Posts in Blog
In 2017 scheelde het weinig of we hadden nooit meer vaderdag kunnen vieren… Voor ons is het extra feest!

Zoals het bij vele gezinnen zal gaan, wordt papa gewekt met een heerlijk ontbijtje op bed, gevolgd door een overload aan tekeningen en zelf geknutselde kadootjes. Ik kijk naar hem en met name naar de indrukwekkende wond op zijn schouder. Een paar dagen geleden is Richard voor de derde keer geopereerd aan zijn schouder. Bij het zien van die wond, moet ik op slag denken aan twee jaar geleden. Hoe het toen maar weinig scheelde of we hadden nooit meer vaderdag kunnen vieren…  

 

 

Schrik

Het is een heerlijke zomerse donderdagmiddag en ik hang languit op het houten bankje in onze achtertuin. Mijn favoriete plek, vooral aan het eind van de dag. De zon is er dan nog volop, maar niet meer zo sterk en ik vind dat altijd het fijnste zonnetje: de namiddagzon. Die gloeit heerlijk op je gezicht, niet te warm, niet te koud, gewoon lekker. Ik geniet van mijn zeldzame rustmoment. Dan gaat de deurbel. Dat moet Richard zijn die van zijn werk komt. Hij is wat aan de late kant en dat niet alleen, hij heeft toch een sleutel? Waarom belt hij dan aan? Lichtelijk geïrriteerd (omdat ik net zo lekker in het zonnetje lag en dit soort rustmomenten al zo sporadisch voorkomen) loop ik naar de voordeur. Ik zwiep hem open. “Je hebt toch een sleutel!”, roep ik bits. “Waarom bel je da…” En dan stokt mijn adem. Voor me staat niet mijn echtgenoot. Nou ja, het is hem wel, maar het is hem ook níet. Schaapachtig kijkt hij me aan, alsof hij me wel ziet, maar niet herkent. Zijn hoofd is bebloed, zijn linker arm hangt in een positie die niet natuurlijk is en wanneer hij wat probeert te zeggen, komen er alleen maar onsamenhangende klanken uit. Dan begint hij te huilen en loopt naar binnen. Hij probeert te vertellen, maar zijn zinnen zijn incoherent en zijn mond hangt scheef. Het eerste wat in mij opkomt is: beroerte! Het is er zó ingepeperd tijdens de EHBO cursussen, de drie herkenningssignalen: 1-scheve mond, 2-wartaal, 3-lamme arm. Mijn EHBO-instinct kickt dan ook onmiddellijk in. Stel het slachtoffer gerust, bel 112. En dat doe ik. Ik zet mijn verwarde echtgenoot op de bank alsof hij een kind is en ik zijn moeder en bel de alarmlijn.

 

 

 

Naar het ziekenhuis

Binnen tien minuten arriveert een solo-ambulance. De broeder neemt de zorg van me over en geeft Richard een infuus. Daar zou hij van op moeten knappen, maar het doet vrij weinig. De broeder deelt mijn ongerustheid en belt de meldkamer voor een ‘echte’ ambulance. Ondertussen proberen we erachter te komen wat er gebeurd is. We vermoeden dat Richard gevallen is met de scooter, mede omdat de scooter ook in de kreukels ligt. Maar de toedracht blijft onbekend. Richard herinnert zich niets. Op iedere vraag die hem gesteld wordt, antwoordt hij huilend: “Weet ik niet…” Dan komt Nouri binnen met zijn vriendje van twee huizen verderop en vraagt nieuwsgierig: “Voor wie is die ambulance?” Met het idee dat het voor de buurman is. Onze buurman is een heuse pechvogel en is wel vaker ‘afgevoerd’ met de ambulance. Maar dan ziet Nouri zijn gehavende vader en maakt onmiddellijk het optelsommetje. Zijn gezicht verandert van onbevangen naar zorgelijk en ik zie de paniek in zijn ogen. Ik heb met hem te doen, want hij is al zo gevoelig. Maar tijd om te troosten heb ik niet, want inmiddels is de tweede ambulance ook gearriveerd. Na een korte overdracht tussen de broeders, nemen ze Richard mee. Bizar om je echtgenoot op een brancard de ziekenauto in te zien gaan. Ik kijk naar Nouri en probeer me voor te stellen wat er door hem heen moet gaan. Arme knul.   

Read More
Eindelijk, dit doorslaggevende symptoom geeft deze mama de juiste diagnose!

Veerle is vandaag, 14 juni, 10 maanden oud. 10 maanden vol liefde, plezier en chaos. Maar ook 10 maanden vol tranen, angst, onmacht en frustratie. Want het gaat nog steeds bagger, al 10 maanden bagger. Maar dat laatste mag ik niet meer zeggen van de psycholoog... Want jeeetje, ik kom van verrrrrr! Vergeleken bij afgelopen Oktober gaan we nu over roosjes, hele mooie roosjes. Behalve dan dat het alles behalve over roosjes gaat. Maar dat maakt niet uit, er is vooruitgang. En dat is wat telt.

PTSS is a bitch. En veel meer heb ik daar niet over te zeggen. Gewoon een trut. Sinds ik gediagnosticeerd ben met PTSS zijn er ontzettend veel dingen op hun plek gevallen. En weet je wat zo menselijk is, zo typisch?! Dat we allemaal niet in hokjes willen, of opzoek zijn naar een stempel. Maar, diep van binnen ben je juist WEL op zoek naar een stempeltje. Ik in elk geval wel, kwam ik achter. Want, met een stempeltje komt vaak een stappenplan/behandelplan. Een stempeltje betekend vaak dat er IETS aan te doen is.

En voordat ik de stempel kreeg was het maar aftasten wat er dan toch precies was.. Heel lang is het ‘randje postnatale depressie’ geweest en ondanks dat dat misschien wel zo was, voelde het alsof er meer was. Tot ik tegen mijn thuiszorg zei dat ik zo belachelijk vergeetachtig was, maar echt serieus belachelijk. Voorbeeldje: Als ik zondag en maandag 2 hele slechte dagen had, maar dinsdag weer een hele goede, dan zei ik op woensdag tegen de psycholoog dat ik een hele goede week had gehad. Ik kan gewoon niet verder terug denken. Ik kan me niet meer voor de geest halen wat we deden, hoe het ging, wat we aten enz. enz. enz. Echt, FRU-STRE-REND!!!

Anyhow, op dat moment ging er een lichtje branden bij de thuiszorg en ze verzocht me vriendelijk doch dringend dit te melden bij de psycholoog. En inderdaad, dit was voor de psych het ‘doorslaggevende’ symptoom. Een flink aangetast korte termijngeheugen. En daar was mijn stempel, PTSS. Posttraumatische stressstoornis, een hele bek vol. Ik heb nadien thuis gegoogled op de symptomen en daar herkende ik me wel echt enorm in. Bijna eng. Maar.. Er was misschien een oplossing, een idee.. Iets wat we hiervoor nog niet bereikt hadden met ‘randje postnatale depressie’.

Vrijwel direct begon de psych toen over EMDR therapie en hier had ik wel oren naar. Had het veel gehoord om me heen, veel positieve verhalen en ervaringen. We zouden in Juni beginnen met EMDR maar er waren een hoop dingen tussen gekomen, waardoor het nu word opgeschoven naar Juli. En veel langer dan dat wil ik ook niet wachten, want ik voel dat dat is wat ik nodig heb. Elke vezel in mijn lijf schreeuwt om rust. En ik ben van mening dat er een stuk rust terug komt na de nodige EMDR behandelingen.

Ik wil niet meer leven met angst en paniek. Ik wil net als (bijna) elke mama gewoon zelf voor mijn kind zorgen en haar niet hoeven wegbrengen 2x (of vaker) in de week, zodat ik aan mijzelf kan werken en aan mijzelf toe kom. Ik wil zelf mijn huishouden kunnen bijhouden en voor mijn gezin kunnen zorgen. En niet halfgebakken, op z’n elvendertigst (kennen jullie dat?) en met de Franse slag. Ik val of sta met Veerle, big time. Als Veerle goed in haar doen is, ga ik ook lekker. Want dan heb ik de tijd en aandacht voor mijzelf, om er voor te zorgen dat ik niet over mijn grenzen ga. Maar, is Veerle ziek of zit ze in een sprong (zoals nu) dan kan je me opvegen, want daar gaat dan al mijn energie naar toe. Wat overigens normaal is, maar wat ik dus gewoon nog niet aankan. En er zijn nog zo-veel dingen die ik zou willen. De oude Arie weer zijn, afspreken met vrienden, uiteten wanneer we dat willen, spontaan dingen gaan doen en ga zo maar door. Maar dat zijn echt de laagste prioriteiten op mijn lijstje. Ik wil een goede mama zijn en de rest komt daarna wel weer.

Ik heb nu nieuwe medicijnen, voor dagelijks gebruik. Deze zouden er voor moeten zorgen dat de alledaagse prikkels wat minder binnen komen, ik iets beter slaap en over all iets beter in mijn doen ben. Ik slik ze nu een week, en behalve beter slapen merk ik nog weinig. Behalve dan dat ik overdag ook wel heel de dag kan slapen. Maar hey, dat is mama-eigen volgens mij. Haha! Maar ik zal er vast even aan moeten wennen en dan nemen de bijwerkingen vanzelf af. Ik ben heel benieuwd waar ik over 10 maanden vanaf nu sta. Gaan we dan lekker en stabiel? Of is er dan nog altijd een onzekere factor?

Voor nu genieten we waar het kan en vechten we waar het moet. En het is oké als ik iets niet durf, of iets niet aan kan. Het is oké dat ik elke week wel een keer instort. Het is oké dat ik haar 2 dagen naar Oma breng. Het is oké dat ik hulp heb in huis. Het is oké om zo onsociaal als de pest te zijn. Het is oké om nergens meer zin in te hebben. En het is oké om soms in stilte met de gordijnen dicht op bed te liggen omdat je niet meer kan. Het is allemaal oké voor nu, want weet je? Dit heb ik nodig, ook dit is herstel of werken aan herstel. Soms moet ik heel egoïstisch mijzelf op 1 zetten, want anders hebben de andere 2 niks aan mij. Samen slaan we ons er wel doorheen, dat is de afgelopen maanden wel gebleken. Team Vrijheid for the win! We proberen toch ook tijd in te plannen voor leuke dingen, met hoeveel Oxazepam dan ook, we moeten zelf ook eens kunnen ontsnappen uit onze dagelijkse sleur. En gelukkig vinden we daar in ook steeds beter onze weg en laten we PTSS zo min mogelijk de baas spelen over ons en mij. Maar ’t blijft een bitch, geen discussie over mogelijk! Ik vind het enorm fijn dat ik via Instagram zo’n groot platform heb met allemaal papa’s en mama’s, sommige in hetzelfde schuitje en sommige nog in een veel moeilijker schuitje. En sommige in een heerlijk, tevreden en blij schuitje. Met mij zullen en velen zijn die dat kunnen beaamen. Soms is een beetje begrip, een luisterend oor of een klein gebaar alles wat je nodig hebt. Ook dat is menselijk, toch? Je kan het niet altijd maar alleen en op eigen kracht en dat is helemaal niet erg!

 

 

 

  ARIANNE (klik hier voor haar Instagram) 


Read More
Dagje dierentuin met een verwende peuter

Dagje Dierentuin met een verwende peuter

 

Hiep hiep hoera, oma wordt 87 jaar. Om dat te vieren wil oma graag met de hele familie op stap. Daar komen al direct twee enorme uitdagingen om de hoek kijken: 1. Bedenk maar eens iets wat iedereen leuk vindt. En met iedereen dan bedoel ik van een oma van 87 tot aan een baby van 0 en alles daartussen. Gelukkig vindt jong en oud het leuk om naar een verzameling levende dieren in een parkachtige omgeving te kijken, dus die uitdaging was snel overwonnen. Het werd de dierentuin. Dan uitdaging 2; vind maar eens een datum waar op iedereen kan. Nou verjaart oma al 87 jaar op dezelfde datum, dus je zou denken dat iedereen er wel rekening mee houdt in de agenda en warempel.. dat bleek ook het geval. Oma blij, pubers blij, verwende peuterdochter blij, baby (die toch nog geen mening heeft) blij. Iedereen blij. So far, so good.

Dus zo geschiedde, we gingen naar de dierentuin. Om de stemming er goed in te krijgen, vroeg ik in de auto nog eens aan Jackie, mijn lieve, verwende peuterdochter van 2,5 jaar of ze wist waar we heen gingen. Ze was helemaal door het dolle heen: “Ja mama, de dierentuin.” Goedzo, ze weet het nog en ze lijkt er zin in te hebb.. “Dinosaurussen!!”  Wacht, wait a minute, dinosaurussen? “Nee schatje, hoe kom je daar nou toch bij?” Oh verrek, de laatste keer dat we naar een dierentuin gingen, was daar inderdaad een tijdelijke dino expositie. “Nee lieve Jackie, er zijn nu geen dinosaurussen.” “Jawehel mama, wél dinosaurussen.” En ik ben nog altijd blij dat blikken van peuterpubers niet kunnen doden, anders had ik op dat moment voor de zoveelste keer het loodje gelegd. Hmmm oké, dit gaat op deze manier een eindeloze discussie worden. Ze moet die dino’s maar zo snel mogelijk uit haar hoofdje zetten. “Maar lieve Jackie, er zijn wel een heleboel andere leuke dieren.” “Eenhoorns?” Zucht.  “Olifanten?” ze kijkt me gelukkig weer triomfantelijk aan met haar liefste gezichtje. “Nee, olifanten heeft deze dierentuin geloof ik niet” fluistert mijn man me toe. “Wat geen olifanten? Welke dierentuin heeft er nou geen olifanten? Wie heeft deze dierentuin eigenlijk uitgezocht?” en voor ik er erg in heb, ben ik al weer in een nieuwe, net zo nutteloze discussie belandt. “Leeuwen dan?” hoor ik vanaf de achterbank. Oh ja, daar moet ik ook nog iemand tevreden stellen. “Ja leeuwen wel.” (please, laten er leeuwen zijn). “Oké” antwoordt Jackie dan. Een ‘oké’ daar moeten we het mee doen. Dat zeg ik, mijn kind is nu al verwend. Even wil ik een verhaal beginnen over zielige kindjes in Afrika, maar daar hebben ze juist heel veel leeuwen, dus aangezien ik al aan mijn max van slechte discussies voor vandaag zit, besluit ik wijselijk mijn mond te houden. Bovendien is Jackie nu blijkbaar tevreden, dus ik laat het hier maar bij.

Eenmaal bij de dierentuin aangekomen, is iedereen al bij de ingang als ik nog luiers sta te verschonen, wagens sta uit te klappen en extra eten in de luiertas loop te proppen. Oké, ik ben zover. Geloof ik. “Naar de leeuwen.” En je weet wel wie dat roept, denk ik zo. Als we in het park zijn, moet iedereen natuurlijk naar het toilet en iemand die zelf vast geen kinderen heeft, heeft bedacht om naast het toilet een springkussen te plaatsen, waardoor ik hemel en aarde moet bewegen om Jackie vervolgens  weer mee te krijgen, want die wil liever de rest van de dag blijven springen. “Kom Jackie, we gaan naar de leeuwen”.

Het blijkt een prachtige, kleinschalige dierentuin, met ruime weidevelden voor de dieren. We zien walibi’s “ik wil naar de leeuwen”, aapjes “mama, zullen we verder gaan naar de leeuwen?” en zelfs witte tijgers “nu gaan we naar de leeuwen, goed idee?”. We lunchen in een mooi picknick park waar ook een oude stadsbus staat en vervolgens komen we dan eindelijk bij het verblijf van de leeuwen. Daar liggen ze, super dichtbij, een hele troep mannetjesleeuwen. “Wow Jackie, zie je de leeuwen? Zie je hoe dichtbij ze zijn? Fijn hè? Dat we nu dan eindelijk bij de leeuwen zijn.” Een antwoord blijft uit, maar dat is vast omdat ze zo onder de indruk is.

We gaan nog even kijken bij de giraffen en de cheeta’s en dan besluiten we weer terug te gaan, want we hebben ook nog ergens gereserveerd om een hapje te eten. In de auto vraag ik zogenaamd heel benieuwd wat Jackie het leukst vond in de dierentuin. “De bus” “Huh? De bus? En de leeuwen dan?” “Nee. Die deden niet eens ‘wraow’.” Om er vervolgens nog aan toe te voegen “De dino’s deden wel ‘wraow’.

 

X Ilse (typically_ilse)

"

Read More
5 dingen die je tijdens de bevalling beter niet tegen je vrouw kunt zeggen

Tijdens de bevalling zijn wij vrouwen nou niet de meest redelijke wezens op aarde. En dat mag, dat is ons goed recht. Bevallen is een natuurlijk proces dus laat ons ook vooral onze natuurlijke gang gaan.  Accepteer het en onderga het. Ga er vooral niet tegenin. Ik herhaal; Niet. Tegenin.  

Wees aanwezig maar ook niet te nadrukkelijk. Steun ons maar alleen waar nodig. Wees lief maar niet te soft. Support maar niet te overdreven. Koester ons maar wordt niet te klef. Snap je? Ja, daar gaan wij wel vanuit. En als handigheidje hebben wij vrouwen hierbij nog een overzicht van de uitspraken of acties die je beter niet kunt doen tijdens de bevalling. Doe er je voordeel mee!

1. “Schat ik wou dat ik het van je kon overnemen.”

Nee. Gewoon niet doen! Dat wil je niet en je kunt het ook niet, dus stop met die onzin.  Wij zijn niet voor niets uitgerust met een baarmoeder, snap je; baar-moeder. Wij baren en worden moeder. Jij hebt geen baarvader!

Daarnaast getuigd het van een enorme zelfkennis dat de vrouwen tijdens de schepping zijn uitgerust met zo’n baarmoeder. Het mannelijke geslacht had dit niet gekund. Hier ligt dus tevens het fundament van de zelfreflectie. Alleen een mannelijke schepper heeft kunnen bedenken dat wij vrouwen hiertegen bestand zijn.

2. “Ik hoor net dat het nog wel even kan duren, ik ga even naar de snackcorner. Jij ook een broodje bal?”

Deze weinig motiverende woorden gaan ons niet verder helpen. In de pijnlijke lijdensweg horen dat het ‘nog wel even duurt’ werkt niet erg opbeurend. Als de centimeters voorbij kruipen, want ja vrouwen denken op die momenten  in centimeters en niet in uren, wil je alleen maar horen dat het bijna zover is.

En buiten dat; hoe kun je nu aan eten denken?! Dat willen wij niet horen, niet ruiken en niet zien. Gewoon niet doen.

3. “Ik heb de familie even op de hoogte gesteld dat we op 7 centimeter zitten!”

We? We zitten op 7 centimeter? Dude, MIJN baarmoeder zit op 7 centimeter. Daar komt geen ‘we’ aan te pas! Bevallen doen we samen, zoals vredig geleerd op de zwangerschapsyoga. Maar in helse pijnen wordt elk vredige samenwerkingsverband snel vergeten. Dit moet de vrouw zelf doen, de verzachtende liefkozende woordjes dat WE dit samen doen verlichten precies helemaal niets.

4. Tijdens het hechten vragen of de gynaecoloog er wat steekjes extra bij kan zetten.

Echt deze flauwe-grote-mannen-kroeg-humor kennen we al. Niet grappig. Zo’n grote bek hadden jullie 9 maanden geleden ook niet tijdens de daad. Die dirty-talk van toen concludeerde iets heel anders over die doorgang down there.

5. Als de baby eindelijk is geboren concluderen dat je vrouw/vriendin weer lekker uit de voeten kan.

Want nee, dat kunnen wij niet. Gekneusd, beurs, opgezwollen of gehecht; we komen allemaal anders uit de strijd. En dat duurt even. Plassen doe je in de douche of met een kannetje op de wc. Gewapend met een mega dik maandverband in de te grote (want hé hij zit zo lekker comfortabel) onderbroek waggelen wij ons van bed naar badkamer en weer terug. Ondertussen ben je de hele dag bezig met voedingen, badjes en verschoningen. O, en vergeet ook de kraamverzorgster niet die te pas en te onpas ‘je onderkantje’ (tijdens de opleiding tot kraamvrouw leer je dus dat een geruïneerde vagina na de bevalling ‘onderkantje’ heet) wilt bekijken. Voeg daaraan toe wat kraamvisite die gedurende de dag allemaal even binnenloopt.  Maar hé; denk vooral dat wij weer heerlijk weer uit de voeten kunnen! Soort van me-time momentjes.

Heb jij daarnaast ook nog echte no-go’s voor de papa’s tijdens de bevalling? Stuur ze ons op, laten we deze bundelen in een handboek!

 

Read More
En dan verlaat je dus het ziekenhuis mèt kind, die angst dat ze ons afgenomen wordt blijft aanwezig

In mijn vorige blogs heb ik jullie verteld over het verlies van onze drie kinderen. Zwangerschap, blijdschap, angst, vroeggeboorte, verlies, miskraam en als laatst een stukje hoop. Klik hier voor mijn vorige blog.

Eind maart kreeg ik in het VU de abdominale cerclage, ons laatste stukje hoop om een zwangerschap te mogen en te kunnen voldragen. Eind april zag de controle er goed uit, groen licht dus. Aan de ene kant wilde ik zo snel mogelijk zwanger worden en aan de andere kant mocht het van mij ook nog héél lang duren. Snel omdat we er dan inzitten en eerder een antwoord hebben, een antwoord of het gaat lukken. En lang duren omdat ik stiekem heel bang ben voor het antwoord. Maar voordat we er over na konden denken was het al raak. De trein begint weer te rijden, maar naar welk eindstation blijft een verrassing. Mensen die mij kennen weten dat ik het liefst alles van te voren weet, zodat ik er vast rekening mee kan houden ‘ik houd niet van verrassingen’. Maar dit is te groot, te broos, te bijzonder en te kwetsbaar en tegelijkertijd zo eng!! Welk station het ook zal gaan worden we hebben er echt alles aan gedaan om onze wens te vervullen.

De eerste babyecho. Spannend, de test zegt wel dat ik zwanger ben en ik kots de longen uit mijn lijf, maar zit er wel echt iets? Ik denk dat de moeders onder ons dit wel herkennen. Het is zo iets ongrijpbaars. En dan kijk je vol verwachting naar het scherm als ze de echo maken en wat zie je? Een stip met een knipperlicht/ Ik vraag mezelf af of dit toch nog goed gaat komen. Maar wauw!!! Dat knipperlichtje is zó welkom…. Bizar hoe snel een kindje zich kan ontwikkelen in een echt mensje. Waar ik zo van baal is dat ik het super lastig vind om echt te genieten van een echo. Ik zie op een scherm een kindje en hoop alleen maar dat dit kindje bij ons mag blijven en ik baal ervan dat ik mezelf dit moet af vragen. Het liefst kijk ik er naar en omarm het met al mijn liefde voor dit kleine mensje, maar dit lukt nog niet zo goed, beter gezegd: Dit durf ik niet zo goed, bang dat het me ‘weer’ ontglipt. Wat voor de meeste geldt, is dat je 12 weken je mond houdt, want dan ben je uit de ‘gevaren zone’. Dit heeft voor ons wel een andere dementie gekregen. De gevarenzone is pas voorbij als je een gezond kindje in je armen hebt, en dan nog. We vonden het alleen een beetje gek om niemand wat te zeggen tot dat het gezond en wel geboren zou zijn met 40 weken. Nee alle gekheid op een stokje, het is en blijft één groot wonder en ik hoop dat mensen dit niet vergeten. Nu ben ik me er ook bewust van dat als ik deze rugzak niet had, ik er misschien ook anders in zou staan. Dus blijf ik lekker zeggen dat het één groot wonder is en dat niks vanzelfsprekend is. ‘Herinner je gister, droom over morgen, maar leef vandaag’ Maar och, ik kan jullie wel vertellen dat ik er van droom die 40 weken überhaupt te halen, zo’n magische getal. Ik lees vaak dat vrouwen die zwanger zijn schrijven: ‘Pffff ik ben er zo klaar mee wanneer kom je nou.’ En dan denk ik: ‘Wow, ik wou dat ik het überhaupt zou halen!’ En stiekem denk ik echt: ‘Zeik wijf, wees blij’. Dus dit keer hoop ik gewoon lekker 40 weken te halen en dat ik ook zo’n ‘waar blijf je nou’ berichtje kan plaatsen, gewoon omdat het dan kan. Maar aller eerst kijken wij uit naar onze eerste mijlpaal en dat is voor ons 24 weken. Met 24 weken is het kindje levensvatbaar, veel te vroeg en zo weinig kans maar er is een kans. Onze tweeling kwam op de dag af ook met 24 weken. En ik ben dankbaar dat we de tijd die we met ze hadden genoten. Een week eerder en we hadden die tijd niet gehad. Daarom is de eerste mijlpaal 24 weken. Wat er vanaf nu eigenlijk gaat gebeuren is dat ik vanaf nu (14 weken) wekelijks protulon injecties krijg. Dit is een hormoon wat er voor zorgt dat de baarmoeder rustig blijft. De cerclage zit er in. Verder is het naast de ‘gewone’ controles goed luisteren naar mijn lichaam. Als er zich dingen voordoen moet ik direct contact opnemen en dan kijken we wat we gaan doen. Stap voor stap… Met 20 weken stop ik met werken en zal ik leven als een ‘oude oma’.

24 weken

En opeens was ik daar, alweer 24 weken. Onze eerste echte mijlpaal en ik heb het gewoon gehaald. Vanaf 20 weken lag ik al plat. Wat ik gedaan heb de afgelopen vier weken? NIKS! De dagen aftellen totdat ik bij de 24 weken was. Liggen, coconnen en hopen dat ons kleintje morgen nog warm bij mij zit. Het gevoel van: ‘Laat mij broeden en stoor me niet, ik zie jullie allemaal wel weer als zij geboren is’. Als ik het zo nalees klinkt het alsof dit een soort ‘oer’ instinct was. Ik wilde het zo graag helemaal voltooien dat ik me vooral daar op focuste en er niks bij kon hebben. Op naar onze volgende mijlpaal, 27 weken. Met 27 weken werd onze eerste zoon geboren… Weer zon getal waar ik zo graag over heen wil.

27 weken

Ze zat er nog….WAUW. Ook gelijk een controle. Ze keken naar de cerclage en naar de lengte van de baarmoederhals, bibber de bibber. Maar tot onze grote verbazing zat dit allemaal nog steeds helemaal goed en was alles zoals het hoort te zijn. En ja, ik weet dat het er morgen anders uit kan zien, maar voor nu zit het goed en dat met 27 weken. Nu begint er echt een rare tijd, vanaf nu zijn we nooit verder gekomen. Tot 27 weken is een soort van bekend terrein. We zaten ook te bedenken wat onze volgende mijlpaal zal zijn, maar we zijn tot de conclusie gekomen dat we die niet hebben. Die 27 was al zo’n magische getal, gehoopt maar nooit gedacht deze te halen. En ja we kijken uit naar die 30, maar eigenlijk is voor ons nu toch elke dag een mijlpaal.

30 weken

Man man man!! 30 Weken, wie had dat gedacht? Ik zal niet zeggen dat het hier over roosjes gaat, want de harde buiken, pijn en druk  op de cerclage waren toch wel begonnen. In het VU was de cerclage geplaatst maar ik ben onder behandeling van het AMC en ik heb gelijk de eer dat ik de eerste hier ben met deze vorm van cerclage. Het moeilijk van deze vorm is dat je eigenlijk geen ontsluiting kan krijgen. Mocht het lichaam dit wel willen door weeën op te wekken, dan is het gevaar dat deze cerclage kan scheuren. Ik hoef jullie denk ik niet te vertellen wat voor gevolgen dit kan hebben, vooral voor mij. In samenspraak met de artsen kijken we gewoon heel goed hoe het met mij gaat, wat ik voel en hoe lang ik het volhoud met de daarbij genomen risico’s. Genoeg is genoeg en dat betekent dat ze gehaald zou worden. Gewoon bevallen kan niet omdat de cerclage heel hoog zit, het zal dus altijd een keizersnee worden. Maar jongens! Ik ben al zo ver.

36 weken

Op 36 weken op een unieke dag ‘vrijdag de 13de’ is onze dochter geboren ‘Djazz Ruby’. Donderdag 12 januari voelde ik wederom meer druk op de cerclage en ik had veel harde buiken. Ik besloot aan de bel te trekken en naar het ziekenhuis te gaan. Steeds had ik (op het laatst) in mijn hoofd: ‘Als ik die 36 weken maar haal’. En wat was ik blij dat ik die bijna gehaald had. Het was alsof ik me toen pas kon overgeven door te zeggen: ’Deze pijn is niet meer aanvaardbaar’. In het ziekenhuis hebben we daarom ook overlegd voor de longrijping en deze gekregen. Longrijping heeft een inwerktijd van 48 uur en werkt 10 dagen. Toen de spuiten erin zaten dacht ik alleen maar: ‘Nog even volhouden, in ieder geval die 48 uur.’ Ondertussen werden de harde buiken wat vervelender, maar ik liet me niet kennen, die 48 uur waren immers nog niet gepasseerd. De volgende ochtend werd het nog wat heftiger dan ik had gepland. ‘Volhouden', dacht ik! Tot dat ze me aan een CTG-scan legden. Oeps… die pieken om de twee minuten kon ik niet verbloemen. Een paar keer kwamen ze vragen of het wel ging. ‘Ja hoor, het gaat prima’, zei ik zwetend. Tot de arts kwam en ze zei dat toegeven niet mijn sterkste kant is, maar dat we nu niet langer meer gaan wachten. Met deze frequentie en duur van zwangerschap is het het risico niet meer waard. ‘Hoe bedoel je?’, vroeg ik nog? “We gaan je dochter halen!” WHAT? ‘Straks?’ ’Ja binnen nu en 2 uurtjes.’ Maar de longrijping zit nog niet goed. Paniek!! Oke, ik moest even schakelen maar er kwam ook gelijk een soort van rust over me heen. Ik had het gered, 36 weken. Ik moest Tay bellen en vanaf toen ging alles in een stroomversnelling. Tay was nog niet binnen of hij kreeg zijn operatiekleding aan en we konden vertrekken. Vanaf het moment dat er gezegd werd dat ze vandaag zou komen tot het moment dat ze er was zat twee uur tijd. Het voordeel is dat je geen tijd hebt om er tegen op te zien, maar aan de andere kant ging het zo snel dat je maar half beseft wat er allemaal gebeurt. Eenmaal op de operatietafel met de ingewerkte verdoving, kon het beginnen. Wat een gek gevoel, je voelt geen pijn maar wel getrek en geduw in je lichaam, zo bizar. Ik denk dat het op zijn langst 10 minuten duurde totdat ze ons meisje omhoog hielden. Ze werd gelijk meegenomen omdat ze toch vier weken te vroeg geboren is. De kinderarts heeft haar helemaal nagekeken en binnen 10 minuten kwam Tay terug met onze dochter en werd ze bij mij gelegd. Voor mij een moment van paniek, was alles wel goed? Hoefde ze dan niet in de couveuse? Moest ze niet aan de beademing? Er werd alleen maar gezegd: ‘Ze is helemaal gezond, ze mag bij jou liggen.’ Ik kan jullie vertellen dat dat wel één van de onwerkelijkste momenten is geweest. Ik ben gewend dat onze kinderen gelijk meegenomen worden en ik ze pas terug zie in een couveuse aan toeters en bellen. En nu lag er een klein mooi meisje op mijn borst zonder ook maar een slangetje of plakkertje op haar lijfje, kon dit wel? Had ze dan echt niks nodig?

Toen ik eenmaal gehecht was werd ik naar de uitslaapkamer gebracht waar we met zijn drieën even konden bijkomen. We knepen onszelf of het echt geen droom is. Zo gek allemaal en wat lijkt ze op haar grote broer Gyan, heel bijzonder. Daar lag ik dan, op de kraamafdeling met een wiegje naast me bed met onze dochter erin. Ik kon haar gewoon aanraken zonder eerst mijn handen te ontsmetten, ik kon haar gewoon zien zonder alle toeters en bellen en het fijnst, ik kon haar wanneer ik wilde uit haar wiegje tillen en vast houden. De eerste nacht hebben we alleen maar liggen kijken en wel 10000x gecheckt of ze nog wel ademende. En dan verlaat je dus het ziekenhuis mèt kind… ik vond dat zo’n emotioneel moment. In de auto kon ik alleen maar huilen. Wie had ooit gedacht dat we met zijn drieën naar huis zouden gaan? Zoveel ontlading. Een droom wat werkelijkheid is geworden. Zoals bij iedere ouder is alles nieuw en spannend, maar doordat we onze andere mooie lieve kleine hummels weg hebben moeten brengen zit er zo’n lading en angst aan. Ons meisje heeft inmiddels haar broertjes en zusje overleefd, hoe gek is dat? Nu we deze mijlpaal weer hebben bereikt krijg ik iets meer vertrouwen, zou ze dan echt mogen blijven bij ons? Die angst dat ze ons afgenomen wordt is nog heel moeilijk naast me neer te leggen, het is te vaak gebeurd…En oh wat mis ik het om onbevangen happy te zijn. Happy ben ik zeker, ik geniet volop van onze kleine meid maar onbevangen happy? Dat gevoel wat ik had bij de geboorte van de eerste (wetend dat hij te vroeg kwam maar onwetend wat ons allemaal te wachten stond) dat euforische, dat heb ik niet meer en dat vind ik zo jammer. Maar lieve mensen, dankbaarheid overheerst! Wat was het een lange pittige en vooral mega spannende zwangerschap. Wekelijks spuiten in mijn bil, een cerclage die steeds pijn deed en de helft van de tijd plat gelegen niet wetend hoe het af zou lopen. Maar WAUWWW het was het allemaal waard. Drie en half jaar van blijdschap, angst, hoop, verdriet en afscheid van onze drie kindjes. Toch zijn we er samen in blijven geloven. En doordat we samen sterk staan en de moed niet hebben opgegeven ligt er nu een heel mooi meisje naast ons: ‘DJAZZ RUBY’

WONDEREN BESTAAN

GABY (klik hier voor haar Instagram)


Read More
Alarm op Instagram: zogenaamde 'health coaches' beloven zelfs Anorexiapatiënten kilo's af te vallen

Zo ook onze mamablogster Michelle! Na uitgebreid onderzoek van profiel, zag de coach dat onze dame gevoelig is voor afvallen. Het anorexiaverhaal staat er duidelijk op... En dan slaat ze toe..

 

 

 

Iedereen kent ze wel, de zogenaamde health coaches die je benaderen via Facebook of Instagram. Ze vragen of je toevallig ook health coach wilt worden of dat ze jou kunnen helpen met een gezondere leefstijl en afvallen. De afgelopen anderhalf jaar ben ik behoorlijk wat keren benaderd door deze health coaches. Op mijn meest zwakste momenten in mijn eetstoornis werd ik benaderd, soms leek het wel of dat bewust was …. Maar dat is mijn gevoel en zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. Maar het benaderen van mensen vind ik eigenlijk al fout. Waarom moeten deze health coaches jou deze berichten sturen. Niemand weet wat er achter het andere scherm zit. Zit daar een sterke vrouw die zich niet gek laat maken, of zit daar een onzeker meisje of vrouw die wanhopig opzoek is naar het ideale plaatje.  

 

 

Want geef toe sinds sociale media er is, wordt er een ideaal plaatje geschetst, ook al weten we ergens dat dit geen realiteit is, toch willen we hier naar streven. De één op een sterkere manier dan de ander, met daarbij dus grote gevolgen. Nu heb ik zelf een eetstoornis en behoor ik dus tot het gevoeliger zijn voor dit soort berichten. Bij mij gaan de alarmbellen rinkelen en komt mijn eetstoornis flink om de hoek kijken. "Zie je wel ik ben nog te dik, ik ben niet goed genoeg. Ik moet nog meer afvallen. Anders benaderen ze mij toch niet." Maar ik ga hier tegen in, omdat ik echt beter wil worden en daar nu heel hard voor vecht en blijf vechten. Toch ben ik in het verleden door dit soort benaderingen dingen gaan proberen. Ik bestelde de zogenaamde afval pillen bij dit soort coaches, afvallen deed ik er niet door. Ik werd er ziek van en ik kreeg lichamelijke klachten. 

 

 

Nu zijn er natuurlijk ook echte health coaches, maar naar mijn mening zijn dat de diëtisten en personal trainers die eerst kennis met jou maken. Jouw lichamelijke toestand analyseren en dan een plan met jou maken. En niet achter een scherm zonder echt contact en alleen het idee om geld te verdienen. 

 

 

Nu zullen veel mensen ook denken: Maar het overgewicht is de afgelopen jaren toegenomen bij volwassen en kinderen. Dat klopt, daar ben ik het zeker mee eens. En natuurlijk moet daar iets aan gedaan worden. Maar wel op een gezonde manier. Wij willen ons kinderen toch niet in het ideale hokje stoppen? Een gezonde leefstijl begint bij gezonde voeding en beweging en hier hebben we dus onze diëtisten en personal trainers voor. Die ook zullen aangeven als je aan het doorslaan bent. En die geen wonderpil voorstellen... Hocus Spocus. Was het maar zo gemakkelijk! En is het niet veel belangrijker dat we uiteindelijk ook gelukkig met ons zelf zijn zoals we zijn? De ene persoon is lang de andere is klein, de één is wat steviger en de ander heeft een smaller postuur. Het heeft ook veel te maken met de genen die je hebt mee gekregen. En voor de mensen die denken: "Makkelijk praten voor jou omdat jij te licht bent." Ook ik heb acht jaar geleden aan de andere kant van de eetstoornis gestaan en ik ben 30 kilo zwaarder geweest als nu. Maar om nou te zeggen dat ik me nu met mijn lichaam gelukkiger voel kan ik niet. Ik heb nu enorm veel lichamelijke klachten, ik kan veel minder en heb hierdoor een aantal keer de dood in de ogen gekeken. Streven naar het ideale beeld en me laten verleiden door de zogenaamde afvalpillen die mij werden aangeboden. Ook ik weet dat een gezonde voeding en gezonde beweging mij veel verder in het leven zal gaan brengen als mijn ongezonde anorexia levensstijl. Helaas heb ik alleen nog veel tijd nodig om daar naar toe te groeien en angsten moet overwinnen. En deze weg gun ik niemand. De jonge meiden die nu lekker nog aan het buitenspelen zijn moeten zo veel mogelijk zorgeloos kunnen opgroeien, zonder zich druk te hoeven maken over hij ze er uit moeten zien. En ik wil niet alle health coaches tegen hun schenen aan schoppen, maar wel die alleen via Instagram met pillen opereren. Maak kennis met jouw coach, kijk wie je voor je hebt en wat deze persoon allemaal heeft gestudeerd en geleerd. Elk persoon is anders en zal net iets anders nodig hebben. Creëer eer echt een gezonde levensstijl. En vooral belangrijk laat iemand zelf beslissen om iets aan zijn levensstijl te doen. Zij moeten zelf de stap willen zetten om iets om te gooien en hoeven hier niet benaderd voor te worden. En dan notabene via Instagram! 


 

 MICHELLE (klik hier voor haar Instagram) 

Read More
Oh nee, een piemel tegen mijn baarmoeder aan die nu gevuld was met baby, daar moest ik echt niet aan denken

Yes, dirty talk. Altijd leuk toch? Vandaag bespreek ik seks, zowel tijdens hormoonbehandelingen als tijdens de zwangerschap. De hormonen gieren al gauw door je lijf heen, en dat kan een hele hoop veranderen aan onder andere je humeur, maar ook je libido! Hier heb ik zelf ook het één en ander in ervaren, en die deel ik vandaag graag met jullie. Want wat moet je eigenlijk doen als je libido verdwenen is?


Tijdens de behandelingen had ik, verbazingwekkend, een vrij hoog libido. We hadden meer wel seks, dan niet. Niks te klagen dus! Maar er kwamen momenten waarin het allemaal een beetje geforceerd voelde. Alsof we alleen maar seks hadden om een baby te maken. Die gedachte probeerde ik snel van mij af te zetten, maar dit lukt uiteraard niet altijd even best. Door alle hormonen hield ik veel vocht vast, en kwam ik wat kilo's aan. Dit zorgde voor spontane striae op mijn billen en benen, en ik kreeg een zwembandje. Oei, wat werd ik onzeker. De seks werd 'saai', ik wilde me verstoppen en het liefst op mijn buik liggen. Boven op? Nah liever niet. Oh en de lampen, ja die moesten uit! Mijn man mocht niks zien.


Best wel maf hè, je kent elkaar door en door en dan nog kan je je zo schamen voor je man. Er flitsten beelden van slanke vrouwen door mijn hoofd, vrouwen die mijn man vast en zeker veel mooier vond. Het werd een beetje obsessief en ik maakte mezelf helemaal gek. Mijn man kon dan nog zo vaak zeggen dat hij mij prachtig vindt, ik bleef onzeker over die spekrollen, vocht ophopingen, opgeblazen gezicht en mijn onderkin. Hoe kon hij dat in hemelsnaam aantrekkelijk vinden? Toen ik uiteindelijk de Ovitrelle had gespoten, ja toen moesten we wel. Die avond en de avond erna. Dat zijn ook de enige twee keren geweest die weken. De eerste avond was echt moeilijk, puur omdat we móésten. Ik had in principe geen zin, dus werd melig uit ongemakkelijkheid en deed een beetje raar. Mijn man kwam dus ook niet in de mood en jeetje mina ik geloof dat we 45 minuten met voorspel bezig zijn geweest alvorens we beiden klaar waren voor het echte werk haha. Man wat een drama.


Toen ik eenmaal zwanger was wilde ik geen seks, ik had heus wel eens zin maar oh nee een piemel tegen mijn baarmoeder aan die nu gevuld was met baby, moest ik echt niet aan denken. De eerste weken was ik als de dood dat we iets verkeerd of te hard zouden doen en ik onze wonderbaby zou verliezen. Na de seks zat ik direct op de W.C., honderd keer mijn vagina afvegen en checken of ik écht niet bloed. Wat een stress om de seks zeg, terwijl ik verder helemaal niet bang was voor een miskraam. Op een avond zat ik onder de douche, en verloor ik ineens een bloederig 'propje' en je raad het al, ik was direct in paniek. De helft van dat bloederige propje verdween door het gootje en de andere helft kon ik nog snel pakken met mijn vingers. Paniekerig riep ik mijn man om te komen kijken, en ondanks dat ik het niet kon plaatsen was ik nog steeds niet bang dat dit een miskraam was. Het voelde zo goed daar binnen, dit was gewoon een gesprongen ader of zo. Op de eerste echo was alles met de baby helemaal goed, dus mijn gevoel werd meteen bevestigd.


Uiteindelijk heb ik het niet willen seksen langzaamaan van mij af kunnen zetten, en zeg ik duidelijk wat ik wel en niet prettig vind. Ik ben gewoon eerlijk als ik mij onzeker voel en daarom ineens de lampen uit wilt. Communicatie is zo belangrijk! Mannen snappen hints niet, dus kom direct tot je punt zodat het voor beiden duidelijk is. Hieronder zal ik wat tips schrijven die mij hebben geholpen om wat minder onzeker te worden.


Muziek

Klinkt gek, maar muziek hielp mij echt. Ik zocht op Spotify 'massage music' op, en dan zette ik een afspeellijst aan. Heerlijk ontspannend, iets wat je nou net nodig hebt tijdens de seks.


Voorspel

5 minuten of een halfuur, lekker doorgaan tot jij er klaar voor bent. Mannen zijn over het algemeen al vrij snel opgewonden en klaar voor het echte werk, terwijl vrouwen daarentegen er meestal wat langer over doen. Geef als man zijnde je vrouw ook de tijd om opgewonden te raken. Naakt knuffelen en samen douchen wil ook nog wel eens helpen als je niet zo van de voorspel bent!


Masseren met olie

De meeste mannen raken opgewonden van de olie, die dan zo mooi glinstert op haar mooie lijf. De vrouw kan zo heerlijk ontspannen, en als de man ook nog even tussendoor intieme zones bereikt dan lukt het vaak wel om in de mood te komen.Tip: als je enkel de vulva wilt masseren, geen massage olie maar de massage gel van Durex gebruiken. Deze is veilig voor dat gebied en je mond.


Tijd maken

Als ouder zijnde ben je vaak veel te moe voor seks. Toch is seks erg belangrijk, hoewel veel zullen zeggen van niet is uit onderzoek gebleken dat stellen die minstens eens in de week seks hebben, veel (langer) gelukkiger zijn! Om dus een gaatje te maken in de agenda, zodat jij en je partner even me-time hebben, is helemaal niet zo gek! Tijd vrij maken voor elkaar is heel normaal, en daar hoort ook seks bij.


Communicatie

Jaja, hoe lastig het soms ook is. Praten, praten en nog eens praten. En niet tijdens de seks natuurlijk, houd dan vooral lekker je mond. Maar het is zo belangrijk om duidelijk aan te geven wat je wel en niet prettig vind. Zo blijft het leuk voor beiden partijen.


Speeltjes

Ook ik heb ze, en daar is niks mis mee. Een beetje hulp van een vibrator of handboeien maakt de boel weer een beetje spannend. Als je merkt dat de seks een beetje aan het inkakken is kan het dus goed doen om (samen) een speeltje te kopen. Dat krikt de seks weer op, en ik heb nog nooit een vrouw gehoord die niet genoot van een vibrator ;-)


Niet bang zijn

En als laatste, laat de angst los wat je baby betreft. Zolang de vliezen niet gebroken zijn kan je gerust seks hebben. In alle standjes, desnoods pak je de Kamasutra erbij als je daar gelukkig van wordt. Je mag gewoon dildo's, vibrators en trileitjes etc gebruiken. Die baby, die zit veilig en stevig in je baarmoeder, in een zak gevuld met water. Je zal 'm vast in slaap wiegen tijdens de seks. Moet zeggen dat ik de angst wel begrijp, maar nu ik zelf heb gezien dat er echt niks gebeurd na de seks denk ik er niet eens meer over na.


Zo, wat een gelul. Letterlijk. Nou hoop ik natuurlijk dat jullie er wat aan hebben en er vanaf nu elke donderdag ochtend een dikke vette kruis in jullie agenda's staat. Sexy-time! Genieten is het belangrijkste, zo zijn je kinderen ook het gelukkigste. Succes mama's, en tot volgende maand! Laten jullie in de reacties weten wat jou helpt om in de mood te komen?


Liefs, Kyra

Read More
Ik werd tijdens mijn zwangerschap helemaal gek gek gek van... Water

‘’Je bent verschrikkelijk! Niet jij, maar je hormonen!’’

Het feit dat hormonen je water uit pak laten drinken in plaats van uit de kraan omdat het niet lekker smaakt zegt al meer dan genoeg: zwangerschapshormonen maken mij he-le-maal geschift. Ooit las ik ergens dat de hersenen van een vrouw krimpen wanneer zij zwanger is. Dit verklaard dan ook waarom vrouwen zo wazig en extra vergeetachtig zijn tijdens en na een zwangerschap. De hersenen worden tijdens een zwangerschap volledig ingesteld en voorbereid op het zorgen voor de baby en voor al het alert zijn op het huilen van de baby. Zelf denk ik niet dat mijn hersenen alleen krimpen tijdens een zwangerschap, ik onderga door al die hormonen een heuse karakter transformatie: ik word he-le-maal locoloco.

Read More
Soms helpt het om je kind gewoon even buiten te zetten...

Uitingen van ongenoegen in hysterische mate, zo noem ik ze maar. Hiermee bedoel ik de aanvallen die een kind krijgt als hij (of zij) zijn zin niet krijgt. Een kind is nog niet in staat om zijn onvrede op een rustige manier kenbaar te maken. Het zou wat zijn als jouw 2-jarige je met een betoog van goed onderbouwde argumenten van tafel veegt als hij niet in het bewegende autootje van de buurtsuper mag. Nee, kinderen hebben vaak maar een paar primitieve manieren om zichzelf duidelijk te maken, zoals krijsen, huilen, spartelen op de grond en gooien met spullen. 

Read More
Stel je eens voor: De eerste maanden in het leven als alleenstaande moeder, waar begin je?

Mijn eerste maanden als single moeder zijn ingegaan en wat is het anders dan voorheen. Na een vervelende scheiding maar een hele bewuste keuze om weg te gaan was ik nu echt alleen. Mijn dochter heb ik maar voor de helft bij me en de eerste maanden na zo’n breuk zijn zwaar. In mijn geval was ik op zoek naar een nieuw huis, verbleef ik tijdelijk bij mijn oudere zus en haar man die geen kinderen hebben. En nu opeens had ze haar jongere zusje en diens dochter van anderhalf in huis. Een hele ommekeer voor hen en natuurlijk ook voor ons. Ik was veel aan het regelen om alles op orde te krijgen, op zoek naar een eigen woning maar een ‘slechte’ woningmarkt voor een alleenstaande moeder en bijna geen huurwoningen beschikbaar.  

Read More
Mensen wensen van alles, als ik mijn kids maar groot mag zien worden, daar doe ik alles voor!


(vervolg)

Mijn oudste, 2 jaar, zag mijn betraande gezicht bij binnenkomst. Ik kreeg een knuffel en een kus. Mijn man verstijfde en dacht shit.

Alleen mijn moeder en een collega wisten van het onderzoek. Als de jongens in bed liggen, bel ik mijn moeder, mijn zus en mijn collega.

Even later zat ik met mijn ouders en zus op de bank. Ik weet dat het slecht nieuws is, maar ik weet nog niet hoe slecht. Ik moet een week afwachten voordat ik dat weet.

Na een week kop in het zand steken, en doorgaan, was daar de dag van de uitslag. Ik ging met mijn man en zus. Met klamme handjes en oksels in de wachtkamer zeg en dat duurde 50 minuten.

Achteraf bleek dat te komen, omdat ze mij niet door de verpleegkundige, maar door de arts wilden laten informeren. En daar kwam het;

• Borstkanker

• De echo liet een tumor zien van  1,5 cm in de linkerborst met uitzaaiingen in 2 lymfe in mijn oksel

• Een kleine tumor, maar agressief.

• Niet hormoongevoelig, niet eiwitgevoelig (helaas klinkt dat positief, maar is het dat niet)

• De tumor is triple negatief, dus er zijn weinig behandeling mogelijk.Het wordt een half jaar chemotherapie, dan opereren, dan bestralen.

• Het is vreemd dat ik dit heb op mijn leeftijd, dus er volgt onderzoek om te bepalen of ik genetisch belast ben. Als dat niet is, kan de operatie misschien borstbesparend, als het genetisch dan is het advies om in ieder geval beide borsten te amputeren.

• Het is te behandelen, maar verder eigenlijk het slechtste scenario

• Na de behandeling ben ik niet meer vruchtbaar, dus ik moet besluiten of ik eicellen in wil vriezen. Er kwamen nog dikkere tranen, ik had dit zelf nog niet besloten en nu wordt het misschien voor ons besloten.

• En volgens direct verdere onderzoeken, want dit is het scenario van nu. We moeten nog uitsluiten dat er niet meer uitzaaiingen zijn. MRI en PETscan zijn gepland. Volgende week woensdag spreek ik jullie weer.

Mijn vraag aan de arts was: ‘Maar hoe doe ik dit dan? Wat doe ik met mijn werk?’ 

Haar antwoord was duidelijk, en ook heftig. Je gooit je agenda leeg voor het komende jaar. Focus op jezelf en je herstel, het is mooi meegenomen als je wel iets kan doen.

Het was tijd om mensen te informeren. Veel vrienden kwamen langs, dat was fijn, maar het is ook heel gek om te beseffen dat dit allemaal om mij gaat.

De dagen erna vol met berichtjes, bloemen, kaartjes, telefoontjes, allemaal steun, maar dat betekent ook dat ik echt ziek ben.

Ook op bijvoorbeeld de verjaardag van mijn nichtje, ben ik opeens de persoon die bekeken wordt. En ik snap dat, want ik heb kanker. Maar ik besef het eigenlijk nog niet helemaal.

Donderdag werd via een call mijn team op het werk geïnformeerd. Ik heb ze zelf nog een persoonlijke mail gestuurd. Vreselijk om mijn werk neer te moeten leggen en mijn team weer in de steek gelaten nadat ik net 6 maanden terug ben van mijn zwangerschapsverlof.

Er volgde een week van diverse onderzoeken. Eerst een MRI scan en een PET scan. Ik werd gebeld door de chirurg en ik kan je vertellen dat een niet geplande oproep van het ziekenhuis erg spannend is.

Er is iets te zien in je rechterborst. De volgende klap in mijn gezicht, dat meen je toch niet. Maar dat zou dan hetzelfde orgaan zijn, dat is minder erg dan een ander orgaan. Grenzen worden hier snel verlegd.

Er is een extra echo gepland. Omdat ze het via de echo niet konden vinden, werd er een MRI geleid biopt gepland.

Ik merk dat ik erg rusteloos ben, ook omdat ik wil starten met behandelen en al die onderzoeken vertragen! Iets moet nu zorgen dat de groei van deze tumor stopt. Het lukt me gelukkig ook om een en ander te versnellen. Ik zoek grip in een situatie waar ik dit niet heb. Verder gaat het best goed met me. Maar ik praat er goed over, en probeer alles stap voor stap te doen. Ik word heel emotioneel als ik aan mijn kinderen denk, en ik kan nog niet teveel lezen over de chemo want dan wordt in geconfronteerd met heftige verhalen en blijvende kwalen. Dat is voor later.

En toen was het een week later, weer in dezelfde wachtkamer met een hart dat bijna uit mijn borstkas bonst. De chirurg riep ons binnen.

Naast de tumor die op de MRI 42 mm is, zit er kanker in 6 lymfen. Ook zien ze oplichtingen in mijn longen. Als de kanker in een ander orgaan zit, kunnen we niet meer genezen, maar gaan we behandelen om te verlengen. BAM, dat was de boodschap die alle hoop wegnam.

Mijn man viel bijna flauw en werd op een bed gelegd. Ik kan eigenlijk niet vertellen wat er allemaal door me heen ging. Ik bleef vrij rustig en stelde vragen. De radioloog had nog kleine hoop, en wilde een extra longscan maken. Mijn arts gaf aan dat zij dit niet geloofde en uitging van het slechtste. Ik kon de dag erna de foto laten maken.

We liepen de kamer uit en stortten volledig in. Ik wilde een rustige plek, en we werden in een kamertje gezet met een verpleegkundig erbij. Gelukkig kwam de chirurg tot besef dat ze ons zo niet kon laten gaan, en ihad ze geregeld dat ik 2 uur later de scan kon maken. Ik had mijn moeder niet te pakken gekregen, en we besloten eerst de scan af te wachten. Gelukkig.

Na de scan moesten we even wachten, we werden gebeld toen de uitslag binnen was. Daar gaan we.

Ze haalde ons binnen, met een strakke blik en zakelijke toon, en ik dacht echt het is klaar met me. Maar dat was niet zo. Het zijn geen uitzaaiingen, maar ontstekingen. Over 3 maanden maken we een nieuwe foto om nogmaals te controleren, maar dit betekent dat we nog steeds kunnen gaan voor genezing. De arts gaf aan dat ze zelf echt moest schakelen, omdat ze dit niet verwacht had. En we slaakten allemaal een zucht van opluchting.

Ik heb nog een kans, ik mag nog gaan vechten en die kans pak ik met beide handen aan! Wat een rollercoaster van emoties. We gingen naar huis, even bijkomen en de mensen informeren die al de hele middag mijn bericht aan het afwachten waren.

Mijn man en ik gingen op het terras zitten bij ons wijkrestaurant en hebben rustig gepraat en gezwegen. Dit moet echt even bezinken.

Ik noemde al dat grenzen snel verlegd worden. Op dit moment ben ik zo dankbaar dat ik een zware en lange behandeling met chemotherapie, operaties en bestralingen aan mag gaan. Ik zou de artsen niet aanraden om deze methode vaker te gebruiken, maar mijn vechtlust is enorm ;)

Mijn ouders kwamen de jongens brengen en wat was het heerlijk om ze te zien. Als ik jullie maar groot mag zien worden, daar doe ik echt alles voor!


Read More
Bevallingsverhaal: "Noa lag in een spagaat, ja serieus..."

Voor mijn gevoel is ze nog steeds klein, maar ze is alweer bijna 7 (time flies!!), bijna 7,5 jaar geleden raakte ik zwanger van Noa Jesabel. Toendertijd nog samen met haar vader. Het gekke van deze ontdekking was, dat ik zonder zwangerschapstest wist, ik ben zwanger. Op 20 december 2011 wist ik het zeker, ik ben zwanger, 20 jaar, super jong en nog aan het studeren. Maar wat waren we gelukkig. Op de Grote Markt in Haarlem naast de verlichte kerstboom vertelde ik Noa’s vader ‘s avonds: ‘Het is toch wel zo..’ en op de echo 6 weken later zagen we inderdaad een klein frummeltje, het hartje hoorden we voor het eerst en ik was direct verliefd. 

Ik voelde in een vrij korte periode mijn lichaam veranderen. Mijn borsten werden gevoeliger… en mijn bloeddruk daalde, hierdoor viel ik een aantal keer flauw, maar verder in het eerste trimester vielen de klachten mee. In het tweede trimester bereikte mijn nesteldrang vooral een hoogtepunt en zag ons huis eruit als een VT Wonen magazine, dat ik al gek werd van binnen als de visite kruimels achterliet op het vloerkleed.

Tijdens een van de eerste bezoeken aan de verloskundige las ik een brochure waarin stond beschreven, dat je kind natuurlijk niet altijd keurig met zijn/haar hoofdje naar beneden hoeft te liggen. Logische dacht ik nog, want mijn broertje was ook een stuitligger en omdat hij het op het nippertje het heeft gered, had ik al bedacht als me dat overkomt, dan zou mijn voorkeur gaan voor een keizersnede. Dit idee vervaagde gedurende de zwangerschap, maar keerde in mijn derde trimester terug, want Noa lag in een spagaat. Ja serieus, want miss-lenigheid-haarzelf had zichzelf in een spagaat gewurmd. En mijn lichaamsbouw is fijntjes, dus ik voelde een hoofd bovenaan tegen mijn ribben drukken, een voet met een been ernaast en 1 beentje trappelend naar beneden. Al snel droeg de verloskundige mij over aan de gynaecoloog in het ziekenhuis, nadat de draaipoging mislukte. En niet omdat Noa dit niet wilde, maar omdat bij mij totale paniek toesloeg, met een langdurende harde buik tot gevolg.

In het ziekenhuis kreeg ik als enige optie een keizersnede, vrij uniek in Nederland begreep ik later, want bij de eerste stimuleren ze 9/10 keer als eerste een natuurlijke bevalling. De gynaecoloog legde mij uit dat Noa zich zo had gepositioneerd dat de kans dat ze vast kwam te zitten te groot was.

Daarop kreeg ik een afspraak om op 28 augustus een geplande keizersnede uit te laten voeren.

Elf dagen voor die geplande datum gingen we een avondje varen tegelijkertijd met Haarlem Jazz. Het was een zwoele zomeravond. We zaten met vrienden op een boot. Ik voelde me goed en had diezelfde middag mijn stage geregeld voor het derde jaar van mijn opleiding. Rond 0:00 vond ik het mooi geweest, zo dicht mogelijk ben ik varend naar huis gebracht, het laatste stukje legde ik waggelend naar huis af en de vader van Noa wenste ik nog een fijne avond…als ik wist wat mij 5 uur later te wachten stond, had ik hem direct van die boot afgesleurd..haha.

Bij thuiskomst merkte ik dat ik last had van mijn rug, een soort krampachtig gevoel…en ik dacht nog met mijn nuchtere hoofd, dat is ook niet zo gek als je een paar uur achter elkaar hoogzwanger op een boot hebt gezeten. Ik douchte en ging slapen. Tussen 4-5 uur ‘s ochtends werd ik wakker met menstruatiekrampjes, toch vertrouwde ik dit niet, .. maar ja de aanstaande vader was nog tot de laatste uurtjes aan het feesten op Haarlem Jazz. Snel belde ik hem op zijn mobiel, waarvan de batterij leeg bleek te zijn, dan zijn zakelijke telefoon dacht ik…’’He!’’ dacht ik, ‘’ die gaat over gelukkig… ‘’ totdat ik de ringtone in onze keuken hoorde. ‘’Shit! En nu?’’ Ik belde zijn zus, ….ook voicemail.. Op het punt dat ik in paniek begon te raken, hoorde ik de voordeur opengaan. Hij iets te veel gefeest en duidelijk toe aan slaap, was direct klaarwakker nadat ik zei dat ik al een tijdje niet sliep, omdat ik krampen voelde in mijn buik.

Na telefonische contact met de kraamafdeling, mochten we naar het ziekenhuis komen voor een check up. De verpleegkundige die het verhaal aannam aan de telefoon, ging zelf uit van enkel harde buiken. Maar in het ziekenhuis bleek ik al 8 cm ontsluiting te hebben.

Na deze ontdekking werd alles met enige snelheid gereed gemaakt, de anesthesist werd opgetrommeld voor de ruggenprik en de operatiekamer werd  klaargemaakt voor de komst van Noa. Op het moment dat ik naar binnen gereden werd voelde ik me vooral high van de spanning. Toch lukte het mij om te ontspannen, hoe gek ook. Het personeel was zo lief voor me. Een heel team feilloos op elkaar afgestemd. De verpleegkundige vertelde ons  bij elke stap wat er gebeurde, hoever ze waren en even later dat Noa er bijna was, haar handen roken hetzelfde als die van mijn moeder, dat kan ik me zo goed herinneren.

Noa mocht vrijwel direct bij me liggen, het gevoel wat toen door mij heen ging was echt een golf van liefde die over ons twee neerstreek, ik huilde van geluk en rook aan haar nekje, Zo klein, zo lief en zacht...alleen na een keizersnede moet er gehecht worden, daarom brachten ze Noa en haar vader naar mijn kamer. Tijdens het hechten mocht de arts in opleiding de hechting uitvoeren, waarop de gynaecoloog tegen hem zie: ‘Je mag nu voor het eerst de nieuwe hechting toepassen’.. ik nog versuft dacht direct. ‘Hooo ik ben geen proefkonijn.. ik lig er misschien wel zo bij, maar ik ben het niet’  Achteraf gezien niet erg, want dankzij die ‘nieuwe’ hechting van meneer-de-arts-in-opleiding kreeg ik een subtiele onderhuidse hechting zonder nietjes en kon ik vrij snel herstellen van deze toch wel grote ingreep.

Na drie dagen mochten Noa en ik naar huis en daar begon mijn avontuur als jonge moeder..

 

Read More
Een brief aan mijn tienerdochter

Lieve lieve Indy, 

Eind deze maand word je 12 jaar. Alweer 12 jaar! Voor mij een mooi moment om deze brief aan jou te schrijven, recht vanuit mijn hart. In die 12 jaar ben je uitgegroeid tot zo’n mooi, lief, slim en zorgzaam meisje, die naast wat struggles en onzekerheden vooral met beide benen op de grond staat. Je hebt in jouw korte leventje al best wat meegemaakt. Dingen waar ik enorm trots op ben, maar ook dingen die ik je graag had willen besparen.

Even een sprongetje terug in de tijd. Dat moment dat ik jou voor het eerst vast hield in mijn armen, op 22 juni 2007 om 17.28 uur, was magisch. Die bevalling van ruim 18 uur kon ik bijna even vergeten. Jij maakte mij voor het eerst mama. Jij maakte dat enorm sterke verantwoordelijkheidsgevoel in mij los, evenals die diepe onvoorwaardelijke liefde die ik voelde in elke cel van mijn lijf. Aan die enorm sterke gevoelens moest ik wel even wennen. Dat is zo overweldigend. Heel diep van binnen komen er ineens allerlei sterke gevoelens naar boven waarvan ik niet wist dat die bestonden. Ik heb je op het moment dat ik je voor het eerst vast hield vanuit dat hele diepe plekje van binnen beloofd dat ik je altijd zal beschermen, er altijd voor je zal zijn en je alle liefde van de wereld zal geven. Onvoorwaardelijk.

Er is een moment geweest in jouw leven dat ik dit voor mijn gevoel niet volledig kon waarmaken. Dat ik je niet kon beschermen. Dat was het moment waarop we te horen kregen dat ze jou verder wilden onderzoeken op lymfeklierkanker. Nog maar 7 jaar was je. Oh lieverd, wat een helse tijd was dat. Die machteloosheid en het afwachten wat er nu toch met je aan de hand was… echt verschrikkelijk. Al die onderzoeken die je moest ondergaan en die je keer op keer met zoveel kracht onderging. Voor het vele prikken hadden we zelfs met elkaar een prikplan gemaakt, weet je dat nog? Dat gaf jou een beetje houvast. Ik heb zo enorm veel bewondering voor jou hoe jij deze tijd hebt doorstaan. Het moment waarop we het nieuws kregen dat het geen lymfeklierkanker was, maar één of ander heel gek virus was de grootste opluchting ooit. De overlevingsstand maakte plaats voor het intense verdriet wat er al die tijd zat, maar ook geluk vanwege het goede nieuws. Die periode heeft ook de grootste angst die je als moeder kan voelen naar boven gebracht: je kind verliezen. Dat komt net als die onvoorwaardelijke liefde ook uit dat hele diepe plekje van binnen. Heel veel tijd om dit alles een plekje te kunnen geven was er niet, want vier weken na het goede nieuws werd je voor het eerst grote zus van je broertje Evan.

In korte tijd heb ik kennis gemaakt met een meisje die echt heel erg ziek was, waarvan we even niet wisten hoe de toekomst er uit zou zien, en met een meisje die grote zus werd. En wat voor één! Ondanks dat je echt moest herstellen van dat heftige ziek zijn was je zo zorgzaam, behulpzaam en liefdevol naar je broertje. Wat ben ik bizar trots op jou.

Waar ik ook zo enorm trots op ben is jouw zelfvertrouwen en onbevangenheid. Je straalt op het podium, toneel spelen is jouw ding. Optreden voor duizend man is voor jou appeltje eitje; hoe meer mensen, hoe beter. Tijdens jouw laatste optreden straalde ik vanaf rij 1 met je mee, van trots en geluk. Wat ben je toch mooi, uniek en bijzonder met je prachtige blonde krullen en je lieve, sterke karakter. Dat blijkt ook uit de vele vriendschappen die je om je heen hebt. Je bent een allemansvriend, heel lang was je soms zelfs te lief, maar sinds dit schooljaar durf je duidelijk te laten blijken, waar je niet van gediend bent. Je hebt een sterke eigen mening, je trekt je eigen plan en ‘het boeit je niet’ zoals je zelf vaak genoeg zegt wat anderen ervan vinden. Je staat dichtbij jezelf, bij dat diepe plekje in jouw lijf, en dat geeft mij een fijn gevoel. Je bent weerbaar, mondig en jij komt er wel met hier en daar wat sturing van mij, papa, Bart en Romy.

De afgelopen jaren waren pittig. Ook daarin ben ik weer zo trots op jou hoe jij je hierin staande hebt gehouden. De zwangerschap van Liva verliep niet fijn, oma die borstkanker kreeg en het overlijden van mijn opa, jouw overgrootopa. Dat was het eerste overlijden wat je van heel dichtbij hebt meegemaakt. De zorgen en het verdriet wat jij van dit alles had vond ik het moeilijkst. Ik wil je dit besparen, ik wil je niet verdrietig zien en het liefst meteen van je wegnemen of het voor je oplossen. Maar dat kon ik niet. Samen zijn we verdrietig geweest, hebben we gehuild en veel gepraat. Zo heb jij ook geleerd dat verdriet er mag zijn, dat je dit mag toestaan en dat dit juist getuigd van kracht.

Vlak voor en na opa’s overlijden ging het niet zo goed met mij. Twee keer moest de ambulance komen, waar jij beide keren bij aanwezig was. Ook dit wilde ik je graag besparen, maar ook daar had ik geen invloed op. Je maakte je zorgen om mij, dat voelde als de omgekeerde wereld. Dat hoort niet, ik ben juist jouw veilige haven waar je met jouw zorgen terecht kan. Gelukkig bleek het mee te vallen met mijn hart; het was een duidelijk signaal van mijn lijf dat ik ‘op’ was.  Nadat er rust kwam en de overlevingsstand waar ik jaren in had geleefd niet meer nodig was, was er ruimte voor alle emoties. Daarvoor ging mama naar de psychotherapeut, die na wat gesprekken en onderzoeken vertelde dat ik PTSS heb. Wat dat betekent heb ik je uitgelegd en je snapte het voor zover je kan. De intensieve behandelingen werden gestart . Ik kon niet veel hebben en dat spijt mij. Jouw vrolijkheid die je graag uit door middel van zingen, dansen en gek doen waren teveel, net als zoveel meer dingen in mijn omgeving. Je begreep het als we het er over hadden, we wilden er open over zijn met je en jou ook de ruimte geven om jouw gevoel te laten horen. Daar ben je nu groot genoeg voor en je weet heel goed wat er allemaal gaande is. Die gesprekjes zorgden ervoor dat we alles zo goed, rustig en leuk mogelijk konden houden in ons gezin. Dit is ons gelukt. Nu, een jaar verder, gaat het goed. Heel erg goed. Met mij, met jou en is de rust wedergekeerd in ons gezin. Ik geniet van de momenten samen, de meidenavonden die we om de week op vrijdag hebben en de gesprekken die we samen voeren.

Ons moeder-dochter reisje samen naar Ibiza vorige maand is voor mij echt een hoogtepunt. Wat was dit ge-wel-dig. Alle aandacht en liefde voor elkaar, de gesprekken samen en de lol die we hebben gehad. Ik heb zo intens van je genoten! Je bent echt groot aan het worden. De gesprekken gaan over serieuze onderwerpen, je interesses worden groter en breder en je humor is gewoon super grappig. Kind van je moeder! :-D Heerlijk. Dit reisje koester ik. Die momenten dat je mijn hand vastpakte, dat we samen kroelden en kusjes aan elkaar gaven geven mij zo’n warm gevoel van binnen. In dat hele diepe plekje van binnen. Liefde, onvoorwaardelijke liefde. Wat ben je LEUK!

En dan bijna dat moment waarop je naar de middelbare school gaat. Je gaat naar tweetalig vwo, voor jou een enorme uitdaging maar waar je super veel zin in hebt. Wij staan achter je, allemaal. Wij zullen je steunen en helpen waar nodig en hoe het ook loopt; het is goed. Havo, vwo, het maakt niet uit. Als je maar de leuke, vrolijke, sociale Indy blijft die zo’n plezier heeft in het leven. Natuurlijk is het belangrijk dat je je best doet, maar ga vooral genieten van je schooltijd en het maken van nieuwe vriendschappen. Lekker lol maken, op zoek gaan naar jezelf en de wereld ontdekken. Over een niet al te lange tijd zullen de hormonen door je lijf gieren, word je interesses in jongens groter en ga je de wereld ontdekken. Uitgaan, naar (school)feesten gaan en heel weinig thuis zijn omdat je met vriendinnen wil ‘chillen’ komen gevaarlijk dichtbij. Ik weet dat het erbij hoort, dat het een gezonde ontwikkeling is en dat je dit ook lekker moet/mag doen. Maar stiekem vind ik het soms best een beetje lastig om je los te laten. Mama is straks niet meer de belangrijkste persoon in je leven, dat worden je vrienden en vriendinnen. Ik zal dan nog vaak terugdenken aan de momenten dat je tegen mij aan gekropen op de bank zit en aan mij ‘ruikt’. Ja, aan mij ‘ruikt’. Als ik dan hoorde hoe jij meerdere keren achter elkaar je neusje ophaalde en vroeg “wat ruik je dan schat?” zei je: “Je ruikt naar mama en dat ruikt lekker.” Ondertussen ruik ik aan jou, aan mijn meisje. Ik zal je nog wel geregeld vragen of je lekker bij me komt zitten en aan mij komt ruiken, goed? :-P

Lieve lieve Indy, ik ben trots op je! Ik heb alle vertrouwen in jou en ik zal er altijd voor je zijn. En dat meen ik vanuit dat hele diepe plekje van binnen.

 

Ik hou van jou,

 

Kus, mama

SHARON (klik hier voor haar Instagram)  

 

Read More
Ahhhh, dit is dus de piemel-, kak- en schijtfase

Dit is echt zo’n geschreven stukje waarbij je achteraf denkt; zo, ik heb weer even een paar minuten van mijn leven op Instagram dom zitten lezen.

Ik haal er niets uit, ik word er niet intelligenter van, het levert me in mijn persoonlijke ontwikkeling net niets op en ik haal er ook nog niet eens tips uit.

Het enige dat je nu waarschijnlijk bereikt hebt is dat de vaat nog op het aanrecht staat en de was nog steeds in de wasmand ligt. Maar hee, moeders hebben ontspanning nodig toch! Al het huishoudelijk-ontwijkend-gedrag is dan welkom. (het is een fase)

Dit is mijn fase.. net zoals onze kinderen zich momenteel ook in een fase bevinden…

De piemels, kak, schijt- en (of all time favourite) mama’s lichaamsfase

Ik ben moeder van 2 kleuters. Een 5 jarig meisje en een 4 jarig jongetje.

Wij begeven ons middenin de kleuterfase. Wat is dan de kleuterfase? Dat ze naar school gaan en dat mama overdag tijd heeft om nog meer te Instagrammen en verhalen te lezen? Onder andere, dit ja. 

Maar naast mijn tijd-voor-mezelf-fase, maken onze kleuters een ontwikkeling door. Voor ieder kind komt dat trouwens anders tot uiting.. daar zal ik even een klein stukje over neerzetten.

(Nogmaals, ik heb geen briljante tips en sta hier als pedagoog even helemaal los van)

Fase van de 4-jarige

Deze roept 7:00-19:00 alles wat gerelateerd is aan het mannelijk geslachtsdeel en wat dan ook maar te maken heeft met enige vorm van ontlasting. In ieder woord dat je hier voor kunt bedenken.

Bij het ontbijt zijn de volgende woorden al gevallen scheetyoghurt, kakworst, poepwater, drollenthee, piemelbrood of konteieren. 

Fase van de 5-jarige

Deze kleuter is nogal gericht op het menselijk lichaam. En nee dan niet zomaar het menselijk lichaam, maar bij voorkeur het lichaam van haar moeder, oma’s, zichzelf, alles.

Het is algemeen bekend dat je als moeder heel minimaal in je eentje kunt poepen en plassen. Gezelschap dient zich altijd aan op het moment dat je net lekker je slip naar beneden hebt getrokken en jezelf hebt geïnstalleerd op de wc-pot.

Maar wat is er nu nog leuker dan een kleuter die jou overal op wijst en alles vergelijkt. Zij weet ook alles te benoemen wat er op het vrouwelijk lichaam groeit. Iedere haar, ader, nieuwe striaescheur,  niets ontgaat mij meer… Yay!

De andere kleuter, die zich in de piemel, poep- en plasfase bevindt, die maakt van ieder normaal woord iets vies, maar ook het ‘echte werk’ vindt hij fantastisch. Hij bekijkt je ontlasting het liefst nauwkeurig en wordt nijdig op het moment dat je doorspoelt zonder dat hij even goed heeft kunnen inspecteren.

Minigreep uit de uitsprakenlijst de 5-jarige

Menstruatie.

Met een vriendin en onze kids koffie drinken:

“Tante Steph, mijn moeder heeft bloed uit haar kont”

Ach, zegt tante Steph. “Is het weer zo’n feest?”

-Stiekem ben ik dankbaar dat ze dit niet tegen de juf of de kassière heeft gezegd-

Brood eten.

“Lieverd. Eet je korstjes, van korstjes krijg je borstjes”

“Krijg ik dan ook van die lange, net als jou?”

-Weet je wat jij even lekker met die korstjes kan doen?-

Nooit moeder willen worden.

Ik ben zwanger. Op en top. Van blauwe aderen op de borsten, striae op mijn buik en alles wat erbij komt kijken. Kortom; de ultieme zwangerschapsglow.

Onze dochter heeft ineens bedacht dat ze geen kinderen meer wil krijgen. Eerst wilde ze nog wel babydokter- verloskundige of kraamverzorgster worden, maar inmiddels wil ze kapster zijn.

“Mam?

-Ja.

Krijgen babydokters eigenlijk kinderen?

-Sommige wel ja

Hmmmm.. (ziet kleuter denken)

Krijgen kapsters geen kinderen dan, dan wil ik wel kapster worden”

-Ze heeft bedacht dat ze maar geen kinderen wil toen we samen stonden te douchen en ik een full-body-check kreeg.

En toch..

Na 9 maanden baby’s dragen. Exploderen, ontploffen, scheuren, hormonen, zwaartekracht, wallen tot je ballen, pigment, haren, strepen, lijnen en alles wat er bij komt kijken:

Ook als ze dit allemaal gaan benoemen naar jou als moeder zijnde, terwijl ze zelf geen flauw idee hebben dat zij zelf de schuldigen zijn dat mama’s niet meer zo’n strak kleuterlijfje hebben, ze zijn het waard.

En al die geniale uitspraken van ze, die zorgen dan ook weer voor een paar extra lachrimpels, maar hee. Fuck it!

Moeders; je bent mooi!

En voor de moeders met kleuters in de kakfase; jullie drollen zijn ook mooi.


Read More
Brief aan mijn dochter van 4: "Mocht papa op latere leeftijd wat lastiger zijn, hij bedoelt het goed Mila"

Lieve Mila,

Ik herinner me je eerste schopjes in het veilige plekje in mijn buik. Ik herinner me je eerste geur en ik herinner me de eerste ontmoeting met jou. Oh, en Miel ik herinner me de weeën ook hoor en het ‘uitdrijven’, maar dat zal ik je later allemaal vertellen als je ‘echt groot bent’. Het gevoel wat je mij gaf was onbeschrijfelijk. Ik kon niet geloven dat ik jou al die maanden had gedragen en je daadwerkelijk door mij op de wereld bent gezet. Oh en Miel, papa heeft een klein beetje geholpen hoor. Niet met de bevalling, maar daar hebben we het nog wel eens over. Daar was je zo mooi en zo welkom. De eerste week van je kleine leven was ik zo onzeker. Jij daarentegen deed het zo vreselijk goed. Je was zo tevreden en miel je was zo vreselijk mooi.

Read More
Pfff, de jaarlijkse vakantiepuzzel... Waar gaan we heen?

Kids: hey pappa, waar gaan we heen dit jaar?

Ik: weten we niet. Waar willen jullie heen?

Kids: waar zon is. En zee. En een zwembad. En internet....

Tanja; Zullen we weer naar Italië gaan? Bij een meer misschien? 

Bobby: Is er wel een zwembad? 

Ik; natuurlijk. We zoeken altijd een plek met zwembad.

Bobby: ja, maar met glijbaan hè...

Tanja: oh, ja, dan moeten we nog even verder kijken.

Billy; ik hoef geen strand hoor, dat zand zit overal tussen, dat hoeft niet voor mij.

Bobby; jawel want de golven zijn zo leuk!!

Billy; oh ja, doe maar wel aan zee dus!

Tanja; goed, dus liever aan zee, maar ook met een zwembad erbij? 

Bobby; met glijbaan.

Tanja; juist...met glijbaan... Maar dan niet aan een meer, want daar zijn geen echte golven ...?

Kids: oh ja... hmmm 


Ik: is er een gym bij? En activiteiten? Soort animatie team ofzo?

Tanja; maar dan wordt het weer zo’n vreselijk resort... kan je niet een keer zonder sport en spel... twee weken per jaar...? 

Ik: nee. Liever niet. 

Als de kinderen glijbanen krijgen mag ik toch ook zeggen wat ik graag wil?!?

Tanja: goed, dan kiezen we voor alledrie de kinderen “ wat ze graag willen”

Ik: noem je me nu een kind?

Tanja: nee hoor babes, je bent lief.

Ik: hm

Kids: wat mogen we meenemen qua games en computers enzo?

Tanja: liefst 1 soort gamecomputer want we zijn met de auto...

Bobby; ja maar dan kan ik niet kiezen... 

Tanja zucht....: ok, 2 dan.

Maar we gaan niet heel de vakantie alleen op die dingen zitten loeren... 

kids: nee alleen als we ons vervelen, ok??

Ik: dat is elke 5 minuten zo ongeveer... 

maar goed , hebben we nu iets gevonden wat voor ons allemaal te gek is?

Tanja: ik ga zoeken. 


2 maanden later....


Ik: babes, heb je eigenlijk die vakantie al geboekt enzo....?

Tanja; ik ben er nog niet uit, maar het meeste dat leuk is is vol...

Ik: gek hè... het is begin juni... We zijn nogal laat denk je niet?

Tanja: dan doe je het toch zelf?

Ik: maar ik ben te druk...

Tanja; ja.. en te lui, bedoel je... Ik ga het deze week regelen. Maar niet zeuren als het niet precies is wat je wilde, of als de gym niet schoon is, of de bedden te hard... ok? 

ik: Ik heb er nu al zin in, liefie...Kan niet wachten...

Read More
Bevallingsverhaal: "Ik zat in een vage eigen wereld van pijn, een soort bubbel"

Mijn bevallingsverhaal


Zwanger zijn is dus niet zo mijn ding, mijn lichaam is niet goed in het onderhouden van twee lichamen tegelijk. Al vrij snel in mn zwangerschap werd ik extreem moe en dat werd eigenlijk alleen maar heftiger gedurende de zwangerschap. Ik leefde eerst naar de 12 weken, dan zou het beter worden... Werd het niet dus toen naar de 20 weken werd het wel even ietjes beter maar nog steeds was ik een schim van wie ik was. Tot de 30 weken toen ging het van kwaad tot erger. Ik kon nog geen 5 min lopen of ik viel al flauw. Harde buiken en 2x opgenomen met vroegtijdige weeën. 1x met 31 weken en 1x met 34 weken. Hoe graag ik wilde dat hij toen nog bleef zitten wilde ik vanaf de 37 weken dat hij eruit zou komen. Mijn lichaam kon niet meer, ik was op. Kon niet meer zelfstandig douchen en ik had een po stoel op mijn slaap kamer voor de nachtelijke plasjes. Ik voelde me bejaard en afschuwelijk, hoe mooi mijn buik er ook uitzag. Toen ik 38 weken en 4 dagen was heeft mijn moeder in paniek de verloskundige gebeld dat het echt niet meer ging zo mijn lichaam was echt klaar. Bloeddruk hoog terwijl deze in het begin echt angstaanjagend laag was waardoor ik letterlijk omviel. Mijn handen en voeten opgezwollen en gewoon echt fysiek en mentaal op. Wetende dat ik nog moest beginnen aan een marathon wist ik echt niet hoe ik dit moest gaan doen. Dus ik werd ingeleid... Omdat ik een antibiotica resistente bacterie in mijn blaas had waar ze achter kwamen bij een eerdere opname bij 34 weken, ging dit in quarantaine gebeuren.


Donderdag avond 25 januari 2018 gingen we naar het ziekenhuis en kreeg ik een ballonnetje ingebracht. At nog even een menu van een grote fastfood keten als galgen maal en we gingen beginnen. ‘s nachts had ik wel een rommelige buik maar geen concrete weeën nog.

‘S ochtends werd ik gechecked op ontsluiting, 3 cm dus ready to go. Vliezen werden gebroken en een hartslagmetertje werd geplaatst op het hoofdje van Jax.


Binnen 2 sec begon de paniek, mijn bed stond ineens vol met personeel en mijn sieraden werden afgedaan. Op de achtergrond hoorde ik OK staat klaar. Er werd ons weinig verteld en mijn man, ik en mijn moeder raakte in paniek. Toen kwam een gynaecoloog binnen gerend en had het over het hartslagje dat sterk daalde. Hij twijfelde geen seconde en zijn hele arm ging er in alsof ik een koe was. Maakte mij op dat geen reet uit al hadden ze me te plekken opengesneden, mijn baby mijn baby dat is het enige wat ik kon uitbrengen. De gynaecoloog was er gelukkig in geslaagd het navelstrengetje of wat het ook was terug te duwen en de hartslag was weer stabiel. Maar ik was bang, heel bang dat het weer zou gebeuren en eiste een keizersnede. Na dat ze me even op adem hadden laten komen kwam er een andere gynaecoloog uitleggen dat het echt veilig was een natuurlijke bevalling door te laten zetten, en ik was overgehaald. Dus de oxytocine werd opgeschroefd en ik wilde een ruggenprik omdat ik al zo uitgeput was en ik moest nog beginnen. Kwam ik van een koude kermis thuis, die ruggenprik deed geen reet en ik had weeenstorm na weeenstorm. Vol gas rug weeën en ik zat in vage eigenwereld van pijn. Amper een seconde om op adem te komen, maar de verpleegkundige geloofde niet dat de ruggenprik niet goed zat. Maar ik had ook geen kracht om hier tegen in te gaan. Rond 16:30 zat ik op 10 cm en wilde ik graag persen. Mij werd gezegd dat ik nog even op mijn zij de persweeen moest wegpuffen tot dat de gynaecoloog kwam. Wie persweeen kent weet dat dit geen doen is. Na 100x vragen wanneer die kut gynaecoloog nou eens kwam (schelden kon ik nog wel heel goed) kreeg ik te horen, 17:30. Als een havik hield ik me vast aan die cijfertjes op de digitale klok die tegenover mijn werpbed hing. Pling hij sloeg 17:30... dus ik WAAR IS DIE GYNAECOLOOG???? Die kwam dus pas om 18:00 eindelijk de kamer in. Eindelijk persen. Na 1 uur en 45 min alleen maar een klein stukje hoofd met haar te persen was mijn lichaam finito. Het voelde alsof ik wegviel. Dus een schaar en een vacuumpomp werden gehaald. Met een heftige kracht werd Jax gehaald, ik liet alles los het maakte mij niet meer uit als mijn baby er maar uit kwam. En dat kwam hij, er werd een warm zwaar bundeltje leven op mij gelegd en ik was zwaar verliefd en zo high alsof ik weet ik wat had gebruikt. High on life het allerbeste gevoel wat ik ooit in mijn leven heb gevoeld. Jax was zo gezond als een hoentje en mocht lekker op mijn borst liggen. Toen moest de placenta eruit, die wilde ook niet dus werd er geduwd en getrokken en eindelijk na 45 min net voor alsnog een operatie kwam deze eruit, bloedspetters everywhere leek wel een horrorfilm, (iedereen had ivm met de quarantaine schoortjes aan en daar zaten dus ook bloedspetters op vond het net bebloedde minions op dat moment) Maar dat maakte mij niet uit ik had mijn beebje en alles was goed met hem! Nu nog even gehecht worden maar dat maakte ook niet uit zolang ik maar naar dat lieve kleine bundeltje wat wij hadden gemaakt kon kijken. Op een gegeven moment ging de familie weg en moest ik plassen aangezien de katheter was verwijderd. Dus ik ging heel zelf verzekerd overeind, ik was nog steeds high on life en heel vreemd een soort hyper. Toen ik op het randje van het bed zat kwam er een warme golf uit mijn lichaam en zakte ik weg, ik hoorde alleen de stem van mijn man op een verre blikkerige achtergrond en het voelde alsof ik onder water zakte in een warm rustig bad. Toen ik weer bij kwam heb ik dat plassen maar even gelaten en uiteindelijk zijn we met zn drieen in slaap gevallen. De volgende ochtend mocht ik naar huis zonder verder onderzoek eigenlijk (nadat ik zoveel bloed had verloren dat het bed doorweekt was maar oke) Eenmaal thuis voelde ik me nog zo zwak en kwam de verloskundige mijnhb checken die was uiteraard mega laag. Dus ijzer tabletjes en lekker rood vlees wat eindelijk weer mocht kwam ik er binnen een paar dagen weer boven op en zat ik op mijn roze wolk.


Bevallen was het meest heftige maar meest mooie wat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt. Het was het allemaal dubbel en dwars waard voor dit heerlijke ventje wat we ervoor terug hebben gekregen!



Liefs Rachelle


Read More
Wie had ooit gedacht dat een oorontsteking zo ernstig kon zijn?! DEEL II

Het was maandag 25 maart wij gingen weer eens heerlijk genieten van een lesje babyzwemmen, een groot favoriet van ons zoontje. Het viel mij op dat hij weigerde om op zijn rug te zwemmen. Ik appte erover met mijn moeder en we kwamen tot de conclusie dat verder alles normaal leek en dat het iets was om bij de volgende les in de gaten te houden. Ik zocht er dus niet veel achter en de week ging voorbij. Het was donderdagavond toen ons zoontje weer weigerde te drinken. Ik maakte weer een afspraak voor bij de huisarts. Ik wilde dat ze zijn oren gingen bekijken. Ze keken en zagen dat het geïrriteerd was. Oké, ik vroeg of we niet eens naar een KNO arts moesten, het was de laatste tijd goed raak geweest en zijn oren waren met regelmaat te vies om goed te worden beoordeeld dat ik aanvoelde dat het niet goed leek. Het werd weg gewimpeld.


Het weekend ging voorbij en maandag stonden wij voor het spreekuur op de stoep, oorontsteking nummer 3 was aan. En toen daar liet ik mijn hart spreken.. Mijn huisarts wilde ons naar huis sturen zonder antibiotica, dat daar, die woorden waren mijn trigger en ik ging open; Ik zei hem dat ik daar niet mee akkoord ging, ik lepelde het scenario op wat er nog geen 2 weken terug had afgespeeld. Ik gaf aan dat ik dat niet nog een keer aankon, dat ik nog aan het bijkomen was van alles wat er gebeurd was en de vermoeidheid die kwam kijken bij ons zieke zoontje en dat mijn zoontje zijn afweersysteem lang nog niet de oude is geworden om dit zelf aan te kunnen. Er werd mij verweten dat ik het lichaam niet de kans gaf om het zelf op te ruimen. Ik zei hem; Nee, sorry kijk hoe ver het de vorige keer is gegaan! Wederom begon ik over de KNO, nou als mijn huisarts mensen in zijn gezicht had kunnen uitlachen had hij dat daar gedaan. Hij keek mij aan vol verbijstering en zei me dat dat echt onzin was. Ik wees hem op het feit dat er in begin maart al was geconstateerd dat er vocht achter de oren van mijn zoontje zat en dat er nooit is vermeld dat dit weg is gegaan, ik sprak uit dat ik me daar zorgen over maakte, dat ik het gevoel had dat het niet pluis zat. Hij keek mij aan en zei: Nou ik zie de ernst er niet zo van. En laat ik even vertellen dat deze man al meerdere dingetjes heeft “gemist” bij mijn zoontje voordat jullie mijn reactie lezen. Ik keek hem aan en dacht serieus wil je het zo spelen nou prima. Ik zei hem; Oh dat herken ik, daar heeft u wel vaker last van. Ik zei hem dat het ook niet de eerste keer zou zijn als hij iets over het hoofd zou zien want te slotte was het al vaker bij mijn zoontje voorgekomen. Ik lepelde op dat hij mij in het begin ook afwimpelde met Baby’s huilen nu eenmaal en dat mijn zoontje toen last bleek te hebben van een zware verborgen reflux vorm en KISS syndroom. Maar he, klein dingetje hoor! Ik klapte er over heen dat ik eiste dat hij mijn zoontje na de antibiotica kuur zou controleren op het vocht achter zijn oren en dat als het er dan nog steeds zat ik de doorverwijzing wilde naar de KNO arts. Hij keek mij verbaasd aan en zei: Uw zoontje is te jong voor de KNO arts. In mijn boze bui zei ik al snauwend: Laten we dat nou door een KNO arts bepalen! Ik ging weg.. we startte met de antibiotica kuur en na een week stonden we weer op de stoep.


Ik kwam bij de arts in opleiding terecht en wat een opluchting! Zij had ons al een paar keer geholpen tijdens de spreekuren en gaf aan dat ze het erg vervelend vond dat hij nog steeds zo’n last had. Ik stond uiteraard wat moeizaam in de behandelkamer want ik was ergens nog zo boos dat er zo moeizaam was omgegaan met mijn zoontje. Ik gaf aan waarvoor we kwamen en liet wederom het woord KNO vallen. Zij keek mij aan en zei: Is dat nog niet geregeld dan? Euhm nee dat is nog net geregeld nee… Nou zegt ze dat lijkt mij geen probleem. Enigszins verbaasd zat ik daar… serieus.. Dit ga jij nu regelen dan? En ja hoor ze controleerde zijn oren en ja het vocht zat nog steeds achter het trommelvlies. De doorverwijzing werd uitgetypt. Wat een opluchting z’n stom stukje papier! En eenmaal buiten belde ik direct de KNO poli op, er was een wachttijd van 5 weken. Ik dacht in het ergste geval is dit nog 2 oorontstekingen.. Erg he? Ik dacht dus in hoe vaak mijn kind nog ziek kon worden tot de eerste afspraak.


Het was weekend we hadden een verjaardag van mijn vader en op zondagavond begon ons zoontje weer uit het niets te huilen… ik dacht oh nee daar gaan we weer. Want serieus dat dacht ik nu dus iedere keer bij verhoging van zijn tempratuur, niet willen drinken, of niet willen liggen. Ik dacht continu a shit daar gaan we weer! Van frustratie ging ik zelf ook maar even huilen. Pff niet weer. Sorry maar ik was nog zo moe en gespannen van de weken hiervoor, helaas ben ik sinds ons zoontje er is zelf ook rete vatbaar geworden en pik dus alles van hem op. Ik zelf ben de afgelopen periode zeg maar net zo hard aan het kwakkelen geweest als mijn zoontje dus echt tijd om bij te komen had ik nog niet gehad. Maar ik dacht oké morgen maar weer naar het inloopspreekuur en ja hoor daar zaten we dan weer op maandagochtend in de spreekkamer van onze huisarts. De arts in opleiding zag ons zitten en zei: Oh nee toch niet alweer? Ik zeg ja ben bang van wel. Na de controle bleek dat zijn oren weer rood en geïrriteerd waren. Niets aan te doen dus behalve zetpilletje geven, aankijken en hopen dat het niet erger zou worden..


Op advies van mijn moeder en de arts in opleiding belde ik met de KNO poli om te kijken of we eerder terecht konden. Nee, dat kon niet. Ik legde de situatie uit en dat ik echt wel wanhopig was omdat we nu al richting de 3e oorontsteking zaten binnen 6 weken. De mevrouw van de KNO poli gaf aan dat ze mijn nummer kon noteren en als er iemand uitviel zij mij dan zou bellen. Ze noteerde mijn nummer en binnen ander half uur was het geluk aan mijn zijde, voor die woensdag was er een plekje vrijgekomen. Enigszins verbaasd dat het ineens zo snel kon was ik ook erg blij en opgelucht. Top! Zet ons maar op dat plekje!


En daar zaten we die woensdagochtend in de wachtruimte van de KNO poli, ons zoontje vond het reuze interessant. We werden naar binnen geroepen, aller eerst werd de druk op het trommelvlies gemeten, vervolgens werden zijn oren schoongemaakt. Nou serieus hoeveel troep kan je in je oor hebben. Nou veel.. Hij gaf aan dat gezien het seizoen hun voorkeur was om te wachten. Ik brak.. ik was het wachten beu. Ik had al heel veel gewacht de afgelopen weken.. eigenlijk was ik al met al al maanden bezig met een ziek kind. Een kind wat steeds stiller werd, bleker werd, vatbaarder werd en ook zieker werd. Mijn man nam het woord over en legde uit waarom ik brak. De KNO arts aarzelde geen moment toen hij aanhoorde dat wij nu al bijna 2 maand continu bezig waren met oorontstekingen en dat onze zoon al heel lang verkouden was. Dan gaan we hem buisjes geven en zijn neusamandelen controleren en indien ze vergroot zijn worden deze ook verwijderd. Bij de balie plande we de afspraak in en daar stond dan de datum vast, vrijdag 3 mei zou hij buisjes krijgen. Er ging een controle afspraak met de anesthesist aan vooraf waarin ons zoontje goed werd bevonden voor de narcose.


Vrijdag 3 mei in de ochtend werd het nog spannend want ons zoontje werd wakker met 37.8 op de thermometer en bij 38 of hoger kon het hele feest niet doorgaan. Net tempraturen voor we weggingen en 37 rond af! Off we go! We melde ons om 10.30 uur met ons nuchtere mannetje in het ziekenhuis, eerst werd hij gecontroleerd door de zuster. We moesten hem een zetpil inbrengen en toen begon het wachten tot we naar de OK konden. Ik ging zelf mee de OK op, ik ben dus nog maar 1 keer op een OK geweest dat was tijdens mijn spoedkeizersnede dus vond het zelf ook mega interessant om eens de andere kant te zien. Zoals je je kunt voorstellen tijdens mijn spoedkeizersnede is er veel aan mij voorbij gegaan. We werden op een krukje gezet en mijn zoontje keek net zo interessant om hem heen als ik. Ik beantwoorde wat vragen en het masker kwam in aantocht. Daar ging mijn zoontje in blinde paniek.. Moeilijk dat zeker, en raar ook om je kind ineens in slaap te zien vallen en het dan “achter” te laten op de OK. Toch maakte het door het lieve personeel het vertrouwd. Uiteindelijk was ik binnen 5 minuten al op de uitslaapkamer… waar ik ons zoontje aantrof in blinde paniek. Hij was ontroostbaar en kroop achteruit het bedje uit. Hij sloeg om hem heen en niets maar dan ook niets was goed. Dit duurde en duurde en niemand kreeg hem stil. De KNO arts kwam toelichten wat ze hadden gedaan; ze hadden buisjes geplaatst en tevens zijn vergrote, ontstoken, slijmerige neusamandelen verwijderd want ook dat was toch wel nodig. Ik was opgelucht en blij. Begrijp me niet verkeerd maar jeetje wat een opluchting was dit dat mijn gevoel het weer bij het rechte eind had gehad. Geloof me zulke dingen voel je als moeder zijne dus gewoon aan! We konden terug naar de afdeling en uiteindelijk werd ons zoontje pas stil toen hij met de zuster op pad mocht. Haha laten we eerlijk wezen welke man wil dat nu niet met de zuster op stap? Na anderhalf uur mochten we naar huis, dit kon overigens niet zonder een mega finding nemo ballon volgens mijn man dus daar gingen we met kind, ballon en onszelf de auto in, op naar huis.


De eerste week liepen we met een tissue de hele dag achter ons zoontje aan. Zijn neus liep leeg met slijm en snot. En iedere ochtend en iedere avond konden wij de oorschelpen leeghalen. Er lag continu troep in, opgedroogd slijm en oorsmeer achtige vieze derrie. Uiteindelijk werd dit steeds minder en minder. Inmiddels is het nu een kleine 3 weken geleden en is hij over zijn “verkoudheidsvirus” zo goed als heen. Zijn oren zijn minder vaak nog vies, en de echte derrie is dan ook wel verdwenen. En wij? Wij hebben ons energieke kleine mannetje terug. Want serieus wat een verschil is er merkbaar! Hij is minder prikkelbaar, minder moe, heeft een betere kleur, heeft een gezonde gloed, straalt, is helder, praat meer en is weer helemaal zichzelf! Ik ben super blij dat we dit voor ons mannetje hebben kunnen doen. Oké in verhouding is hij misschien jong met zijn 1 jaar en 2 maanden maar het heeft hem enorm geholpen en daar deden we het voor.


Over een goede maand hebben wij onze eerste controle en ben dan ook blij dat ik deze resultaten terug kan koppelen. Voor nu fingers crossed dat de buisjes nog een poosje op hun plek blijven zitten!



Read More
Pssst, lees de top 10 seksplekken voor ouders!

Iedere ouder heeft er last van (right?), een verandering in je seksleven na de geboorte van je kind(eren). Van een “We hebben NU zin en gaan het dus NU doen” sex moet je ineens met 1001 dingen rekening houden. Onze kinderen zijn 4 en 6 en het heeft bij mij persoonlijk wel een paar jaar geduurd om sex weer op een verdiende plek in de top 10 van dingen die ik leuk vind te krijgen.  

Feit is wel dat je een stuk creatiever moet zijn met de tijd en plaats waar je sex hebt, ben ik achter gekomen. Maar dat is helemaal niet erg! Na een uitgebreide field-research de afgelopen weken (en een middag brainstormen) heb ik een mooi lijstje voor je kunnen samenstellen. Dus begin gewoon bovenaan en werk de komende weken de lijst af. Veel plezier!


Douche

De douche is eigenlijk de makkelijkste plaats als je het mij vraagt. Je bent toch al naakt, dus het begint al goed. Wij douchten vroeger regelmatig samen, maar met de komst van de kinderen heeft dit lang op een laag pitje gestaan. Inmiddels doen we dit weer een stuk vaker, alhoewel de kinderen wel helemaal in een deuk liggen als ze zien dat papa en mama samen onder de douche staan. Of ze willen met zijn allen douchen, maar daar is de douche gelukkig te klein voor. :-) Dus zet de kids voor de tv, spring eronder, inzepen die handel en gaan met die banaan!

Voorraadkast

Als je niet zoveel ruimte nodig hebt en de nood is hoog, dan is de voorraadkast/gangkast/trapkast een prima uitkomst. Tussen de pakken pasta, flessen cola, stofzuiger, chips en biertjes is het een mini-feestje in een mini-ruimte. Wel wat lastig om all the way te gaan, maar een beetje gefriemel kan hier prima!

Garage

Mocht je een garage aan huis hebben is dit ook een goede plek om even een moment voor jullie zelf te nemen. Tussen de dozen en weet ik veel wat er nog meer in de garage staat, kun je zelf bepalen hoe zichtbaar of onzichtbaar jullie zijn. Pas wel op dat je in de heat of the moment geen dozen of iets dergelijks omgooit. Dat is vragen om pottenkijkers. 


Schuur

Mocht je geen garage hebben dan is een schuur ook een prima plek. Over het algemeen een stuk kleiner dan een garage en propvol (tenminste als ik naar onze schuur kijk). Maar als je niet teveel bewegingsruimte zoekt, is dit een prima plek voor een snelle beurt. Wie weet vind je nog een verdwaald luchtbed of een zitzak voor wat extra comfort.


Slaapkamer

Dit is natuurlijk de kamer waar “ the magic happens”, en dan bedoel ik niet slapen. Het gevaar is natuurlijk wel dat als je je bed ziet, je lichaam automatisch in de slaapstand schiet. Maar als je ervoor zorgt dat je niet horizontaal bent met de dekens over je heen is er genoeg te beleven in deze ruimte. Er zijn spiegels, stoelen, en met de juiste attributen kun je je eigen circusvoorstelling maken.

Read More