Met 28 weken ben ik bevallen van een prematuur op een vakantie-eiland en we konden voor weken niet naar huis...

Een positieve test… hetgeen waar het allemaal mee begint. Een zwangerschap is niet iets vanzelfsprekends, dat weten we. En dus zijn we nu al zo blij, maar is er ook direct spanning. We maken een afspraak bij de verloskundige en een aantal dagen later zien we jouw hartje kloppen. Zo mooi en zo fijn, och kindje, wat ben je welkom. En oké, ik moest vier keer vragen wat ik nu eigenlijk precies zag op de echo’s …. ik was intens gelukkig.

Een aantal weken later weer terug bij de verloskundige, je wordt nu al een echt mensje om te zien. Alles zit erop en eraan… en zo wandelen de weken voorbij. Word ik boller en boller en ik ben op een gegeven moment op zo’n heerlijk punt dat mensen echt zien dat je zwanger bent en de periode van “Is ze nou zwanger of gewoon flink aangekomen?” is echt voorbij . Ik geniet en voel me goed. Dan de 20 weken echo. De verloskundige stuurt ons door naar het ziekenhuis, want er mist een ader in de navelstreng. Niks om je druk om te maken, maar zeker iets om even extra te laten checken. En dat doen we, vol spanning gaan we richting het ziekenhuis in Delft. Een echo van dik een uur gaat voorbij en we krijgen de verlossende woorden: “Jullie kindje ziet er perfect uit. Alles erop en eraan en er is niks om jullie druk om te maken.” Wat een opluchting …. De weken vliegen weer voorbij en we besluiten nog even een weekje samen weg te gaan voor ik echt begin te waggelen. Nu ik me nog super goed voel. Uiteraard even gecheckt bij de verloskundige hoe het met de baby gaat en of we toestemming krijgen om te vliegen. Dit is geen probleem en dus gaan we met 28 weken zwangerschap en een beetje op –babymoon-. Een verschrikkelijk woord als ik er nu over nadenk.

 

Heerlijk relaxt op vakantie, een prima vlucht van vier uurtjes, met een stuk of 10 sanitaire stops, dat dan weer wel. We komen aan op Tenerife en direct voelt dit zo fijn. Hier zijn we echt even aan toe. Busrit gaat ook prima en een eenmaal aangekomen in het hotel besluiten we direct even wat te eten. Daarna even het hotel verkennen en dan toch lekker richting onze kamer, want het hakt er wel een beetje in de reis. Op de kamer nog even gezellig toasten op de vakantie, na een uurtje hou ik het voor gezien en ga ik naar bed. Ik heb buikpijn en denk dat het gewoon tijd is dat ik ga slapen. Na een helse nacht besluiten we relaxt op te starten, te vragen of ze ook een zachte topper voor het matras hebben en lekker een stukje te wandelen. Tenerife is nu al zo mooi, maar dat komt misschien gewoon door het heerlijke gevoel van de zon op je bol, het idee van niks doen en te genieten van het idee wat onze toekomst ons allemaal gaat brengen met een kleintje erbij… We spreken letterlijk uit dat we niet kunnen wachten tot onze mini er is. We hebben beide een super sterk voorgevoel dat we een meisje krijgen, maar houden het toch elke keer op een mini, het of hij/zij. Hoe gek ik dat ook altijd vind klinken. Eenmaal gesetteld in de loungebanken weet ik me geen houding te geven… zitten, liggen, benen op tafel, stukje lopen, uiteindelijk vind ik een onderuitgezakte positie die ik wel even vol kan houden. Zó de vakantie kan beginnen hoor! Na een uurtje chillen besluiten we weer terug te lopen en even een nieuwe zonnebrand te halen. Tien minuten wandelen van het hotel vandaan zeg ik gekscherend tegen mijn vriend: “Ik weet niet of indalen zo voelt, maar ik heb het idee dat hij/zij bijna tussen mijn benen hangt.” Wat een gek gevoel. Snel waggel ik verder en na wat denkwerk, het zou toch niet? Nee, ik ben nog niet eens 29 weken zwanger? Dit kan niet hoor? Nou, toch maar even checken dan? We besluiten de verloskundige thuis te bellen. Zij wil dat ik toch even een dokter op zoek, want aangezien de buikpijn ook elke keer terug komt, klinkt het toch wel verdacht veel als weeën.

prematuur.jpg

Bij de receptie vragen we de weg naar de dichts bijzijnde dokter en vragen meteen even een zachter matras voor de komende nachten! Niet wetende dat we niet meer terug zouden komen. Eenmaal bij de dokterspost aangekomen met gierende zenuwen door ons lijf vertelt de dame ons dat we eerst even moeten betalen en dan halen ze een dokter erbij. €160,- armer en ruim drie uur wachten op een houten bankje, mogen we meekomen. De beste man checkt alles goed en komt tot de conclusie dat mijn weeën inderdaad zijn begonnen. Een waslijst aan vragen komt voorbij en dat word ik meegenomen. Alleen ik. In een klein kamertje met een puffende buurvrouw achter het gordijntje naast me, krijg ik een jurk aan, worden mijn kleren uitgetrokken en krijg ik een infuus plus een spuit waar je u tegen zegt recht in mijn bil. Ik stribbel wat tegen, want én ik wil direct dat mijn vriend komt, maar daar hebben ze geen boodschap aan, én ik wil weten wat ze doen. Ik krijg een duidelijk, maar kort antwoord…. “We gaan eerst handelen en dan leggen we wel wat uit.” Ik weiger en zeg dat het zo niet werkt. Ik wil weten wat ze met mijn lichaam doen en wat ze inspuiten. Natuurlijk vertrouw ik op hun kunde, maar een beetje uitleg zou fijn zijn. Daar hadden ze dus echt geen boodschap aan en de volgende spuit wordt ingebracht en aan mijn infuus worden een aantal zakjes gehangen. Na -wat voor mij een eeuwigheid lijkt - krijg ik de uitleg dat ik een trombosespuit heb gekregen, longrijpers en in mijn infuus gaan weeënremmers en een suikerwatertje, want ik zie nogal bleek. Na veel gesmeek of mijn man (husband maakte meer indruk als boyfriend) alstublieft geroepen kan worden, komt hij net binnen. En eerlijk is eerlijk, ook hij kon wel een infuusje gebruiken.

 

Ik word over getild op een ander bed en ons word verteld dat we naar de andere kant van het eiland gaan, want daar is een universitair ziekenhuis en mocht de kleine zich aanmelden, dan zitten we goed. Aan mijn vriend word gevraagd of hij een beetje bekend is met het bussennet op het eiland, want hij mag niet mee. Nou… daar denken wij toch anders over beste meneer. En na wat heen en weer gebrabbel in het Spaans kunnen we gelukkig samen in de ambulance. Een rit van een uurtje. Enigszins gespannen word ik de ambulance ingereden en vervolgens op een schuine helling gezet. Beter voor mijn ademhaling en de baby… Daar lig je dan met je blote kont op een bed met je voeten tegen de achterdeur, dik een uur lang. Alleen maar hopend en pratend tegen onze mini dat ik echt mijn best zal doen om hem/haar zo lang mogelijk bij me te houden. Wat een spanning en tegelijkertijd laat ik het maar gebeuren… want spanning kan alleen maar averechts werken.

 

Aangekomen bij het ziekenhuis worden vriendlief en ik weer gescheiden. Wat een drama… ik word weer in een ander bed gehesen, krijg 300 vragen, waarvan 250 in het Spaans want Engels spreken ze minimaal. Ik begrijp hun niet, zij begrijpen mij niet en ik word er zo moedeloos van. Ook de onderzoeken moet ik alleen ondergaan. Na dik een uur zijn we gelukkig herenigd en de spanning is van onze bleke bekkies af te lezen, dat weet ik zeker. De arts komt vertellen dat de baby er goed voor ligt, de weeën inderdaad begonnen zijn, maar er geen ontsluiting is. Dus dat is goed nieuws. Nu wachten hoe mijn lichaam reageert op de remmers en dan verder kijken. We krijgen een kamer met twee lege bedden… heel fijn, geen andere mensen om ons heen. Even landen en even bespreken wat er nou eigenlijk allemaal gebeurt.

Nog geen uur later hebben we toch ineens een kamergenoot, deze dame zit al midden in haar puf sessie en een aantal uurtjes later hebben we er nog een mini kamergenoot bij. Alles gaat goed, dus super fijn en de volgende ochtend zijn we weer met zijn tweeën. Helaas is het in Spanje allemaal niet zo vanzelfsprekend dat de man overal bij is en dus is er voor hem niks geregeld. Hij laat me geen seconde meer alleen, slaapt op een stoel naast me en dit heeft hij zo al die tijd gedaan. Gelukkig is er een lieve zuster die echt geen één woord Engels spreekt maar wel fijn een extra kussen en een dekentje komt brengen voor hem. Deze hebben we dan ook bewaakt met ons leven. Uren vliegen voorbij en uren worden dagen. In deze dagen krijgen we nieuwe kamergenoten en gaan deze ook allemaal weer MET baby naar huis. We hebben besloten nog niemand in te lichten thuis, want de medicatie slaat heel goed aan en we hebben alweer gesprekken gevoerd over naar huis gaan en waarom zouden we iedereen bezorgd maken als ze toch op deze afstand niks konden doen. Elke dag zijn er onderzoeken, wordt er gekeken hoe het met de kleine gaat. Wordt er gekeken hoe het met mij gaat. Krijg ik vier keer per dag een thermometer direct van een buurvrouw onder mijn arm geschoven, echt heel vies. Wordt mijn bloeddruk zes keer gemeten per dag en krijg ik te eten. Paella, tortilla, vissoep… bedenk het zo Spaans mogelijk en het wordt me voorgeschoteld in de middag en avond.

 

Een aantal dagen later was DE dag, de dag dat de weeënremmers zouden stoppen en mijn lichaam zou laten zien of dit genoeg was. Ik voel me goed, met de baby gaat het heel goed en dus zijn we vol hoop. Als de weeën 24 uur weg blijven, mogen we richting hotel, blijven ze het weekend ook weg, dan mogen we zelfs naar huis. Rond 16.00 uur worden de remmers stopgezet. Spannend, de dagen ervoor hebben we samen veel gesprekken gevoerd hoe het zou zijn als het toch door zou zetten, wat moet er allemaal nog geregeld worden, we hebben nog niet eens de namen.

premature baby.png

Minuten gaan voorbij en ik voel me heel goed. Heb nergens last van, voel me steeds meer mezelf worden en kan niet wachten om op de vlucht van maandag te stappen. Rond 21.30 denkt ik even dat ik iets voel, maar het trekt gelukkig weer weg. Rond 22 uur heb ik toch het idee dat ik weer wat voel, wel heel mild, maar toch iemand erbij geroepen. De weeën blijken terug te zijn. Wat een shock. En nu? Weer weeënremmers en dit keer toch direct besloten, we moeten nu iemand inlichten. Het was ondertussen laat in de avond en besloten mijn schoonouders alvast te bellen, zij zijn vaak laat nog op en misschien konden zij de volgende dag uitzoeken hoe nu verder? Mijn ouders zouden we de volgende ochtend bellen, want waarom nu wakker bellen als ze nu toch nog niks voor ons kunnen doen en we ze alleen maar met zorgen opzadelen.

De weeën trokken weer weg en ondertussen besloten we toch de knoop door te hakken wat namen betreft. Voor een meisje waren we er snel uit, maar dan voor een jongen… pff wat moeilijk. Mijn naam vond ik geweldig, mijn vriend vond er geen bal aan. Zijn naam zou ik onze jongen echt niet aandoen. En zo kwamen we niet veel verder. De zwitsal namen app (I know…. Hoe sneu, maar zo fijn dat hij bestaat. Gewoon Tinder voor babynamen, briljant) kwam er  bij en we hadden 1 match…. Doen? Ja doen, het is een super toffe naam en dat moet hem worden.

 

Daarna nog even weg gedut en toen… het was 1 uur ‘s nachts. De weeën waren ineens zo sterk… mijn gevoel vertelt me meteen: dit is het, ik kan het niet langer rekken. De baby komt eraan! Vriend wakker gemaakt en op de noodknop gedrukt. Wat een waas, wat gebeurd er nou toch allemaal met ons. De kamer stroomt vol met artsen en zusters en ik raak volledig in paniek. Ik voel me niet goed, krijg het bloedheet en begin spontaan te spugen. Ik word direct meegenomen naar de overkant. Schaamte heb ik allang overboord gezet, want ik huppel al 4 dagen in mijn blote kont rond. Want die ziekenhuisjurken sluiten niet aan de achterkant en van ondergoed is ook geen sprake. Ik word aan de monitor gekoppeld en ik krijg weer allemaal vragen. Je leest het goed, ik, mijn vriend mocht wéér niet mee. Ik heb ze wel direct gesmeekt dat hij er echt bij moest komen en dat hij absoluut bij me moest blijven. Ik weet gewoon niet wat me overkomt, ik ben mijn nuchtere zelf volledig kwijt en hebop dit moment zoveel angst dat ik gewoon verdoofd ben… ik laat het gebeuren. Maar smeek alleen maar… “please where is my husband. I need my husband.” Na inwendig onderzoek wordt me verteld dat de baby sowieso die nacht gaat komen. Ik heb 4 cm ontsluiting en onze mini maakt het goed, maar moet er nu uit. Gelukkig mag mijn vriend mee en ik vertel hem dat het gaat gebeuren, dat ik het niet kan tegenhouden. Voel me zo schuldig, ik kan de kleine niet langer een veilig huisje bieden. Maar voel ook een oerdrang om dit goed te doen. Al maak ik me mega zorgen om de bevalling. Mijn puf en persles staat gepland na de vakantie… mijn bekkenbodem training zit ik middenin en bak er nog niet veel van. Wat moet ik in hemelsnaam doen straks. Hoe zal ik die kleine er veilig uit krijgen. Hoezo plan ik toch altijd alles op het laatste moment?!

prematuur baby.png

We moeten met spoed naar de verloskamer. Nido 5. Daar aangekomen staat de gynaecoloog klaar om de baby ter wereld te brengen. De gynecoloog is een jonge meid, naar mijn idee rond de 16, met een grote strik op haar paardenstaart. De kinderarts is ook aanwezig, die is al helemaal net van school, zo jong, en een team van medisch personeel, een verloskundige en nog wat dames die allemaal, al kauwgom kauwend me aan zitten te gapen. Toen ik ook nog eens geen Spaans terug sprak werd ik helemaal raar bekeken. Oke… dat word wat! Ik heb het zo heet dat ik allerlei natte doeken over me heen krijg. Op plekken waar ik die absoluut niet wilde en ben zo intens blij dat mijn vriend me tot kalmte kan krijgen en dat hij bij me is. Samen zijn we het aangegaan. De weeën worden sterker en sterker en ineens een totale verlossing. Mijn vliezen zijn gebroken… wat een genot. Ik voel me bevrijd, ik voel me heerlijk. Tijd om mijn lakens te verschonen… eerst op de ene zij, doorrollen naar de andere zij en je hebt weer een heerlijk schoon bedje. De gynaecoloog geeft vervolgens aan dat ze een beetje moet meehelpen want de vliezen zijn niet volledig gebroken. Oké, nu voel ik me iets minder prettig. Hallo hé, gaat nou die hele arm erin? Echt niet tof dit…. en ik wilde zo graag even op mijn zij. Een laatste stroom vruchtwater loopt eruit en ineens zijn de weeën weg. Wat een verademing…. Wat een heerlijk gevoel. Ik maak zelfs nog een lolletje met vriendlief tot ik ineens een tikje op mijn schouder krijg met de vraag…. “Uhh, what are you doing, everything oke?: Ik vertel dat de weeën even weg zijn en dat ik me prima voel. Ik wil zelfs even mijn ogen dichtdoen. Daar was de gynaecoloog het niet helemaal mee eens en dus krijg ik iets ingespoten. Voor ik kon vragen wat het is, komt er ineens een weeënstorm aan. Wee na wee na wee en ik weet niet waar ik het zoeken moet. Mijn vriend biedt zijn hand aan, maar die heb ik serieus door tweeën gebroken en dus kies ik voor de paaltjes naast het bed. (Toch nog voordelen aan bevallen in het buitenland, want ik begrijp dat die er in Nederland niet zitten, lucky me). Mijn benen worden in de beugels geplaatst en de weeën worden alleen maar krachtiger en dan de verlossende woorden, persen maar. Ik weet me geen houding te geven. Een van de dames rondom mijn bed komt aan met een soort spatel…  en wat er dan door je heen gaat slaat echt nergens op. “Wat is dat, wat is ze nou eigenlijk aan het doen? Knipte ze me nou in, gaat dat nou naar binnen? Oh jee, pers ik nou wel aan de juiste kant of heb ik zojuist iets heel anders ter wereld gebracht? Potverdikke wat doet dit zeer, ik heb geen idee wat ik moet doen, doe ik het nou wel goed? Oh, als de kleine het maar goed maakt. Wat een gelul dat je deze pijn zo weer vergeten bent, wie verzint dit nou toch. Echt dames, doe die kauwgom weg, dit kan toch niet.” En zo gingen mijn gedachtes maar door, non stop.

Ik krijg te horen dat ik echt langer moet persen, anders gaat het niet lukken. Maar ik weet niet hoe. Ik kijk wanhopig mijn vriend aan, hij stelt me gerust en zegt dat ik het super goed doe. Achteraf bekent hij me dat als ik langer had moeten persen, hij bang was dat mijn hoofd zou ontploffen. Zo voelt ik het ook. Hoe staan al  die bevallende dames toch zo schitterend mooi op geboortefoto’s, zo puur. Ik voel me echt een tomaat, onder de spuug en zweet all over. Maar goed, niks om me druk om te maken, ik heb toch geen fotograaf rondlopen. En dan, nog een perswee en ineens…. Het voelt echt als een floep, was onze mini daar. Het huilt, het ziet er mooi roze uit en een traan glijdt over mijn wang. Nu al zo trots. Es un ninõ! Er wordt ons vertelt dat we een zoon hebben gekregen. Rond 04.30 uur zijn wij papa en mama geworden. We kijken elkaar aan en het intense geluk is van onze koppies af te lezen. Een zoon. Een zoon? Mats is geboren. Hij word direct meegenomen voor onderzoek maar de eerste apgarscores zijn goed. Zo intens gelukkig. Meer dan een snelle blik op hem werpen tijdens de geboorte is het voor ons niet, hij is al weg.

 

Hoe het mogelijk is weet ik niet, maar terwijl ze mij nog nakijken en de boel rechttrekken mag mijn vriend naar Mats toe en dut ik even weg. De verloskamer loopt langzaam leeg en ik lig daar nog steeds met mijn benen in de beugels bij te komen. Ik shake van top tot teen en ik kan mijn lichaam niet onder controle krijgen. Een ouder dametje, wederom met zo’n lekkere plakkaat kauwgom, komt naar me toe en dek me iets toe. Ik dut weer weg. En ineens… vanuit het niets een plons ijs, maar dan ook echt ijskoud water over mijn onderste gedeelte heen. Ik schrik me een ongeluk en ik ben gelijk wakker… één van de dames hoord ik nog zeggen “ohh uhh, just little bit cleening”. Even serieus, doen ze dat in Nederland ook zo?

 

Vervolgens is de kamer toe aan wat cleening en word deze voorbereid op de volgende bevalling. Ik vraag of ze me kunnen helpen, ze legt me op een normaal bed, stopt me weer netjes in, doet het licht uit en gaat weg. Daar lig je dan…alleen, net moeder geworden van je eerste kindje. Je hebt maar een glimp van het mannetje opgevangen en toch al gezien dat hij perfect is. Mijn vriend komt terug samen met een dokter die ons verteld dat ik een aantal uur moet rusten en bijkomen voordat ik naar Mats toe mag. Mijn vriend vertelt dat Mats zo mooi is, en dat hij heel veel haartjes heeft en dat hij het goed doet. Ik glunder alleen maar.

De tijd is gekomen…. We moeten iedereen thuis inlichten. Het is inmiddels rond half 7 in de ochtend en ik bel mijn ouders. De tranen lopen over mijn wangen, mijn moeder huilt met me mee. Mijn broer en zus zijn volledig overdonderd en ook mijn schoonfamilie is inmiddels op de hoogte. Iedereen is in shock en direct in volle actie stand, want iedereen wil helpen. Wat een geluk en wat een verdriet tegelijk. Daar zitten we dan, kersverse ouders, trotser dan trots, maar wel op Tenerife zonder familie om ons heen. Gelukkig wordt er gelijk van alles geregeld en we krijgen te horen dat onze moeders een dag later meteen naar ons toekomen, wat zouden we toch zonder ze moeten. De moeders zijn uiteindelijk 10 dagen bij ons gebleven, hebben genoten van Mats en hebben ons in alles verzorgd.

 

Maar dan, weer terug naar het moment na de bevalling. We zijn net aangekomen op onze eigen kamer als de dokter ons komt vertellen dat het niet goed gaat met Mats. Ze kunnen geen sonde inbrengen en ze spreken het vermoeden uit dat Mats een slokdarmaandoening heeft. Hij moet direct geopereerd worden. Ik mag hem wel eerst zien. Dat moment hè, wauw. Onbeschrijfelijk. Daar ligt mijn perfecte mannetje, zoveel kracht in zijn lijfje. Met zijn 1159 gram  en 38 cm nog zo klein, maar zo dapper. Dit komt goed. Spannende uren volgden maar de operatie is geslaagd. De prematuriteit is Mats ook zwaar gevallen, maar hij vecht zich overal doorheen. Een klein wonder, een klein bikkeltje is het.

 

Weken zijn voorbij gegaan waarin Mast het heel zwaar heeft gehad. Wij altijd hoop bleven houden en we, ondanks de taalbarrière, heel goed zijn opgevangen en verzorgd. Het waren loodzware weken en als ik er nu op terug kijk denk ik wel eens… hoe dan? Maar als je dat kereltje ziet vechten, dan weet je dat je met hem meevecht en dat er geen andere keus is dan er te zijn, hem te bewonderen, voor hem te zingen en te zorgen dat je positief blijft. Dit lukte echt niet altijd hoor… elke avond als je hem achter moest laten was het weer huilen. En elke ochtend met een knoop in je maag naar het ziekenhuis toe hopend op een goede nacht is ook slopend. Maar je blijft hoe dan ook hoop houden. Na ruim 9 weken was het moment daar, we gingen naar huis. Ik ging met Mats in de air ambulance samen met twee hele lieve zusters uit Engeland en mijn vriend gewoon met een lijnvlucht, want de bagage moest ook mee naar huis. Bijzonder, maar waar. Spanning, zenuwen, ineens na al die weken afscheid nemen van elkaar. En hoewel ik eerder zou landen dan hij, bleek dat wij vertraging hadden opgelopen en zijn vlucht juist eerder vertrok en zo mocht het zo zijn dat hij ons stond op te wachten. Onze kleine jongen was thuis en hij was er om hem te begeleiden. Hoe mooi is dat! Nou was ik al één en al emo, maar dat moment... poeh….Mijn grote liefde die ons op staat te wachten samen met onze ouders, broers en zussen, ik weet niet hoe ik dat onder woorden moet brengen….het was gewoon wauw. Het moment waar we al zolang naar toe leefden, wat elke keer werd uitgesteld door omstandigheden… en nu waren we er, we waren thuis.

 

We zijn inmiddels 7 maanden verder, Mats is pas sinds vijf weken thuis na zes maanden ziekenhuis. We zijn er nog lang niet maar Mats is een grote jongen geworden van bijna 7 kilo, hij is ontzettend vrolijk, lacht de hele dag en kan soms de ondeugd zelve zijn. Echt een kleine dondersteen, ik vind het heerlijk. We genieten intens van ons ventje die zich nu in razend tempo ontwikkeld tot een heerlijk eigen persoontje…. En soms, heel soms als ik het verhaal vertel, kijken mensen ons vol ongeloof aan. Het lijkt soms ook heel onwerkelijk, de bevalling lijkt soms bijna een komisch verhaal door alles wat er om ons heen gebeurde en door alles wat er in mij om ging. Ik heb de tijd in Tenerife en de bevalling nog lang geen plekje gegeven, het was mega heftig, maar ik zie het niet als iets negatiefs. Ja het was zwaar, ja het was intens, we hebben ons moedeloos gevoeld, ja je kan je kindje alleen maar groot kijken door glas, ja het is niet zoals in Nederland, we hebben hem in totaal 8 keer vast mogen houden samen in die 9 weken tijd… en toch was het zo puur en zo bijzonder. Mijn eerste Moederdag was daar, mijn vriend zijn verjaardag was daar. Momenten die we koesteren. We hebben Mats leren kennen, we hebben hem letterlijk elke dag groot gestaard. Maar mede daardoor hebben we nu zo’n fijne connectie, voelen we elkaar zo goed aan… een vroeggeboorte op zich is al heel heftig, als dan blijkt dat er ook nog eens heel veel met je kindje aan de hand is in zijn lijfje, dan is dat ook nog eens intens verdrietig. Maar je moet door, je moet hoop houden en je moet er zijn voor dat kleintje. Hij heeft geborgenheid en liefde nodig. En dat hebben we hem kunnen geven, dat is toch schitterend?

 

Zorg dat je familie en vrienden er zijn om je te helpen, dat was voor ons een enorme troost. Soms in Tenerife, soms op afstand. Ze waren er allemaal voor ons. Laat het gevoel van falen als moeder meteen los. Je hebt de kleine zo lang mogelijk beschermt als je kon en aan alles in Mats merk ik dat het een nieuwsgierig mannetje is… dus tja, hij kon gewoon niet wachten. Je kan er niks meer aan veranderen, dus accepteer het en zorg dat je er bent voor je kleintje. Wij zijn intens trots!

 

 

KELLY

 

 

 

BlogRedactie1 Comment