Het kraambezoek dat nooit op kwam dagen...

Een verhaal over hoe ik toeleefde naar de bevalling, het kraambezoek en het bezoek dat nooit op bezoek kwam...


Oké, ik heb laatst al een blog geschreven over hoe hormonen zorgden voor vergeetachtigheid en hoe de hormonen van mij af en toe een monster maakten, of in ieder geval een persoon waarin ik mezelf niet volledig meer herkende. En of het nou ook juist die hormonen zijn die ervoor zorgen dat het volgende item me stiekem nog steeds zo hoog zit... Of dat het me gewoon hoog zit, omdat ik zelf juist helemaal niet zo ben... Tsja... I don't know! 


Zo snel als ik wist dat ik zwanger was ging ik al op zoek naar het leukste geboortekaartje, het moest er een beetje net zo uit zien als bij m'n eerste dochter. Een klein kaartje, want dat hadden we bij haar ook, maarja, dat is al ruim 5 jaar geleden, dus vind maar iets wat een beetje vergelijkbaar is! Yes, toch gevonden! En zo trots als je dan al bent, zou je het het liefste al aan iedereen willen laten zien! 


Dan komt de welbekende adressenlijst weer tevoorschijn, niet iedereen van 5,5 jaar geleden stuur ik nu weer een kaartje en ook nieuwe adressen moeten worden toegevoegd. En zo leef je steeds meer toe naar dat ene moment: de geboorte! Precies een week voor de uitgerekende datum kwam ze ter wereld, onze mooie dochter en zusje Sofie. Zo'n 80 kaarten gaan nog geen twee dagen later op de bus en langzaam aan kwamen de felicitaties binnen. Natuurlijk werden we de eerste dagen overspoeld door Whatsapp berichtjes en ook lagen er dagelijks een stapeltje kaarten op de mat, super leuk! 


Ik had er expres niet voor gekozen om op de kaart die ene regel te vermelden: bezoek vinden we fijn, maar laat het wel in de kraamtijd zijn. Dat vond ik toch best wel ouderwets, en ik was nu eenmaal zowat vijf maanden thuis, tijd zat om bezoek te ontvangen zou je denken! Toch? Nou, opzich kwam er best wel snel wat bezoek, sowieso familie. Maar het was ook net de allereerste week van de zomervakantie, dus opzich niet zo gek dat de telefoon niet roodgloeiend stond en ook hoorde ik al vaker van mensen dat er bij een tweede kind (of derde, vierde) al steeds minder mensen op bezoek kwamen. Dat hield ik dat maar goed in mijn achterhoofd. Maar waarom is dat eigenlijk zo? WHY? Is de geboorte van een tweede dan ineens minder mooi, speciaal of bijzonder? En dat niet iedereen langs komt, ook even prima, je zit ook niet op iedereen te wachten. Je leven staat immers al op z'n kop door de komst van die kleine en aangezien we er nog een rond hadden huppelen van 5,5 jaar was het best even aanpoten. Maar stiekem zijn er dan toch mensen waar je op rekent toch? En zeker als je dan een kaartje toegestuurd krijgt met de tekst: "Gefeliciteerd met jullie mooie dochter! We komen haar snel in het echt bewonderen." Dan wacht je toch op dat belletje of berichtje met de vraag wanneer het ons uitkomt? Of ligt dat aan mij? Zijn dat mijn hormonen? Moet ik ze dan zelf bellen om het te gaan vragen?" Heeey hallo, daar ben ik, wanneer kom je langs om mijn super mooie lieve knappe baby te bewonderen?" Naja opzich best gek denk ik... Ik had toch echt al een kaartje gestuurd met de zelfde intentie dacht ik: het geboortekaartje!


Anyway... De baby is al bijna geen baby meer. Rolt, rolt om, en om, gaat bijna kruipen en heeft inmiddels maatje 68. Zou dat het dan zijn? Dat ze stiekem een pakje maatje 50/56 hadden gekocht en het ook zijn vergeten door alle drukte van de dag en dat het nu ligt te wachten op een nieuwe baby, kan hoor. Ik ben ook maar eens mens en zij ook. En toch laat het me niet los, maar vind ik het wel moeilijk om dan de eerste stap te zetten. Mannen denken hier niet eens over na, die zijn het waarschijnlijk al lang en breed vergeten. Of sterker nog, die hebben hier waarschijnlijk nog nooit zo over na gedacht. Maar ik wel. Zo als ik altijd over heel veel dingen nadenk en soms blijf denken..


Ach... Baby Sofie is geboren in de zomer van 2018, vandaag staat 2019 voor de deur. Zullen we het er na het schrijven van dit verhaal maar niet meer over hebben? Ik ben het nu kwijt, maar ben stiekem wel benieuwd wie zich hier nog meer in herkent? 


SHIRLEY