verblijfskosten. We wagen de sprong, we moeten hierheen en dienen een verzoek in bij de zorgverzekering. Heel veel brieven en emotionele telefoontjes later is daar het verlossende woord: de verzekering gaat de behandeling vergoeden! Net als de reis èn het verblijf! Wat een goed nieuws!

En dat geeft ons weer een sprankje hoop. Een sprankje hoop omdat we al zo vaak teleurgesteld zijn, we durven niet te veel meer te hopen.

Maar ook een sprankje hoop geeft ons weer wat kracht. Om hem weer te wiegen als hij niet wil slapen. Om weer de wekker s ’nachts te zetten. Om ook de mooie dingen te zien die hij ons geeft; als hij ‘mama’ zegt als ik hem uit bed haal. Als hij papa om de hals vliegt als hij thuis komt van een dag werken. Als hij onbedaarlijk moet lachen als papa gekke bekken trekt. Als hij kusjes en knuffels uitdeelt en gezellig en vrolijk is. Want wat is het een heerlijk en geweldig mannetje en wat zijn we blij met hem.

We dromen ervan om als een ‘normaal’ gezin aan tafel te zitten zonder strijd. Dat Mitz kan genieten en groeien van eten. Dat eten weer leuk is en geen gevecht. Dat we dagjes weg kunnen, naar onze familie. Dat we als ouders weer eens iets samen kunnen doen, dat we Mitz met een gerust hard bij opa en oma kunnen achterlaten. Dat we ons minder zorgen hoeven te maken over zijn inname, over zijn groei en over de toekomst. Dat we misschien in de zomer wel een ijsje met hem kunnen eten op het terras. Voor ieder ander gezin is dit alles heel normaal, voor ons zou het een droom zijn die uitkomt.

Dus we houden nog maar even vol. En hopen heel erg dat de behandeling in Oostenrijk gaat aanslaan!

Wordt vervolgd..


Read More
Verloskundige Karlijn: "Deze papa werd het allemaal teveel!"

“Man down”


Het is vrijdagochtend als mijn dienst begint. Mijn collega belt me rond 7:45u en vraagt me naar ons lokale ziekenhuis te komen om haar af te lossen, ze is met een bevalling bezig en haar dienst zit er bijna op. Ik zorg dat ik gauw een hele snelle douche pak en regel dat mijn man de kids naar school en naar de opvang breng.

Rond 8:30u kom ik het ziekenhuis binnen gelopen. Ik kan meteen aan de bak, want de bevalling van Fien is in volle gang. Ze heeft het zwaar... mijn telefoon gaat iets naar negenen. Het is de volgende met weeën die belt. Het is Laure, haar vliezen zijn eerder die nacht gebroken en haar weeën zijn inmiddels goed begonnen. Ze zou het fijn vinden als er iemand komt. Aangezien ik “vast” sta, bel ik een collega. Zij gaat langs. Een uurtje later belt deze collega mij terug. Alles nog redelijk rustig daar. Laure heeft beginnende weeën, maar omdat haar vliezen al gebroken zijn, besloot mijn collega nog geen inwendig onderzoek te doen. Ze doet wel de andere controles en vertelt de toekomstige ouders opnieuw te bellen als de weeën korter op elkaar komen.

Rond 11:45 belt de partner van Laure. Het zet goed door, fijn als ik kan komen. Inmiddels is de baby hier geboren en maak ik vaart hier af te ronden. Ik kom rond 12:15u bij Laure en Bob thuis aan. Daar tref ik Laure rustig op haar zij in bed aan. Ze oogt relaxed, maar zegt ook direct dat ze wat druk voelt. Ik besluit direct even te checken hoeveel ontsluiting ze heeft.

Ze oogt alsof ze 5-6 cm heeft, maar schijn bedriegt. Ze blijkt volledige ontsluiting te hebben, daarbij zit haar baby al heel diep in haar bekken. Ik leg uit dat nu nog in de auto te stappen onverantwoord is. We blijven thuis. Laure vind het prima, ze zag het toch al niet zitten nu nog in de auto te stappen naar het ziekenhuis. Het is haar eerste kindje en ze vertelt me dat het precíes zo ging bij haar zussen.

We maken ons op voor een thuis bevalling. Ik zet partner Bob ook aan het werk, ik laat hem de kraamzorg bellen voor partus-assistentie (extra handen voor bij de thuisbevalling). Ik pak mijn andere tassen en baarkruk uit de auto en vraag Bob hydrofiele doeken te pakken, een kruik te maken en 2 vuilniszakken klaar te leggen voor de was en afval. Samen verbouwen we de slaapkamer nog een beetje door het bed op te schuiven, zodat we ruimte hebben om de kruk naast het bed te zetten.

We zitten 1 hoog in een klein appartement in Amsterdam.

Na 15 min krijgt Laure persdrang. Laure is heel relaxed en heeft vertrouwen. Bob oogt nerveus en gespannen. Logisch ook, het is ook was als het ineens zo’n vaart neemt en je bijna vader wordt!

Na even op de kruk geperst te hebben, gaan we even verder op het bed. De baby kan de bocht in het bekken goed maken en we zien al redelijk snel een hoofdje komen. Maar daar stagneert het een beetje. Dus alle trucjes komen uit de kast, houdingsveranderingen, blaas legen, andere manier van persen proberen. De kraamzorg komt binnen, altijd fijn een paar extra handen bij een thuisbevalling! Uiteindelijk gaat Laure toch even op de rug persen. Dit werkt voor haar eigenlijk het best. De baby komt millimeter voor millimeter dieper.

Bob zit naast haar op een krukje. Als de het hoofdje van de baby bijna staat, merk ik dat Bob een beetje wit wegtrekt. Bij de volgende wee en aanmoediging dat de baby er bijna is, zegt hij: “ik voel me niet goed”. Direct daarop zakt hij in elkaar. Hij begint een beetje te shaken, waardoor ik aan Laure vraag of hij medisch gezien gezond is en of hij bekend is met epilepsie. Nee, dat is hij gelukkig niet. De kraamzorg ontfermd zich ook om Bob. We proberen contact met hem te maken.

Dat lukt niet voor zeker anderhalve minuut. Hij is onspreekbaar




Karlijn



Read More
Mijn puber, je voelt je al zo groot, maar ik zou je het liefste in een doosje willen doen...

HET LIEFST ZOU IK JE IN EEN DOOSJE DOEN…

Het is 20:45 in de avond.  Mijn dochter en ik komen thuis van haar turntraining. Ze lijkt geïrriteerd, maar daar schijnt ze wel vaker last van te hebben sinds de pubertijd officieel zijn intrede heeft gedaan. Na haar welverdiende 10 minuten “gebiologeerd IG schermstaren” vraag ik haar zich klaar te maken voor bed. Uit het niets krijg ik, in de 10 minuten die daarop volgen, een stortvloed aan beschuldigingen naar mijn hoofd waar je u tegen zegt. Na nog eens 10 minuten komt het hoge woord eruit; Ze wordt gepest op school. Dikke tranen rollen over haar wang. Mijn moederhart breekt. Het liefste rij ik nu naar de meiden die dit doen, zet ik ze zelf even op hun nummer. Wat denken die snotneuzen wel niet. Ik zou het zo doen. Mijn dochter wil dit niet, pubers willen dit niet. Ik heb dit te respecteren. 

“Ik zou je het liefste in een doosje willen doen

En je bewaren, heel goed bewaren

Dan laat ik je verzekeren voor anderhalf miljoen

En telkens zou ik eventjes het doosje opendoen

En dan strijk ik je zo zachtjes langs je haren

Dan lig je in de watten en niemand kan erbij

Geen dief die je kan stelen, je bent helemaal van mij

Ik zou je het liefste in een doosje willen doen

En dan telkens even kijken

Heel voorzichtig even kijken

En dan telkens even kijken

En een zoen”

~Annie MG Schmidt – Doosje ~

Ik herinner me de dagen dat mijn moeder dit liedje voor mij zong, toen ik klein was. En nu zit ik tegenover mijn huilende dochter, en plotseling komt die jeugdherinnering zo sterk naar boven.

De tranen rollen over je wangen. Ik probeer een verhaal te maken van wat ik door het snikken heen kan verstaan.  Jij hebt verdriet, en ik kan daar niets tegen doen. Jij bent een puber, maar je blijft mijn kleine meisje. Jij voelt je al zo groot, maar ik zou je het liefste in een doosje willen doen, net als in het liedje. Ik zou alle pijn voor je willen wegnemen, maar beetje bij beetje leer ik je elke dag iets meer loslaten. En wat is dat verschrikkelijk moeilijk, als je zoveel van iemand houdt. Maar ik kan mij ook nog zo goed mijn dagen herinneren als tiener. Ik dacht oprecht dat ik de hele wereld begreep en mijn ouders vond ik uiteraard mega dom. Zij begrepen helemaal niets van mij en hadden ook zeker niet het beste met mij voor.

Boy, I was wrong!

En nu zit ik exact op dezelfde manier tegenover mijn eigen dochter. Ik probeer haar te helpen, maar mijn adviezen zijn natuurlijk “dom” of “ouderwets”. Van binnen moet ik lachen, omdat de spiegel 22 jaar later zo duidelijk aanwezig  is. Ik probeer me te herinneren wat ik toen eigenlijk dacht nodig te hebben. Een luisterend oor, zonder advies. Een kus en een paar bemoedigende woorden, want dat was ondanks mijn stoere puberhouding toch stiekem wel fijn. Dus dit is exact wat ik haar heb gegeven. De dag erna heb ik op een rustig moment nog eens gepraat over hoe ze dit soort kinderen het beste kan aanpakken. Dat advies heeft ze ter harte genomen. De eerste paar dagen waren nog wel lastig. Toen hebben we wel nog meerdere gesprekken gehad, waarin ze in tranen in mijn armen lag. We zijn nu een paar weken verder en het pesten is voorbij. Zij heeft het naar haar zin en gaat weer met plezier naar school. Ik hou mijn moederhart stiekem vast als ik haar in de ochtend weg zie fietsen.

….Ik  zou je het liefste in een doosje willen doen…

Mom loves you to the moon and back.

XOXO

     


Read More
Ik begrijp dat vriendschappen veranderen als je moeder wordt, maar ik had nooit verwacht dat dit ook het einde kon betekenen...

Overlaatst kwam ik op mijn oude kamer bij mijn ouders thuis een album vol foto's tegen. Een album gevuld met jarenlang aan herinneringen van mij en mijn groepje vrienden. Je kent ze wel, vrienden die je élke dag ziet en als familie beschouwt omdat ze al zo lang deel uitmaken van je leven. Die meer over je weten dan je zelfs maar ooit zou durven toegeven. Het zijn de vrienden waarmee je hebt geruzied, waarmee je hebt gehuild, maar waar je vooral heel hard mee hebt gelachen. Vrienden voor het leven die er zijn geweest voor alle grote momenten in je leven. En alhoewel het leven voortdurend verandert, is er waarschijnlijk geen grotere verandering dan het hebben van je eerste kind. Want om eerlijk te zijn, heb ik deze vrienden al meer dan 4 jaar niet meer gezien of gehoord... 


Het krijgen van mijn eerste kind heeft mijn vriendschappen verandert. Ze zijn zo zwak geworden, dat ik ze voor eeuwig kwijt ben. Voor ik zwanger werd draaide mijn wereld rond mijn vrienden. Dag in en dag uit. Elk mogelijk moment waren we samen op pad of brachten we door bij elkaars thuis. Tot er plots vanalles veranderde in mijn leven. Waar andere koppels jaren over doen, gebeurde bij mij en mijn vriend in nog geen paar maanden tijd. Ik was al heel snel zwanger en we gingen samenwonen. Tijdens mijn zwangerschap veranderde er niet drastisch veel. Behalve dat ik nu wel wat verder weg woonde, dus ik zag mijn vrienden niet meer elke dag zoals voorheen. We hadden wel nog bijna dagelijks contact en zagen elkaar wel regelmatig. Maar een zwangerschap kan ook zeer vermoeiend zijn. Tegen het einde won de stem van die oh-zo-comfortabele-bank die me riep toch steeds vaker. Een avondje weg tot in de vroege uurtjes werd vervangen door een avondje lekker rusten op de bank, genieten van het klein wondertje dat in me groeide.


En dan is er de bevalling. In het begin komen ze natuurlijk allemaal mijn nieuw wondertje bezoeken. Iedereen was in de wolken en oprecht blij voor mij. Maar al snel werden die bezoekjes steeds minder en minder... Het aanpassen aan het leven als nieuwe moeder is niet gemakkelijk. Tijdens die eerste maanden zijn de dagen lang, de nachten kort en het verlaten van je huis met een baby is altijd een beetje een missie. Want je hebt niets meer zelf in de hand, je leven draait helemaal rond het ritme van je baby. Dus als zij niet langskomen, zie je elkaar niet meer na een tijdje. Natuurlijk wil je nog steeds proberen om interesse te tonen in het leven van je vrienden, maar wanneer je baby op het einde van de dag in bed ligt, is er vaak geen energie meer over. Daarnaast werden conversaties ook steeds moeilijker. Ik kon natuurlijk alleen maar over mijn baby praten, het groot wonder dat mij was overkomen. Ik wou mijn vrienden hier niet mee lastig vallen, maar ik had op dat moment ook niet echt iets anders om over te praten... 


Al heel snel dreven we uit elkaar en ik kan het ze aan de ene kant niet kwalijk nemen. Mijn leven stond plots helemaal in het teken van mijn gezin en zij dachten nog lang niet aan kinderen (die zijn er op dit moment trouwens nog steeds niet). Hun prioriteiten lagen ergens anders en hadden natuurlijk veel interessantere dingen te doen. Dingen waar ik vroeger van dacht dat ik ze voor altijd kon blijven doen met hun. Maar zelfs als je altijd dacht dat je precies dezelfde persoon zou blijven die je altijd bent geweest, als je eenmaal moeder bent geworden, verander je wel. Natuurlijk ben ik in veel opzichten nog stees mezelf, maar een nieuwe moeder worden was een allesomvattende ervaring. Het is het meest fantastische, maar tegelijk ook het meest vermoeiende dat ik ooit heb meegemaakt. Ik had en heb nog steeds niet meer zoveel energie als vroeger. Dus ik kan best wel saai overkomen vergeleken met toen... Zeker voor mensen zonder kinderen. Maar toch, een band die zo close en sterk was... Ik had gehoopt op wat meer begrip. Ik kan wel begrijpen dat vriendschappen veranderen als je moeder wordt, maar ik had nooit verwacht dat dit ook het einde kon betekenen. 


Afgelopen jaren heb ik wel nieuwe lieve vrienden leren kennen. Mensen die mij ook enkel als moeder kennen en mij niet kunnen vergelijken met de "losbol" die ik vroeger was. Alhoewel ik heel blij ben dat ik deze vrienden in mijn leven heb, mis ik wel vrienden die zelf ook kinderen hebben. Ik ga namelijk heel graag weg met mijn meisjes, samen op avontuur. Maar een gesprek met kinderen kun je niet vergelijken met een gesprek met een volwassene. Het moederschap kan hierdoor soms heel eenzaam aanvoelen. Ik snak soms naar gezelschap, een bezoekje of gewoon een leuke wandeling met iemand die me begrijpt. Iemand die snapt hoe mooi het moederschap kan zijn, maar ook hoe het alles kan veranderen. 

Read More
Bizar, er is een nieuwe abortuswet aangenomen... Lees. Dit!

Hi, daar ben ik weer met een onderwerp wat nogal gevoelig ligt: Abortus.



Laat ik beginnen met zeggen dat ik ontzettend dankbaar ben dat de keren dat ik zwanger mocht worden dit gepland was, beide kinderen gezond bleken én wij ons geen zorgen hoefden te maken of wij onze kinderen een stabiele basis konden bieden: Een goede relatie, een huis, een baan etc..we konden het lijstje afvinken. 


Neemt niet weg dat ik mij bewust ben dat dit een luxe-positie is en dat er genoeg vrouwen zijn die in een hele andere situatie zitten waarin een zwangerschap minder, of helemaal niet gewenst is. Ik ga er vanuit dat iedere vrouw over haar zwangerschap de beslissingen maakt die zij het meest verantwoord acht voor haar individuele situatie en verder: Niet mijn lijf, niet mijn leven, niet mijn zaak.



Daar denken ze in Amerika jammer genoeg anders over. Keuzevrijheid over jouw zwangerschap? Echt niet.


Mocht je het nieuws hebben gevolgd heb je wellicht meegekregen dat in een paar staten (Alabama, Georgia, Ohio en Mississippi) van Amerika dit jaar een wet is aangenomen: De ‘Heartbeat bill’


Deze wet houdt in dat wanneer een vrouw zwanger is en er een hartslag bij de ongeboren vrucht waarneembaar is (rond de 6 weken) de zwangerschap niet meer mag worden afgebroken. 


Abortus komt door deze wet gelijk te staan aan moord waar dan ook zware en lange straffen aan verbonden zitten. De arts die de procedure uitvoert om de zwangerschap af te breken wordt uiteraard ook vervolgd met een lange straf want: medeplichtig.


Een paar van deze staten hebben overigens ook de doodstraf staan op moord - groot contrast voor staten die zo bezig zijn met ‘leven’.



De enige ‘geldige reden’ volgens deze wet om een zwangerschap af te mogen breken is wanneer de moeder (door medische redenen) in levensgevaar is en er niets anders mogelijk is. 


Verkrachting, incest of ‘gewoon’ ongewenst zwanger zijn is geen gegronde reden en de vrouw (en arts) zal dan ook gestraft worden mocht ze abortus plegen. 



Ik zeg trouwens ‘vrouw’ maar ook ‘meisjes’ vallen onder deze wet. Een meisje dat zwanger raakt mag ook geen abortus ondergaan wanneer er een hartslag waarneembaar is. Ik kan nu waargebeurde voorbeelden noemen van hoe jonge meisjes zwanger kunnen raken maar ik denk dat dit niet nodig is aangezien we de verdrietige verhalen allemaal kennen. 


Anyway, ook deze meisjes moeten dus gewoon de zwangerschap voldragen want anders worden ze dankzij deze wet aangemerkt als ‘moordenaar’. 


Moord is erger dan verkrachting - dus een eventuele verkrachter die de zwangerschap heeft veroorzaakt bij een vrouw/minderjarig meisje krijgt een veel lagere straf. 



Laat bovenstaande even bezinken. 


Yes? Klaar om verder te gaan? 


Let’s go:



Vinden jullie het ook niet heel vreemd dat wanneer een man een vrouw verkracht, haar zwanger maakt en het slachtoffer vervolgens abortus met hulp van een arts pleegt dat de verkrachter de laagste straf krijgt? Dat de vrouw en de arts überhaupt gestraft worden?



Is het sowieso niet raar dat een stel mensen (die nooit een baarmoeder hebben gehad) denken te mogen beslissen wat een vrouw wel of niet met haar lijf mag doen?



Ik weet niet of jullie bekend zijn met de maatschappelijke problemen in de USA maar er heerst nogal wat armoede, werkeloosheid en problemen met (onbetaalbare) medische zorg enzo.


Het is ontzettend nobel hoor, om je heel druk te maken om een embryo/foetus/baby zolang het in de baarmoeder zit. Maar waar zijn al deze ‘white privileged’ mensen zodra het kind (kans)arm/ongewenst/zwaargehandicapt geboren is? Denken jullie dat ze dan ook nog zo begaan zijn met het lot van het kind? 



De mensen die deze wet hebben aangenomen noemen zich ‘Pro-life’, zij zijn ‘voorstanders van het leven’.


‘Pro-life’ ongeacht wat het met het leven van de moeder/broedmachine doet, ook al heeft zij ook een waarneembare hartslag.

‘Pro-life’ tot het kind er is en heel hard zorg van de staat nodig heeft.

‘Pro-life’ máár laten we vooral de doodstraf aanhouden.

‘Pro-life’ ondanks dat vrouwen niet meer de keuzevrijheid hebben in hun leven.


Amerika, of hoe ze het zelf graag noemen: ‘Land of the free’ 


Wát een vrijheid. Zolang je maar een man bent. Ik kan wel janken.

Read More
Bevallingsverhaal: Een hele kleine drieling...

Mei 2017.

Mijn man en ik hadden besloten tijdens een weekendje weg dat we klaar waren voor een kindje, als dit ons was gegeven.

Ik ben gestopt met de pil en we gingen er open in.

In oktober 2017 had ik weer voor de zoveelste keer zulke erge buikpijnen, daarom heb ik een afspraak bij de dokter gemaakt. Eenmaal bij de dokter, mijn klacht vertelt en ook aangegeven dat nog niet ongesteld was geworden sinds ik was gestopt met de pil.

Na een aantal onderzoeken kwamen wij er "puur toeval" achter dat ik pcos heb. Waardoor het lastiger is om zwanger te worden. Hierdoor ben ik begonnen met hormoonpillen.

In mei 2018 op donderdag 31 mei, de dag na mijn verjaardag had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Woow.. echt? Ben ik echt zwanger?? Na 6 testen dacht ik het toch echt zeker te weten.

In dat weekend vierde ik mijn verjaardag. Wij waren zo enthousiast dat wij het de dichtstbijzijnde vrienden en familie direct hebben verteld.

Na heel veel spanning hadden wij met 7 weken de eerste echo. Ik had ondertussen al zo vaak echo's gehad vanwege het traject, dat ik de echoscopiste al kende.

Ik kreeg een inwendige echo, en al snel zag ik dat er twee zakjes te zien waren! Ze keek nog even verder en zei toen; "ooh wat erg, ik zie een derde."

Ik vond het zo vreselijk dat ze dat zei, hoe kun je zoiets zeggen?? Natuurlijk zijn wij ook enorm geschrokken.. maar dit zeg je toch niet!?

Mijn man wist even niet meer waar hij het zoeken moest. Wij hebben amper gesproken en gaven elkaar een dikke knuffel en kus. Huilend ging ik de auto in en mijn man in zijn bus naar het werk.

Woow... drie baby's??

Een week later hadden wij weer een echo en een gesprek met de gynaecoloog. Er werd niet positief gesproken over een drieling zwangerschap. Ik heb het ziekenhuis het erg kwalijk genomen hoe zij met de situatie om gingen.

Ik heb daarom ook aangegeven zo snel mogelijk naar het AMC te willen, zij zijn tenslotte ook gespecialiseerd in meerlingen.

Met 10 weken kregen wij in het AMC weer een echo en konden wij voor het eerst de hartjes horen. Wauw! Prachtig, wat bijzonder, nu is het pas echt.

Ik heb mijn hele zwangerschap niet echt last gehad van misselijkheid, dus daar kwam ik goed mee weg.

Iedere twee weken moest ik op controle komen en een echo. Zo bijzonder om zo goed de groei van de kindjes mee te krijgen.

Met ongeveer 14 weken ging ik met uitdroogverschijnselen naar het ziekenhuis, uiteindelijk was alles goed met de kindjes en mocht ik gauw weer naar huis.

Met 15,5 week hadden wij de onthulling van de geslachten van de kindjes. Wij hadden drie zwarte ballonnen die wij lek zouden prikken met familie en vrienden erbij.

"Baby A" blauw.

"Baby B" blauw...

Ojee... er zal toch ook wel een meisje bijzitten??

"Baby C" roze!

Jeeejj! Wij konden ons geluk niet op, van alles wat. Natuurlijk had het ook goed geweest als wij drie jongens of drie meiden mochten verwelkomen, maar dit maakte het wel extra leuk.

Ik lag met 16 weken er al uit op het werk, ik heb mijn hele zwangerschap extreem last gehad van buikpijn. Hierdoor kon ik niet normaal functioneren op mijn werk. Ik ben toen op AT basis gaan werken om het team aan te sturen.

Ik probeerde zo rustig mogelijk te doen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Wij gingen rond die tijd al aan de slag met het kamertje en wij hadden de drielingwagen al binnen. Ik wilde graag goed voorbereid zijn en alles af hebben, je weet tenslotte maar nooit dacht ik.

De weken gingen snel en de 20 weken echo zag er ook helemaal goed uit.

Met 24 weken had ik de kindjes al een paar dagen niet gevoelt en ik had een klein beetje bloed verloren.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen kreeg ik een echo. Hierop was te zien dat het met de kindjes nog allemaal goed ging, maar mijn baarmoedermond was zo goed als weg. Wat betekende dat ik echt rust moest houden en ik kans had om voor 26 weken te bevallen. Oooh wat waren wij bang! Ik moest in het ziekenhuis blijven, wij kregen allerlei gesprekken met artsen, dit maakt je eigenlijk alleen nog maar angstiger.

Die avond kreeg ik meteen longrijpers voor de kindjes en weeënremmers voor de zekerheid.

Na 4 dagen ziekenhuis mocht ik naar huis, onder de voorwaarde dat ik absolute rust ging houden.

De controles gingen op de normale manier weer verder, maar mocht er ook maar iets zijn moest ik direct terugkomen.

Het ging eigenlijk best goed, dacht ik..

Met 26 weken kwamen wij er achter dat "baby 3" niet goed mee groeide. Hierdoor moest ik wekelijks in de gaten gehouden worden.

Rond de 28 weken zag de echoscopist tijdens de echo dat baby 3 had zwaar had. Ze is gaan overleggen met de gynaecoloog en er is toen besloten dat ik opgenomen ging worden. Ik moest blijven totdat ds baby's geboren zouden worden. Oneee.... ik heb zo snel last van heimwee.. zucht! Oke, alles voor de baby's!

Weer allerlei gesprekken met artsen, rondleiding op de nicu afdeling, longrijpers en wachten maar. Ik vond het vreselijk lang duren en zat er helemaal doorheen.

Iedere dag 2 maal een ctg, wat erg lastig bleek met drie kindjes. Ze hadden 30 min aan materiaal nodig aan één sluitend, dit duurde soms wel 2 uur voordat ik er af mocht.

Het weekend voordat de kindjes kwamen mocht ik overdag even naar huis toe! Wat heerlijk, maar oh zo moeilijk om weer terug te moeten. Op zondag zei ik thuis nog; het gaat zo goed met "baby 3" ik zal er nog wel een paar weken zitten. Zucht!

Mijn man heeft mij na het eten weer terug gebracht. Normaal bleef hij dan nog even bij mij in het ziekenhuis tv kijken, maar deze avond voelde hij zich niet zo lekker en besloot hij om naar huis te gaan.

Ik kon niet goed in slaap komen die avond. Rond 00.00 uur ben ik uiteindelijk in slaap gevallen. Ik werd rond 02.30 wakker en ik dacht dat ik in bed had geplast. Ik stond op uit bed en ging naar de badkamer. Ik schrok, omdat ik bloed zag. Ik ben rustig terug gegaan en op bed gaan zitten. Toen heb ik de zuster gebeld. Zij kwam redelijk snel de kamer binnen en zei; "oh meis kun je weer niet slapen?"

Ik sliep amper steeds, vandaar de vraag. Ik antwoorde; "nee, ik heb bloed verloren.."

Toen ging het snel.. binnen een paar minuten stond mijn kamertje vol met artsen en verpleegkundigen.

Mijn vliezen waren gebroken!! Onee... en nu?? Ik vroeg of ik mijn man moest bellen, maar dit was niet nodig nog. Na een kwartier wilde ik toch bellen, en ik ben blij dat ik dat heb gedaan. Ik belde hem wakker, hij schrok heel erg en is meteen gekomen. Hij was binnen 20 minuten bij me.

Ik kreeg longrijpers en weeënremmers, helaas hielpen de weeënremmers niet. Ik zat heel snel op 2 cm en nog geen half uur later op 4cm. De gynaecoloog was bang dat het heeeel snel zou kunnen gaan, en vertelde ons dat er geen plek was voor drie kindjes in het AMC.

Er is gebeld naar ziekenhuizen door het hele land. Uiteindelijk was er alleen nog plek voor ons in Zwolle!! Jaa... in Zwolle..

Met 6cm ontsluiting ben ik de ambulance in gegaan en mijn man reed achter ons aan. Oooh ik was zo bang, verdrietig, en ik had zulke erge weeën. Pff.. wat een rit was dat. Buiten mijn weeën om maakte ik mij enorm druk over mijn man, of hij optijd zou zijn en of het goed ging. Hij was de vorige avond natuurlijk naar huis gegaan omdat hij niet lekker was..

Om 06.20 kwam ik de OK in gereden in Zwolle. Ze kwamen er achter dat er een baby in het vruchtwater had gepoept.

Gauw de tafel op, ruggenprik en open! Gelukkig was mijn man er na de ruggenprik bij.

Het ging zo snel! Om 06.54 is onze zoon Mick geboren met een gewicht van 1395 gram. Om 06.55 onze dochter Evi met een gewicht van 1280 gram. En om 06.56 onze zoon met een gewicht van 975 gram.

To be continued..


Read More
De verjaardagen van mijn kids bezorgden mij extra grijze haren, klotsende oksels, een zweetreet en een nacht doorhalen

Kinderverjaardagen; you hate them or you love them. Volgens mij kun je de ouders ook in 2 soorten teams verdelen; team ‘we zien wel hoe de dag loopt’ en team ‘draaiboek case XXX versie 4.0, moodboard in losse katern’

Ik behoor dus steevast tot dat laatste kamp. Tot ergernis van mezelf en partner. Aangezien ik mega perfectionistisch ben is het altijd stress to the max in de aanloop naar het verjaardagsfeestje. Ik maak mij druk om de meest onzinnige klusjes, vraag nog net niet of de buren hun voortuin óók onkruid vrij willen maken. Ik ben blij dat ik soms door mijn vriend met beide benen op de grond wordt gezet, heb dat echt nodig. Door hem voeg ik gelukkig nog een kleine dosis nonchalance toe aan iets wat lijkt op een nauwkeurig uitgezette militaire missie dat DE KINDERVERJAARDAG wordt genoemd.

Waar onze ouders vroeger nog wegkwamen met een wazige fototaart van de Hema en wat uitdeelzakjes Croky chips, ligt de lat tegenwoordig een stukje hoger. De taart moet minstens 3 laags zijn, volledig in een peuterthema gedecoreerd en als het even kan ook nog natuurlijk gezoet. En die uitdeelzakjes chips? Way to standaard! De hapjes en drankjes worden deze dag aangeboden door de  plaatselijke caterservice. O en kinderen, vergeet ook de goody bag niet die na afloop mee naar huis mag! In mijn kindertijd vermaakte wij onszelf nog met verstoppertje of hutten bouwen tussen de schone was op zolder, tegenwoordig staat er een mega springkasteel voor het huis. Alsof de kids nog niet genoeg stuiteren na zo’n middag…

Op de peuterspeelzaal kom je niet meer weg met een hartige fruitstick anno 1995, zorgvuldig opgebouwd met ananas uit blik, smaakloze kaas  en muffige knakworstjes. Man, ik vond dit altijd zo vre-se-lijk smerig! Nee, nu hoor je pas echt bij de ‘harde kern’ als je een traktatie hebt dat én ingrediënten op natuurlijke basis heeft (lees vooral: GEEN suikers) én een duurzaam karakter, én een leuke fun factor. Lang leve Pinterest. 

Dan de uitnodigingen. Vroeger belde je moeder gewoon de hele kennis-en familiekring met behulp van het adressenboekje naast de vaste telefoon. Zorgvuldig werd direct genoteerd wie er wel en niet aanwezig konden zijn. Tegenwoordig maken wij de uitnodiging online, compleet voorzien van een mega foto waar de jarige spruit breed lachend op staat. Doe maar hoogglans A5 formaat, wel zo origineel. Alsof iedereen jouw kaart op de koelkast hangt… Nee dus.

Wáárom lijken wij het ieder jaar steeds gekker te willen maken; is dit een drang om onszelf te bewijzen? Maken wij het onszelf expres nét iets te moeilijk? Of is deze prestatiedrang puur naar de buitenwereld gericht? Want hé, we delen natuurlijk wel de hele dag door foto’s van het perfecte feest op insta! Bewust of onbewust leggen we de lat voor alle ouders enorm hoog.  En ik heb gemerkt, deed er zelf keihard aan mee.

Over 3 weken vieren wij Mats zijn derde verjaardag. Dit houdt in dat wij al 2 verjaardagen achter de rug hebben. 2 verjaardagen waarbij Mats niet de enige was die een jaartje ouder werd. Zijn feestjes bezorgde mij steevast extra grijze haren, klotsende oksels plus zweetreet en een nacht doorhalen omdat de taart nog niet af was. Dit keer ga ik het anders doen. De lat minder hoog te leggen, minder perfectionistisch te zijn.

Waarbij wij op de eerste verjaardag nog een volledig Grieks barbecue buffet hebben verzorgd, zijn we vorig jaar iets ingedampt met een simpelere rijsttafel. Zonder dat de wereld verging. Zonder dat er vrienden boos wegliepen. Dit jaar zakken we nog iets af naar een lunch met lekker belegde broodjes. Stapje voor stapje, dan valt het vast niet op.

Ik dacht aan een soort van less is more thema, maar die vlaggetjes en ballonnen hebben ze niet in de feestwinkel.


Read More
Bevallingsverhaal: "De verpleegster laat mij met mijn vingers het hoofdje van de baby voelen die uit m'n vagina steekt"

Ik voel iets… Ben er nog niet zeker van of het wel een wee is, want de afgelopen weken heb ik minstens vijf keer per dag gedacht dat ik een wee voelde, maar dat bleek steeds loos alarm. Gefrustreerd wordt ik er van. Ik ben al ruim twee weken over de uitgerekende datum, hoe lang kan het in godsnaam nog duren?

Nou, niet lang meer. Want de weeën beginnen nu écht ik weet onmiddellijk: dit is het echte werk, geen loos alarm. Ik ben daarom helemaal hotel-de-botel en moet me inhouden om niet meteen iedereen te gaan bellen uit enthousiasme.

Read More
De nieuwste trend: Sinterklaas komt ook naar je toe in de zomer!

Sinterklaas komt naar je toe deze zomer

Ken jij dat verhaal van Sinterklaas die op 6 december weer terug naar Spanje ging? Wij in ieder geval niet… Dit schrijf ik terwijl “Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan” hier voor de zoveelste keer door het huis klinkt. Al is die stoomboot volgens mijn dochter van 2,5 dus überhaupt nooit uit Nederland vertrokken.

Ik acht de kans groot dat jij op dit moment het bestaan van de beste man even totaal was vergeten, laat staan dat je er mee bezig was. Dit alles dus in tegenstelling tot mijn dochter Jackie. Misschien is ze gewoon echt nog steeds enorm onder de indruk van de bebaarde goedheiligman, misschien is het allemaal één grote truc. Denkt ze door het iedere dag over hem te hebben dat de cadeaus dan misschien ook wel weer terug zullen komen. Ik heb geen idee. Feit is dat hij terug blijft keren in ons dagelijks leven. En het is uiteraard niet alleen de Sint waar ze maar niet over uitgepraat (en uitgezongen) raakt, ook alles wat daarmee verbonden is.

Read More
Drie vroeggeboortes achter elkaar, is dat 'domme pech' of is er iets mis met mij?!

In mijn vorige drie blogs (I, II en III) heb ik jullie verteld over het verliezen van ons kinderen. Gyan, Ruby en Djulian. Gyan geboren met 27 weken, zo klein, maar zo mooi en af! Hij werd ziek na een tijdje. Een schimmelinfectie bleek zijn hersentjes kapot te hebben gemaakt en als hij zou blijven leven zou hij geen menswaardig bestaan hebben. Wij hebben toen het moeilijkste besluit van ons leven moeten maken, stoppen met de behandeling. Klik hier voor zijn verhaal.

De tweeling werd geboren met 24 weken, nog kleiner maar net zo mooi en af als Gyan. Djulian hebben we een week bij ons mogen hebben. Hij was ziek… Onderontwikkelde darmpjes. Ruby, ons kleine dappere meisje overleed na drie weken. Een bloeddruk die ze niet onder controle kregen, hierdoor vielen haar functies uit en zo ook haar hart. Lees hier hun verhaal. 

Waarom ik tweemaal te vroeg ben bevallen werd op domme, domme pech gegooid. Alle onderzoeken bleken goed bij mij, maar domme pech? Hoe dan? In principe mocht ik gewoon weer zwanger worden en zou ik nog strenger in de gaten gehouden worden. Zodra ik zwanger zou zijn zouden we om de tafel gaan en een plan met elkaar maken.

 

 

Oktober 2015

Zwanger! Wat een blijdschap, alleen de blijheid van mijn eerste zwangerschap, zonder dat ik nog wist wat mij allemaal te wachten stond, dat was er niet meer.  Dat komt ook nooit meer terug, en wat baalde ik daar van. Wat had ik graag gewild dat ik gewoon onbezonnen blij kon zijn, zonder me af te hoeven vragen of we dit kindje straks wel mee naar huis mogen nemen en welk pad we moeten bewandelen. In deze maand kregen we ook een vroege echo van ons wondertje. Het hartje klopte…. Wat blijft dit toch bijzonder. Je ziet verder nog niks, behalve een klompje waarvan je denkt: ‘Hoe kan dit ooit ontpoppen tot een mens?’ Toch ben je gelijk verliefd op dit klompje met een kloppend hartje. 

 

 

 

November 2015

Ik heb een afspraak met de gynaecoloog gehad in het AMC. Gek om haar weer te zien, zij was bij de bevalling van Ruby en Djulian. Iemand die onze kinderen heeft gezien en precies weet hoe alles gegaan is. We hoeven niks meer uit te leggen… En soms, soms is dat even heel fijn. Een goed gesprek, een gesprek waarin we hadden afgesproken dat ze samen met collega’s een plan gaat maken om deze zwangerschap hopelijk tot een goed einde te gaan brengen. In onze volgende afspraak zullen we het plan uitgebreid bespreken en in gang gaan zetten omdat ik dan de eerste 12 weken voorbij ben. Voordat we het Amc verlieten kregen we een echo van de kleine. Wouw, van klompje naar mens. Ik blijf het zeggen, wat is het toch bijzonder. En heel even als ik ons kleine wondertje zie, vergeet ik even mijn angst, en kan ik dromen van de toekomst. 

20 november de geboortedag van Gyan. Ons eerste kleine lieve mannetje die geboren is. Onze eerste zoon, wat missen we hem. De tijd die we met hem gekregen hebben staat ons op het netvlies. Zijn bolle wangetjes, zijn zachte lijfje en zijn donkere krulletjes. Wat was hij mooi…. Maar je hebt het niet voor het zeggen in het leven. Dat doet pijn, maar we koesteren de momenten en de korte tijd die we met hem hebben mogen zijn. 

 

 

December 2015

6 December de sterfdag van Gyan. Een dag dat je weer alle herinneringen  de revue laat passeren en vooral de herinneringen aan zijn laatste dag. Ondanks dat dit heel verdrietig was, was het ook een hele mooie dag. Een mooier afscheid hadden we ons niet kunnen wensen voor onze kleine man. Gek hoe verdriet en ook blijdschap zo super dicht bij elkaar kunnen liggen, want december is ook de maand dat ik drie maanden zwanger ben! Eindelijk hoeven we niet meer stiekem te doen en mag iedereen het weten. 

Vrijdag 11 december, hadden we de bespreking in het AMC van het definitieve plan om hopelijk deze zwangerschap tot een goed eind te brengen. Het kwam er op neer dat ze vanaf 16 weken mijn baarmoederhals zouden gaan meten. Als daar een verkorting in te zien was zou er direct een cerclage geplaatst worden. Ook zou ik vanaf 16 weken hormoonspuiten gaan krijgen om mijn baarmoeder rustig te houden. De uitslagen van de kweekjes waren gelukkig allemaal goed tot nu toe. Wel baalde ik een beetje van de cerclage. Zelf had ik hem het liefst direct gekregen, meer voor mijn eigen gevoel. Een gevoel van; ‘Dan zit het maar dicht’. Maar ze legde uit dat een verkorting meestal pas na de 16 weken plaats vindt en dat een bandje dan bewezen zinvol is. Er zijn nu helaas niet genoeg bewijzen dat het preventief plaatsen zinvol is, ook omdat ze bang zijn voor afstoting in een vroeg stadium omdat het toch iets in je lichaam is wat daar niet hoort. Na het gesprek hadden we een uitgebreide echo. Dit is iets nieuws en te vergelijken met een 20 weken echo. Het kindje is met 12 weken al helemaal af en ze hopen om met dit termijn al eerder eventuele problemen te kunnen op sporen dan pas met 20 weken. Toch wel even spannend. Maar wow, ons kindje was helemaal in orde met wat ze tot nu toe konden zien en meten. En wat gaaf om te zien! Met hele mooie echofoto’s en opluchting verlieten we vol hoop het ziekenhuis. Een goeie echo en een concreet plan, daar moest op geproost worden! Ook hebben we het die avond aan familie en vrienden met een leuk bericht bekend gemaakt! We waren zoooo blij. Wat gingen wij lekker en opgelucht slapen, tot ik in de ochtend wakker werd en dacht dat ik in bed plaste… Toen ik op stond en naar het toilet liep kon ik nog net op tijd ons kindje opvangen. 

 

 

Dit was niet echt, was het enige wat ik dacht, maar helaas… Wat een nachtmerrie. Ik had geen pijn, geen krampen, geen bloedverlies, helemaal niks… 0h ,0h! Het kindje viel er gewoon letterlijk uit. Hoe kon dit gebeuren? Nog geen 12 uur daarvoor hadden een topecho en een plan. We zouden dit tot een goed eind brengen, en nu? Beiden konden we alleen maar voor ons uit kijken, afvragend wat er nu eigenlijk gebeurd was. Mijn gevoel zei dat er met mij iets mis was. Met dit kindje was niks mis, hij kon er niks aan doen, maar mijn lichaam kon hem niet houden. Een bevestiging die ik hoopte nooit te krijgen. Ik wou dat 'domme pech', wat er constant gezegd werd, waar was en dat deze zwangerschap dit zou bewijzen. Maar diep, diep van binnen…………. 

 

 

  

GABY (klik hier voor haar Instagram)  

 

Read More
Shoppen is niet meer zoals vroeger... Mama Letje moet accepteren dat haar dochter een eigen (lelijke!) smaak heeft, die ze niet kan tegenhouden

Ik ben een beetje shopverslaafd. En ik weet dat van mezelf en ik wil daar ook niks aan doen. Bevalt me prima. Mijn lieve vriend kan er mee leven, mijn dochter is er ook blij mee en ook mijn bankrekening kan het aan. Al vanaf jongs af aan gaat mijn dochter Samm regelmatig mee winkelen en dat vindt ze nog leuk ook. We gaan samen lunchen en shoppen. Braaf gaat ze mee en is ze erg lief. Maar nu is er een klein probleempje bijgekomen. HAAR MENING EN SMAAK. Nu ze 4 jaar is (“Nee mama, ik ben al bijna 5 jaar”) gaat mevrouw haar eigen kleding uitzoeken. Voorheen maakte ik de schattigste combinaties en zag mijn meisje er uit als een klein poppetje. Nu loopt madam het liefste in een Frozen shirt met pailletten broek. Ik haat het. En dat leuke dagje shoppen ziet er nu soms heel anders uit. Een zeikend jankend kind aan mijn been dat een Shimmer and Shine shirt wil. En zelfs kies ik de meest geweldige winkel uit weet mevrouw feilloos het meest lelijke item eruit te vissen dat ze perse wil hebben. Ik kan geen etalage voorbij lopen als er schoenen met lichtjes staan. Who the fuck heeft die dingen uit gevonden? Ik zit niet te wachten op een lopende discobal naast me met flashlights. Paw partol, Disney, Unicorns met glitters. ROT OP!! Ik haat het.

Nog een probleem : Als ik wat wil passen wil ze zelf ook perse wat passen. Kun je je voorstellen dat ik in een hok van 1 bij 1 mezelf in een badpak sta te wurmen met een TL balk boven mijn kop waardoor mijn benen er uit zien als een braille boek. Mijn rollen weerkaatsen in de spiegel en mijn wallen worden nog donkerder in deze spiegel. Ook mijn Tena Lady hangt half langs mijn onderbroek en Samm staat naast me te gillen dat ze ook een badpak wil passen. Als ik zeg dat dat niet kan gaat ze zich demonstratief vast uitkleden. Ik durf niet te boos te worden want soms verandert ze dan in een kleine duivel en ik heb geen zin in een poppenkast midden in een kledingzaak. Ik koop haar om met een donut of verzin een smoes waardoor ze van gedachten verandert ( ja, deze loedermoeder kiest de weg van de laagste weerstand). Als ik maar weg kan uit dat hokje en uit dat lelijke badpak wat er op het plaatje prachtig uit zag maar in maat 40 eruit ziet als een wegwerp tent. “Lukt het bij u?”, hoor ik een verkoopster roepen achter het gordijn. “Ja hoor, ik denk er nog even over na”, zeg ik terwijl Samm haar speeksel aan de spiegel staat te smeren.

Dan heb ik het nog niet over het passeren van de Jamin, Intertoys en dat Samm standaard moet poepen bij de Hema omdat ze daar van de toiletjuf een koetjesreep krijgt.  Dus het winkelen met mijn dochter is toch wat veranderd en stiekem ga ik eigenlijk liever alleen. Maar mijn dochter is met het virus besmet en vraagt elke vrijdag: “Kunnen we naar een winkeltje gaan?”.  Inmiddels hangen er in haar kast ook Micky Mouse shirts en zelfs één van Frozen (de minst lelijke versie). En trots dat ze is als ze deze naar school aan mag. Eindelijk kan ze aan haar klasgenootjes laten zien dat ze van haar ouders ook monsterkleren aan mag. De discoschoenen maken ze niet in haar maat en dat heeft ze geaccepteerd. En mama moet accepteren dat haar dochter een eigen smaak heeft en dat deze niet altijd kan tegenhouden.

Let it gooooo…. 

LETJE (klik hier voor haar Instagram)


Read More
Met het gezin van Kimberly moet je echt iedere maand meelezen!

Mijn naam is Kimberly, ik ben 28 jaar.

Vorig jaar getrouwd met Ricardo, waar ik al 11 jaar samen mee ben. Wij hebben een dochter genaamd Yentl van bijna 2.5 jaar. En in juli verwachten wij ons tweede kindje. Wij krijgen weer een dochtertje, geweldig!

Wij wonen in Hendrik ido ambacht, voor wie het niet kent een dorpje tussen Dordrecht en Rotterdam in :-).

Ricardo is Sous-chef bij een Van der Valk hotel. En ik ben verzorgende IG, en werk op een gesloten afdeling bij mensen met dementie. Beide werken we dus onregelmatig wat niet altijd even handig en leuk is. Dat betekend weekenddiensten, avonddiensten en in mijn geval ook nachtdiensten. En natuurlijk feestdagen. Met een gezinnetje is dit niet altijd even gezellig.



Het zwanger worden van Yentl is niet vanzelf zeg maar gegaan. Hiervoor hebben wij de hele medische molen moeten doorstaan. En is zij uiteindelijk door middel van IVF gekomen. Ik heb namelijk PCOS en het zwanger worden is daarom niet erg makkelijk. Van hormoon tabletten tot hormoon injecties en tig keer per week naar het ziekenhuis, niet niks. Maar oh zo dankbaar dat zij nu in ons leven gekomen is. Van deze zwangerschap was het eigenlijk 99% uitgesloten dat ik 'spontaan' zwanger zou worden ooit nog. Maar de wonderen zijn dus absoluut de wereld nog niet uit, want TADA baby nummer 2 is dus wel echt spontaan. Geen ziekenhuis of injecties of terugplaatsing. Inmiddels ben ik bijna 31 weken zwanger. Wat vliegt de tijd toch met een tweede zwangerschap.


Verder vind ik het heerlijk om foto's te maken. Hou ik ervan om lekker weg te gaan met mijn gezin, familie (ik ben echt een enorme familiemens) of met vriendinnen. Mooie plekjes ontdekken, een midweekje naar een huisje gewoon gezelligheid. Verder ben ik online veel bezig met Instagram. En kun je mij vanaf nu elke maand vinden met een nieuwe blog op Kids en Kurken. Ik kijk er enorm naar uit. Dus hopelijk lees je gezellig mee!! 


Liefs,

Kimberly 

Read More
Ik had een ruggenprik! Maar is het dan een 'nepbevalling'?! Of ben ik zwak?!

FACT: het krijgen van een kind doet pijn. Sterker nog, het doet zelfs zo’n pijn dat mijn oma altijd zei: op het moment dat je denkt dat je dood gaat, dan wordt het kind geboren. 

Toen ik ongeveer 8 jaar oud was kwam ik er achter dat het krijgen van een kind toch echt wel pijn moest doen. Op zondagavond keek ik altijd samen met mijn moeder het programma ‘bevallingsverhalen’. Geen idee waarom ik het zo interessant vond maar het was iets waarvan ik altijd zei: gaan we dat samen kijken, mama? En ook iedere aflevering zei mijn moeder weer op het einde: Fleurtje, als je later zelf gaat bevallen moet je gewoon om een ruggenprik vragen, dat is helemaal niet erg. Een bevalling hoeft geen traumatische ervaring te zijn, het hoeft geen pijn te doen. Niet wetende dat ik 10 jaar later zelf al een kind zou krijgen.

Inmiddels vind ik dat ik mezelf na twee bevallingen wel een soort van expert mag noemen op het gebied van bevallingen. Sterker nog: ik zie er eigenlijk helemaal niet tegen op om straks voor een derde keer te bevallen. Ik beval liever nog 5 keer dan dat ik een wortelkanaalbehandeling moet ondergaan, zeg ik altijd voor de ‘grap’. Dit is wellicht ook niet zo vreemd, ik ben dus zo’n vrouw die een kind sneller uitperst dan dat menig persoon nummer 2 in het toilet werpt.

Ook al kijk ik zelf met een fijn gevoel terug op mijn bevallingen toch betrap ik mezelf er altijd weer op dat, wanneer ik het over bevallen heb, ik dan zeg: maar ik heb wel bij beide bevallingen een ruggenprik gehad. Bijna alsof ik mij schuldig moet voelen, alsof ik een snoepje gepikt heb in het kruitvat. Wist je dat Nederland een van de weinige westerse landen is waar men panisch doet over pijnbestrijding tijdens een bevalling? Hoe dat volgens mij komt? Omdat ik merk dat het nemen van pijnmedicatie tijdens een bevalling in Nederland nog niet door iedereen volledig geaccepteerd wordt en vrouwen dus denken laat maar: het hoort zo. Zelfs in mijn ‘inner circle’, het wordt natuurlijk niet zo gezegd, wordt het als iets zwaks gezien, iets wat niet nodig is want iedere vrouw kan bevallen. Dan krijg ik te horen: Hoe denk je dat ze het vroeger deden!! In een barbaarse tijd ja.. Waar mensen door paarden uit elkaar getrokken werden of een tijd waar vrouwen nou niet echt bepaald rechten hadden. Tegenwoordig komt de pastoor ook niet meer langs om leden te werven voor de kerk en bepaald een vrouw over haar eigen lichaam: zo ook zelf over pijnbestrijding tijdens een bevalling. Vindt ik dan.

Laat het nou net zo zijn dat veel vrouwen die een oordeel hebben over pijnbestrijding tijdens een bevalling de meest verschrikkelijke verhalen rondbazuinen over bevallen. Over hoe verschrikkelijk het wel niet is, dat het 3 dagen heeft geduurd (wat theoretisch gezien 9 van de 10 gevallen niet kan kloppen zeggen verloskundige en gynaecologen), dat ze het never nooit meer doen en dat bevallen het meest traumatische was wat ze ooit hebben meegemaakt. En dat is dus iets waar ik niet bij kan met mijn hoofd.. Begrijp me niet verkeerd! Er zijn natuurlijk altijd medische of gewoon uitzonderingen waardoor een bevalling een traumatisch iets kan zijn en je hebt genoeg gevallen van vrouwen die pijn bestrijding wilde maar waarvan de bevalling al in een te ver gevorderd stadium was. En je hebt natuurlijk genoeg vrouwen die het ook prima af kunnen zonder pijnbestrijding en zeggen dat het geen traumatische ervaring is. Als jij de pijn rustig weg kan puffen met muziek en een warm bad of douche, who am I to judge?

Helaas geld dit niet voor mij: ik raak in paniek, ga hyperventileren van pijn en weet niet waar ik het zoeken moet. Dan denk ik aan de wijze woorden van mijn moeder: bevallen hoeft geen traumatisch, pijnlijke ervaringen te zijn. Natuurlijk denk je na over risico’s. Het is natuurlijk niet zomaar iets. Maar zelf ben ik er heilig van overtuigd dat krijsen, schreeuwen en paniek niet goed is voor zowel kind als moeder. Het gaat om de keuzes die je zelf maakt. Wanneer je wel of geen pijnbestrijding (op voorhand) wil voor je bevalling: ik respecteer ieder haar keuze. Maar toch heb ik nog altijd sterk het idee dat veel vrouwen pijnbestrijding tijdens een bevalling als iets zwaks zien. En sommige vrouwen niet willen toegeven aan die zogenaamde zwakte. Wat zonde is, ik gun namelijk iedere vrouw een net zo’n ‘’fijne’’ ervaring zoals ik mijn bevallingen heb meegemaakt.

 

 

 

FLEUR (klik hier voor haar Instagram)  

 

Read More