Posts in Interviews
Het telefoontje dat geen enkele ouder wilt krijgen van de BSO...

Ik werd gebeld door mijn BSO met de mededeling dat mijn zoon door de invaljuf mee was gegeven aan een verkeerde taxichauffeuse en dat hij een tijdje onvindbaar was. De grond zakte onder mijn voeten en ik kreeg meteen die bekende hartverzakking, die echte pijn op je borst. Maar gelukkig kon ze me ook vertellen dat hij inmiddels weer terecht was. Wat een opluchting! Maar ik voelde ook woede, hoe had dit kunnen gebeuren? En waar was hij al die tijd geweest? Hoe had hij zich gevoeld en was hij bang geweest? Of nog erger, ze had wel vrouw van Dutroux kunnen zijn!

 

 

Op die bewuste dag had hij een invaljuf, een ervaren en vaste invaljuf van school. Mijn zoon vertelde haar dat hij het spannend vond om opgehaald te worden. Ze ontfermde zich over hem en toen er een taxichauffeuse aan kwam lopen die meldde dat ze nog een kindje zocht, zei ze: ‘Oh hier heb ik er nog eentje, deze jongeman moet naar de BSO’. Er werden geen namen gecheckt en mijn zoon werd zo meegenomen door de chauffeuse. 


 

Een paar minuten later stond de taxichauffeur van onze BSO voor de neus van de invaljuf met de vraag waar mijn zoon was. ‘Huh? Die is toch net al meegegaan? ’, zei de juf. ‘Wat vreemd, ik ben hier echt om deze jongeman op te halen...’ De taxichauffeur belde voor de zekerheid nog naar de BSO. Had toevallig een van de leidsters hem al opgehaald? Maar dat was dus niet het geval. De paniek sloeg toe. Want waar was hij? BSO’s in de omgeving werden opgebeld, maar ze konden niet achterhalen waar hij was. 


 

 

De BSO handelde kordaat en eisten dat school hem zelf naar hen toe zou brengen. Ze vonden het niet goed als hij nu nog door een vreemde chauffeur zou worden opgehaald na dit voorval. De invaljuf en de directeur van de school brachten mijn zoon naar de BSO en de directeur belde me diezelfde dag op. Met welgemeende excuses, school stond voor veiligheid en ze waren er erg van geschrokken dat dit had kunnen gebeuren. Er is op school namelijk wel een protocol dat namen gecheckt moesten worden als ze door de BSO werden opgehaald. De kinderen uit groep 1-2 wijzen ook altijd aan wie ze ophaalt, voordat ze weg mogen lopen bij de juf. De invaljuf had dus een grove fout gemaakt.


 

 

Het zat me niet lekker dat ik niet wist waar hij geweest was. Mijn zoon is een erg lieve jongen. Ik vermoed dat veel moeders hun oudste kind in hem zullen herkennen. Slim, zacht karakter, oplettend en gevoelig. Ondanks dat hij net vier jaar was, kon hij me haarfijn vertellen dat hij door de taxichauffeuse naar een BSO was gebracht met rood logo wat leek op een pop uit Sesamstraat, maar het net niet was. Toen hij daar aan kwam, zeiden ze tegen de chauffeuse dat dit niet Levi was. ‘Levi had bruin haar en dit jongetje had blond haar.’ Er werd niet gevraagd wie hij was of op welke school hij zat, maar ze moest hem maar terug brengen. Geen telefoontjes werden naar zijn school gepleegd. Ze bracht hem terug. Je zou verwachten dat ze mee naar binnen liep om haar excuses aan te bieden en uit te leggen wat er voorgevallen was. Maar in plaats daarvan zette ze hem langs de kant van de weg af. Een kind van net vier jaar, alsof het een zak wasgoed was of een pakketje die je even aflevert. 


 

 

School had uiteraard de grootste fout gemaakt door hem mee te geven zonder de namen te checken. Dit kon zeker niet door de beugel. Door de omschrijving van het logo wist ik waar hij was geweest. Ik sprak de directeur van de bewuste BSO met de vraag wat zijn protocol was voor de taxichauffeurs. Moesten zijn chauffeurs geen namen checken? Ik kreeg een arrogante man aan de lijn die me niet aanhoorde en het niet serieus nam. Maar ik kreeg wel de naam van het taxibedrijf. Ook daar haalde ik verhaal. Want hoe konden ze dit doen en dan met name het afzetten aan de straat?! Het bleek de allereerste dag van chauffeuse Conny te zijn en ze had bij de andere school moeten zijn. De school die pal naast de school van mijn zoon zit. En door de fout van de juf en het niet checken van de naam was dus het verkeerde kindje in haar taxi beland. Het taxibedrijf gaf toe fout te hebben gehandeld en haar aan te spreken. De directeur van die andere bewuste BSO belde inmiddels ook terug, hij had navraag gedaan en dit was inderdaad niet goed verlopen. 


 

 

Ik hoop dat ze het allemaal weer op scherp heeft gezet en andere ouders en kindjes dit niet hoeven mee te maken. Het heeft nog lange tijd geduurd voordat mijn zoon met een fijn gevoel met het busje mee ging. Hij vroeg standaard voordat ze wegreden naar welke BSO het busje zou gaan en of het wel de juiste was. 


 

 

JANE DOE

Read More
Ik ben moeder van een prematuur

'Je moet nu je man bellen en zeggen dat hij de eerste vlucht terug naar Nederland pakt, hou er maar rekening mee dat je binnen nu en twee dagen kan gaan bevallen’. Dit waren de woorden van de verpleegkundige aan mijn bed in het ziekenhuis. Toen drong het pas tot me door, ik was 31 weken zwanger en vanwege bloedverlies opgenomen. Ik zag er de ernst nog niet van in, het komt vast wel goed, ik word zo weer naar huis gestuurd. Maar na een achtbaan van vijf dagen was ze daar toch, de kleine Isa. Geboren met 31+5 weken. 

Read More
Bevallingsverhaal: onze dochter zag paars na de geboorte

Nadat de gynaecoloog en de cardioloog in overleg de spelregels voor mijn bevalling hadden uitgeschreven, kreeg ik een datum om ingeleid te worden. Onze lieve dochter zou geboren worden op 38 weken, na een helse zwangerschap en vier weken ziekenhuisopname. Op 37w+6d installeerden we ons om 10u ‘s ochtends in de verlosafdeling van Gasthuisberg. Wij waren er klaar voor: dinosaurus koeken, sportdrankjes, boeken en een gezelschapsspelletje. Ik had zelfs een nieuwe Fitbit die nog in de verpakking zat om mee te spelen! Voor wetenschappelijke doeleinden uiteraard. We waren helemaal klaar om ons klein meisje te leren kennen. We wisten dat het wel even kon duren, aangezien ik nog geen millimeter ontsluiting had of ook maar iets verweekt was. 

10 u - Eerste shift - Kathleen de vroedrouw van de ochtend heette ons hartelijk welkom met een eerste dosis prostaglandynes. Als ontbijtje, zeg maar. Met die prostaglandynes zouden we de bevalling in gang zetten. Wij waren toch wel lichtjes in paniek op dat moment, maar lieve Kathleen was de zachte stem die we nodig hadden. Het pittige aan ingeleid worden, is dat de weeën op één keer onnatuurlijk snel en straf komen, we zaten binnen geen tijd op een regelmatige drie minuten. Ik waggelde rond, zong hele musical soundtracks terwijl ik op mijn bal zat te wiebelen en Maarten werkte op zijn computer. Ik was ‘in the zone’ en had hem nodig, maar wel op een veilig afstandje. Gevalletje ‘hou je in stilte bezig’. Na een tweede dosis medicatie werden de weeën een pak intenser. Op naar de..

Tweede shift - 14u - Indra de vroedvrouw nam het over en had dadelijk in de gaten dat ik wel erg veel moeite had alles weg te puffen. Ze stelde luidop in vraag waarom ik geen epidurale zou mogen om me door de bevalling te helpen. Dat was door de artsen aanbevolen omdat het erg effect zou hebben op mijn hart en bloeddruk. Omdat ik als dood was de geboorte van mn dochter te missen als ik flauwviel was ik daar braaf in meegegaan. Indra was de soort vroedvrouw die al 20 jaar kinderen op de wereld gezet heeft, met een nultorerantie voor nonsens.

In overleg (vooral met mezelf, aangezien Maarten al bijna zijn veto gebruikte toen ik het ook maar opperde) besloot ik te douchen als laatste redmiddel tegen de pijn. Grote fout. Maarten had gelijk. Ik zat nog maar vier minuten onder de douche of ik viel flauw, begon erg te bloeden en over te geven. Lastig dat ik met m’n koppige kop de douche aan de overkant van de gang in gegaan was. Maarten zijn ademhaling versnelde lichtjes en Indra sleepte de anesthesist aan. Ze stuurde de gynaecoloog en de cardioloog snel een berichtje dat ze toch een epidurale voor me zou regelen. Meer een ‘wist-je-dat’-je dan een vraag. Na vier keer prikken midden in een weeënstorm (‘stilzitten hoor mevrouw, dit is milimeterwerk’) en het bijhalen van een nieuwe anesthesist zat de epidurale en was ik verdoofd tot aan mijn boezem.

Toen werd het dan helemaal geweldig! Ik was me zo bewust van alles wat er aan het gebeuren was. Na vier jaar vechten was ik aan het bevallen van onze eigen dochter. Ik lag te genieten, voor de laatste keer het galopje van haar hart te beluisteren op de monitor. Om 9 uur ‘s avonds hoorde ik een plop en een ‘woesj’. Mijn water was gebroken van het lachen. Geen haak meer nodig om aan mijn vliezen te liggen peuteren, hoera, (ik had die al van die ochtend in de gaten vanuit mijn ooghoek)

Tegen tien uur ‘s avonds, begon Lientje’s hartritme te dippen en had ik nog steeds maar drie centimeter ontsluiting. De druk van de bevalling was te veel aan het worden voor ons klein meisje. We waren al tien uur bezig en ze kon niet meer goed om met de weeën. De gynaecoloog kwam voorbij met de instructie te stoppen met eten en drinken. Ze zouden snel moeten kunnen ingrijpen als Lien nog meer begon weg te glippen. Waarschijnlijk werd het een keizersnede tijdens de ..

Derde shift - 22 uur - Tzigane meldde zich met gezwinde tred aan als vroedvrouw van de nacht. Een grotere spring-in’t-veld hadden we nog nooit aan mijn bed gehad. Na vier jaar fertiliteit en een ziekenhuisopname van meer dan een maand wil dat wel wat zeggen. Tzigane meende het serieus, niks geen keizersnee. Op duidelijke toon gebood ze ons in bed te kruipen - haha, alsof ik daar niet al vier uur lag met draden uit mijn rug- en haar de rest te laten doen. Zij zou om de zo veel tijd aan het wieltje van de weeënopwekkers komen draaien en zou vanuit haar kamertje aan de overkant Lientjes hartritme in de gaten houden. Kleine meid had intussen al een monitortje rond haar hoofd (hoe die daar aangebracht wordt, bedenk je zelf maar) om haar goed te kunnen opvolgen. Tzigane was er zeker van dat we er een vaginale bevalling van zouden kunnen maken, om het herstel van een keizersnee te vermijden. Had ik al vermeld dat Tzigane het serieus meende?

Het spannende was dat ik tegen dan al vanalles voelde doorheen de epidurale. Ik voelde mijn weeën weer en met elke wee voelde ik baby Lien zakken. Pijnlijke boel, maar eerlijk waar het geweldigste wat ik ooit heb meegemaakt.Terwijl Maarten super hard zijn best deed om te doen alsof hij sliep, lag ik te doezelen, heerlijk in mezelf. Aan het genieten van elke wee, voelde ik me sterker, gelukkiger en meer klaar dan ooit om ons meisje op haar neusje te zoenen.

Een uurtje na middernacht kwam de assistente even voelen hoe veel ontsluiting ik had. Met een verward gezicht haalde ze Tzigane er bij om even te voelen, ze kon er zelf niet goed bij. Tzigane kwa even poolshoogte nemen (zo’n dingen mag je in een bevallingsverhaal behoorlijk letterlijk nemen). Heel haar gezicht klaarde op en voor ik het weet stond ze aan Maarten te schudden. Handen wassen, tanden poetsen, broek aantrekken meneer.. uw baby komt er aan. De assistent voelde niks van baarmoederhals omdat ik op die laatste twee uur van 3 naar 10 centimeter ontsluiting gegaan was. Geen baarmoederhals meer over, het was baby-tijd! De medische ploeg was alleen echt bezorgd over Lientje en er werd een legertje aan mensen in groene pakjes opgetrommeld om de bevalling bij te staan. Ze moest nu echt dringend komen. In de kamer: een assistent, een vroedvrouw, een gynaecologe, een supervisor en twee pediaters. Dat Maarten de weg naar mijn hoofd vond in al dat gedrum bewijst dat een echte scout altijd de weg vindt!

De eerste drie rondjes persen heb ik niet volop beseft wat ik aan het doen was. Ik kon maar niet geloven dat het voor echt was, tot Maarten vroeg of hij even mocht gaan kijken in de zuidelijke regionen en lichtjes bleek om de neus terug kwam met de mededeling dat onze dochter een volle kop haar had. Helemaal in shock dat hij haar hoofdje had kunnen zien, besefte ik dat het tijd was de baby er uit te persen en dat de generale repetitie voorbij was. De vijf mensen rond mijn bed deden op dat moment aan als een soort Amerikaans cheerleader team met een hysterisch bezorgde ondertoon, dus toen ik merkte dat één van hen bijna gps-achtige instructies gaf leek me dat wel ideaal en besloot ik me daar op te focussen. En op Maarten, die hielp met mijn benen stevig vasthouden en de sterke armen voorzag die ik nodig had om in bij te komen tussen elke perswee.

Na twintig minuutjes persen, wat gemakkelijk twintig seconden had kunnen zijn naar mijn gevoel, lag Lientje in mijn armen. Stilletjes. Paars. Niet responsief. Zwaar aan het ademen. De pediaters grabbelden haar weg en Maarten rende haar achterna, zijn ogen wild die van mij aan het zoeken. Terwijl mijn gynaecologe haar snit en naad vaardigheden boven haalde en mij een steekje hechting gaf en ik beviel van lien haar placenta, had ik helemaal geen idee wat er gebeurd was. Ik zag een gebruikte zuignap liggen en blijkbaar was ik in alle haast toch een heel klein beetje gescheurd.

Hii, this is Hubs writing. I was never been able to do much during the birthing part besides trying to remotely look like her rock and be scared to death at the same time. It's not like the fire was a problem, growing up on a farm you kind of het used to stuff like that. The thing that was scaring me however is that Helen had suffered through so much during her pregnancy and that Baby Girl wasn't coping well with delivery. She was born purple and non responsive which I didn't realise because it was all happening so fast. They denied me cutting the cord -rude- and whisked her away after ten seconds, telling me to follow. I shot Helen a worried look but she was comfortably resting oblivious to all the worrying that was going on. I ran to follow them, almost losing them in the crazy haste. While they started helping our little Lien to breathe with a mask, I was asked to rub her warm and hold her hand. Boom - forever in love. I will never forget the way her little hand felt in mine.

Meanwhile she was still purple and wasn't reacting to the doctors prodding her. They started to worry even more and we're gonna do a saturation measurement for twenty minutes. To intubate or not to intubated was the question on everyone's mind. Twenty minutes passed and she slowly started turning pink but still wasn't doing much better. De doctor and I were just staring at her. Staring at each other. Unsure what to do. Remember Tzigane? The awesome midwive (go read up on my wife's birth story)? She entered the room and saw our hesitant figures. Promptly she grabbed a tube and handed it to the doctor. Time to intubate and get her to the NICU. But that was not how baby girl saw her first night here, as the doctor tried to fit the tube through her nose she started to grunt and squirm. I couldn't really tell you how she looked at that moment because my eyes were all blurry with happy tears! After a few quick measurements and a weigh-in.. we were all set to go cuddle with mommy!

Hoi, de wederhelft hier om mijn rol in Lientje haar verhaal te doen. Persoonlijk heb ik niet veel kunnen doen behalve doodsangsten uitstaan en er uit zien als een rots in de branding. Al het bloed, slijm en andere lichaamsvochten waren niet zozeer het probleem. (als je opgroeit op een boerderij heb je al veel gezien) Wat het meeste speelde in mijn hoofd was dat Heleen al zo veel had afgezien en Lientje haar hartje wat raar deed.

Soit. Kind er uit, paars, niet responsief. Dat had ik allemaal niet door omdat het zo snel gebeurde. Lientje heeft 10 seconden bij Heleen gelegen en dan knipten ze snel de navelstreng door zonder het te vragen! Onbeleefd, maar noodzakelijk zou bleek. Als snel nam de pediater Lientje mee en moest ik volgen. Na een ongeruste blik op Heleen, die nog zalig lag na te puffen, liep ik de gang op en was hen bijna kwijt. In het kamertje legden ze ons Lientje aan een beademingsapparaat. Waarom wist ik niet, maar ik mocht haar wel warm wrijven en haar handje vast houden. BAM, instant verliefd. Haar vingertjes die heel zachtjes in die van mijn knepen zal altijd één van mijn meest tederste herinneringen blijven.

Lientje was paars, ademde veel te snel en had niet geweend. Ze reageerde ook niet op al het porren en trekken van de pediaters. Artsen probeerden de saturatie in haar bloed te meten, maar dat verliep niet zo vlot omdat ze zo klein was. We moesten sowieso 20 minuutjes wachten om te zien hoe ze zou evolueren,. To intubate or not to intubate (en naar neonato)

Haar paars werd langzaam roze en net op dat moment kwam de gynaecoloog binnen met Heleen haar gsm: “Trek foto’s voor uw vrouw meneer”. En als de dokter iets zegt, doe je dat ook.

Na 25 minuten was de pediater aan het twijfelen. Ze was zichtbaar bezorgd omdat de resultaten onduidelijk waren. Op dat moment stonden we daar met ons 2 te staren naar de monitor die moest zeggen of er genoeg zuurstof in haar bloed zat. Tzigane kwam binnen en zag de impasse van de pediater en mijn vertwijfelde, ongeruste blik. De pediater vroeg zich of ze toch niet moest intuberen. Tzigane pakte een buisje (3mm want 3,5 is te groot) en de pediater probeerde het in haar neus te steken. Op dat moment besloot Lientje dat ze dat niet leuk vond want het buisje was nog veel te groot en begon te reageren. Haar eerste geïrriteerde kreuntjes en kresjes en de tranen sprongen in mijn ogen. De pediater was tevreden (uw kind weent, proficiat), niet in de couveuse en geen draden door haar neus. Tijd om te wegen en te meten! 2730 gram en 46cm later stonden we bij mama om voor de eerste keer met ons drie samen te knuffelen.

Tien minuutjes gingen voorbij en ik had gevraagd of ik de placenta even mocht zien. Die kreeg ik in een kom op mijn schoot. Twintig minuten gingen voorbij. Ik zat nog steeds alleen in mijn verloskamer, kansberekening aan het doen. Wat was de kans dat ik op mijn gezicht viel als ik nu van de tafel sprong en naar mijn dochter rende? Reëel, leek me, aangezien ik nog in mijn been kon knijpen zonder te knipperen. Dertig minuten gingen voorbij. Een dokter kwam voorbij om te zeggen dat Lien geïntubeerd zou worden om haar te helpen ademen en daarna zou opgenomen worden op de neonatologie. Maarten zou met haar mee gaan. Veertig minuten gingen voorbij. Maarten kwam trots als een otter binnen met onze dochter in zijn armen. Die dappere meid had intuberen toch wat overdreven gevonden en was stilletjes opgeknapt toen ze een poging deden.

Hoe cliché het ook is, mijn wereld was onmiddellijk twee keer zo groot en eventjes toch zo klein als ‘wij drie alleen’. Lientje was uitgeput maar wij mochten even genieten van ons kersvers gezin, voor de pediater terug kwam en ons toelating gaf boven te gaan verder knuffelen op onze eigen kamer. Om zes uur ‘s ochtends vielen Maarten en Lientje even in slaap maar ik lag verder te genieten.. van een knalroze zonsopgang boven Gasthuisberg. Het was mijn dochter haar verjaardag!

 

Read More
Onze dochter kreeg met 4.5 maanden een hersenbloeding

Al heel lang wisten mijn partner en ik dat onze dochter ergens last van had. Want de eerste paar maanden van haar leven huilde ze ontzettend veel. Abnormaal veel. En niet normaal huilen. Nee, het was krijsen. En continu overstrekken. Ik verwaarloosde mijzelf, want overdag kon onze dochter alleen bovenop iemand slapen. Dus liet ik haar slapen en ging zelf niet naar de wc, nam geen douche en at niet. Als mijn partner niet hoefde te werken, hielp hij zoveel mogelijk mee, maar wat was het zwaar. Wij gaven het aan bij het consultatiebureau, bij de huisarts, bij de osteopaat, bij de fysiotherapeut, bij de kinderarts, bij de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Er werden wat 'standaard' dingetjes onderzocht. Een werveltje bekneld, reflux of koemelkallergie? We hebben van alles geprobeerd; andere voeding, medicijnen, fysiotherapie, noem het maar op. Steeds kregen we hoop dat iets zou werken, maar dat deed het niet. Regelmatig werden we zelfs een beetje weggewuifd. 'Jullie zijn zeker voor de eerste keer ouders? Jullie zijn overbezorgd'. Het was 'gewoon een huilbaby'. Drie weken voor de bewuste dag heeft een kinderarts zelfs nog tegen ons gezegd dat we moesten 'stoppen onze dochter te behandelen alsof er iets met haar was'.  

Read More
"Wat, een zwangerschapsvergiftiging?! En mijn placenta zag al wit?!"

1 Maart 2018, ik was moe zwak en misselijk. Ik tikte momenteel de 36 weken aan. “Het zal er wel bij horen", dacht ik. Ik waggelde fluitend door mijn hele zwangerschap. Ja, ik was af en toe wat sneller moe, maar ik had geen echte geen klachten tot nu. Ik was kapot, volgens mijn vriend wilde ik nog teveel doen. “Neem nou eens rust", zei hij elke dag. Ik vond het onzin. Het huis moest en zal nog schoner worden. Met de nesteldrang werd mijn poetsgedrag alleen maar erger. Maar ook al deed ik niks, de hoofdpijn en de vele hartkloppingen bleven en ik hield steeds meer vocht vast. Ik was tot nu maar acht kilo aangekomen. Het weekend ging voorbij en de klachten werden alleen maar erger. Ik ging mezelf maar eens wegen en ineens was er 10 kilo bij. Huh? Ik paste niks meer aan mijn voeten en ik voelde me echt beroerd.

Read More
Normaal heb je 9 maanden om je voor te bereiden op moederschap, ik had een paar uur...

Mijn naam is Irene en ik ben 27 jaar, twee jaar ben ik nu moeder. Mijn bevallingsverhaal hoor je bijna nooit terug, niet in Nederland en ook niet in het buitenland. Ben je er klaaar voor?!

 

 

 

4 juli 2016 de dag dat mijn vriend jarig was. We waren 11 maanden samen en hij sliep die nacht bij mij om op 12 uur op zijn verjaardag te toasten. 5.00 Uur in de morgen, ik schoot wakker en hield het niet meer van de pijn, ik gilde het letterlijk uit en vroeg mijn vriend de HAP te bellen. Ik had zoveel pijn dat ik er gewoon niet van kon praten, dus liet ik mijn vriend die nog half in slaap was het woord doen. We mochten meteen naar de HAP komen en gelukkig ook meteen naar binnen bij de dokter. De dokter vroeg wat mijn klachten waren, maar ik kon het gewoon niet omschrijven, ik was totaal overdonderd door de pijn en gaf een vage uitleg met hier en daar een gil tussendoor. Ze deed onderzoek bij mij, ik ben hartpatiënt dus ik moest even wat verplichte testjes doen. Ze drukte op bepaalde punten in mijn buik. Ik ben de slankste niet, omdat ik flink vocht vast houd vanwege mijn hartklachten en medicatie. Ze dacht aan nierstenen en wilde mij pijnstilling meegeven en adviseerde mij als de pijn over twee dagen niet minder was, mijn eigen huisarts te bellen. Iets in mij zei dat het niet klopte. Ik zei haar dat ik daar niet mee akkoord ging. Ze stuurde mij door naar de eerste hulp voor een echo om te kijken of ik vergruisd kon worden. 

 

 

Ik wachtte ongeduldig met mijn vriend in een kamertje voor de echo. De pijnscheuten gierden door mijn lichaam. Ik kon niet zitten, liggen of staan. Ik wist totaal niet wat ik met mijzelf aan moest. Een man en zijn echomachine kwamen binnen en een verpleegkundige probeerde een positie met mij te vinden om mij toch een soort van te kunnen laten liggen. Nou daar kwam de echo dan. Ik keek ongeduldig naar mijn vriend en die stelde mij gerust met zijn blik. Opeens ging het licht aan in de kamer en raakte iedereen in de kamer in paniek. De man was wit en bleef naar het scherm staren, een verpleegkundige liep snel de deur uit en ik hoorde haar op de gang hard roepen om hulp. Na enig moment zei de arts: "Mevrouw u bent zwanger". Waarop ik antwoordde dat dat niet kon, want ik had iets meer als een jaar terug te horen gekregen dat ik onvruchtbaar was en geen kinderen zou kunnen krijgen. Hij draaide het beeldscherm om en zei: "Kijk hier is het ribbenkastje en er klopt een hartje." Op die woorden braken mijn vliezen en schoot bij iedereen de paniek binnen. Ik begon te huilen, mijn vriend raakte in paniek en de verpleegkundigen in de kamer waren ineens verzesvoudigd. Ik werd op het bed rennend naar de gynaecologie gereden. Daar moest ik op een ander bed gaan liggen. Mijn vriend werd op een stoel naast mijn bed gezet en hem werd verteld dat we onze familie moesten inlichten. De gynaecoloog vertelde mij: "Irene je gaat bevallen en wel nu, we weten niet hoe lang je zwanger bent en of het goed gaat met de baby". Ik was zo overdonderd en in paniek, want ik had NIKS gevoeld, ja ik was stevig, maar een babybuik had ik niet. Ik slikte zware medicatie. Ik heb echt van alles gegeten zoals sushi, schimmelkaas en noem maar op. Van alles ging er door mijn hoofd en ik kon alleen maar voor me uit staren. Opeens hoorde ik de verpleegkundige roepen naar mijn vriend: "Meneer gaat het wel?" Ik keek opzij en zag iemand in grote paniek die totaal niet wist wat hem overkwam. Ik riep hardop mezelf bij elkaar: "Irene kom op". Ik zei mijn vriend dat alles goed kwam, maar dat we dit nu even samen moesten doen en dat ik zonder zijn hulp dit niet kon. Hij zei dat onze moeders onderweg waren en ojee, daar kwamen ze al. Ik had mijn eerdte persweeën. Ja, ik had toen mijn vliezen braken al gelijk 10 centimeter ontsluiting. 

 

 

 

Tot grote frustratie van de verpleegkundige en gynaecoloog hield ik mijn persweeën op, want ik had mijn moeder of schoonmoeder nodig of mijn vriend of... naja iemand van ons. "Want wat als het kindje dood is?", ging er door mijn hoofd. Na twintig minuten kwam eindelijk mijn moeder binnen vallen. Ik kan je vertellen: persweeën ophouden is absoluut geen pretje, en achteraf gezien had ik het nooit moeten doen! Mijn moeder en mijn vriend stonden aan mijn hoofdeinde en hebben mij door vijf persweeën heen geholpen en daar was die dan, ons kindje, een jongen! Mijn vriend en mijn moeder en inmiddels binnen gestormde zusje en schoonmoeder waren door het dolle heen. Ik keek voor me uit. Er lag een baby op mijn buik. Na wel geteld vijf seconden, werd door papa de navelstreng doorgeknipt en onze zoon werd meteen weer mee genomen. Waar naar toe wist ik niet, niemand van mijn kring eigenlijk. In die vijf seconden kreeg ik ook nog de vraag of ik het kindje wilde houden of dat ik liever wilde dat het mee genomen werd. Ik was al overdonderd ,maar deze vraag gaf me een klap in mij gezicht. Ik zei dat ik  hem wilde houden.

 

 

 

Mijn zoontje was weg, mijn vriend was hem zoeken met mijn moeder en mijn schoonmoeder stond naast mij. Ik werd gehecht, want ik was ingeknipt (jeetje, wat een smerig geluid is dat trouwens). De afgelopen maanden gingen door mijn hoofd. Hoe kon dit gebeurd zijn, waarom heb ik niks gemerkt, waarom heeft het ziekenhuis niks gemerkt? Ik heb in die nrgen maanden twee a drie keer per week het ziekenhuis bezocht voor controles, behandelingen, CT-scans en dergelijke. Het schuld gevoel bekroop mij meteen. Ikhad niks voor dit hummeltje. Wat als er wat ergs mee was? Dan was dat zeker mijn schuld. Ik kon wederom alleen maar voor me uit kijken en had ieder scenario in meijn hoofd afgespeeld over ons zoontje. Na een uur kwam mijn vriend terug en vertelde mij dat alles oké was, alleen hij was verslaafd aan mijn medicatie waaronder prednison. Hij lag aan allerlei apparaten en er werd gekeken wanneer wij naar hem toe konden. 

De uren verstreken, wij moesten een naam gaan bedenken en spullen gaan regelen en waar gingen we wonen?

Mijn vriend wist dat ik geen kinderen kon krijgen maar 3 weken voor de geboorte hadden wij een gesprek over wat als wij wel een kindje konden krijgen wat voor namen we leuk vonden.

We hebben het echt alleen maar over jongens namen gehad en Sven vonden we allebei leuk toen.

Is het toeval ik heb geen idee, maar maakte de keuze voor een naam wel veel makkelijker.

Sven zo gaat het wondertje heten hadden we besloten.

Spullen waren zo geregeld nog geen uur later kwam mijn zusje met een grote zak kleding binnen wandelen.

Tja het wonen, ik woonde nog op kamers 3 hoog en mijn vriend woonden nog thuis.

Bij mijn ouders was er niet echt plek, dus we gingen bij mijn vriend zijn ouder wonen.

Na 4 uur wachten werd ik als "mama" want ja zodra een baby op je buik licht dan zijn er meteen moeder gevoelens, erg ongeduldig en wilde Sven graag zien.

De verpleegkundige vertelde ons dat het niet lang meer zou duren.

Een uur later was ik het zat, ik had mijn eigen zoon eigenlijk alleen goed kunnen bekijken via een foto.

Ik liep de gang op en ben ontzettend boos geworden, een kinderarts bedaarde mijn boze hormonen bui en 5 min later kwam Sven de kamer binnen in zijn bedje met allemaal apparatuur aan zijn kleine lichaam.

De paniek sloeg weer toe maar de kinderarts vertelde dat het redelijk goed ging, hij moest alleen afkicken en zijn hartje werd in de gaten gehouden.

We moesten een paar dagen blijven ter controle en ons voor te bereiden op terugkeer naar huis.

Hij werd op mijn borst neergelegd en de bom sloeg in.

Ik was mama en voor dit hummetje moesten wij gaan zorgen.

Ik heb uren gehuild en naar Sven in zijn bedje gekeken en gedacht "hoe ga ik, en hoe ga ik dit samen met mijn vriend doen?"

Ik was hier zo niet op voorbereid, wij waren hier zo niet op voorbereid.

Maar naast al die gedachten, kwamen bij mij ook de vragen en ik vroeg om mijn cardioloog.

Want hoe kon dit over het hoofd gezien zijn door het zieke huis?

Ik gaf wekelijks bloed af en urine, ik heb tig ct. scans en Cat scan laten maken.

Ik kreeg als antwoord mevrouw u komt bij ons voor hart klachten, dus kijken alleen maar naar u hart.

Op scans is duidelijk terug te zien dat ik zwanger ben, maar blijkbaar vond niemand de behoeften mij in te lichten terwijl al die scans niet mogen als je zwanger bent.

Mijn vertrouwen in het ziekenhuis verdween meteen na deze antwoorden en ik wou naar huis met mijn zoon.

Voor mijn gevoel waren we daar niet veilig helaas ging dat niet en moesten wij 4 dagen blijven.

Na 4 dagen gingen wij naar huis, of naja mijn vriend zijn huis. Er was daar met alle liefde een baby kamer klaag gezet en alles was klaar gemaakt om ons te kunnen ontvangen. Eenmaal aangekomen kwam ook gelijk de kraam hulp ( jip voor de laatste 3 dagen toch nog met een omweg kunnen regelen), deze vrouw was een engel en begreep onze situatie heel erg goed. Ik heb door alle kraam tranen heen super veel steun van haar ontvangen en zij heeft ons de basis heel goed  geleerd.

Nu 2 jaar verder is onze zoon kern gezond, hebben we een huisje met een eigen plekje voor hem. We zijn super trots op hem en elke dag tovert hij bij ons een glimlach. Waarom ik dit verhaal deel is omdat er veel onbegrip voor is. Ja het is mogelijk zwanger te raken en het niet te weten. Iedereen heeft zijn of haar eigen verhaal maar dat maakt ons niet een mindere moeder of vader!

 

Read More
De gynaecoloog wilde een cerclage om een vroeggeboorte tegen te gaan...

Op donderdag 27 december 2018 had ik een reguliere check in het ziekenhuis. Ik was op dat moment 15 weken zwanger. Bij de laatste echo werd al gezegd dat ze zullen starten met cervixmetingen (opmeten van de lengte van de baarmoedermond) vanaf 16 weken. Er is nooit gezegd dat ik een zwakke baarmoedermond heb, maar persoonlijk denk ik van wel. Luister maar naar mijn verhaal... 

 

Ik heb aangegeven dat ik graag vandaag zou willen starten met de eerste meting, al ben ik nu nog geen 16 weken. Hey, ik ben er nu toch en iets in mij zei: "Vraag om die meting, check het nu!" De gynaecoloog stemde toe en ik mocht plaats nemen op de stoel. Mijn vriend zat naast me en keek mee met de echo. We zagen gelijk al een kloppend hartje van een levendige baby. De scanner deed z’n werk, maar al snel stopte de arts en zette mijn stoel overeind. Hij keek vrij serieus naar me en zei: ‘Er is nog maar 1,9 centimeter over van je baarmoedermond’ (gemiddeld zou dit 3,5 tot 4 centimeter lang moeten zijn). De rekensom was snel gemaakt! Dit was zeker foute boel… Ze zou gelijk bellen met het Sophia ziekenhuis en overleggen wat het beste voor mij en de baby was. Ze kebden me daar, want ik was daar te vroeg in 2015. Ze liep de kamer uit, ik keek naar mijn vriend en ik barstte in tranen uit! Wat was hier in godsnaam aan de hand?! Waarom overkwam me dit… Weer?! Ik was zo ontzettend bang… Bang dat ik nogmaals mijn kindje zou kwijtraken! Een storm van emoties overviel me… Na een paar minuten kwam de arts terug met de mededeling dat ik overgeplaatst zal worden naar het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam, aangezien ze daar gespecialiseerd zijn op dit soort vreselijke dingen. Ik mocht geen stap meer zetten en werd gelijk op een bed geplaatst, met de benen iets omhoog. Er ging van alles door mijn hoofd. Moest ik vanaf nu complete bedrust? Mocht ik niet meer werken? Kon er iets aan worden gedaan? 

 

 

 

Al vrij snel werd ik opgehaald door twee ambulancebroeders, werd ik op een brancard gelegd en vervoerd naar het Sophia ziekenhuis. Ondertussen heeft mijn vriend wat spulletjes en kleding thuis gehaald, omdat ik minimaal één nachtje zou moeten blijven ter observatie en intern overleg. Eenmaal aangekomen, werd er bloed geprikt en temperatuur en bloeddruk gemeten. Gelukkig waren die waardes allemaal goed, toch nog iets positiefs! De arts kwam direct bij me zitten en ze begon over een cervixcerclage (een bandje dat door de baarmoederhals wordt aangebracht). Dit om eventueel vroeggeboorte te voorkomen. Dit klonk als muziek in mijn oren, want je wil er alles aan doen, zodat de baby veilig kan blijven zitten. Er zaten ook risico’s aan vast, zoals het breken van de vliezen. Dit risico was klein, maar wel aanwezig. "Tja… als ik dit niet doe, weet ik bijna zeker dat het mis zal gaan". Ik vertrouwde mijn eigen lichaam niet en ik wilde niet constant met de grote angst lopen of mijn baarmoeder wel het gewicht van de baby aankon. Elke operatie had risico’s. Het hele leven bestond uit risico’s en die risico’s moesten genomen worden! Dus JA! "Kom maar op met dat bandje!" 

 

 

De dag erna was het zover; het plaatsen van de cerclage. Volledige narcose deden ze liever niet bij zwangeren, dus het werd een ruggenprik. Wel een gek idee dat je 100% bij bewustzijn bent en vanaf je middel niets meer voelt. Tenminste, dat was de bedoeling! Ik voelde helaas nog van alles tijdens de ingreep, maar ik gaf aan dat ik het vol kon houden. De assistente zag mijn gezicht en zei: ‘Nee meid, wij willen niet dat je iets voelt en zeker geen pijn hebt, want we zijn zeker nog een kwartier ongeveer bezig.’ “Oh maar een kwartier moet wel lukken hoor!” Ze kwam aan met een kapje voor mijn mond, waardoor ik dus geen pijn meer zou hebben (lees; lachgas!). "Nou, vooruit dan maar", dacht ik. Jeeeeeezus! Wat een spul dat lachgas! Ik was compleet van de wereld en belandde in een andere wereld voor een paar minuten, maar geen pijntje meer gevoeld. Ik kwam goed bij en wist alleen nog dat ik erg onder de indruk was van dat gas. De gynaecoloog kwam naar mij toe en vertelde dat de operatie heel goed geslaagd was! Poehhh, wat een opluchting en wat was ik blij dat ik dit gedaan heb. En vooral dat ik goed heb geluisterd naar mijn intuïtie! Zodra de ruggenprik uitgewerkt was en ik had geplast, mocht ik naar huis in de avond. En oh, wat is het dan toch fijn om weer thuis te zijn!  

 

 

 

Na deze ingreep ben ik vrij snel hersteld. Voor mijn gevoel kon ik de wereld weer aan. Nou, er werd toch dringend geadviseerd om niet meer te gaan werken. Ik ben tandartsassistente waarbij je veel loopt en staat. Dat was dus not done! Geen traplopen en GEEN seks… OMG! Tja, je moest er wat voor over hebben. En ze zeggen toch; je krijgt er straks zoveel moois voor terug! Owee, als dit niet zo was. 


 

JUUL 

 

Read More
Bevallingsverhaal: phoee, wanneer valt dat ballonnetje eruit en kunnen we beginnen!?

7 Juni had ik een afspraak bij de gynaecoloog samen met mijn vriend. Ik werd de vorige keer gevraagd om samen met hem te komen. We keken naar ons meisje via de echo, en alles leek goed en ze was al goed ingedaald. Maar met mij ging het iets minder, ik had al vanaf 22 weken last van nierstuwing en sliep daardoor erg slecht. Ook mijn bekkenklachten namen met de dag toe. Ik was er klaar mee. De hele zwangerschap heb ik me nooit echt goed gevoeld, het begon met misselijkheid en overgeven vanaf week 4, pas met 18 weken werd dit minder. Ook had ik de eerste 12 weken bijna dagelijks een migraine aanval. Rond 22 weken kreeg ik te horen dat de pijnscheuten die ik had nierstuwing* bleek te zijn. Daarnaast had ik de hele zwangerschap het gevoel dat ik niet helemaal me zelf was, maar misschien komt dat gewoon omdat ik zoveel “pijntjes” had en dat was ik natuurlijk niet gewend. Maar goed, alles voor de kleine (nou ja, niet zo kleine) meid. 


 

 

De gynaecoloog zag aan me dat ik er klaar mee was en stelde gelijk voor om me dinsdag 12 juni (!) in te leiden. What?! Dit had ik stiekem wel gehoopt, maar als je dan zo’n datum (wat al super snel was) te horen krijgt, krijg je toch een raar gevoel van binnen en er gaat ineens van alles door je heen. Toch waren we hier heel blij  mee en stemden hier mee in, want onze meid liep steeds al 3 a 4 weken voor op groei en gezien mijn smalle bekken was de kans op een keizersnede heel groot als we zouden wachtten tot ze zelf zou komen. En dit was iets wat ik absoluut niet wilde. 



Dinsdagochtend 12 juni belde ik om 07:00 naar het ziekenhuis om te horen of ze plek hadden voor mij. Helaas, de afdeling lag vol en er was geen plek. Ze zouden me later die dag terug bellen als er plek was. Grrrrrr, op dat moment kon je me niet kwader krijgen, de hele nacht slaap je al slecht omdat je denkt: morgen is de grote dag, en dan krijg je dit te horen. Om 10:00 ging toch de telefoon en we mochten komen. Eerst de ontsluiting checken. Yes, al 3 centimeter!! Dat scheelt weer. Waren die rotvoorweeën toch nog ergens goed voor geweest. Er werd een ballon katheter ingebracht en we moesten wachten tot die er uit zou vallen, dan zouden ze mijn vliezen kunnen breken, konden we aan de weeënopwekkers en kon de bevalling echt beginnen. Het ballonnetje was geplaatst en op dat moment ben je dus officieel opgenomen in het ziekenhuis en mag je het terrein niet af. De hele dag hebben we liggen wachten op ons bed totdat dat ding er uit zou vallen. Zonder resultaat. We zijn die avond om 20:00 lekker gaan slapen in de hoop dat hij er misschien 's nachts er uit zou vallen. De volgende ochtend werden we om 08:00 wakker en het ballonnetje zat er nog steeds. Ik had enkel wat lichte menstruatie pijn meer niet. Ik ging naar het toilet en PLONS daar was het ballonnetje. Jippieeeee EINDELIJK!! 





We hebben nog even rustig ontbeten en om 10:00 werden we naar de verloskamer gebracht en werden mijn vliezen gebroken. Het bleef maar stromen, wàt een vruchtwater! Tijdens mijn controles werd altijd al gezegd dat ik veel vruchtwater en een grote buik had, maar zo veel had ik niet verwacht. Om 12:00 werd het infuus ingebracht na jawel, drie keer verkeerd prikken. Elk half uur kwamen ze de weeënopwekkers ophogen en na drie keer ophogen voelde ik nog niks. Er klopte iets niet. Mijn vriend zag het vocht op de grond druppelen en er lag een plasje op de grond. Op de bel gedrukt, en daar kwam de verloskundige: “Duizendmaal sorry, maar het infuus was niet vast gekoppeld”. Are you serious?! Leuk, ander half uur voor niks gewacht. Want weeën had ik nog niet zelf aangemaakt na het vliezen breken. Het apparaat werd ingesteld op de laagste stand en de verloskundige was de deur nog niet uit en ik voelde het al aan komen. Dit waren dus èchte weeën. Voor mijn gevoel ging het ineens heel snel. Ik zat al gauw op 6 centimeter ontsluiting. Er werd nog een lunch gebracht, want mijn idee was om nog lekker even te lunchen zodat ik als het echte werk begon ik wat energie had. Leuk idee, maar de weeën gingen natuurlijk gewoon door en ineens belandde ik in een weeënstorm. Geen seconde rust er tussen. "Laat dat eten maar", dacht ik. Ik ben onder de douche gaan staan, want ik had mega rugweeën, ondertussen stond mijn vriend me bij met af en toe een slokje water en een dextro tablet. Ik heb continu rondgelopen en op een balansbal gehangen om de weeën op te vangen. Liggen vond ik de HEL. Ik had me voorgenomen geen pijnbestrijding te nemen tot ik op het moment van 9 naar 10 centimeter het niet meer goed kon handelen. Ik was zo moe en smeekte of ik van het infuus mocht en of de opwekkers uit mochten, want pijnbestrijding was geen mogelijkheid meer omdat ik er al bijna was. Ik had ondertussen 9 centimeter ontsluiting en mocht op bed gaan liggen. Van mijn bed was een baarkruk gemaakt en ik voelde ineens persdrang. Wat was dat een fijn gevoel, eindelijk geen weeën meer, eindelijk geen pijn meer. Ik mocht in het begin lichtjes mee drukken, totdat de echte persweeën begonnen. Om 16:50 mocht ik beginnen met persen. In het begin ging het erg moeizaam, omdat Noëlla steeds terug schoot als ik perste. Goed, toch maar een knip. EEN KNIP?! Dit was niet wat ik voor ogen had maar goed, het moest en op dat moment kon het me niets schelen. “Je moet nu echt alles geven en blijven persen tot de wee afzakt”, zei de verloskundige. Ik hoorde ze ondertussen overleggen dat de gynaecoloog toch maar moest komen om ons te helpen. En ik begon wat in paniek te raken. Ik deed keihard mijn best maar Noëlla lag scheef in mijn bekken en dat maakte het extra moeilijk. De vacuümpomp kwam er aan te pas en uiteindelijk is ons allermooiste meisje Noëlla om 17:42 geboren. Daar lag ze dan eindelijk op mijn borst, ondertussen moest de nageboorte nog geboren worden en moest ik nog gehecht worden. Ik was compleet van de wereld, dus wie en wat er allemaal om me heen gebeurde? Geen idee meer. We moesten nog 24 uur blijven omdat Noëlla om de twee uur een prikje in haar voetje moest om haar suikerwaardes in de gaten te houden vanwege haar hoge geboortegewicht. Ze woog 3800 gram en was 53 cm lang. Vrijdagochtend 15 Juni zijn we uiteindelijk naar huis gegaan. 




Inmiddels is Noëlla alweer bijna 9 maanden, en kijk ik terug op een pittige maar toch ook een mooie bevalling, het belangrijkste is dat onze dochter gezond geboren is.

 

 

 

LARISSA

Read More
Normale baby's leren lopen, mijn kleine baby leerde vliegen *

Eind januari 2013 ontdek ik dat ik zwanger ben. Wij hebben drie kinderen en het lag niet in de planning om er nog een kindje bij te krijgen. We waren eigenlijk al compleet, maar dit kindje is zo welkom. Een week later heb ik bloedverlies. Om zekerheid te krijgen, bel ik de verloskundige en we kunnen die dag nog langs komen. Er blijkt niks aan de hand te zijn, ik ben zeven weken zwanger en we zien een sterk kloppend hartje. Het bloeden stopt, en ik voel mij goed. Drie weken later, ik ben 10 weken zwanger, zit ik op het toilet en ik voel iets uit mij glijden. Intuïtief steek ik mijn hand in de toiletpot en pak het eruit. Ik kan niet precies zien of het ons kindje is en bel de verloskundige. Ik mag weer langs komen en hetgeen wat ik uit het toilet heb gehaald moet ik meenemen.  Het blijkt een bloedstolsel te zijn. Na een echocontrole zien we nog steeds een mooi kloppend hartje. We worden weer naar huis gestuurd. Vanaf die tijd heb ik continue bloedingen.  Elke week krijgen we een echo, om ons gerust te stellen, en om ons kindje in de gaten te houden. We krijgen te horen dat de placenta aan de zijkant van mijn baarmoeder zit, net niet voor de uitgang. Dit is waarschijnlijk de reden van de bloedingen, maar zeker weten doen ze het niet.  

 

 

 

Na 18 weken zwangerschap breken mijn vliezen. De bloedingen die ik al die weken heb gehad, hebben voor een zwakke plek in mijn vliezen gezorgd, waardoor er een scheur in kwam. Ik word doorgestuurd naar de gynaecoloog. Ze maken ook daar weer een echo en een CTG om weeënactiviteit te meten. Er zijn geen weeën te bespeuren, en ik word naar huis gestuurd met de woorden dat het nu vanzelf op gang zou komen. Vruchtwater vult zichzelf weer aan, maar ook bij bijna elke beweging die ik maak lekt het weer weg. Er breekt een tijd aan van elke dag naar het ziekenhuis gaan. Elke dag wordt er een echo gemaakt. Tot er op een gegeven moment een gynaecoloog zegt dat het haar verbaast dat ze elke keer nog een krachtig kloppend hartje ziet. Ik moet het zien uit te zingen tot 24 weken, daar voor doen ze eigenlijk geen moeite om een baby in leven te houden. Ook krijgen we te horen dat mocht onze baby het redden tot 24 weken, hij waarschijnlijk niet gezond ter wereld komt. Dit omdat mijn vliezen zijn gebroken, maar de baby het vruchtwater nodig heeft om de longen te laten rijpen en om in te bewegen. We zouden dus niet weten of de spieren en gewrichten allemaal goed ontwikkelen.

 

 

 

28 april 2013, mijn broer is jarig, maar ik ga niet mee. Mijn vriend gaat er heen met de kinderen, en ik ga op bed liggen, want ik voel me niet lekker. Op een gegeven moment merk ik dat er weeën op gang komen. Ik ben dan 19.5 weken zwanger. Mijn vriend komt naar huis, maar laat de kinderen achter bij mijn moeder. Ik moet mij melden op de verlosafdeling van het ziekenhuis, en mijn vriend gaat natuurlijk mee. Mijn buurvrouw en tevens vriendin zet ons af, wij gaan naar binnen. Ik moet zoals verwacht blijven en ik mag in een aparte kamer gaan liggen. Hier komt bij elke beweging die ik maak bloed vrij. Tot er op een gegeven moment een heel groot stolsel vrij komt, die eruit geduwd moet worden. Er wordt door de verpleging zo hard op mijn buik geduwd dat ik het uitschreeuw van de pijn. De gynaecoloog komt om een echo te maken, het stolsel was zo groot dat het een liter bloed bevatte en ze wil kijken hoe het met de baby gaat. Het hartje klopt nog steeds krachtig, en de baby beweegt ook nog steeds. Ze gaat in gesprek met mijn vriend, ze zegt hem dat hij op dit moment geen keus meer kan maken of ze de baby nog proberen te redden. Hij is nu nog niet levensvatbaar dus de keus is gemaakt en ze kiezen voor de moeder. Ze besluiten om de baby nu meteen te halen, en mij naar de OK te brengen. Ik kan nog net afscheid nemen van mijn vriend en zeggen dat hij iemand moet bellen om hem bij te staan. Ik wil niet dat hij dit alleen doet. Hij belt mijn vriendin op en die komt er meteen aan. Het is inmiddels half 1 ’s nachts. Eenmaal op de OK aangekomen willen de doktoren mij klaarmaken, maar ik blijk geen ontsluiting te hebben en ze brengen mij naar de IC. Mijn lichaam moet het zelf doen. Op de IC is er alleen nog plek op de zaal. Ze halen een oudere man uit een aparte kamer om plaats te maken voor mij. Mijn vriend en vriendin worden opgehaald en ze mogen bij mij blijven. Vanaf dit moment wordt alles wazig voor mij. Ik verlies veel bloed, ik krijg bij elkaar zes infusen in mijn armen en er moet een slagaderinfuus aangelegd worden. Hiervoor moeten ze een arts oproepen, die niet aanwezig is in het ziekenhuis. Mijn vriend en vriendin worden naar de gang gestuurd, omdat er een katheter ingebracht moet worden. Er wordt ze verteld dat het vijf minuten zou duren, maar ondertussen komt de arts binnen die het slagaderinfuus komt aanleggen. Omdat er geen ruimte meer is in mijn armen, wordt deze in mijn voet geprikt. Eerst mijn rechter voet, wat niet lukt, daarna in mijn linker voet. Ik krijg het vaag mee. Mijn vriend staat nog steeds op de gang en heeft er ondertussen de beveiliging bij staan omdat hij flipt. Het zou maar vijf minuten duren, ondertussen zijn we  driekwartier verder. Ze mogen na het aanleggen van het infuus in mijn voet weer naar binnen, maar ik krijg het bijna niet mee. Mijn bloeddruk is ondertussen gezakt naar 21/17. Er worden nog steeds echo’s gemaakt, onze baby houd nog steeds vol en laat nog steeds een kloppend hartje zien. Ik zak steeds verder weg door het bloedverlies. Ik krijg amper nog de weeën mee. Onze baby moet NU gehaald worden. Met een team van zes mensen drukken ze keihard op mijn buik en ik voel mijn baby naar buiten glijden. Op 29 april 2013 rond 4.15 uur wordt onze zoon geboren. We noemen hem Cayden, wat vechter betekent. Vlak voordat hij geboren wordt, is hij door alle medicatie die ik kreeg direct overleden. Er was verder niks mis met hem, mijn lichaam kon de zwangerschap niet aan. Cayden is in besloten kring gecremeerd en zijn urn staat nu bij ons thuis. Ook draag ik een hanger met zijn as. Ik was 19 weken en 6 dagen zwanger en uitgerekend op 17 september 2013. Op 17 september 2014, precies een jaar na zijn uitgerekende datum, kreeg ik te horen dat ik de volgende dag zou worden ingeleid voor de geboorte van zijn zusje, ons regenboogkindje.

 

 

 

ELJA

 

Read More
De combinatie van een bloedvergiftiging én een hersenvliesontsteking is dodelijk. Raken we Myléna kwijt!??

Op 01-08-2018 is na een vrij vlotte bevalling onze dochter en zusje Myléna geboren. Alles ging dit keer zo mooi en goed in vergelijking met haar broer. Dat mijn man en ik nog tegen elkaar zeggen: "Dit gaat te goed, er moet nog wat misgaan." Ook de kraamweek was een stuk beter dan bij Merano. Wel is ze veel afgevallen en ziet ze lang geel. Niks ongewoons bij een borstvoedingskindje. Toch zei ons gevoel dat er iets niet klopte, maar we dachten aan iets als verborgen reflux. Op vrijdag zwaaien we onze kraamhulp uit. Die nacht heeft Myléna de hele nacht liggen kreunen en wil ze niet eten, wij dachten aan krampjes. Ik doe geen oog dicht omdat ik haar aldoor probeer te troosten. Mijn man Mike laat mij op een gegeven moment slapen en neemt de kinderen over. Na een paar uur proberen we Myléna te verschonen. Mike legt haar neer en ik zeg nog: "Wat heeft ze een nare en aparte kleur..." Haar navel bloedt en ze reageert niet op het verschonen. We besluiten de dokter te bellen. We dachten zelf nog steeds aan krampjes. De doktersdienst belt terug, vraagt me haar onmiddellijk te temperaturen. Shit, 39 graden... Ondertussen word ik direct doorgeschakeld met de meldkamer en komt er een ambulance gezien het feit dat ze ook nog suf is. De motorambulance arriveert snel en hij hoort ons verhaal aan, bekijkt haar en doet haar aan de monitor. Een hartslag van 240! Hij belt het ziekenhuis om de kinderarts te melden dat Myléna komt en vraagt daarna een ambulanceauto te komen. Wij bellen ondertussen onze ouders om opvang te regelen voor Merano. Ik rijd mee in de ambulance en Mike volgt ons met eigen auto. 

Read More
Mijn hartekindje... DEEL III

BLIJVEN VECHTEN

In de tijd hierna ging het veel af en aan met Alycia. Ze heeft een aantal goede dagen maar ook nog steeds veel slechte momenten gekend, zoals de vele infusen die ze heeft gehad. In haar voeten, handjes, armen, op haar buik en in haar nek. Overal sneuvelde ze elke dag en kreeg ze dus dagelijks ook weer nieuwe geprikt. Dit een hele tijd lang. Echt verschrikkelijk, het geschreeuw van dat kleine meisje tijdens het plaatsen van een nieuw infuus gaat echt door merg en been. Zelfs de diep ingebrachte lijnen gingen bij Alycia na een paar dagen stuk, wat echt niet zou mogen! Hier volgde al snel weer operatie nr 3 voor. Alycia is opnieuw de O.K in gegaan voor een nieuwe ingreep van z’n 2 uur. Er werd bij haar een Broviaclijn aangelegd. Dit is ook een soort infuus, alleen heel dik en word operatief ingebracht. In haar geval vanuit haar borst tot een grote ader in haar nek. Dit was gelukkig wel DE oplossing wat de infusen betreft, en heeft ze heel lang mee gedaan.




THUIS VER VAN HUIS




Ondertussen waren we al een paar maanden verder en was de Intensive Care in het ziekenhuis Alycia haar thuis geworden. Ze was tenslotte “maar” 8 weekjes thuis geweest en al veel langer hier. Tweemaal dagelijkse prikken, bloedafnames, artsen controles, sondevoedingen, vele medicijnen de hele dag door behoorde tot haar dagelijkse routines. Dit werd normaal. Alle gewone dingen zoals haar na lange tijd even vasthouden, haar wassen, na maanden voor het eerst in bad, voor het eerst weer even in de kinderwagen, in de box, de IC afdeling eventjes af.. Dat was alles behalve vanzelfsprekend en waren voor ons echt mega mijlpalen! Mooie momenten om dan ook nooit meer te vergeten.






OPWEG NAAR HUIS




Al een langere tijd begon het nu echt een eindelijk beetje goed te gaan. Alycia was lekker vrolijk, al lachte ze ook nog toen ze heel ziek was. Maar zelfs de artsen en cardiologen waren nu heel positief, waar ze zich eerder wel hele erge zorgen hebben gemaakt. Want ein-de-lijk na maanden wachten en geduld hebben zagen ze dan toch iets van enig herstel! Nog niet veel, maar dit was al heel wat.


Ineens ging alles in een razend tempo zo goed dat er dan echt werd gewerkt om Alycia naar huis te krijgen! Wat naar huis?! Dit klinkt heel stom maar ik was hier helemaal niet blij mee. Natuurlijk wou ik het allerliefst dat ze gauw beter zou zijn, maar ruim 4.5 maand op de Intensive Care ineens naar huis?! Ik was ik shock. Thuis zou ze zo veel meer zorg nodig hebben dan ik eerder gewent was. Ik zou zelf moeten leren hoe het sondevoedingssysteem werkt, zelf alle medicijnen klaar moeten maken en moeten geven, wat zou ik moeten doen als er ineens wat gebeurd? Hoe moeten we dit doen zonder onze helden in het ziekenhuis? Ik zag dit mezelf allemaal totaal niet kunnen doen. Maar toch wel. Het zou nog wel een paar weken duren dus ik had nog wat tijd om alles te leren.










6 april 2018, dit was DE grote dag. Na 5 maanden in het ziekenhuis waarvan 4.5 maand op de Intensive Care, waarin ze verschillende operaties heeft ondergaan en ze in totaal 6 weken aan de beademing, en in een kunstmatige slaap heeft gelegen, mochten we haar dan echt mee nemen naar huis. Samen met de sonde en heel veel medicatie. De weken hiervoor was ik goed begeleid en heb ik alles geleerd. Eigenlijk werd ik een verpleegkundige alleen zonder officieel diploma. Daar gingen we dan. Voor het eerst in 5 maanden tijd is Alycia buiten geweest. Echt buiten, in de frisse lucht. Mega bijzonder alweer! Voor het eerst zonder zonder arts of verpleging in de buurt. Dit was eng, spannend, maar ook zo mooi. De dagen thuis waren erg wennen, ik miste de mensen in het ziekenhuis die ik gelijk alles kon vragen als er wat was maar eigenlijk ging het me heel goed af. 3 keer daags moest Alycia 6 soorten medicijnen hebben, die ik zelf klaar moest maken. En zo ook 6 keer voeding over de sonde. Alycia zelf deed het super en we vonden samen aardig ons ritme.








HET IS WEER MIS




Na 3 weken ging het toch weer mis. Het was midden in de nacht en Alycia was ontroostbaar. Dit was niks voor haar, want ondanks de lange ziekenhuis opname huilde Alycia alleen als er echt wat was, dit heeft ze altijd gedaan. Er was iets, maar wat? Last van tandjes, een sprongetje? Of toch weer wat medisch? Op een gegeven moment kan je dat allemaal moeilijk nog scheiden van elkaar als ze een keer anders dan anders doet. Maar toch voelde dit weer niet goed en zijn we weer met haar naar het ziekenhuis gegaan. Hier werd ze al gauw weer opgenomen en na 2 echo’s, een foto en een Mri-scan werd het snel duidelijk. Alycia had op een leeftijd van 7 maanden een blindedarmontsteking. Kon er ook nog wel bij.. Weer werd ze met de ambulance naar het AMC vervoerd en volgde nog enkele onderzoeken. Op deze leeftijd een blindedarmontsteking is heel bijzonder maar ze had het dus echt. Dezelfde avond werd Alycia weer geopereerd. Operatie nr 4! Opnieuw de O.K voor een operatie van weer z’n 2.5 uur. Volgens de chirurg was het wel echt erg ontstoken en verbaasde het hem dat ze nu pas last had. Gelukkig was ook deze operatie weer goed gegaan en mocht ze een week later opnieuw mee naar huis.






HOE IS HET NU




We zijn nu weer een paar maanden verder en na maanden van angst en onzekerheid kan ik zeggen dat het voor haar doen goed gaat! Wel heeft ze nogsteeds een afweersysteem van niks en is ze nog veel ziek. Ze pakt dan ook alle ziektevirusjes wel mee die zo nu en dan weer de nodige ziekenhuisopnames veroorzaken. Net zoals vorige maand waarvoor ze weer 10 dagen opgenomen was vanwege het RS-virus en een longontsteking. Verder gaat het herstel van haar hartje gaat gelukkig nog steeds de goede kant op. De toekomst zal altijd onzeker blijven maar we bekijken het positief, ze heeft immers wel bewezen tegen een stootje te kunnen. Voor alsnog gaat het zo goed dat we alle medicijnen evenals de sondevoeding hebben mogen stoppen, in de hoop dat dit ook niet meer nodig zal wezen. Er zijn nog verschillende onderzoeken die die lopen waarvan o.a. een eventuele verslechte afweersysteem en auto-immuun ziektes gezien de vele tot nog toe onverklaarbare buik en darmklachten. Alycia is verder erg tevreden en vrolijk, en een heel ondernemend meisje. Ze ontwikkeld zich super. Ook de fysio, vanwege haar motorische achterstand hebben we mogen stoppen omdat ze eigenlijk alles wel zo goed als ingehaald heeft. 






Kortom. Een klein meisje die in een paar maanden meer heeft meegemaakt dan menig bejaarde in een heel leven, maar ook meer heeft overwonnen! 


Ik kan niets anders zeggen dan dat zij met haar wilskracht een voorbeeld voor mij is, en ik alleen maar super trots op haar ben

Read More
Mijn hartekindje... DEEL II

HET IS MIS….


Na een klein half uurtje gewacht te hebben kwam de kinderarts binnen “Het is helaas veel slechter dan we gedacht hebben.. Alycia heeft een heel groot hart. Ze gaat vanavond nog voor verder onderzoek naar een ander ziekenhuis” Vanaf dit moment ging alles in een razend tempo. Alycia kreeg ineens allerlei infusen, een optieflow, en een sonde. Daarna werd ze per ambulance met toeters en bellen naar het AMC in Amsterdam vervoerd en lag sindsdien op de Intensive Care. Wij hadden geen idee wat ons te wachten stond en gingen gauw thuis spullen halen en haastten ons naar onze dochter. Daar aangekomen had ze ineens nog veel meer slangetjes en waren de cardiologen druk bezig met echo’s maken van Alycia’s hartje. De onderzoeken in het AMC hebben z’n paar uur geduurd omdat het erg goed zoeken was. Eindelijk kregen we te horen wat onze dochter mankeerde. Onze dochter bleek een erg zeldzame en ernstige hartafwijking te hebben en was echt heel erg ziek. WWWWHHHHAAAAAATTT??!





ONGELOOF


Dezelfde avond moest Alycia naar weer een ander ziekenhuis, ze moest binnen korte tijd geopereerd worden. Een openhartoperatie ondergaan. Dit konden ze in het AMC niet doen. Tegen middernacht werd Alycia weer met alle toeters en bellen vervoerd naar het LUMC in Leiden en ook hier volgde weer alle urenlange onderzoeken en echo’s om te kijken of ze het zelfde zagen als in het AMC. Ook kwam hieruit dat Alycia in de 8 weken dat ze thuis was, meerdere hartinfarcten heeft gehad. Dit hebben wij nooit gezien of gemerkt en op het moment dat je dat hoort, voel je je de meest slechte ouder die er is.. Die alte van 23 november, was dus geen ALTE maar een groot hartinfarct. Bizar! Op 1 dag kwam Alycia ineens in 3 ziekenhuizen in erg kritieke toestand op de Intensive Care. Ze bleek ineens een ernstig hartpatiënt te zijn die doodziek was, terwijl ze die middag volgens de artsen alleen nog maar verkouden was. Dit kon niet. Dit was niet mogelijk. Dit was niet zo. Maar helaas was het allemaal waar…



DE DIAGNOSE


“Cardiomyopathie naar status van ALCAPA” De naam van Alycia haar aangeboren hartafwijking. 1 op de 300.000 heeft deze afwijking. Dat is zeg maar bijna niks. 1 kindje per 1 of 2 jaar, of nog geen eens. Alycia had het gewonnen lot, alleen uit de verkeerde loterij. Bij deze afwijking komt 1 van de 2 kransslagaders uit de longslagader, maar deze hoort uit de Aorta te komen. Hierdoor stroomt er zuurstofarm bloed door het lichaam ipv zuurstofrijk, wat wel nodig is.


DE OPENHART OPERATIE


28 november 2017, de grote dag! Daar ging ze dan, om 09.00 uur naar de O.K voor haar grote open hartoperatie. We mochten met haar mee tot de ingang van de operatie kamer, daar namen we afscheid. Die blik hoe Alycia me aankeek zit in mijn geheugen gebrand. Met grote vragende ogen keek ze me doordringend aan, alsof ze wou zeggen “Mam wat doe je me aan?” In haar spijlen kinderbedje werd ze naar binnen gereden en de deuren gingen dicht. Niet wetende waar ze heen zou gaan, wat ze allemaal met haar gingen doen, of ze de operatie wel zou halen en hoe we haar aan gingen treffen als ze eenmaal terug was op de Intensive Care, stonden we daar voor de dichtgeslagen deuren van de O.K radeloos en verloren op de gang.


Afleiding


Om de tijd wat te doden zijn we het centrum van Leiden in gegaan. Doelloos liepen we over straat en het enige wat ik me van die dag in de stad kan herinneren was dat we een knuffel hadden gekocht, voor als Alycia terug zou zijn van de O.K. De tijd leek stil te staan en minuten leken uren te duren. Maar eindelijk om 14.30 uur werden we gebeld door de chirurg “de operatie is goed gegaan, Alycia word nu geïnstalleerd op de Intensive Care. Over een half uurtje kunnen jullie bij haar” Zo snel als we konden stonden we dan ook binnen 5 minuten op de IC, te wachten tot we dan eindelijk naar haar toe konden. De artsen en verpleegkundige hadden ons natuurlijk op van alles voorbereid. Maar dit, dit was bizar. Daar lag ze dan, niet meer haar spijlen kinderbedje maar in een mega groot eenpersoons bed voor volwassenen. Mijn kleine baby’tje van daar net 55 cm groot in dat mega bed, aan de beademing, in een diepe kunstmatige slaap, met een ontelbare hoeveelheid aan draadjes en slangetjes aan haar en om d’r heen, een monitor die bijna niet voller kan, met een hele hoeveelheid naaldjes in Alycia haar kleine hoofdje, 22 medicijn pompen die naast haar aan staan en een borstkas die helemaal open lag waaruit we Alycia haar hartje zo live konden zien kloppen. Maar hij klopte nog! Dit was het aller belangrijkste.




NU WORD HET BETER


Vanaf nu zou alles beter worden! Althans dat was de verwachting. Helaas bleef ondanks de operatie het herstel alleen maar weg. Zou ze dan toch veel blijvende schade hebben? Er werd er zelfs al voorzichtig gesproken over de laatste optie, een harttransplantatie. NOWAY! Operatief kunnen ze namelijk meer aan haar hartje doen, gezien het nu in elkaar zit zoals het hoort te zitten. Het herstel was er na een paar weken nog niet maar dankzij alle bedrading en zware medicatie bleef ze stabiel, en moesten we afwachten en geduld hebben. Die woorden kon ik af en toe echt niet meer horen. Ik wou niet meer afwachten, ik had geen geduld meer. Ik wou alleen maar mijn baby terug. In gezonde toestand.





OPNIEUW TEGENSLAGEN


Na de openhartoperatie was de ellende helaas nog niet voorbij. Het herstel bleef maanden weg, en tot 2 keer aan toe kreeg Alycia het RS-virus, een longontsteking, het pseudonomasvirus en dan waren we er nog steeds niet. Alycia was constant ziek en had steeds weer iets anders waar ze last van had. Zo ook tot 3 keer aan toe last van NEC, een heftige levensbedreigende darminfectie waarbij 1 op de 3 kindjes overleid. Hierdoor werd ze weer zo ernstig ziek dat ze steeds weer opnieuw aan de beademing moest, omdat ze het zelf anders niet meer redde.


Al gauw volgde operatie nr 2 Vanwege de NEC waar ze weer erg ziek van was. Ze hebben ze Alycia tot 2 keer aan toe overgeplaatst naar de IC in het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam, aan de beademing. De eerste keer dachten ze het te hebben opgelost met antibiotica en mocht ze terug naar Leiden. Maar helaas. Op 16 januari 2018 werd ze weer erg ziek en moest ze naar Rotterdam voor de verwachte operatie. Hier werd een contrastfoto gemaakt om te kijken of er een vernauwing in haar darm zat. Dit was ook zo, en ze zou sowieso geopereerd moeten worden. Alleen door en tijdens deze foto ontstond er een darmperforatie (gat in de darm) en moest de operatie gelijk met spoed worden uitgevoerd. Een heftige operatie die weer bijna 3 uur duurde waarbij ze 10 centimeter van de darm hebben verwijderd. Dit heeft zich gelukkig uiteindelijk goed hersteld.



BLIJVEN VECHTEN


In de tijd hierna ging het veel af en aan met Alycia. Ze heeft een aantal goede dagen maar ook nog steeds veel slechte momenten gekend, zoals de vele infusen die ze heeft gehad. In haar voeten, handjes, armen, op haar buik en in haar nek. Overal sneuvelde ze elke dag en kreeg ze dus dagelijks ook weer nieuwe geprikt. Dit een hele tijd lang. Echt verschrikkelijk, het geschreeuw van dat kleine meisje tijdens het plaatsen van een nieuw infuus gaat echt door merg en been. Zelfs de diep ingebrachte lijnen gingen bij Alycia na een paar dagen stuk, wat echt niet zou mogen! Hier volgde al snel weer operatie nr 3 voor. Alycia is opnieuw de O.K in gegaan voor een nieuwe ingreep van z’n 2 uur. Er werd bij haar een Broviaclijn aangelegd. Dit is ook een soort infuus, alleen heel dik en word operatief ingebracht. In haar geval vanuit haar borst tot een grote ader in haar nek. Dit was gelukkig wel DE oplossing wat de infusen betreft, en heeft ze heel lang mee gedaan.


THUIS VER VAN HUIS


Ondertussen waren we al een paar maanden verder en was de Intensive Care in het ziekenhuis Alycia haar thuis geworden. Ze was tenslotte “maar” 8 weekjes thuis geweest en al veel langer hier. Tweemaal dagelijkse prikken, bloedafnames, artsen controles, sondevoedingen, vele medicijnen de hele dag door behoorde tot haar dagelijkse routines. Dit werd normaal. Alle gewone dingen zoals haar na lange tijd even vasthouden, haar wassen, na maanden voor het eerst in bad, voor het eerst weer even in de kinderwagen, in de box, de IC afdeling eventjes af.. Dat was alles behalve vanzelfsprekend en waren voor ons echt mega mijlpalen! Mooie momenten om dan ook nooit meer te vergeten.



OPWEG NAAR HUIS


Al een langere tijd begon het nu echt een eindelijk beetje goed te gaan. Alycia was lekker vrolijk, al lachte ze ook nog toen ze heel ziek was. Maar zelfs de artsen en cardiologen waren nu heel positief, waar ze zich eerder wel hele erge zorgen hebben gemaakt. Want ein-de-lijk na maanden wachten en geduld hebben zagen ze dan toch iets van enig herstel! Nog niet veel, maar dit was al heel wat.

Ineens ging alles in een razend tempo zo goed dat er dan echt werd gewerkt om Alycia naar huis te krijgen! Wat naar huis?! Dit klinkt heel stom maar ik was hier helemaal niet blij mee. Natuurlijk wou ik het allerliefst dat ze gauw beter zou zijn, maar ruim 4.5 maand op de Intensive Care ineens naar huis?! Ik was ik shock. Thuis zou ze zo veel meer zorg nodig hebben dan ik eerder gewent was. Ik zou zelf moeten leren hoe het sondevoedingssysteem werkt, zelf alle medicijnen klaar moeten maken en moeten geven, wat zou ik moeten doen als er ineens wat gebeurd? Hoe moeten we dit doen zonder onze helden in het ziekenhuis? Ik zag dit mezelf allemaal totaal niet kunnen doen. Maar toch wel. Het zou nog wel een paar weken duren dus ik had nog wat tijd om alles te leren.





6 april 2018, dit was DE grote dag. Na 5 maanden in het ziekenhuis waarvan 4.5 maand op de Intensive Care, waarin ze verschillende operaties heeft ondergaan en ze in totaal 6 weken aan de beademing, en in een kunstmatige slaap heeft gelegen, mochten we haar dan echt mee nemen naar huis. Samen met de sonde en heel veel medicatie. De weken hiervoor was ik goed begeleid en heb ik alles geleerd. Eigenlijk werd ik een verpleegkundige alleen zonder officieel diploma. Daar gingen we dan. Voor het eerst in 5 maanden tijd is Alycia buiten geweest. Echt buiten, in de frisse lucht. Mega bijzonder alweer! Voor het eerst zonder zonder arts of verpleging in de buurt. Dit was eng, spannend, maar ook zo mooi. De dagen thuis waren erg wennen, ik miste de mensen in het ziekenhuis die ik gelijk alles kon vragen als er wat was maar eigenlijk ging het me heel goed af. 3 keer daags moest Alycia 6 soorten medicijnen hebben, die ik zelf klaar moest maken. En zo ook 6 keer voeding over de sonde. Alycia zelf deed het super en we vonden samen aardig ons ritme.




HET IS WEER MIS


Na 3 weken ging het toch weer mis. Het was midden in de nacht en Alycia was ontroostbaar. Dit was niks voor haar, want ondanks de lange ziekenhuis opname huilde Alycia alleen als er echt wat was, dit heeft ze altijd gedaan. Er was iets, maar wat? Last van tandjes, een sprongetje? Of toch weer wat medisch? Op een gegeven moment kan je dat allemaal moeilijk nog scheiden van elkaar als ze een keer anders dan anders doet. Maar toch voelde dit weer niet goed en zijn we weer met haar naar het ziekenhuis gegaan. Hier werd ze al gauw weer opgenomen en na 2 echo’s, een foto en een Mri-scan werd het snel duidelijk. Alycia had op een leeftijd van 7 maanden een blindedarmontsteking. Kon er ook nog wel bij.. Weer werd ze met de ambulance naar het AMC vervoerd en volgde nog enkele onderzoeken. Op deze leeftijd een blindedarmontsteking is heel bijzonder maar ze had het dus echt. Dezelfde avond werd Alycia weer geopereerd. Operatie nr 4! Opnieuw de O.K voor een operatie van weer z’n 2.5 uur. Volgens de chirurg was het wel echt erg ontstoken en verbaasde het hem dat ze nu pas last had. Gelukkig was ook deze operatie weer goed gegaan en mocht ze een week later opnieuw mee naar huis.



HOE IS HET NU


We zijn nu weer een paar maanden verder en na maanden van angst en onzekerheid kan ik zeggen dat het voor haar doen goed gaat! Wel heeft ze nogsteeds een afweersysteem van niks en is ze nog veel ziek. Ze pakt dan ook alle ziektevirusjes wel mee die zo nu en dan weer de nodige ziekenhuisopnames veroorzaken. Net zoals vorige maand waarvoor ze weer 10 dagen opgenomen was vanwege het RS-virus en een longontsteking. Verder gaat het herstel van haar hartje gaat gelukkig nog steeds de goede kant op. De toekomst zal altijd onzeker blijven maar we bekijken het positief, ze heeft immers wel bewezen tegen een stootje te kunnen. Voor alsnog gaat het zo goed dat we alle medicijnen evenals de sondevoeding hebben mogen stoppen, in de hoop dat dit ook niet meer nodig zal wezen. Er zijn nog verschillende onderzoeken die die lopen waarvan o.a. een eventuele verslechte afweersysteem en auto-immuun ziektes gezien de vele tot nog toe onverklaarbare buik en darmklachten. Alycia is verder erg tevreden en vrolijk, en een heel ondernemend meisje. Ze ontwikkeld zich super. Ook de fysio, vanwege haar motorische achterstand hebben we mogen stoppen omdat ze eigenlijk alles wel zo goed als ingehaald heeft. 



Kortom. Een klein meisje die in een paar maanden meer heeft meegemaakt dan menig bejaarde in een heel leven, maar ook meer heeft overwonnen! 

Ik kan niets anders zeggen dan dat zij met haar wilskracht een voorbeeld voor mij is, en ik alleen maar super trots op haar ben

Read More
Help! Ik voel niets bij mijn babyboy!

Ik heb een poosje getwijfeld of ik de afgelopen weken wel op het grote enge Internet wilde zetten. Want het zou zo maar kunnen dat mijn nu nog kleine mannetje dit ooit ergens tegenkomt, als hij niet zo klein meer is. Uiteindelijk de knoop doorgehakt, en onder de voorwaarde dat deze blog niet alleen óver hem gaat, maar juist vóór hem is, durf ik terug te kijken.


Lieve, lieve kleine prins,


als ik nu naar je kijk zie ik míjn knappe vrolijke ventje, geniet ik van je lachjes en brabbels, ben ik trotser dan trots op alles wat je doet en voel ik mij geroepen als je huilt of moppert. Maar dit is het afgelopen half jaar niet altijd zo geweest.


Natuurlijk zag ik je wel als knap en vrolijk mannetje en smolt ik die keer dat je voor het eerst probeerde te lachen en vond ik het super knap van je toen je voor het eerst op je buikje draaide. Dat was allemaal het probleem niet.

Read More
Bevallingsverhaal: de placenta kwam niet, nogmaals met m’n knieën op m’n borst persen ... Niets

16 maart 2016... 37.4 dagen zwanger

Mijn ochtend begint rustig, ik slaap lekker uit (dat kan nog zonder kinderen) en eet wat... Ik heb de behoefte om naar m’n ouders te gaan, om samen te zijn, ik wil in ieder geval niet alleen zijn vandaag. Ik bel op, en meld dat ik kom, want een keuze hebben ze vandaag gewoon niet. De hele dag heb ik een rommelend buikje, soms wat harde buiken en de plannen die m’n moeder en ik voor de avond hadden worden door m’n moeder gecanceld want met die rommelende buik mag ik niet mee van haar.

Ik zou boodschappen doen, maar ik heb er de hele dag geen puf of zin in, dus ga ik samen met mij  vriend Peter naar de winkels. Daar tussen de schoonmaakmiddelen vraag ik hem om even te wachten, omdat de kramp in m’n buik nu toch wel echt even weggepuft moet worden. ‘Niet hier bevallen hoor!', roept hij gelijk door het hele gangpad heen. We gaan naar huis en ik plof op de bank. Peter begint om 20:00 nog met koken. Ineens voel ik een raar plopje in m’n buik. Ik verbaas me erover, en ineens voel ik dat ik vocht verlies. Gelijk komt het besef dat m’n vliezen gebroken zijn en de kleine niet ingedaald ligt. Ik roep naar Peter, maar hij verstaat me niet en vraagt waarom ik zo raar met m’n billen van de bank hang. Ik vertel wat er aan de hand is en we bellen de verloskundige. Ik moet plat op de bank blijven liggen, zodat de navel streng niet klem kan komen te zitten. Als de verloskundige komt, checkt ze het hartje. Alles is goed, dus ik mag weer doen en laten wat ik wil. 21:00 Terwijl de verloskundige er nog is, nemen de weeën in heftigheid toe en spreken af dat we op z’n vroegst na 14.00 uur weer even contact opnemen. We moeten mijn lichaam de kans geven om wat ontsluiting te creëren. Ik moet me echt al wel concentreren bij iedere wee om ze goed op te vangen en dat lukt me nu nog prima. Ik besluit nog even te gaan douchen en Peter belt onze moeders dat het echt begonnen is. Hij vraagt of ze nog eventjes langs willen komen. We willen ze niet perse bij de bevalling, maar om een klein stukje mee te maken is toch wel bijzonder. Voor mij is het een soort afsluiting van kind zijn. Als de moeders in huis zijn en Peter en ik in de douche staan, komen de weeën snel achter elkaar. Eigenlijk wel heel snel, er is weinig tot geen pauze en ik ben m’n bubbeltje kwijt. Ik roep naar m’n moeder dat ik al zoveel druk voel en m’n schoonmoeder adviseert om toch de verloskundige te bellen. Peter twijfelt nog even, want we zijn pas 1.5 uur verder. De verloskundige heeft op dat moment nog twee andere bevallingen en omdat dit de eerste is zegt ze dat als ik het nu al niet meer red we misschien beter naar het ziekenhuis kunnen gaan. Ze stuurt toch een andere verloskundige naar ons toe.

Na twee uur weeën achter elkaar opvangen komt ze binnen en kijken we hoever ik ben... 8 centimeter! Vandaar dat het zo'n zeer doet! We gaan verder op bed en ik mag al snel gaan persen. Dit doe ik ongeveer een uur en dan wordt op 17maart  om 00:32 uur onze kleine meid Elin geboren. Een mooi fijn poppetje van 2720 kilogram. Ik vraag na drie seconden gelijk de kraamzorg - die ergens tijdens het persen binnen is gekomen - om de oma's te halen en opa (mijn vader) blijkt er ineens ook bij te zijn. We genieten samen van de eerste momenten. We voelen allemaal even aan de navelstreng om het hartje te voelen. Na  20 minuten gaan de oma's en opa weer naar beneden en gaan wij aan de gang om de placenta te halen, want die was er nog niet uit. Ik probeer een paar keer te persen, maar er komt niks anders dan bloed en stolsels. Ik krijg een spuit om de placenta los te laten gaan, weer proberen, weer niks. Elin gaat naar papa, weer proberen, weer niks. Volgends het protocol moeten we na 30 minuten de ambulance bellen, dus dat wordt gedaan. We proberen nog een keer met m’n knieën op m’n borst, maar er zit geen beweging in. En dan moet je mee, het infuus wordt aangelegd en de kleine meid wordt aangekleed door de kraamzorg. Ik word geholpen door de ambulancebroeders en wij gaan vast onderweg. M’n schoonmoeder rijdt met Peter en Elin iets later naar het ziekenhuis. In de ambulance verlies ik nog veel meer bloed. En ondanks alles, besef ik totaal niet wat er eigenlijk aan de hand is. Peter is nog net op tijd om me een kus te geven voor ik de operatie kamer in ga. Pas als ik op de operatie tafel klaar lig en tegen de anesthesist zeg dat alles zo gek klinkt en ik zo weinig zie, bedenk ik me pas dat dat toch niet echt goed gaat. Tijd om echt te beseffen heb ik niet, want ik ga onder narcose en de placenta wordt verwijderd door de gynaecoloog. Elin was erg gezakt in haar temperatuur en heeft een beetje voeding uit een cupje gehad. En ze heeft lekker warm bij papa gelegen. Als ik weer een beetje bij kennis ben, kan ik ook weer lekker knuffelen. De volgende ochtend komen we er achter dat ik 2.5 liter bloed verloren ben die nacht en krijg ik een zak met ijzer om weer wat aan te sterken. Als deze op is mogen we heerlijk naar huis.

OMAIRA

Read More