Posts in Interviews
Ik heb een buikflap, weghalen of niet?

DE FLAP

Mag je zeuren over je lijf na een zwangerschap?


Natuurlijk ben ik super blij en gezegend met mijn 2 gezonde jongens. Dus ik mag echt niet klagen. Maar toch had ik van te voren niet verwacht wat 2 zwangerschappen met je lijf doen. Waarom heeft niemand mij gewaarschuwd? Ben ik de enige die er soms flink van baalt? Want als je een gezond kindje hebt gekregen dan mag je niet zeuren toch? 


Tijdens beide zwangerschappen kwam ik ruim 20 kilo aan. 

Ik heb heel veel moeite gedaan om die kilo’s er weer af te krijgen. En daar ben ik best trots op. Maar wat er overbleef was een hoop slappe huid. In kleding zie je die niet en dus mag ik voor mijn gevoel “niet zeuren” als ik op een feestje ben, want ik ben toch weer slank? Onlangs liet youtuber @mrsjamieli zich opereren aan haar “flap” en borsten, de negatieve commentaren van andere moeders waren niet van de lucht. Ze moest zich schamen om te laten snijden in een gezond lijf. En hoe kwam ze erbij om een operatie te ondergaan als moeder van 2 kids, met alle risico’s van dien. Het ergste wat ik las was dat ze een slecht voorbeeld is voor andere moeders. Dat je trots moet zijn op je lichaam dat een kind heeft gebaard. 

Maar Jamie had gewoon een enorm stuk los vel onder aan haar buik hangen, en kon er gratis aan geopereerd worden. En ik geef haar groot gelijk. You go girl! Want ik interessant vind; Waarom veroordelen we elkaar zo als we iets aan ons uiterlijk laten doen? Is het afgunst en jaloezie? 

Moeten we ons lijf volledig omarmen na een zwangerschap? Of genieten we er stiekem van als die ooit zo slanke kennis de zwangerschapskilo’s er maar niet af krijgt. 

Ik heb besloten; ik ga niets aan mijzelf laten doen. Ik ben geen bikinimens en ben door gezond eten slanker dan voor mijn zwangerschappen. En de modetrend is toch high waisted. Waar ik wel van baal zijn 2 grote bruine vlekken op mijn wangen. Elke dag factor 50 smeren mocht helaas niet baten. Zwangerschapsmasker, oftewel melasma. Na de zoveelste opmerking van “je hebt daar een vlek!” (Ik draag door de week geen make-up) besloot ik naar de schoonheidsspecialiste te gaan. Ben inmiddels bijna €300 lichter en de vlekken zitten er nog steeds... 


En jij? Accepteer jij je lichaam helemaal na je zwangerschap? En ja, alles valt te relativeren. Maar toch... baal je stiekem ook wel eens?

 

 

ANKI 

Read More
Een tweeling met TTS: "We gaan kijken hoe de jongens het doen." En dan denk ik: “Of ze het überhaupt nog doen...”

'Een tweeling met TTS'




Nog maar net van de schrik bekomen dat we in verwachting zijn van een tweeling en dus straks 4 kids zullen hebben, hebben we het eerste gesprek met de gynaecoloog.




Vanaf het eerste moment is er twijfel of er wel of niet een tussenschot aanwezig is. Maargoed wat weten wij nou van een tussenschot? We krijgen alle informatie over een eeneiige tweeling zonder tussenschot. Stenge controles in een academisch ziekenhuis, al snel stoppen met werken en een opname bij 28 weken zodat de kinderen goed in de gaten gehouden kunnen worden. Ze hebben immers maar 1 vruchtzak dus ze zouden zomaar verstrengeld kunnen raken. De kans op vroeggeboorte is hierdoor heel groot. De kans op overlijden in de buik ook...


Een berg aan informatie en voor ons gevoel geen positieve informatie. Hoe moet dit en vredesnaam tot een goed einde komen vraag ik me af? Wil ik dit wel al deze zorgen? We hebben nog twee kids, gaan we die hier niet mee te kort doen? Na veel praten en de nodige tranen besluiten we samen om het maar te nemen zoals het komt, weghalen is immers ook geen optie.


En dan bij de eerst volgende controle is er ineens een tussenschot, dun weliswaar maar hij is er! Een last van onze schouders, een normale een eiige tweeling. We krijgen nu alle uitleg over een monochoriale of terwijl eeneiige tweeling zwangerschap en de mogelijke complicaties die daarbij kunnen optreden. Één daarvan: TTS (tweelingtransfusie syndroom), de kans hierop is 15%. Niet heel groot dus. Na alle informatie gehoord te hebben gaan we met een goed gevoel naar huis. We maken ons geen zorgen en gaan genieten en aan het idee wennen dat we straks 4 kids hebben.


Al vanaf het begin was deze zwangerschap anders, ik voelde me ontzettend moe en had de hele dag door een misselijk gevoel. Lange leve de dubbele hormonen in je lijf! Na een week of 17 lijkt het allemaal iets rustiger te worden en kan ik weer een beetje functioneren.


Na 23 weken begin ik me niet lekker te voelen, mijn buik doet zeer, de hele dag een wat benauwd gevoel en tsja hoe voelt het eigenlijk... geen idee ik kan het niet plaatsen. Maar ik zou ik niet zijn als ik tegen mezelf zeg “ joh niet zeuren, je kan dit niet vergelijken met de vorige zwangerschappen dus gewoon doorgaan”. Omdat ik zelf op de poli gynaecologie werk kijk ik de vrijdag of onze behandelend gynaecoloog er is, toch maar even bespreken hoe ik me voel. Maargoed ze is er niet en ach ik heb dinsdag een controle staan dus we kijken dan wel.


Die dinsdag tijdens de controle stortte ik in. Is het normaal dat ik me zo ellendig voel en dat ik geen broek meer op mijn buik kan verdragen? Ik ben nog maar 24 weken dus het eind is nog niet in zicht.... “we gaan gauw kijken” zegt ze. En al vrij snel ziet ze dat het niet klopt, dit lijken de tekenen van TTS. Vanaf dat moment gaat alles in een sneltrein vaart. Alle metingen worden gedaan, er wordt gebeld met het LUMC (het enige ziekenhuis in Nederland waar ze TTS behandelen) en we kunnen dezelfde middag nog terecht. We gaan snel naar huis, opvang regelen voor de andere jongens. Als we eenmaal onderweg zijn begint het allemaal te landen, alle scenario’s geen door ons hoofd. Onze vrienden kunnen ieder moment hun kleintje krijgen. Het zal toch niet zo zijn dat die van hen geboren wordt en wij die van ons verliezen? De rest van de weg probeer ik dom voor me uit te kijken. Eerst de onderzoeken en het gesprek met de gynaecoloog daar maar eens afwachten.


 


In het LUMC aangekomen volgt er eerst een echo door de echoscopiste. Ze meet alles na en komt met een conclusie: TTS stadium 2, dit is gunstig! Beide kindjes hebben wel een hartafwijking ontwikkeld doordat het bloed niet meer goed verdeeld is, maar als de behandeling aanslaat kan dit herstellen. Toch nog een lichtpuntje!


Al snel komt daar de gynaecoloog en ze neemt alle opties met ons door. 1. Afbreken mag nog aangezien het precies 24 weken is. 2. Kiezen om 1 kindje te houden (het ziekste kindje wordt dan afgeklemd) 3. Een laserbehandeling en hopen op een goed resultaat. Even in percentages: 60% kans dat beide kinderen het redden, 80% kans dat eentje het red. Nou je zult begrijpen dat als je deze kindjes al zolang voelt bewegen in je buik dat deze percentages alsnog voelen of je een dreun tegen je hoofd krijgt. De tranen vloeien rijkelijk en de angst is bij ons beide te zien en voelbaar. Wat ons betreft is de enige juiste keuze om deze beide kindjes een eerlijke kans te geven, we kiezen dus voor de laserbehandeling.


Nog ontdaan van al het nieuws vraag ik de gynaecoloog wanneer dit dan moet gaan gebeuren? Ehm.. zometeen, met een uurtje ongeveer. Zo opnieuw een dreun tegen mijn hoofd, tijd om te relativeren is er bijna niet. Ik herpak mezelf. Zometeen dus, ga ik dan wel onder narcose? Nee narcose doen we niet. Je krijgt een kalmerend middel en iets voor de pijn. Ook nu opnieuw iets waar ik niet op gerekend had. De tranen die lopen me inmiddels over mijn wangen en ik weet even niet hoe ik het hebben moet. Maar voor al deze gevoelens is geen tijd, we worden naar onze kamer gebracht en ik wordt voorbereid op de ingreep. 1,5 uur na aankomst in het ziekenhuis lig ik op de behandeltafel met Peter aan mijn zijde. Door het kalmerende middel, raakte ik toch compleet uit de tijd en heb ik er helemaal niets van meegekregen. Ik wordt wakker als ze bijna klaar zijn.


De behandeling lijkt geslaagd! De vaten zijn doorgebrand en ze hebben 2 liter vruchtwater af laten lopen, mijn buik voelt direct een stuk fijner! Het grote wachten begint, ik moet een nacht blijven ter observatie en morgenochtend volgt er een echo om te kijken hoe de jongens het doen. En denk ik “of ze het überhaupt dan nog doen”.


Na een bewogen nacht wordt ik al vroeg opgehaald voor de echo. Voor zover het nu te beoordelen is lijkt het goed, een van de jongens heeft zijn duim omhoog, alsof hij wilde zeggen “het komt goed”. We mogen naar huis! Een duidelijke instructie: rust! Zoals ze het noemde “Netflix bankhang rust” en dat is dan ook wat er gebeurde. Alle hulptroepen werden thuis ingezet om te helpen met de zorg voor de andere twee jongens en Peter moest zowel op het werk als thuis alle ballen in de lucht zien te houden!


Controle na controle volgde, daar gingen we weer Leiden op en neer. De heren doen het goed en van die hartafwijking is niets meer over! Pfff wat een pak van ons hart! We wisselen inmiddels de controles af met controles in ons eigen ziekenhuis. De verwachting na een laserbehandeling is 32 weken, ook de termijn waarbij ik in ons eigen ziekenhuis mag bevallen dus dat is ons streven!


 


Als een kip op haar ei zat ik dag in dag uit op de bank levend in mijn eigen bubbel. Een saai bestaan? Ja zeker! Maar weet je, het kon me niks schelen, alles om deze kids een zo goed mogelijke start te geven. De weken kropen voorbij en de spanning stijgt. Veel harde buiken zorgen voor een nachtje ziekenhuis en voor de zekerheid alvast longrijpers. Gelukkig blijft alles rustig en mogen we weer naar huis.


22 april de verjaardag van Jesse, onze oudste zoon, ik had al een voorgevoel dat het vandaag wel eens kon gebeuren en ja hoor om 06.00 wordt ik wakker met gebroken vliezen. Ik baal ontzettend, al zo weinig kunnen doen de afgelopen tijd en nu mis ik ook nog zijn verjaardag. We gaan naar het ziekenhuis maar gek genoeg blijft het rustig een bevalling lijkt nog ver weg. Peter gaat naar huis en de verjaardag van Jesse gaat gewoon door.


De volgende dag wordt er gelukkig besloten dat ik ingeleid wordt en dat de heren dus geboren gaan worden. De uren gaan voorbij en na een dag van heb ik jou daar wordt om 20:26 Ties als eerste geboren. Tijd om bij te komen en van hem te genieten is er niet want de weeën blijven komen, Stef moet er nog uit. Na een korte check blijkt hij te zijn gedraaid, hij ligt met handen en voeten voor de uitgang, tijd om te proberen hem te draaien is er niet want zijn hartslag daalt. De gynaecoloog geeft het sein dat we naar de OK gaan. Vanaf dat moment gaat alles razendsnel, iedereen doet wat hij moet doen en als een malle rijden we door de gangen. Max verstappen is er niks bij.


Het hele team staat al paraat ook nu gaat alles ontzettend snel, ruggenprik erin en open maken die buik. Het gaat allemaal iets TE snel, een deel voel ik nog en ik raak lichtelijk in paniek. Mijn lijf lijkt in een of andere shock toestand te zitten en doet niets anders dan trillen. Om 20:50 wordt Stef uit mijn buik gehaald, het duurt even maar dan zegt de dame naast mij “hoor je hij huilt, het is goed” Pffff ik kan ademhalen, het is voorbij! 34+6 weken, twee prachtige gewichten, ik had nooit gedacht dat het zo zou eindigen.


Een week later mogen we al naar huis en kan het genieten beginnen. De tekst op hun geboorte kaartje luidt: Waardevol, Wonder, Zo Rijk, Zo Bijzonder. En dat zijn ze!

Read More
Daar lag dan één van de twee kindjes in mijn hand, ingekapseld in vlies en zo'n 6 centimeter lang

Na acht maanden hadden we een positieve test, dol gelukkig het is gelukt wij worden papa en mama!  Al snel daarna mochten we langs komen voor onze eerste echo, super spannend. Na een gesprek met onze verloskundige werd de echo gemaakt, ze zag een mooi hartje kloppen en de stilte  viel... Ze bewoog een tijdje met haar scan... "Ik moet jullie iets vertellen" zei ze, "ik zie nog een hartje!". Vol schrik keken mijn vriend en ik elkaar aan...Een tweeling ?! Onze verloskundige zei "gefeliciteerd!", met grote ogen keken we haar aan. 

Het had 24 uur nodig om dit nieuws te laten bezinken. 

We werden dol blij, wij kunnen dit ! Wat een geluk we krijgen twee wondertjes ! Al snel kwamen alle zwangerschap kwaaltjes in beeld. 

Er stond een mooie vakantie in de planning naar Curaçao. 

Voordat we heen gingen, kregen we met 13 weken ons volgende termijn echo. Voelde me goed zwanger, erg moe en misselijk. 


Maar helaas...De verloskundige  had  slecht nieuws,  alle twee de hartjes waren gestopt. Vond het vreemd, had helemaal geen bloedverlies gehad...maar goed het was niet anders. 

Thuis viel het kwartje, we hebben tranen gelaten, maar hey we gaan op vakantie en kan nu genieten van een drankje. 

De dagen die volgende waren onwennig, nog steeds geen bloedverlies,  dat zou met een paar dagen moeten komen zei de verloskundige. Mijn lichaam moest het zelf "opruimen" dat was het beste...

Na twee weken vakantie gingen we naar het ziekenhuis, er gebeurde maar niets. 

Ik kreeg een kuurtje mee van twee keer daags 4 tabletten, dit moest inwendig ingebracht worden. Met de mededeling je krijgt wat kramp en  bloedverlies gingen we naar huis.

Ander halve dag later wist ik niet wat mij overkwam! Pijn die ik nooit had gevoeld, zijn dit nou weeën?! 

De kramp werd met de minuut heftiger. Puffend op de bank met vriendlief ernaast. Hij keek op Google wat we het beste konden doen, "onder de douche" zei mn vriend. Kruipend van de pijn heeft hij mij eronder gezet. Na een uur van weeën kwam ik weer een beetje bij. 

Ik zat met mijn gedachtens dat er ook nog iets uit mij moest komen, rustig ging ik met mijn hand voelen. Daar lag dan één van de twee kindjes in mijn hand, ingekapseld in vlies en zn  6 cm lang... 

Ik keek om me heen, overal lag bloed, ik heb me nog nooit zo ongelukkig gevoeld!  Tranen liepen over mijn wangen.

We hebben het kindje in het vlies gelaten, we vonden het te confronterend om het schoon te maken.


De volgende dag was bijna voorbij tot dat de weeën weer terug kwamen, wat is dit?! Ik kan niet meer ! In paniek smeekte ik mijn vriend de verloskundige te bellen, ondertussen zat ik weer onder de douche om de pijn op te vangen. 

Het hoort er allemaal bij zei de verloskundige aan de telefoon, ze kon weinig  voor ons betekenen...

Dit keer kwam ook weer een klein kindje tevoorschijn.

Mijn lichaam was op, kon geen pijn meer vedragen... 

De beelden van de douche flitste elk uur door mijn hoofd heen. Ik voelde me in de steek gelaten door de verloskundige. 


We hebben de twee hele kleine kindjes begraven op een rustig plekje. Nu zijn onze tweeling twee vlinders in de lucht.


Naar regen komt zonneschijn... Twee maanden later waren we voorzichtig weer op onze roze wolk geklommen,  we zijn weer zwanger! Hoe groot onze schrik eerst was met een tweeling, is het er nu helaas maar één. Een heel gezond meisje die nu al 30 weken  in mijn buik spartelt.

In julie 2019 worden wij opnieuw papa en mama.







Groetjes Wendy.



Read More
"Ik heb narcolepsie", oftewel, deze mama is door een hersendefect ALTIJD moe!


Mama is altijd moe


Als jong meisje wilde ik altijd al graag slapen. Ik weet niet beter dan dat ik slaperig was en altijd de drang voelde om mijn ogen dicht te doen. Rond mijn pubertijd kreeg ik er echt last van. Van het VWO zakte ik af naar de HAVO want ik was vaak te moe om te leren of huiswerk te maken. Ook had ik last van geheugenproblemen. Jarenlang heb ik gedacht dat ik gewoon lui was. Daarna voelde ik me een paar jaar depressief. Stappen, een vriendje, winkelen, op vakantie gaan; ik was overal te moe voor. Moest altijd “voorslapen” of een week bijkomen na een dagje weg. Rond mijn 21ste was daar na een uitvoerig slaaponderzoek eindelijk de juiste diagnose; narcolepsie. Een neurologische aandoening. Een defect in je hersenen waardoor je lijf constant moet vechten tegen de slaap. Dit eindelijk te weten was een enorme opluchting maar tegelijkertijd ook niet. Want er is geen genezing. Maar er viel wel een last van mijn schouders af. Ik kon er niets aan doen en de neuroloog vertelde me dat ik juist trots moest zijn op wat ik bereikt had met deze ziekte. We zijn een paar jaar verder, en ik heb mijn leven ondanks mijn beperking behoorlijk op de rit. Moeder worden heb ik altijd al gewild. Maar lange tijd leek het me beter van niet. Wat moet zo’n kind nu met een moeder die nooit energie heeft en in de ochtend als een zombie door het huis loopt. Bovendien, als moeder kun je niet een dag herstellen in bed na een drukke (werk)dag. Ik zag het gewoon niet voor me. Tot ik een vriend (mijn huidige partner) kreeg die mij veel zelfvertrouwen gaf. Hij vertelde me keer op keer dat ik moest kijken naar wat ik wél kon. Ik werd lid van verschillende online lotgenoten groepen en las steeds vaker de positieve invloed van een gezonde levensstijl op deze ziekte. Mijn vriend sleepte me mee om te gaan hardlopen. Ik deed al jaren niets meer aan sport. Ook at ik veel zoetigheid want je lijf schreeuwt met deze ziekte om energie.. suiker! Ik besloot te gaan hockeyen zodat ik altijd een stok achter de deur had om te moeten sporten. Daarnaast verdiepte ik mij in gezond eten. Tegelijkertijd vond ik ook een leuke baan waarin ik samenwerkte met een diëtiste waar ik enorm veel van leerde. Stap voor stap ben ik gezondere keuzes gaan maken. 

Read More
Bevallingsverhaal: "En opeens lag er een plas vruchtwater... Ja, zoals uit een film!"

en opeens lag er overal vruchtwater..


vrijdagavond 18-01-‘19. het is 22:20 uur als we naar bed willen gaan, ik sta op van de bank doe de lamp uit en als ik recht op ga staan gutst het vruchtwater eruit OMG😱 ten eerst was dit niet de bedoel want ik zou 27-01-‘19 ingeleid worden. ten tweede heeft de verloskundige me mijn hele zwangerschap verteld dat er maar een heeeeel klein percentage bevalling begint met gebroken vliezen en dan nog niet eens zoals in een film (nou hier de dikste uitzondering dus😅) snel bel ik het ziekenhuis en we kunnen meteen komen. hup snel alles in de auto en gaan! ik denk nog oh gebroken vliezen dan moet hij er binnen 48 uur zijn. dit bleek helaas niet het geval...


zaterdag 19-01-‘19.

wakker worden in het ziekenhuis en weten dat je niet meer naar huis gaat voor de baby er is, vond ik z’n gek idee. buiten dat mijn vliezen gebroken waren gebeurde er gewoon niks nada noppus. daar lig je dan op de KRAAMafdeling (verloskamers was geen plek zolang er niks gebeurde) met je baby nog in je buik. dan maar wachten tot hij denk en nu wil ik eruit mama. deze heledag gebeurt er buiten de vele ctg’s het ‘standaard ‘ eten dat ik krijg met dingen die je als je zwanger bent helemaal niet mag hebben (ik kon zelf nog geen lijsten in vullen) en een pil in mijn hand kreeg geduwd die ze 2 minuten later weer komt halen want oh die was niet voor jou bedoel. (je zegt wat? ik had dat dus eigelijk al binnen kunnen hebben). gebeurt er letterlijk niks again....


zondag 20-01-‘19.

zou het vandaag dan gebeuren? de hele nacht is er in iedergeval niks gebeurt. ik zou vandaag mijn verjaardag vieren voor familie met mijn tweelingbroer. iedereen was er behalve... ja ik dus😅. ergens baal ik hier heel erg van, niet dat ik er niet bij kan zijn maar meer het idee dat iedereen nu weet dat de baby komt. daar komt de gynecholoog en verteld dat ik nog maar is aan de ctg mag. het plan is dat ze maandagmorgen in gaan leiden. maar daar kom na een uurtje verrandering in. de gynecholoog komt terug en zegt dat er nu tijd en ruimte is of ik niet nu ingeleid wil worden uhmm jaa! dat wachten is ook niks en ik wil mijn baby ontmoeten! verder vraag ik nog of die er wel uit is als ik jarig ben (24-01-‘19) want op dezelfde dag was echt mijn grootste nachtmerrie. hij verdiend een eigen speciale dag!


nou daar gaan we dan... naar de verloskamers

eerst weer aan de ctg. vervolgens krijg ik 2 pilletjes en dit zal 3 uur later nog eens herhaald worden. Nou ik zal je zeggen dat dat niet nodig was😅 een dik uur na de pilletjes heb ik weeën en hoe! ik druk op die bel en zeg nou die andere pilletjes hoef ik niet meer hoor! om 20:00 uur komen ze de ontsluiting meten 2cm en de gynecholoog vraagt of ik een ruggenprik wil uhmm NEE het gaat nog wel waarop hij antwoord: weet je het zeker? ik ga lekker in de douche denk ik nouu ik zal je zeggen leuk als je eronder staat maar daarna😅 om 22:00 uur vraag ik dan toch maar die ruggenprik (dan nogsteeds op 2cm) sow die zit nu kan ik even tussen de controles door slapen. 23:00 uur de weeënopwekkers worden aagesloten. het word 01:00, 03:00, 05:00 uur jaa! eindelijk een krappe 3cm. ze zeggen wel als er over 2 uur niks verder gevorderd is dat ze wat anders gaan doen (een keizersnee).


maandag 21-01-‘19

07:00 uur ik word helemaal rillend warm en in paniek wakker wat gebeurt er? snel drukt mijn vriend op de bel. wat blijkt ik ben in 2 uur tijd van een krappe 3cm naar 10cm gegaan! whoee nu komt hij echt bijna. dat viel nog ff tegen😅 

het indalen duurt lang en ik heb volle persdrang maar mag niet persen. om 10:00 uur mag ik dan eindelijk beginnen met persen. 10:45 uur ik schreeuw dat ze me moeten helpen ik niet meer kan help me alsjeblieft! de gynecholoog zegt nog 15 min dan mag ik je helpen. tussendoor word ontdekt dat het een schuine sterrenkijker is. geen pretje bij je eerste bevalling! het word 11:00, 11:15, 11:45, 12:00 uur. ik heb me nog nooit zo niet gehoord gevoeld. ik heb je een uur en kwartier geleden gevraag ofja geschreeuwd om me te helpen, dat ik niet meer kan & nu zijn we een dik dik uur verder en 1000de help me en haal hem eruit verder en nog doe je niks. 12:15 uur er word EINDELIJK besloten me te helpen. er word een knip gezet en de vacuumpomp op het hoofdje van de baby. en dan na ongeveer 2 uur en 20 minuten persen is daar ons zoontje: Manu! 21-01-2019, 12:17 uur, 50 cm en 2982 gram.


ik heb altijd gezegt dat ik graag 2 of misschien wel 3 kindjes zou willen maar na deze bevalling weet ik niet of dat nog ooit gaat gebeuren.


Read More
Men denkt vaak negatief over jonge moeders, maar deze mama heeft het gewoon dik voor elkaar geknokt! En hoe...

Oke here it goes. Mijn eerste blog ooit!

Na een oproep in de stories van kids en kurken raakte ik geinspireerd om mijn verhaal als jonge moeder te vertellen.

Mijn leven was een grote chaos en een rollecoaster.

Ik hopte van relatie naar relatie, baan naar baan, huis naar huis ( ik ben de tel kwijt). Plannen en poetsen was voor losers, daar had ik geen tijd voor. Het liefste deed ik alles tegelijk en wilde de hele wereld zien en iedereen tevreden houden en als kers op de taart verloor ik mijn vader aan kanker en zo walste ik door van de kroeg naar de sportschool naar werk of school.

Tot ik bij mijn laatste nieuwe bijbaan mijn man leerde kennen. Hij prikte in no time dwars door me heen, al snel werden we goede vrienden. Hij liet mij inzien dat ik zo echt niet langer verder kon. Met zijn aanmoediging wisselde ik van studie en ging ik eindelijk echt iets voor mijzelf doen.

Na een half jaar verhuisde hij naar België, we hielden contact en wisten meteen dat we eigenlijk smoorverliefd waren. Een halfjaar lang pendelden we beide op en neer tot hij besloot terug te komen naar Nederland. We gingen op huizenjacht en vonden een maisonnette met twee slaapkamers.

En je raad het misschien al, op de avond dat we mijn laatste dozen aan het inpakken waren deed ik een zwangerschapstest. Ik was namelijk al een tijdje niet fit en mijn man plaagde mij daar nogal mee. Ik slikte de pil en mijn cyclus was desondanks altijd al erg onregelmatig. Het was bijna carnaval dus ik wilde een zwangerschap voor de zekerheid uitsluiten. Maar toen ineens twee roze streepjes!!!

We hadden zoveel plannen, hard werken, veel cursussen, festivals en verre reizen.

Stiekem sloeg de paniek een beetje toe, want daar sta je dan 20 jaar oud, geen rijbewijs, nauwelijks spaargeld, geen diploma en net een nieuwe studie en een giga studieschuld. Desondanks besloten we heel nuchter om het er na de verhuizing over te hebben.

Ondertussen maakte ik een afspraak bij mijn huisarts en die verwees mij door naar de verloskundige. Ik wist niets van baby’s. ik had geen idee, durfde ze zelfs niet eens vast te houden.

Alles zag er gelukkig goed uit en ik bleek 7 weken zwanger.

Snel vertelden wij het aan onze ouders die geheel tegen de verwachtingen in super positief en supportive reageerde. Dat was echt een pak van ons hart. Toen wisten we het zeker, we gingen het doen samen stap voor stap, een hoop cursussen en lezen. Mijn man had een vaste fulltime baan en ik nog studiefinanciering en ik werkte nog steeds in het restaurant waar ik mijn man had leren kennen.

Op de housewarming vertelden wij het onze dierbaarste vrienden. Stiekem waren ze erg bezorgd en ze schrokken zich rot, maar gelukkig stonden ze wel echt voor ons klaar.

Behalve extreme vermoeidheid en slappe bekken en gewrichten waardoor ik al met mijn 30 weken met verlof ging. Ging de zwangerschap fantastisch, ik had een mooi klein buikje aan de voorkant en ik was helemaal niet misselijk. Na weken oefenweekend werd onze prachtige gezonde dochter binnen een paar uur geboren.

Ik twijfelde erg over borstvoeding en ik wilde vooral mezelf blijven en dat er niet teveel veranderde.

Yeah right….. Ik was opslag verliefd, ik kreeg verschrikkelijke nesteldrang (die is ook nooit meer overgegaan, ik ben een echte poetstornado tegenwoordig bah haha).

Alleen ons lieve prinsesje viel steeds in slaap en ik ging kapot van de pijn tijdens het voeden en kolven, dus uiteindelijk toch maar op flesvoeding overgestapt. In no time was ik back in shape en voelde mij super fit alsof ik de hele wereld aankon.

We zaten op een roze wolkje. Alleen mijn man wilde dichter bij zijn ouders wonen en eigenlijk droomde we over een huis met een tuin. Geheel tegen onze verwachtingen in lukte het ons om een hypotheek te krijgen en kochten we een leuke rijtjeswoning. Instap klaar voor het eerste jaar in ieder geval.

Inmiddels woonde we hier alweer een half jaar en was onze dochter jarig ! Ze werd 1.

Vanaf het eerste moment dat we kozen voor onze dochter wisten we meteen, als het financieel en fysiek haalbaar is dan komt er een broertje of zusje. Ik vind enigskind zijn verschrikkelijk en mijn man is gek op zijn zus. Het was hard werken maar we zaten op een roze wolkje en een maand na mijn dochters verjaardag was ik zwanger van een knap klein mannetje!

Weer last van mijn bekken, ook weer zo moe en ook nog eens misselijk! Daarnaast was onze dochter erg veel ziek en niemand kon vinden waar het aan lag. We waren uitgeput en het werd ons teveel. Gelukkig zag de arbo arts dit al snel en ik had al heel vroeg mijn verlof.

Dit was echt een verademing, mijn schoonmoeder was veel in huis en een maand voor mijn bevalling kreeg onze dochter buisjes en werden haar neusamandelen verwijderd. Wij hadden ons drukke blije meisje weer terug. Wat een verademing, weer ging de bevalling fantastisch en onze zoon groeide als kool. Wat wil je nog meer zou je denken. Alleen bleek dit keer het herstel wat moeizamer, ik had veel bloedverlies, buikpijn, duizelig en was suf moe en depri. Ik kreeg meerdere echoes en daar was niets op te vinden. Ik ging naar een neuroloog, internist, psycholoog. Ook zij konden geen duidelijke oorzaak vinden. Ik probeerde zo’n beetje alles in de anti-conceptie range en probeerde twee keer een hormoonkuurtje. Niets leek te helpen.  Daarbij een hoop stress zowel financieel als emotioneel want ik moest en zou mijn rijbewijs halen (wat ik doodeng vond).

Inmiddels stond ook onze relatie door alle chaos flink op spanning. Mijn man ging cursussen volgen en ik zocht een baan dichter bij huis met minder fysieke belasting en minder verantwoordelijkheid. Uiteindelijk ben ik ook dezelfde trainingen gaan volgen en ben ik aan het leren om tevreden en trots te zijn met wat ik heb (bereikt) ook al was het niet wat ik een paar jaar terug voor ogen had. Daarnaast om te accepteren dat ik nou eenmaal niet alles tegelijk kan en rust nodig heb.

Nu een nieuwe huisarts, opnieuw aan de pil in combi met lactase tabletten (die helpen de lactose te verteren die in de pil zit). Een strikt dieet zonder verdere lactose, minder suiker, minder koolhydraten en zo min mogelijk gluten. Langzaam aan voel ik weer wat energie terug komen en de klachten afglijden.

Ik wil weer gaan sporten, en misschien wel gaan dansen en een kleine uitdaging voor mijzelf gaan zoeken.

Misschien allemaal toch wel een beetje veel in zo’n korte tijd, maar natuurlijk nog wel een beetje te trots om dat toe te geven.

Na alle ups en downs en de trainingen heb ik geleerd hoe belangrijk rust regelmaat balans en timing/planning is. Ik heb geleerd nee te zeggen en mijn grenzen aan te geven en samen met onze kinderen leren we wie we zijn als mens en als ouders.

Wat ik vaak vergeet is dat we in die vijf jaar (ho wacht serieus 5 jaar alweer?!) meer hebben bereikt dan dat wij hadden durven dromen toen we die laatste dozen aan het inpakken waren.

We zijn weer echt gelukkig met zijn vieren en dromen zelfs heel misschien over een 3e wolkje in de verre verre toekomst.

Want ook al kan ik niemand aanraden om ongepland halsoverkop in een baby/zwangerschap te duiken en al helemaal niet op zo’n jonge leeftijd als je nog zoveel te doen en te regelen en te leren hebt voor jezelf, is dat dan toch wel weer een heel fijn voordeel. Je hebt met een beetje geluk ook nog zoveel tijd te gaan en kan ik mijn kinderen ook ‘oud’ zien worden.

Ik heb zoveel geleerd van mijn kinderen en mijn zwangerschappen, zij hebben mij echt gevormd tot wie ik nu ben. Ik zou mij geen leven meer zonder kunnen en willen voorstellen en het heeft op de lange duur de relatie met mijn man zoveel sterker gemaakt. Maar voor nu word het eerst tijd om te ontdekken wat ik eigenlijk wil en kan.

Om eerlijk te zijn deze blog voor jullie schrijven was erg leuk dus wie weet volgt er nog wel meer! Want we hebben nog zoveel plannen. Kinderen of geen kinderen die reizen gaan er komen en wie weet toch ooit die eigen business en die verbouwing.


Read More
'Wat wil je later worden?', is een verkeerde vraag aan een kind! Lees waarom...


Zouden we dat niet moeten vragen in plaats van ‘wat wil je later worden’? De vraag op zichzelf impliceert dat je nog iets moet worden en niet al iets bent. Nu mijn zoontje in de kleuter leeftijd zit heeft hij nog heel mooie antwoorden als je hem vraagt wat hij later wil worden. Hij denkt namelijk dat je alles kunt worden, ook een dinosaurus. Of nee een politieauto. Of drie dinosaurussen in een politieauto. Op een gegeven moment gaat hij er achter komen dat je niet alles kunt worden. Ik hoop dat hij tegen die tijd gewoon zichzelf wil zijn.

Om me heen zie ik soms vrij jonge mensen ploeteren om te proberen dat ideaal te bereiken dat ze ooit voor zichzelf hebben verzonnen. Vroeger zei men dingen als ‘wie voor een dubbeltje geboren is zal nooit een kwartje worden’, en als je vader timmerman was dan werd jij er hoogstwaarschijnlijk ook één. Tegenwoordig zou iedereen gelijke kansen moeten krijgen, wordt je aangemoedigd om groot te dromen en lijkt het ontbreken van succes gewoon een kwestie van de verkeerde mindset, ben je lui geweest of heb je jezelf gewoon echt niet genoeg laten zien.

En dan heb je nog de mid-life crisis, die tegenwoordig al veel in de vorm van een quarter life crisis voorkomt. Ik heb het zelf meegemaakt, ineens kom je erachter dat het leven dat je hebt er heel anders uit ziet dan wat je voor jezelf in gedachten had. Door veel te veel bezig te zijn met later en veel te weinig met ‘nu’ zit je ineens gevangen in een web van allerlei contracten en is er uit losbreken niet zomaar mogelijk.

Als het je niet bevalt op de plek waar je woont, heb je niet zomaar iets anders gevonden en als het werk wat je doet niet is wat je wilt ontbreekt het je vaak aan de juiste diploma’s, kennis en ervaring om over te stappen op wat je wél wilt doen (als je dat al weet). Als je dan ook nog ongelukkig getrouwd bent en kinderen hebt of juist ongewild geen partner hebt en kinderloos bent dan is de ellende helemaal niet meer te overzien.

Maar wat is eigenlijk succes? Wat wil ik nou eigenlijk voor mijn kinderen? Voor mij hoeven ze geen briljante onderzoekers, olympische sporters of self made miljonairs te worden. Als ik erover nadenk stap ik bijna in de volgende valkuil want ik zou willen zeggen ‘als ze maar gelukkig zijn’ maar hoe hoog leg ik de lat dan? Wie van ons is er nu doorlopend gelukkig, en kan dat eigenlijk wel, want heb je niet ook dalen nodig om geluk te kunnen ervaren?

Als ik dan hoor dat mensen ‘op zoek zijn naar zichzelf’ of ‘naar hun plek in de ruimte’, dan zie ik daar opnieuw die afwijzing van het hier en het nu, dat ze de versie van zichzelf die ze zien niet acceptabel vinden en de grond waarop ze lopen ook niet. Dat afwijzen van wat er in het hier en nu is, is volgens dus mij wat er mis is in deze cultuur, maar het zit er zo diep in gebakken.

Het gaat er om jezelf bestaansrecht te kunnen geven denk ik. Ik merk zelf dat ik daarvoor nog graag naar anderen kijk, dat ik hoop leuk, goed, aardig, mooi, etc gevonden te worden en daarvoor kijk naar mensen die het dan volgens mij beter voor elkaar hebben dan ik zelf. Bestaansrecht is een geboorterecht, je mag gewoon zijn wie je bent en bestaan zoals je bent, omdat je bestaat. Er bestaat een verlangen in mij om van iemand anders te horen dat ik ben geworden wat ik graag wilde zijn, maar zelfs als iemand het me zegt geloof ik het niet.

Dus dat is wat ik mijn kinderen zou willen meegeven. Dat ze goed zijn zoals ze zijn, of het nou gelukkig, rijk, mooi, leuk en aardig is of niet. En ook dat het onmogelijk is om altijd gelukkig, leuk, mooi of aardig te zijn, en dat rijk zijn in meer dingen kan zitten dan in geld alleen. En als ze dan die basis hebben dan pas zou ik ze willen vragen: ‘en wat zou jij later nog willen doen?’

 

 

Marjoleine

 

Read More
Wensmama: een heftige brief aan mijn zwangere vriendin

Hey lieverd -

Ik zat gisteren aan de andere kant van het skype-schermpje, met jou te turen naar de test die in real time roze kleurde. Jij zat in het buitenland en ik kon bijna niet ademen, zo spannend vond ik het. Toen je me belde vorig jaar, om me te vertellen dat je best niet op de kalendermethode rekent, was ik razend enthousiast in jouw plaats. Toen je me uitnodigde om te gaan shoppen voor je babyshower, was ik vereerd, ik reed met je naar mijn favoriete babywinkel en vulde jouw lijstje aan met mijn eigen droom must-haves. Ik was zo gelukkig daar een deel van uit te maken.

Ik ben zo gelukkig ook, dat ieder van jullie dit aan het beleven is. Aan het leven is. En de paniek die ik zelf voel bij elke zwangerschap aankondiging kan ik makkelijk wegdrukken. Zolang jij in de buurt bent. Als jij er niet meer bent is dat moeilijker. Dan voelt alles leger. Jij bent er dan niet. Je kinderen zijn er niet. Dan besef ik dat jouw verhaal niet het mijne is. Dan voel ik me alleen. Ik hou van mijn echtgenoot. Van het gezinnetje dat wij met twee zijn. En zijn sterke armen zijn vaak alles wat ik nodig heb om niet uit elkaar te vallen.

Sommige avonden passen alleen al mijn stukjes niet goed genoeg om bij elkaar te houden. Dan mist er één gigantisch stuk! En hoewel jij, lieve vriendin een groot deel van mijn eigen puzzel bent, hij zal nooit af zijn tot Maarten en ik dat laatste stukje vinden om er in te passen. Ons kindje.

En dat is wanneer de paniek het soms over neemt. Omdat, en dat is het ding, we niet weten of en wanneer we dat stukje gaan vinden. Daarom zou ik graag een volksraadpleging willen houden. En stemmen dat jullie allemaal-even-alsjeblieft-stoppen-met-babies-maken-dankjewel. Tot wij er één hebben. En dan zullen we een herstemming houden, als ik zwanger ben. En eerlijk waar, op dagen dat ik mij zo voel, meen ik dat baby-embargo uit de grond van m'n hart. Dan kan ik niet met je praten zonder overspoeld te worden door onmetelijk verdriet. Op dat moment ben ik een puur egoïstisch en jaloers persoon. En dan ben ik razend kwaad. Op mezelf, vooral. Maar ook wel echt op jou. Omdat jij per ongeluk zwanger werd. Terwijl ik met pillen en spuiten aan het jongleren ben. En dan voel ik me oprecht en diep schuldig. Omdat ik weet dat ons verhaal ook geschreven wordt, en ik besef dat jij gewoon in een ander hoofdstuk van dat van jou zit.

Maar de meeste dagen brengen zo veel meer dan alleen dat verdriet. Bijna altijd ben ik blij je te horen. Dan word ik zo gelukkig van jouw baby te dragen in de dierentuin of van het winnen van een ververs-de-pamper-zo-snel-mogelijk wedstrijd! Want jij bent lief. En je luistert. En jij weet hoe moeilijk het soms is. Ik weet dat jij met ons mee hoopt, dat ik mijn spuiten in jouw frigo mag bewaren als die van mij vol zit, en dat jij mee verdriet hebt bij elke witte test. Dus wil ik je vragen of je het nog even met me uithoudt, lieve vriendin. Dan beloof ik dat éénmaal ik mama ben, ik alle radiostilte-momenten van nu dubbel en dik goed maak!

 


Read More
Bevallingsverhaal: "Ik kijk in de spiegel en ik zie opeens een hoofdje tussen mijn benen hangen. Daarna ligt ons meisje op de grond in een plas bloed."

Maandag 1 oktober 2018 als ik de smorgens wakker word heb ik een futloos gevoel. De dagen er na blijft dat hetzelfde. Ik kom bijna niet van de bank af en voel me enorm moe. Zo heb ik me tijdens de zwangerschap nog niet eerder gevoeld. Zou dit dan toch het begin zijn. Op donderdag voel ik me weer fit. Trek me kleren weer aan en ga weer gezellige dingen doen met me vriendinnen en moeder. We gaan gezellig op bezoek bij me vader die al een paar dagen stil ligt in Rotterdam met de boot, en hebben nog een controle bij de verloskundige en alles ziet er goed uit. Op zaterdagavond blijven we lekker thuis.

Het is zondagmorgen 7 oktober. We worden wakker en vragen ons af wat we vandaag eens zullen gaan doen. Mijn ouders varen, en liggen dat weekend te wachten in Rotterdam. We besluiten om daar langs te gaan en even gezellig bij te kletsen. Rond 15:00 verlies ik een klein beetje vruchtwater. We besluiten om 15:15 maar terug naar huis te gaan en verzoeken me zusje om nog maar niks tegen de rest van de familie te zeggen. Het kan tenslotte nog wel even duren. Tijdens dit rit naar huis heeft Guido meerdere keren het idee dat het weleens een snelweg bevalling zou kunnen worden( dit heeft hij mijn pas later verteld godzijdank). Rond 16:00 zijn we thuis en heb ik al weeën. We bellen de verloskundige en die zegt dat je 2 uur lang om de 5 minuten weeën moet hebben. Maar mocht het snel heftiger worden mogen we terug bellen. Al snel kom ik erachter dat liggen op bed voor mij niet werkt om de weeën op te vangen. Ik waggel wat heen en weer tussen de toilet en de slaapkamer. Om 16:45 zit ik op de toilet en voel ik opeens een gek gevoel in me buik, mijn vriend vertrouwd het niet en belt de verloskundige. Tussen het telefoongesprek begin ik het gevoel te krijgen dat ik ga bevallen. De verloskundige stelt Guido gerust dat het gevoel wat ik heb het indalen zal zijn. Met wat moeite en hulp van Guido kom ik van de toilet af en waggel naar de slaapkamer. Ons bed staat op kratten, ik krijg mijn benen niet meer ver genoeg omhoog om nog op bed te klimmen. Ik sta aan ons bed nogsteeds weeën weg te puffen. Mijn vriend heeft ondertussen nogsteeds de verloskundige aan de telefoon die verteld wat hij allemaal moet pakken en klaarleggen voor als ze komt. Ook loopt hij snel even naar beneden om alvast de voordeur open te zetten. Ik begin bloed te verliezen. Guido loopt naar de badkamer om handdoeken te pakken in de tussentijd ik kijk achterom in de spiegel en zie opeens een hoofdje hangen. Ik roep nog dat ze komt maar daar is het al te laat voor. Daar ligt ons kleine meisje op de grond in een grote plas bloed. In de verte hoor ik onze verloskundige nogsteeds aan de telefoon. Guido komt de kamer binnen en pakt ons meisje snel van de grond. We wikkelen haar in een handdoek. De verloskundige vraagt aan mijn vriend hoe het verder gaat en helpt mij op het bed. Door het vallen is de navelstreng afgescheurd. Bij ons meisje stopt dit met bloeden alleen bij mijzelf niet. Ik lig op bed met ons meisje op mijn borst Guido is bezig met de navelstreng de verloskundige verteld hem wat hij allemaal moet doen en ik kijk een beetje in shock toe. Omdat de placenta niet vanzelf komt masseert hij de mijn buik tot de verloskundige binnen komt. Ze bekijkt de grond en gaat daarna snel verder met mij. Niet veel later komt er een kraamzorg binnen en die neemt ons meisje snel mee om aan te kleden. Als ze aan is gekleed word ze naast ons neergelegd en kunnen we haar pas eens goed bekijken. Wat is ze mooi onze lieve Jet. De temperatuur van haar is zo gedaald naar onder de 36 dat we uiteindelijk toch naar het ziekenhuis toe moeten. Dezelfde avond mag ze al uit het warmte bedje er krijgt ze een kamertje voor haar zelf waar ze ook een rustig bij kan komen van wat er allemaal is gebeurd. De dag erna word er ook nog een echo gemaakt van haar hoofdje in verband met de val. Gelukkig is daar niks mis mee. S’Nachts heeft Jet het nog even moeilijk afentoe tut ze zo hard dat ze vergeet adem te halen. Na 2 dagen mogen thuis heerlijk gaan genieten van haar.

De twee dagen in het ziekenhuis waren eigenlijk heerlijk alleen de opa’s, oma’s en tantes kwamen op bezoek. Verder hebben wij heerlijk rustig op kunnen starten en konden we snel beginnen met ons hestel.

Ik wist niet wat ik moest verwachten van een bevalling maar dit had ik zeker niet verwacht.

 

Wat ben ik trots op Guido zou niet weten hoe ik dit zonder hem zou hebben moeten doen.

 

Op 7 oktober 2018 om 17:18 werd ons Jet geboren ze woog 2960 gram en was 49 cm lang

Denise

 

 

 

 

Read More
Wensmama: "Wat?! Moet ik een inwendige echo TIJDENS mijn menstruatie?! Weg comfortzone..."

Al snel mocht ik beginnen met mijn eerste Provera kuur, dit slik je tien dagen en tot nu toe ben ik elke keer stipt 3 dagen na het stoppen, ongesteld geworden. Op dag 3 van mijn menstruatie mocht ik dan beginnen met de eerste keer Clomid. Natuurlijk werkt mijn lichaam nooit mee, maar net nu wij op vakantie zijn ineens wel. Zo begon ik dus, midden in onze vakantie in Zwitserland, met de eerste ronde. En man, wat vond ik dat spannend! De artsen hadden mij voorbereid op de meest nare bijwerkingen, waar ik dan ook continu op ging letten. Zoals ieder ander begon ook ik met 50mg, en ik moet zeggen dat deze ronde meeviel. Alhoewel, ik had moodswings waar je U tegen zei en ik was snel vermoeid, maar naast dat had ik niks te klagen. Mijn man daar in tegen wel haha. Goed, na de vakantie hadden we meteen onze eerste follikelmeting, om te kijken of de Clomid zijn werk had gedaan. Helaas was er totaal niks gebeurd of veranderd, en mocht ik 3 dagen later voor een tweede meting. Ook die echo liet niks verrassends zien, en ik ging naar huis met een nieuw recept voor Clomid, dit keer 100mg.


Uiteraard moest ik weer eerst beginnen met Provera, en begon het riedeltje weer van voor af aan. Super vervelend, want die dagen vond ik altijd zo'n tijdverspilling en slopend. Toen ik drie dagen na de Provera weer ongesteld was, bereidde ik mij voor op een nieuwe en zwaardere ronde Clomid. Deze viel zwaar tegen, ik was de ganse dag misselijk en aan het kokhalzen, heb het slaaprecord van Doornroosje makkelijk verslagen die week, kreeg onwijs last van mijn hart en wist mij geen raad met al die chaos in mijn hoofd. Ik veranderde echt in een totaal ander mens, zat verre van lekker in mijn vel en mijn man was ook not amused. Op dag 10 kreeg ik weer een follikelmeting, en raad eens? Noppes. Leeg. Verdorie! Hier was ik wel even kapot van. Al die bijwerkingen waren dus voor niks geweest, want mij eierstokken vertikken het gewoon om hun werk te doen! Een tweede en derde follikelmeting waren net zo leeg als de eerste, en gezien mijn hartproblemen en de klachten die ik daarbij had deze ronde, zouden ze het even bespreken.


De behandelende arts kende die bijwerkingen niet, en nam het risico toch om nog één keer Clomid te proberen, 150mg. Zo haalde ik dus weer een nieuwe lading aan pillen op, voor de laatste keer. Ik begon weer met 10 dagen Provera, en werd weer drie dagen later ongesteld. De Clomid werd weer uit de kast gehaald, en deze ronde was letterlijk een hel. De hartklachten waren verdwenen, maar halleluja, wat ik ervoor terug kreeg was al helemaal geen pretje. Toen er bij de eerste follikelmeting niks te zien was, was ik ergens onwijs opgelucht. Ik wist zeker dat het niet zou aanslaan, en ik over mocht op injecties. Ondanks mijn angst voor naalden, gaf dit idee mij enorme rust. Er viel een heuse last van mijn schouders en ik was blij dat ik niet nog een maand door die hel heen hoefde. De tweede en derde meting waren, zoals gewoonlijk, ook leeg. Er stond een gesprek gepland met de behandelende arts, om de boel te bespreken. Ondertussen was ik alweer gestart met een nieuwe Provera kuur, zou dit dan de laatste zijn?


19 maart zitten wij weer aan het bureau bij de fertiliteitsarts, ditmaal niet met klamme handjes maar met een brede grijns op mijn gezicht. Zoals jullie al merken uit mijn blogs, zijn wij ontzettend nuchter en positief, en vonden wij die overstap dus helemaal geen drama. We kregen uitleg over de injecties, en ik moest wachten op een menstruatie zodat ze een echo konden maken. Oké mensen, vanaf hier komt de TMI: want wat zeg je me nou? Een echo, TIJDENS mijn menstruatie? Mag ik even aan je voorhoofd voelen? Verdomme, daar gaat mijn comfortzone. Dertig meter over mijn grens heen. Maar het moet, kop op Kyr, het is zo voorbij. Na het gesprek ging ik met een loodzware maag naar huis. Normaliter was ik dolgelukkig zodra ik ongesteld werd, nu vond ik het helemaal niet erg als die menstruatie weken op zich liet wachten. Een dag later werd ik ongesteld, hoera. Donderdag mocht ik voor een echo komen, om te kijken of de boel rustig is. Daarna mag ik starten met spuiten.


Je raad het al, ik werd geroepen door een man. En niet gewoon een man, nee eentje die al 30 jaar met pensioen had moeten zijn. No offense voor de mannelijke gynaecologen onder ons, maar die komen dus echt niet bij mijn edele delen in de buurt, zéker niet als ik ongesteld ben! En als klap op de vuurpijl stond er ook nog een stagiaire in de kamer. Wát een gezelligheid zeg, gaan we nu met zijn alle naar mijn vagina kijken? Ik was hier niet van gediend, en de hormonen in mijn lijf deden zijn werk. "Sorry, niks persoonlijks hoor, maar ik wil een vrouw. Dat staat ook in mijn dossier", na een beetje zielig praten en grote puppy ogen kreeg ik een vrouw voor de echo. Pfoe, dat is beter. Ik mocht mij uitkleden achter het gordijn, en nam nog even een paar keer diep adem. Hoppa, de echo zat er voordat ik het wist alweer in, en was ook met die snelheid weer voorbij. "Je kan een beetje lekken, dus hier heb je een washandje", uh oké. Thanks, I guess. Dat washandje was dus inmiddels de rode zee, "beetje lekken" ammehoela. Ik merk wel dat ik onwijs geïrriteerd ben, wat een ochtend.


De echo was prima, en ik mocht starten met prikken. Voor degene die het nog niet weten: ik heb echt een ernstige naalden fobie. Als kind zette ik de boel zo op stelten, dat ik bij elke vaccinatie op voorhand al apart werd genomen. Als het even kon, blèrde ik het dorp bij elkaar en sloeg ik in de rondte. Met grof geweld werd er een naald in mijn arm gerost, en ik denk dat ik daar ook gewoon een trauma aan over heb gehouden. Afgelopen jaar ging al wat beter, ik kon in ieder geval zelf gaan bloedprikken zonder drama te schoppen. Maar ja, om nou dagelijks jezelf te spuiten is even een stapje verder.

 

 

 

KYRA

Read More
Ik was niet direct op slag verliefd op mijn baby, dit kwam veel en veel later!

Donderdag 19u. Ik ben 32 weken zwanger.  Ineens voel ik me heel lastig en krijg ik last van krampen. Die nacht slaap ik ook heel onrustig.


Vrijdag 10u. Nog steeds last van krampen alsof ik mijn menstruatie ga krijgen. Dit kunnen  toch geen weeën zijn? Dat zou ik toch wel voelen/weten?  


Vrijdag 13u. Ik besluit om naar het ziekenhuis te gaan. Na een half uurtje aan de monitor  blijkt dat ik dus wel weeën heb. Ik krijg 2 remmers toe gediend en een spuit voor longrijping. De vroedvrouw zegt dat we het waarschijnlijk nog even gaan kunnen tegenhouden.  


Vrijdag 14u. Mijn water breekt. Ineens blijkt dat het toch wel eens voor vandaag zou kunnen zijn. Ik weet niet wat me over komt. Ik kan het allemaal niet goed vatten en begin te panikeren over praktische dingen (geboortekaartje, kinderkamer en spullen die nog niet in orde zijn...).


Vrijdag 16u20. Op een half uur tijd ben ik van 4 cm tot bevallen over gegaan. Ik zeg tegen de vroedvrouw dat ik de pijn niet meer aan kan en dringend naar toilet moet. Als de vroedvrouw eens kijkt lijkt ze even in paniek.  Ze belt onmiddellijk iedereen op dat ze dringend moeten komen want dat ik aan het bevallen ben. Ineens stonden er heel veel mensen op de kamer die allemaal snel in actie schieten. Ik slaag volledig in paniek. Wat is dit allemaal?! De bevalling is kort maar heel heftig... Mijn zoontje ligt 5 minuutjes op mij  en dan moet hij weg voor onderzoek. Mijn vriend gaat mee met hem. Daar lig ik dan... helemaal alleen. Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld. De ergste ervaring ooit mee gemaakt en niemand die er is. Minutenlang sta ik onder de douche. Ik kan enkel maar vooruit staren en aan niets meer denken. 


Vanaf dan is het allemaal vaag voor mij...ik ben  mezelf niet meer. Ik voel me helemaal geen mama en  niet gelukkig. S'avonds gaan we nog eens  kijken naar hem. Maar ik durf hem niet vast te nemen. Hij is zo klein, zo kwetsbaar en hij ligt zo vredig te slapen. Ik voel me zo leeg en denk dat mijn zoontje me helemaal niet nodig heeft. 


Mijn zoontje heeft meer dan 3 weken op de neo gelegen. De eerste week lig ik ook nog in het ziekenhuis. Week 2 en 3 ging ik elke dag op bezoek van s'ochtends tot s'avonds. Ik heb het er zo moeilijk mee... elke dag hem achterlaten. Weten dat andere mensen voor hem aan het zorgen zijn en niet ik. Ik voel me zo schuldig tegenover hem. Ik ben ook helemaal niet op slag verliefd op hem zoals je altijd overal leest... en nog steeds voel ik me totaal geen mama. Ik zorg wel voor hem maar ik voel geen band. 1 avond zijn we naar een eetfestijn geweest.  Iedereen wenst ons proficiat... dat voelt zo raar aan. Want daar zitten we dan... alleen met ons 2. Dit voelt niet compleet aan.


Op de moment dat hij naar huis mag ben ik zo bang. Ging ik dit wel kunnen? Geen vroedvrouw meer rond mij, geen monitors meer, geen dagelijks bezoekje van de kinderarts... wat als er iets met hem gebeurd? We hadden hem al eens 2 keer blauw zien worden door zuurstof te kort. Wat als dit thuis gebeurd? 


Eenmaal thuis loopt eigenlijk alles heel goed. Maar toch voel  ik me nog steeds niet gelukkig.


Stilletjes aan krijg ik dan toch een band met mijn kind en nu zie ik hem heel graag en voel ik me gelukkig. Ik heb wel veel moeite om hem achter te laten. Ik neem hem overal mee naartoe. Sommige mensen doen daar lacherig over en snappen me niet.  Maar ik heb hem zo lang en zo vaak moeten  alleen late.  n  in het ziekenhuis ... ik krijg dat nu niet over mijn hart... nog niet.


Sanne 

Read More
Ik beviel op de vloer bij mijn ouders thuis op mijn oma's verjaardag!

 en op de plek waar zij overleden was. 

Het was 26-09-2018 en we hadden afgesproken om vanavond gezellig uiteten te gaan. Samen met mijn vriend, broertje, schoonzus en moeder gingen wij die avond sushi eten. Mijn vader was er niet bij want hij moest voor zijn werk naar Texel. We stuurden hem nog een foto van ons om hem jaloers te maken. Toen we klaar waren met eten en om de rekening hadden gevraagd moest ik naar de wc. Ik wilde het eigenlijk ophouden maar dat lukte niet dus ben ik toch nog even snel gegaan. Ik had sinds de laatste weken last van verstopping en ik was blij dat het er nu wel uit kwam. Op de wc kreeg ik last van mijn buik, best wel gekke pijn eigenlijk. Ze stonden ondertussen al op mij te wachten en mijn vriend stond nog te praten met de eigenaar van het restaurant. Ik kreeg ineens een steek in mijn vagina waarop ik mijn moeder aankeek en zei dat ik pijn had en dat ik niet wist of het iets te betekenen had. Ik kreeg steeds meer krampjes dus ik zei dat ik naar huis wilde. In de auto vroeg mijn moeder of we nog even met haar mee naar huis gingen voor een kopje koffie. Ik voelde me eigenlijk wel oké dus stemde daar mee in. Toen ik uit de auto stapte kreeg ik weer last en het gevoel dat ik naar de wc moest, ik gaf aan dat ik dacht dat er wel iets aan het gebeuren was maar wist het niet zeker. Ik ging gelijk naar de wc voor wéér een grote boodschap. De krampen (wat weeen bleken) werden steeds heftiger en ik riep vanaf de wc dat ik het zeker wist. Ik had een goede houding gevonden op het toilet dus ik bleef zitten. Mijn schoonzusje begon met het timen van de weeën. Het was rond half 9 en het bleek dat er al een aardige regelmaat in zat. We spraken af dat we als het aanhield om half 10 de verloskundige zouden bellen. Van mijn moeder moest ik nu van het toilet af komen "voordat er zo een baby in de pot zou liggen", niet wetende dat het echt allemaal zo snel zou gaan. Ik ging op een stoel zitten en voelde ineens nattigheid. Ik keek en schrok me rot, allemaal bloed tussen mijn benen! Ik rende terug naar de wc en zag dat een soort slijm met bloed was. De weeën werden heftiger en heftiger en ik riep dat ze de verloskundige moesten bellen omdat ik naar het ziekenhuis wilde voor een ruggenprik. Dit terwijl ik daar juist zwaar op tegen was omdat ik bang was dat ik verlamd zou raken als ik dat zou doen. Maar de pijn was niet te houden en ik dacht als ik dit nog 10uur moet volhouden dan ga ik dood. Mijn moeder en schoonzusje lachten mij uit omdat het pas net begonnen was.. tien voor half 10 moesten ze van mij de verloskundige bellen. Ik zat/lag inmiddels op de bank maar kon de weeën zo maar slecht opvangen, het liefst ging ik weer op het toilet zitten maar dat kon niet. De verloskundige zou er ongeveer met een half uur zijn. Na dat half uur kreeg ik persdrang en riep dat ik moest persen. Mn moeder schreeuwde naar mijn vriend dat hij de verloskundige weer moest bellen waar ze bleef en zei dat ik niet mocht persen. Gelukkig waren ze er al om de hoek. De vk kwam bij me zitten en stelde wat vragen, geen idee meer wat eigenlijk.. Ze bleef eerst even naar mij kijken en gaf toen aan na mijn volgende wee te gaan voelen op hoeveel cm ontsluiting ik zat. Ze voelde maar zei niks. Ze zei dat ze ook met de wee mee wilde voelen en zei nog steeds niks. Ik dacht of ik heb nog helemaal niks of.... Ze keek haar collega aan en zei we gaan niet meer naar het ziekenhuis we gaan het hier doen. Mijn moeder vroeg hoeveel cm ik had waarop ze antwoordde "volledig, geen randje meer niks" . Waar kan ze gaan bevallen? Ik zag bij die vraag de paniek in mijn moeders ogen schieten. Euh, hier op de bank, boven op bed, op de grond? De salontafel werd aan de kant geschoven en mijn moeder heeft van boven nog een topdekmatrasje en handdoeken gehaald. Daar lag ik dan... Op de vloer in de woonkamer. Ik had laatst nog een grapje gemaakt "mam ik ga echt niet thuis bevallen hoor al die zooi in huis, als dat moet dan doe ik het wel bij jou thuis". Niets leek minder waar. Het was inmiddels half 11 en ik mocht beginnen met persen. Ineens hoor ik dat iemand de deur open doet. Mijn moeder had haar zus een berichtje gestuurd dat ik ging beginnen en die wilde mij nog even succes en een kusje brengen "voordat ik naar het ziekenhuis zou gaan". Ze schrok zich dood toen ze mij op de grond zag liggen en bij de deuropening stond ook nog een soort beademingsapperaat. Ze wilde gelijk weer weg gaan maar mijn moeder had haar nodig aangezien ze best wel bang was en er voor haar gevoel alleen voor stond, dus ze bleef. Ik had met mijn schoonzusje afgesproken dat zij foto's zou maken van de bevalling dus die heeft gelijk haar fotocamera erbij gepakt. Mijn broertje zat boven op zolder te gamen en mijn schoonzusje vertelde dat ik al op de grond lag en beneden zou gaan bevallen. Hier op is mijn broertje stilletjes naar beneden gekomen en ging het vanaf de bank zitten bekijken. Ik lag inmiddels alweer een uur te persen maar het lukte mij maar niet. De verloskundige schreeuwde dat ze NU vorderingen wilde zien want anders ging ze de ambulance bellen en zou ik toch naar het ziekenhuis moeten. Dat zag ik echt niet meer zitten dus ik gebruikte elk beetje kracht wat ik nog had. Vanaf dat moment kreeg ik uit alle hoeken support. Zelfs mijn broertje stond op en begon te schreeuwen "Kom op Romy persen!!". Het hoofdje stond inmiddels maar ik begon moe te worden en de weeën werden minder heftig. Op de een of andere manier kreeg ik haar niet verder. Ik was toen ook al bijna 2 uur aan het persen. Ik smeekte of ze mij alsjeblieft wilde knippen want ik kon niet meer. Toen ze de knip zette floepte ze er zo uit. 

Om 00.20uur werd onze prachtige dochter Noé Yula-Ann geboren. Extra speciaal hieraan is dat het inmiddels 27 September was geworden en dat dit de verjaardag van mijn onlangs overleden oma is. Het dubbele hieraan is, is dat mijn oma ook precies op deze plek bij mijn ouders thuis was overleden, weliswaar niet op de vloer maar wel kijkend naar hetzelfde plafond. Het is alsof het allemaal zo heeft moeten zijn. Ik heb haar nooit kunnen vertellen dat ik in verwachting was maar dit was de bevestiging dat ze er van weet, ze was erbij. In totaal heeft het hele bevallingsverhaal maar 4uur geduurd maar heb ik hiervan bijna 2uur lang liggen persen. 

Het was nooit de bedoeling geweest dat iedereen bij mijn bevalling aanwezig zou zijn maar ik heb ze zo nodig gehad. 

Wij zijn zo trots, blij en dankbaar met dit prachtige wonder. Ann is de vernoeming naar oma Annie. A little bit of heaven sent down to earth ♡ 

 

Read More
Mijn postpartum depressie: ik stopte met acteren! Ik zei altijd dat het goed ging terwijl ik op mijn tandvlees liep

Met poppen spelen heb ik nooit gedaan. Voor baby’s had ik ook weinig interesse, ik vond ze wel schattig maar ze deden me niet veel. Maar zélf moeder worden en een baby krijgen is daarentegen altijd mijn állergrootste wens geweest. Jarenlang heb ik daar over gefantaseerd. Hoe zal hij of zij eruit gaan zien? Wat zijn leuke namen? Ik kon me er al helemaal op verheugen om trots rond te lopen met mijn kind. Ik was er van overtuigd dat ik de beste moeder ever zou worden! Maar wat ben ik van een koude kermis thuisgekomen... 


Mijn naam is Sharon, 28 jaar en trotse mama van een 7 maanden oud zoontje. Wat was ik opgelucht en blij toen Stanley geboren was. Na de geboorte werd hij meteen op mijn buik gelegd, ik wist me er geen raad mee. Volgens mijn vriend begon ik hem hard te aaien alsof ik een hondje aan het aaien was. Beetje raar maar je moet toch wat! Ietwat onwennig & onzeker kwamen we thuis. De kraamhulp legde een hoop uit, al ja-knikkend had ik eigenlijk geen idee waar ze het nou allemaal over had. Zodra zij de deur achter zich dichttrok is vrijwel direct mijn obsessieve bezorgdheid geboren. Jawel hoor; wees welkom obsessie! Slapen lukte niet meer, uit angst dat ik misschien tekort zou schieten als moeder. Ik moest natuurlijk wel even checken bij élk zuchtje & steuntje of hij nog wel ademde.

Read More
Bevallingsverhaal: "Zowel papa als mama waren niet aanwezig bij deze geboorte DEEL I

Het is woensdag en vandaag zijn we ruim 34 weken zwanger. Een normale werkdag zoals altijd. De dag vordert rustig. Na de laatste vergadering vertrek ik naar huis. Bij thuiskomst lijkt het alsof mijn vliezen breken, maar het is geen vruchtwater maar een hele hoop bloed. Mijn man en ik schrikken ons kapot en bellen de verloskundige. Welke meteen een ambulance belt. Ondertussen voel ik de bewegingen van de baby goed in mijn buik. Gelukkig! 



Met sirenes en alarmlichten worden we naar het ziekenhuis gereden. Wat een bijzonder werk doen deze mensen. Respect! Op de spoedeisende hulp wordt alles gecheckt, maar naast een licht verhoogde bloeddruk is er niets te vinden. Ik mag naar boven, naar de kraamafdeling. Hier wordt de CTG aangesloten. Maar nog steeds is er niets bijzonders te zien. Er worden verschillende buisjes bloed afgenomen, maar uiteindelijk wordt er niets als reden van het grote bloedverlies gevonden. Ze willen graag een katheter inbrengen om zo mijn urine te testen. Na aandringen stem ik toe. 


Read More
Bevallingsverhaal: "Moeder worden op 18-jarige leeftijd, ja dat is heftig"


Ik was 18 toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Dat was wel even een bijzonder moment. Mijn man (toen nog vriend) en ik wisten al wel zeker dat we kinderen wouden. We hadden ruim 4 jaar een relatie, maar zo snel!? Ik zat nog op school.

Toch waren we super blij dat het ons gegeven was. We besloten de eerste echo af te wachten. Omdat wij naar met zijn zus en haar vriend naar Polen op vakantie gingen, had ik de eerste echo, gelijk termijn echo, met 11 weken zwangerschap. Er was een mooi kloppend hartje te zien en de uitgerekende datum kwam op 24 maart 2017.

De echo printte we uit en deden we in foto lijstjes om het als een cadeau te geven aan beide ouders. Wat waren we zenuwachtig. Die avond op 29 augustus 2016 aten we bij zijn ouders. Ik weet nog dat ik mijn man aan keek omdat hij zo ontzettend snel z’n bord leeg had haha. Gelukkig was de reactie van zijn ouders en broer en zussen heel positief. Bij mijn ouders trouwens ook, maar die snapten het niet gelijk 🙈 mijn zus had net een baby en ze dachten eerst dat het mijn nichtje was, best awkward.

We besloten te trouwen op 21 oktober 2016. Alles moest geregeld worden in korte tijd. We kochten een huis, er moest een trouwjurk komen en een trouwpak, een hele bruiloft, noem maar op. We hebben dit allemaal in 8 weken tijd geregeld en wat was het een mooie dag. Ik was toen precies 18 weken zwanger.

Verder heb ik een hele goed zwangerschap gehad. Alleen de gewone kwaaltjes gehad zoals misselijk in de ochtend, later wel wat last van harde buiken en kortademig zijn maar ik mocht niet klagen. 

Op 10 februari 2017 ging ik met 34 weken met verlof. Ik was er aan toe want geloof me, zwanger zijn en de kraamzorg(stage) doen is niet heel erg ideaal. 8 dagen werken en 2 dagen vrij. Gelukkig had ik het schoolgedeelte afgerond en zou ik na mijn verlof alleen mijn stage nog moeten afmaken.

Dat verlof hebben was heerlijk, overal tijd voor hebben en elke dag uitslapen.

Met 37 weken had ik ‘s morgens een afspraak bij de verloskundige. Alles was goed gekeurd en de kleine lag al mooi ingedaald. Ik weet nog dat de verloskundige tegen me zei ‘misschien is dit wel de laatste keer dat je hier bent’. Zelf hadden we het sterke voorgevoel dat de kleine deze week wel zou komen.

De volgende dag had ik het einde van de morgen wat lichte krampen. Ik appte mijn man dat de krampen wel wat regelmatig kwamen. Zo rond de 7 a 8 minuten. Ik maakte me niet echt zorgen want het voelde meer als menstruatiekrampen. Dit kon ook nog wel even duren, misschien stopt het ook wel. De hele dag heb ik nog krampen gehad maar hield ze niet echt goed bij. ‘S avonds gingen we naar de winkel om nog bierkratten te halen voor onder het bed. De krampen werden steeds minder en stopten uiteindelijk. ‘S nachts heb ik nog heerlijk geslapen en nergens last van gehad. Mijn man ging weer gewoon naar zijn werk. Toch begonnen in de morgen de krampen weer en verloor ik ook een slijmprop. Zou dit het dan toch zijn!? Ik appte mijn man en zou hem direct bellen als het erger werd omdat hij (als vrachtwagenchauffeur) vaak over ver werkt.

De krampen werden wel iets heftiger maar het was nog prima te doen. In de avond zouden vrienden komen. Ik appte mijn vriendin dat ze gewoon moesten komen, dan had ik wat afleiding. En dat was goed ook. Toen ze weer weg gingen werden de weeën toch wel heftiger. Ik appte nog met mijn schoonmoeder en zijn naar bed gegaan. Tegen 6 uur werd ik weer wakker door de weeën. Toch wel heftiger maar ik wist niet wat me te wachten stond en vond het nog te doen. Ik ging douchen en ben daarna weer met wen warme kruik in bed gaan liggen. De weeën kwamen toch wel om de 5 a 6 minuten. Tegen 10 uur vond ik het nog toch wel heftig en had ook wel last van rug weeën. Ik belde de verloskundig en zei dat ik weeën had. Ze vertelde me dat het nog wel alle kanten op kon gaan. Stoppen of doorzetten. Ik had geen idee hoe erg de pijn moest zijn en kon nog wel even door. Dit heb ik nog 2 uur volgehouden en rond 12 uur heb ik toch weer de verloskundige gebeld. Ze zei met een half uur lang te komen om te kijken hoe het er mee stond. Tegen half 1 kwam ze eindelijk. Na een korte check bleek ik al 7 cm ontsluiting te hebben. Wow dat had ik niet gedacht. Ik zei voor de grap dat als het zo door ging wel een makkie was. Omdat ik graag in het ziekenhuis wou bevallen moesten we ook gelijk gaan nu. Het scheelt dat het ziekenhuis om de hoek ligt. Na even zoeken waar we moesten zijn kwamen we op de verloskamers. Ik ging gelijk in bed liggen en de verloskundige deed weer een korte check. 9,5 cm ontsluiting. Dat ging echt snel! Een rit van 3 minuten heeft wel veel gedaan. Al vrij snel kreeg ik ook persweeën. Ik kon geen lekkere houding vinden.  Ik vroeg nog of ik pijnstilling kon krijgen maar omdat ik al zoveel cm had was dat niet meer nodig en zou het alleen maar langer duren.

Omdat mijn vliezen ook nog niet waren gebroken, brak de verloskundige deze. Al vrij snel mocht ik beginnen met persen. Na ongeveer een kwartier hebben geperst was daar onze mooi zoon Joël om 14:05 uur geboren. Wat een intens moment was dat. Binnen 4 uur bevallen is niet niks, na de tijd ben je ontzettend moe.

Na wat te eten mocht ik douchen. Mijn man moest mee omdat ik niet alleen mocht douchen. Ik weet nog dat ik heel flauw werd en ging zitten, ik was flauwgevallen onder de douch. Toen ik weer bij kwam stond er een heel team om me heen. Ze vroegen me of ik dit vaker had maar ik had geen idee, snel weer op bed. Omdat je binnen 6 uur moet plassen na de bevalling moest ik ook naar de wc, ik zei nog dat het wel goed ging maar op de wc viel ik weer flauw. Super vervelend en daarom mochten we nog 2 uurtjes in het ziekenhuis blijven en kon ik nog even bijkomen.

Gelukkig voelde ik me al wel wat beter en mochten we fijn naar huis toe. De kraamzorg ging met ons mee en hielp ons even thuis. Daarna ging ze weer weg. Wij kregen al snel bezoek van onze ouders. Wat een trots gevoel heb je dan als kersverse ouders.

De eerste nacht ging goed en we hebben zelfs wat kunnen slapen. Ik gaf borstvoeding en vond dit best lastig. Joël deed er best lang over om goed aan te happen. Daarna liet hij met 5-10 minuten weer los en sliep hij. Dit maakte mij onzeker en wist niet of het wel wat was voor mij. Constant met voedingen bezig zijn.. na 6 dagen heb ik besloten om toch te stoppen. Ook omdat het zoveel energie van me nam. Wat een geruststelling is het dan dat je weet wat je kind binnenkrijgt. Wel gaf Joël nog best wat over, waarschijnlijk een verborgen reflux.

Na een paar dagen ging mijn man weer werken en naam een paar dagen na de kraamtijd vrij. Dat was super fijn. Maar na die dagen stond ik er alleen voor. Na 2 weken ging hij weer in kost en dat vond ik best moeilijk. ‘S nachts alleen zijn met een kleine baby. Ik vond dat best pittig.

Na een paar weken had ik gelukkig een beetje een ritme en dat was heel fijn. Ik had wel weer zin om de deur uit te gaan.

Na mijn verlof begon ik met werken in de thuiszorg op oproepbasis. Dit was goed te doen en ik was even een paar uur geen mama. Na de zomervakantie begon ik weer met stage want ik moest en zou mijn diploma hebben. Dit was pittig met een kleine erbij. De stage zelf vond ik ook niet zo leuk maar het was niet anders. Met het oog op mijn diploma ging ik door en uiteindelijk heb ik mijn stage gewoon gehaald.

Al met al is het jonge moeder zijn soms best pittig, vooral de eerste maanden, maar ik denk dat dat voor iedereen wel geldt en dat je daar niet perse jong voor hoeft te zijn. Gelukkig is Joël super makkelijk en sliep hij met 6 weken al door en overdag ook nog 2 keer. Niks te klagen hier.

Ondertussen ben ik 23 weken zwanger van ons tweede kindje. Deze zwangerschap is wel een stuk rustiger en kan ik meer genieten dan met Joël. Nu hoeft er niet wat geregeld te worden aan een huis of trouwerij. Ik ben zo benieuwd hoe dat straks zal zijn. Of ik het anders aanpak of juist niet. Wel denk ik dat ik relaxer ga zijn dan met Joël. Dan maak je je druk om de gekste dingen en zie je het al niet zitten om alleen weg te gaan met een baby. Achteraf onzin natuurlijk. Wij nemen Joël overal mee naar toe en hij is super makkelijk.


Read More
Bevallingsverhaal: "Mijn vriend zei dat het was alsof ik tien XTC-pillen in mijn mik had en deze had ingenomen met Sambuca, haha"

“5,5 uur weeën storm, weeënremmers en een ruggenprik later”

Na een super leuk dagje daten met mijn liefde op 30 december zijn we lekker op tijd naar bed gegaan. De Kerst had qua energielevel nog zijn nasleep bij mij. Op Oudejaarsdag hadden we een drukke planning staan dus vroeg naar bed kon sowieso geen kwaad.

Het was 01:20 uur ’s nachts en ik moest plassen.. dacht ik.. tot er een raar straaltje langs mijn been naar beneden liep. Hmm… oké, zou het dan toch nog in 2018?

Zoals de verloskundige mij tijdens de voorlichtingsavond had verteld: ‘als je vliezen zijn gebroken, probeer wat op te vangen in een bekertje’. Zo gezegd zo gedaan, en ja… doorzichtig en ietwat lichtroze (sorry voor de details) vulde zich een klein laagje in mijn mega grote beker. Ja, het is echt niet zoals in de film, een hele plas.

Snel terug naar de slaapkamer en met enige adrenaline zei ik tegen mijn vriend: “uhmm liefje, volgens mij worden wij nog papa en mama in 2018”. Knuffelend en met tranen vroegen we ons af wat we nu moesten doen. Tja, weer slapen was de tip, wist ik nog van de voorlichtingsavond. Maar geloof me, slapen is echt ONMOGELIJK op zo’n moment. Want oh wat had ik zin om onze kleine humpy te ontmoeten!

08:00 uur  Het begon wat te rommelen en ik herkende eigenlijk meteen het gevoel van weeën. De verloskundige praktijk gebeld en Martine (verloskundige) zou in de loop van de ochtend even langskomen.

09:00 uur pfff… volgens mij moet ik die weeën gaan timen… of lijkt het maar dat ze zo snel op elkaar volgen?

09:30 uur mijn vriend belt nogmaals naar Martine “goh uhm de weeën komen om de 5 minuten en lijken in kracht al toe te nemen”. Binnen 15 minuten zou ze bij ons zijn.

Ik dacht meteen: oké, ik ben niet kleinzerig en ik wil niet zeuren maar is dit helemaal de bedoeling van weeën? Of zijn alle vrouwen echt heel veel stoerder dan ik en ben ik toch maar een mietje dat ik na één uur weeën zoveel pijn heb?

10:00 uur Martine komt binnen en wil meteen even mijn ontsluiting checken. 1cm. Serieus?? Grapje zeker. Heb je wel goed gevoeld??? We spreken af dat ze rond 14u weer terug komt. Wij zouden bellen als er iets zou veranderen.

10:30 uur Ik kan mijn eigen weeën niet meer timen. Dit moet Jelmer voor mij doen. Een film kijken of taart bakken is er echt niet bij… geloofd me. Leuk die tips maar na 5 minuten film heb ik het afgezet…. Dus dit bedoelen ze met wegpuffen.

11:00 uur Ik breek in huilen uit. Hoe moet ik dit doen tot 10cm?

11:30 uur Mijn liefde belt weer met Martine. Hij verteld haar dat ik zit weg te puffen maar dat ik ook echt heel erg veel pijn heb. Weeën duren 2 minuten en de rust tussendoor is amper een minuut. Martine komt weer onze kant op en rond 12:00 uur checkt zij mijn ontsluiting. 2cm. Het is echt ongelofelijk. Ze vraagt of ik naar het ziekenhuis wil? Nee, ik wil thuis blijven. In mijn fijne eigen omgeving. Misschien wil ik toch wel thuis bevallen…

Martine gaat weer en beloofd rond 14:00 uur als nog even langs te komen.

12:30 uur Ze is net weg en ik vraag Jelmer om een teiltje te pakken. De pijn wordt te heftig en ik spuug tot 2x toe tussen de weeën door. Niets helpt, geen enkele houding. Ik dacht dat ik gek werd. Als ik mijn vriend mag geloven was ik op dat moment niet meer aanspreekbaar. Zoals hij het beschreef: Alsof ik 10 XTC pillen in mijn mik had en deze had ingenomen met Sambuca. Juist.

13:30 uur Ik geef  het op. Martine komt mijn ontsluiting checken en die is 3cm. Ik wil niet meer, geef mij maar een ruggenprik. (oh en dames, ik was degene die vooraf het hardst riep: ik vind alles prima behalve ruggenprik en keizersnede en dat gaat mij niet overkomen. Mijn lichaam kan dit zelf. Maar die ruggenprik moest en zou er komen)

14:30 uur Omdat ik niet meer kon aankleden (ik dacht, misschien helpt douchen maar nee..) duurde het allemaal even. Mijn vriend en Martine hebben mij aangekleed en in de auto getild. In de auto ben ik in mijn overlevingsbubbel gegaan en voelde ik haast dat het einde in zicht was.

15:00 uur In het ziekenhuis meteen aan de monitoren en de anesthesist zou langskomen voor de uitleg van de ruggenprik.

Maar wat bleek… bij iedere wee die ik had (2,5 minuut wee en nog geen 30sec rust) zakte de hartslag van onze kleine humpy. Zijn hartslag daalde van 144 naar 110bpm. Om die reden hebben ze bij mij inwendig een klein sneetje in humpy zijn hoofd gemaakt om het zuurstofgehalte in zijn bloed te meten. Deze was nog net voldoende. Maar omdat ik nog maar 5cm ontsluiting had werd het spannend. Weeënremmers beukte ik vervolgens dwars doorheen en zijn hartslag bleef dalen.

15:58 uur Ik moest akkoord geven voor een keizersnede.

16:16 uur Op 31 december (met 39 weken en 6 dagen) is onze lieve Sam geboren. Sam ademde niet en moest per direct zuurstof krijgen. Godzijdank reageerde hij daar snel op. Even mocht ik hem aanraken, voelen en bewonderen door mijn tranen heen. Daarna moest ik nog dichtgenaaid worden + naar de uitslagkamer. Het eerste uur van zijn leven heb ik daardoor moeten missen maar toen ik naar een uur terug op de kamer kwam lag onze kleine lieve Sam op de borst van mijn vriend te slapen. Pure liefde.

Wat bleek nou; Sam zat omstrengeld door de navelstreng, wat op zich geen probleem hoeft te zijn.. maar doordat ik een weeën storm had van 5,5 uur waren we beide uitgeput.

Om 23:59 uur met Bohemian Rhapsody op de achtergrond keken wij elkaar aan, met naast ons, onze kleine lieve Sam. Vuurwerk vanaf de 4e verdieping van het ziekenhuis. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als toen. Sterker nog.. nu 3,5 maand later ontroert het mij nog steeds. 2019 kan voor ons niet meer stuk.

Renée – moeder van Sam


Read More
De vroedvrouw kneedde met koude handen stevig mijn borsten, alsof ze brood maakte, ik voelde me een koe...

Om te beginnen moet je weten dat mijn bevalling erg lang geduurd heeft, en dat ik (zoals vele) enorm hard heb afgezien. Na +1,5uur persen kwamen Finn zijn schouders piepen, mocht ik hem vastnemen en direct op mijn borstkas leggen.

Wat was mijn magische reactie en gevoel dat ik had toen ik mijn kindje voor het eerst in mijn armen had?... OPGELUCHT, de vlaag van geluk en kraamtranen zijn enkele uren later pas gekomen. Ik begon niet met huilen, maar stopte net. (Denk dat mijn tranen op waren van het huilen tijdens het persen.) Opgelucht dat alles voorbij was!

Read More
Bevallingsverhaal: "Meid jij bent gemaakt om te baren"

Als zwangere vrouw probeer je meestal zoveel mogelijk informatie te krijgen over baby's, zwangerschap en bevalling (ik tenminste wel). Je leest veel ellende en dingen die mis kunnen gaan. Toch gaan de meeste zwangerschappen en bevallingen wél goed, en daarom deel ik mijn verhaal. Een positief bevallingsverhaal! 

Het is vrijdagavond 25 mei. 2 dagen na mijn uitgerekende datum. Rick en ik gaan nog gezellig uit eten samen. Het is mooi weer, we zitten buiten, en ik vind het allemaal nog wel prima met m'n dikke buik. Op de fiets naar de stad gaan ging me iets te ver, want 'stel dat..'.

We gaan pas tegen 23:30 naar bed, en ik zeg nog tegen Rick: “Nou, ik denk niet dat het vannacht gaat gebeuren, ik voel nog helemaal niks!”

Amper 2 uur later, om 01:45, breken mijn vliezen! Dus toch..

Ik voelde me nerveus, maar op een goede manier. Al die tijd had ik niet echt op gezien tegen de bevalling. Natuurlijk vond ik het aan het einde best wel spannend worden, maar ik had vertrouwen in mijn lijf. De nuchterheid zelve als ik ben, dacht ik; 'ach, als iedere moeder ter wereld het kan, dan zal het mij ook wel lukken'.

Read More
Ik had een Molazwangerschap...

Het begon allemaal ruim 10 jaar geleden.

Ik was 18 jaar en werd verliefd op de liefde van mijn leven.

We hadden het wel eens over kinderen en hadden zelfs al een naam voor als het een jongetje zou worden.

5 jaar later bleek ik door de anticonceptie heen zwanger te zijn geworden. Terwijl ik nog van de schrik aan het bekomen was rende mijn man rondjes door het huis van blijdschap.

Het idee van vader worden maakte hem enthousiast.

Die zelfde avond kreeg ik last van bloedverlies.

Het resulteerde helaas in een miskraam.

1 week later ben ik gecuretteerd, omdat het vruchtje er niet uit zichzelf af kwam.

Nadat we hier van bekomen waren en een maand later samen besloten er toch voor te gaan raakte ik meteen weer zwanger.

9 maanden later op 23 oktober 2014 werd onze eerste wonder Sepp geboren.

3 september 2016 zijn we getrouwd. Na een fijne huwelijksreis op Ibiza besloten we dat het tijd was om te proberen een broertje of zusje voor Sepp te krijgen.

Meteen raakte ik weer zwanger. De eerste echo zag er goed uit. Een kloppend hartje en een beweeglijk babytje.

2 weken later bij de volgende echo, ik zou 9 weken zijn, bleek dat ‘ons kindje’ was overleden in mijn buik. Wat een klap. Ik dacht nog een miskraam kan gebeuren maar de teller staat op 2.

Ik kreeg medicatie om ervoor te zorgen dat het kindje uit zichzelf uit mijn buik ging, maar helaas was mijn baarmoeder niet volledig schoon en resulteerde dit in wederom een curretage.

Vol goede moed gingen we door en bleven de hoop erin houden.

2 maanden later was ik opnieuw zwanger.

3x is scheepsrecht ging er wel eens door ons hoofd. zou het nu dan toch lukken?

Het was februari 2017 toen ik er achter kwam zwanger te zijn. De 4e zwangerschap.

Altijd raar om te vermelden of te moeten zeggen als je nog maar 1 kindje hebt.

Omdat we de afgelopen tijd vaker in het ziekenhuis waren hadden we inmiddels onze eigen gynaecoloog.

De eerste echo was wederom goed, de tweede ook.

Het vertrouwen kwam langzaamaan terug maar toch bleef ik een onverklaarbaar gevoel houden. Ik wilde continu bevestiging, kocht extra echo’s bij, steeds maar weer om te kijken of mijn gevoel er niet naast zat.

Mijn man werd doodmoe van mij en mijn vriendinnen verklaarde me voor gek.

geniet nou eens van je zwangerschap, werd me dan verteld.

Toch zei iets in mij dat er iets niet klopte. Ik was extreem vermoeid, mijn buik groeide ontzettend hard en ik had een gejaagd gevoel.

Toen ik een week nadat ik een echo had gekocht wederom naar de verloskundige belde voor een echo ( ik was toen inmiddels 12 weken) mocht ik de dag erna komen..

Mijn man was toevallig vrij en Sepp ging mee om zijn broertje of zusje te bewonderen.

We kwamen binnen bij de verloskundige die rustig het echo apparaat op mijn buik zette en naar het scherm bleef staren.

Ze staarde lang, heel lang. En uiteindelijk kwamen de woorden uit haar mond die je niet wil horen.

Ik heb geen goed nieuws voor jullie, jullie kindje is niet gezond. Wij konden nu ook duidelijk zien dat het hartje veel te groot was. Bijna heel de buikholte was gevuld met een hartje.

Wat ze voor de rest heeft gezegd op dat moment weet ik niet meer. Ik hoorde niks meer. Ik kon alleen maar huilen en mezelf afvragen waarom het weer gebeurde en het ons niet gegund leek.

Die dag bleven we in het ziekenhuis voor onderzoeken en afspraken. In hoeverre was ons kindje niet gezond? Wat mankeerde het precies? En welke keuzes gingen we hierin maken? Iets waar je niet over na wil denken. Aan het eind van de middag kreeg ik opnieuw een echo op eigen verzoek. Ik hoopte zo dat ze er naast zaten.

op de echo was een beeld te zien van een kindje zonder hartslag.

De keuze was voor ons gemaakt.

26 april 2017 werd ik voor de derde keer gecuretteerd en het kindje opgestuurd voor nader onderzoek.

1 week later kregen we de uitslag.

Ik bleek een mola zwangerschap te hebben gehad wat heel sporadisch voorkomt.

Ons kindje was bevrucht door 2 zaadcellen, waardoor de chromosomen niet klopte en het nooit een kans op leven had gehad. Dit is niet eerder geconstateerd, doordat het over het algemeen wordt ontdekt omdat het lijkt op een soort van trosje druiven in de baarmoeder. Bij ons is er dus een kindje uitgegroeid, wat het ook weer meer zeldzaam maakt..

Hierna moest ik 10 weken lang iedere week bloed prikken in het ziekenhuis om mij en de HCG waarde in de gaten te houden.

Het blijkt dat achtergebleven mola zwangerschap cellen zich kunnen uiten in kwaadaardige cellen. Om dit dus te blijven controleren controleerde ze iedere week mijn HCG waardes en moesten ze dit blijven controleren tot ik 3 weken achtereen op een HCG waarde van 0 zat. Ik mocht ook zeer zeker niet zwanger worden in deze periode, in ieder geval niet tot mijn HCG waardes stabiel op 0 zaten, omdat de kans groot was dat het dan weer een mola zwangerschap zou worden.

Hierna wist ik niet of we ooit nog papa en mama zouden worden van een gezond kindje. Onze relatie stond onder druk, we gingen er beide anders mee om en ik was het vertrouwen in mijn eigen lichaam kwijt.

Na een paar weken een stabiele HGC waarde op 0 te hebben bleek ik opnieuw zwanger te zijn. De 5e zwangerschap.

Tot de 20 weken heb ik nog angst gehad. Zou het nu goed zijn? Blijft dit babytje nu in mij zitten en is het gezond?

Ik werd wekelijks tot de 12 weken in de gaten gehouden, maar alles bleek goed en gezond te zijn.

Na een hele snelle bevalling werd onze tweede zoon Morris geboren op 26 april 2018.

Ik krijg er nog steeds de kriebels van. Op de dag af 1 jaar na mijn laatste curretage.

Ook al hebben we nu 2 gezonde jongens.

De andere 3 hebben voor altijd een speciaal plekje.

Maddy


Read More
Bevallingsverhaal: "Ik moet acuut gaan liggen wanneer mijn vliezen breken, want Ivy is niet ingedaald"

De nacht van donderdag op vrijdag verlaat ik om 03.00 mijn bed. Ik lig al een uur te draaien en te woelen en wil mijn man niet onnodig wakker maken. Waggelend loop ik de trap af om een kopje thee te zetten en ik installeer me op de bank. Met buikpijn. Zou dit het zijn? Ik ben inmiddels 3 dagen over tijd en er goed klaar mee. Mijn zwangerschap is perfect verlopen, maar mijn buik is groot, heel groot en zwaar en mijn ongeboren meisje is nog steeds niet ingedaald. Om die reden heb ik op verzoek van mijn verloskundige vorige week een bezoek gebracht aan de gynaecoloog, om even te checken of er een speciale reden is dat ze nog niet is ingedaald.

Mijn bekken lijkt wat smaller dan gemiddeld en haar hoofdje iets groter dan gemiddeld, dat zou het indalen kunnen bemoeilijken, maar hoeft niet persé een obstakel te zijn voor de bevalling. Weeën kunnen de indaling alsnog faciliteren.

Die nacht slaap ik niet, mijn buik doet pijn maar ik kan geen weeënstructuur ontdekken dus laat ik mijn man nog maar even rustig slapen. Als hij om 07.00 ‘s ochtends naar beneden komt omdat hij me naast zich mist, is de buikpijn toegenomen. Ik besluit om toch maar weer even in bed te gaan liggen, daar lig ik comfortabeler. Een half uurtje later hoor ik letterlijk iets knappen en er gutst water langs mijn benen. Dit is het, dit zijn gebroken vliezen, dat kan niet missen! Al weken probeer ik me voor te stellen hoe het is om vliezen te breken. Zou ik het herkennen? Ik ben er ietwat obsessief mee bezig omdat me met klem op het hart is gedrukt dat ik acuut moet gaan liggen wanneer mijn vliezen breken. Aangezien de baby nog niet is ingedaald kan dat namelijk gevaarlijke gevolgen voor haar hebben. De navelstreng kan klem komen te zitten omdat ze door het gebrek aan water te snel kan zakken. 

Ik gil naar beneden. M! Bel de verloskundige en breng wat handdoeken. Gespannen lig ik in bed, ik durf me niet te bewegen, ik wil ons meisje niet in gevaar brengen.

Na een uur(!) staat de verloskundige op de stoep. Ik lig te trillen op een doorweekt bed als ze voelt dat ons dochtertje inmiddels toch is ingedaald. Nog wat angstig sta ik op. Ik moet er op vertrouwen dat ik door te gaan staan mijn kleine meisje niet in gevaar breng. Met hevige buikpijn begeef ik me richting de douche om me schoon te spoelen. De verloskundige vertrekt weer met de boodschap haar weer te bellen als ik om de 3 minuten weeën heb.

De buikpijn neemt verder toe, ik begin een patroon te ontdekken. Om de 10 minuten, om de 7 minuten, maar nog niet om de 3 minuten. ‘s Middags word ik gebeld. De verloskundige wil toch graag even dat ik naar het ziekenhuis ga voor een CTG. Ze willen haar hartje checken. Daar ben ik stiekem erg blij mee. Een uur lang lig in aan de CTG. Alles is in orde. Met serieuze weeën, maar nog niet om de 3 minuten, word ik weer naar huis gestuurd. Op de terugweg rijden we langs een feestlocatie. Ik ben zangeres, mijn man is gitarist en maanden geleden hadden we samen besloten dat hij een optreden voor vanavond aan zou nemen. Het zou immers ook goed kunnen dat ik weken eerder of later dan de uitgerekende datum zou bevallen. We hadden duidelijk geen benul wat voor impact die deze weken op ons zouden hebben. Ik blijf in de auto zitten, met weeën. Hij bouwt de geluidsinstallatie op voor de invalgitarist. Gelukkig waren we wel zo slim geweest iemand standby te zetten. 

24 Uur gaan voorbij. Ik mag maar maximaal 24 uur met gebroken vliezen rondlopen, daarna neemt de kans op infectie bij mijn dochtertje te veel toe en moet ik naar het ziekenhuis. Op de parkeerplaats komen we een bekende tegen, maar ik ben een kermende zombie en er kan even geen vriendelijke begroeting vanaf. Wanneer er geconstateerd wordt dat ik nog steeds op 1 cm zit en in de douche van het ziekenhuis bijna onderuit ga besluit ik samen met mijn man voor een ruggenprik te gaan. Daar is iedereen het snel over eens en niet heel veel later word ik naar beneden gereden. De anesthesist blijkt ons via via ook te kennen en de verpleegkundige heeft ons weleens zien optreden. TOP denk ik, zet die prik nou maar.  Dat gebeurt en een vlaag van verlichting valt over mee heen. Wanneer de verpleegkundige met een waterijsje aan komt lopen kan ik haar wel zoenen. Ik heb de hele dag nog niets gegeten want alles maakt me misselijk en ik het al verschillende keren over moeten geven. Maar dit waterijsje, YES daar heb ik zo veel zin in.

De ruggenprik haalt gelukkig direct de scherpe kantjes van de pijn weg. Omdat mijn ontsluiting niet op schiet en ons dochtertje al te lang droog ligt wordt besloten wee opwekkers toe te dienen om de ontsluiting sneller op gang te brengen. Hierdoor worden de weeën echter een stuk heftiger. De vloeistof van de ruggenprik blijkt langzaam naar één kant in mijn lichaam te zijn gezakt waardoor ik de weeën in mijn andere been weer voel, heel erg goed voel. Daarnaast komt mijn lichaam in een hyperstand en ik begin heel erg te shaken. De ontsluiting schiet hierdoor gelukkig wel op, binnen een half uur van 1 naar 4 cm en een uur later zit ik op 7. Wanneer ik de 10 cm bereik is er een dienstwisseling en met een onbekende verloskundige en verpleegkundige mag ik beginnen met persen. Anderhalf uur pers ik, maar met een half verlamd been is het lastig zoeken. Na een spoedoverlegje wordt om 19.17 na een knip en met behulp van een vacuümpomp ons wondertje Ivy geboren. Een flinke meid van 4085 gram en 52 cm.

Wanneer ze haar op mijn borst leggen huil ik van blijdschap, liefde, maar ook van vermoeidheid en opluchting. Mijn man heb ik nog nooit zo verliefd zien kijken. De tijd lijkt stil te staan. Dit moment willen we we voor altijd vasthouden. Wat zijn we ontroerd en geraakt. Wat was het een bevalling…

 ROMY

Read More