Posts in Interviews
'Wat wil je later worden?', is een verkeerde vraag aan een kind! Lees waarom...


Zouden we dat niet moeten vragen in plaats van ‘wat wil je later worden’? De vraag op zichzelf impliceert dat je nog iets moet worden en niet al iets bent. Nu mijn zoontje in de kleuter leeftijd zit heeft hij nog heel mooie antwoorden als je hem vraagt wat hij later wil worden. Hij denkt namelijk dat je alles kunt worden, ook een dinosaurus. Of nee een politieauto. Of drie dinosaurussen in een politieauto. Op een gegeven moment gaat hij er achter komen dat je niet alles kunt worden. Ik hoop dat hij tegen die tijd gewoon zichzelf wil zijn.

Om me heen zie ik soms vrij jonge mensen ploeteren om te proberen dat ideaal te bereiken dat ze ooit voor zichzelf hebben verzonnen. Vroeger zei men dingen als ‘wie voor een dubbeltje geboren is zal nooit een kwartje worden’, en als je vader timmerman was dan werd jij er hoogstwaarschijnlijk ook één. Tegenwoordig zou iedereen gelijke kansen moeten krijgen, wordt je aangemoedigd om groot te dromen en lijkt het ontbreken van succes gewoon een kwestie van de verkeerde mindset, ben je lui geweest of heb je jezelf gewoon echt niet genoeg laten zien.

En dan heb je nog de mid-life crisis, die tegenwoordig al veel in de vorm van een quarter life crisis voorkomt. Ik heb het zelf meegemaakt, ineens kom je erachter dat het leven dat je hebt er heel anders uit ziet dan wat je voor jezelf in gedachten had. Door veel te veel bezig te zijn met later en veel te weinig met ‘nu’ zit je ineens gevangen in een web van allerlei contracten en is er uit losbreken niet zomaar mogelijk.

Als het je niet bevalt op de plek waar je woont, heb je niet zomaar iets anders gevonden en als het werk wat je doet niet is wat je wilt ontbreekt het je vaak aan de juiste diploma’s, kennis en ervaring om over te stappen op wat je wél wilt doen (als je dat al weet). Als je dan ook nog ongelukkig getrouwd bent en kinderen hebt of juist ongewild geen partner hebt en kinderloos bent dan is de ellende helemaal niet meer te overzien.

Maar wat is eigenlijk succes? Wat wil ik nou eigenlijk voor mijn kinderen? Voor mij hoeven ze geen briljante onderzoekers, olympische sporters of self made miljonairs te worden. Als ik erover nadenk stap ik bijna in de volgende valkuil want ik zou willen zeggen ‘als ze maar gelukkig zijn’ maar hoe hoog leg ik de lat dan? Wie van ons is er nu doorlopend gelukkig, en kan dat eigenlijk wel, want heb je niet ook dalen nodig om geluk te kunnen ervaren?

Als ik dan hoor dat mensen ‘op zoek zijn naar zichzelf’ of ‘naar hun plek in de ruimte’, dan zie ik daar opnieuw die afwijzing van het hier en het nu, dat ze de versie van zichzelf die ze zien niet acceptabel vinden en de grond waarop ze lopen ook niet. Dat afwijzen van wat er in het hier en nu is, is volgens dus mij wat er mis is in deze cultuur, maar het zit er zo diep in gebakken.

Het gaat er om jezelf bestaansrecht te kunnen geven denk ik. Ik merk zelf dat ik daarvoor nog graag naar anderen kijk, dat ik hoop leuk, goed, aardig, mooi, etc gevonden te worden en daarvoor kijk naar mensen die het dan volgens mij beter voor elkaar hebben dan ik zelf. Bestaansrecht is een geboorterecht, je mag gewoon zijn wie je bent en bestaan zoals je bent, omdat je bestaat. Er bestaat een verlangen in mij om van iemand anders te horen dat ik ben geworden wat ik graag wilde zijn, maar zelfs als iemand het me zegt geloof ik het niet.

Dus dat is wat ik mijn kinderen zou willen meegeven. Dat ze goed zijn zoals ze zijn, of het nou gelukkig, rijk, mooi, leuk en aardig is of niet. En ook dat het onmogelijk is om altijd gelukkig, leuk, mooi of aardig te zijn, en dat rijk zijn in meer dingen kan zitten dan in geld alleen. En als ze dan die basis hebben dan pas zou ik ze willen vragen: ‘en wat zou jij later nog willen doen?’

 

 

Marjoleine

 

Read More
Wensmama: een heftige brief aan mijn zwangere vriendin

Hey lieverd -

Ik zat gisteren aan de andere kant van het skype-schermpje, met jou te turen naar de test die in real time roze kleurde. Jij zat in het buitenland en ik kon bijna niet ademen, zo spannend vond ik het. Toen je me belde vorig jaar, om me te vertellen dat je best niet op de kalendermethode rekent, was ik razend enthousiast in jouw plaats. Toen je me uitnodigde om te gaan shoppen voor je babyshower, was ik vereerd, ik reed met je naar mijn favoriete babywinkel en vulde jouw lijstje aan met mijn eigen droom must-haves. Ik was zo gelukkig daar een deel van uit te maken.

Ik ben zo gelukkig ook, dat ieder van jullie dit aan het beleven is. Aan het leven is. En de paniek die ik zelf voel bij elke zwangerschap aankondiging kan ik makkelijk wegdrukken. Zolang jij in de buurt bent. Als jij er niet meer bent is dat moeilijker. Dan voelt alles leger. Jij bent er dan niet. Je kinderen zijn er niet. Dan besef ik dat jouw verhaal niet het mijne is. Dan voel ik me alleen. Ik hou van mijn echtgenoot. Van het gezinnetje dat wij met twee zijn. En zijn sterke armen zijn vaak alles wat ik nodig heb om niet uit elkaar te vallen.

Sommige avonden passen alleen al mijn stukjes niet goed genoeg om bij elkaar te houden. Dan mist er één gigantisch stuk! En hoewel jij, lieve vriendin een groot deel van mijn eigen puzzel bent, hij zal nooit af zijn tot Maarten en ik dat laatste stukje vinden om er in te passen. Ons kindje.

En dat is wanneer de paniek het soms over neemt. Omdat, en dat is het ding, we niet weten of en wanneer we dat stukje gaan vinden. Daarom zou ik graag een volksraadpleging willen houden. En stemmen dat jullie allemaal-even-alsjeblieft-stoppen-met-babies-maken-dankjewel. Tot wij er één hebben. En dan zullen we een herstemming houden, als ik zwanger ben. En eerlijk waar, op dagen dat ik mij zo voel, meen ik dat baby-embargo uit de grond van m'n hart. Dan kan ik niet met je praten zonder overspoeld te worden door onmetelijk verdriet. Op dat moment ben ik een puur egoïstisch en jaloers persoon. En dan ben ik razend kwaad. Op mezelf, vooral. Maar ook wel echt op jou. Omdat jij per ongeluk zwanger werd. Terwijl ik met pillen en spuiten aan het jongleren ben. En dan voel ik me oprecht en diep schuldig. Omdat ik weet dat ons verhaal ook geschreven wordt, en ik besef dat jij gewoon in een ander hoofdstuk van dat van jou zit.

Maar de meeste dagen brengen zo veel meer dan alleen dat verdriet. Bijna altijd ben ik blij je te horen. Dan word ik zo gelukkig van jouw baby te dragen in de dierentuin of van het winnen van een ververs-de-pamper-zo-snel-mogelijk wedstrijd! Want jij bent lief. En je luistert. En jij weet hoe moeilijk het soms is. Ik weet dat jij met ons mee hoopt, dat ik mijn spuiten in jouw frigo mag bewaren als die van mij vol zit, en dat jij mee verdriet hebt bij elke witte test. Dus wil ik je vragen of je het nog even met me uithoudt, lieve vriendin. Dan beloof ik dat éénmaal ik mama ben, ik alle radiostilte-momenten van nu dubbel en dik goed maak!

 


Read More
Wensmama: "Wat?! Moet ik een inwendige echo TIJDENS mijn menstruatie?! Weg comfortzone..."

Al snel mocht ik beginnen met mijn eerste Provera kuur, dit slik je tien dagen en tot nu toe ben ik elke keer stipt 3 dagen na het stoppen, ongesteld geworden. Op dag 3 van mijn menstruatie mocht ik dan beginnen met de eerste keer Clomid. Natuurlijk werkt mijn lichaam nooit mee, maar net nu wij op vakantie zijn ineens wel. Zo begon ik dus, midden in onze vakantie in Zwitserland, met de eerste ronde. En man, wat vond ik dat spannend! De artsen hadden mij voorbereid op de meest nare bijwerkingen, waar ik dan ook continu op ging letten. Zoals ieder ander begon ook ik met 50mg, en ik moet zeggen dat deze ronde meeviel. Alhoewel, ik had moodswings waar je U tegen zei en ik was snel vermoeid, maar naast dat had ik niks te klagen. Mijn man daar in tegen wel haha. Goed, na de vakantie hadden we meteen onze eerste follikelmeting, om te kijken of de Clomid zijn werk had gedaan. Helaas was er totaal niks gebeurd of veranderd, en mocht ik 3 dagen later voor een tweede meting. Ook die echo liet niks verrassends zien, en ik ging naar huis met een nieuw recept voor Clomid, dit keer 100mg.


Uiteraard moest ik weer eerst beginnen met Provera, en begon het riedeltje weer van voor af aan. Super vervelend, want die dagen vond ik altijd zo'n tijdverspilling en slopend. Toen ik drie dagen na de Provera weer ongesteld was, bereidde ik mij voor op een nieuwe en zwaardere ronde Clomid. Deze viel zwaar tegen, ik was de ganse dag misselijk en aan het kokhalzen, heb het slaaprecord van Doornroosje makkelijk verslagen die week, kreeg onwijs last van mijn hart en wist mij geen raad met al die chaos in mijn hoofd. Ik veranderde echt in een totaal ander mens, zat verre van lekker in mijn vel en mijn man was ook not amused. Op dag 10 kreeg ik weer een follikelmeting, en raad eens? Noppes. Leeg. Verdorie! Hier was ik wel even kapot van. Al die bijwerkingen waren dus voor niks geweest, want mij eierstokken vertikken het gewoon om hun werk te doen! Een tweede en derde follikelmeting waren net zo leeg als de eerste, en gezien mijn hartproblemen en de klachten die ik daarbij had deze ronde, zouden ze het even bespreken.


De behandelende arts kende die bijwerkingen niet, en nam het risico toch om nog één keer Clomid te proberen, 150mg. Zo haalde ik dus weer een nieuwe lading aan pillen op, voor de laatste keer. Ik begon weer met 10 dagen Provera, en werd weer drie dagen later ongesteld. De Clomid werd weer uit de kast gehaald, en deze ronde was letterlijk een hel. De hartklachten waren verdwenen, maar halleluja, wat ik ervoor terug kreeg was al helemaal geen pretje. Toen er bij de eerste follikelmeting niks te zien was, was ik ergens onwijs opgelucht. Ik wist zeker dat het niet zou aanslaan, en ik over mocht op injecties. Ondanks mijn angst voor naalden, gaf dit idee mij enorme rust. Er viel een heuse last van mijn schouders en ik was blij dat ik niet nog een maand door die hel heen hoefde. De tweede en derde meting waren, zoals gewoonlijk, ook leeg. Er stond een gesprek gepland met de behandelende arts, om de boel te bespreken. Ondertussen was ik alweer gestart met een nieuwe Provera kuur, zou dit dan de laatste zijn?


19 maart zitten wij weer aan het bureau bij de fertiliteitsarts, ditmaal niet met klamme handjes maar met een brede grijns op mijn gezicht. Zoals jullie al merken uit mijn blogs, zijn wij ontzettend nuchter en positief, en vonden wij die overstap dus helemaal geen drama. We kregen uitleg over de injecties, en ik moest wachten op een menstruatie zodat ze een echo konden maken. Oké mensen, vanaf hier komt de TMI: want wat zeg je me nou? Een echo, TIJDENS mijn menstruatie? Mag ik even aan je voorhoofd voelen? Verdomme, daar gaat mijn comfortzone. Dertig meter over mijn grens heen. Maar het moet, kop op Kyr, het is zo voorbij. Na het gesprek ging ik met een loodzware maag naar huis. Normaliter was ik dolgelukkig zodra ik ongesteld werd, nu vond ik het helemaal niet erg als die menstruatie weken op zich liet wachten. Een dag later werd ik ongesteld, hoera. Donderdag mocht ik voor een echo komen, om te kijken of de boel rustig is. Daarna mag ik starten met spuiten.


Je raad het al, ik werd geroepen door een man. En niet gewoon een man, nee eentje die al 30 jaar met pensioen had moeten zijn. No offense voor de mannelijke gynaecologen onder ons, maar die komen dus echt niet bij mijn edele delen in de buurt, zéker niet als ik ongesteld ben! En als klap op de vuurpijl stond er ook nog een stagiaire in de kamer. Wát een gezelligheid zeg, gaan we nu met zijn alle naar mijn vagina kijken? Ik was hier niet van gediend, en de hormonen in mijn lijf deden zijn werk. "Sorry, niks persoonlijks hoor, maar ik wil een vrouw. Dat staat ook in mijn dossier", na een beetje zielig praten en grote puppy ogen kreeg ik een vrouw voor de echo. Pfoe, dat is beter. Ik mocht mij uitkleden achter het gordijn, en nam nog even een paar keer diep adem. Hoppa, de echo zat er voordat ik het wist alweer in, en was ook met die snelheid weer voorbij. "Je kan een beetje lekken, dus hier heb je een washandje", uh oké. Thanks, I guess. Dat washandje was dus inmiddels de rode zee, "beetje lekken" ammehoela. Ik merk wel dat ik onwijs geïrriteerd ben, wat een ochtend.


De echo was prima, en ik mocht starten met prikken. Voor degene die het nog niet weten: ik heb echt een ernstige naalden fobie. Als kind zette ik de boel zo op stelten, dat ik bij elke vaccinatie op voorhand al apart werd genomen. Als het even kon, blèrde ik het dorp bij elkaar en sloeg ik in de rondte. Met grof geweld werd er een naald in mijn arm gerost, en ik denk dat ik daar ook gewoon een trauma aan over heb gehouden. Afgelopen jaar ging al wat beter, ik kon in ieder geval zelf gaan bloedprikken zonder drama te schoppen. Maar ja, om nou dagelijks jezelf te spuiten is even een stapje verder.

 

 

 

KYRA

Read More
Ik was niet direct op slag verliefd op mijn baby, dit kwam veel en veel later!

Donderdag 19u. Ik ben 32 weken zwanger.  Ineens voel ik me heel lastig en krijg ik last van krampen. Die nacht slaap ik ook heel onrustig.


Vrijdag 10u. Nog steeds last van krampen alsof ik mijn menstruatie ga krijgen. Dit kunnen  toch geen weeën zijn? Dat zou ik toch wel voelen/weten?  


Vrijdag 13u. Ik besluit om naar het ziekenhuis te gaan. Na een half uurtje aan de monitor  blijkt dat ik dus wel weeën heb. Ik krijg 2 remmers toe gediend en een spuit voor longrijping. De vroedvrouw zegt dat we het waarschijnlijk nog even gaan kunnen tegenhouden.  


Vrijdag 14u. Mijn water breekt. Ineens blijkt dat het toch wel eens voor vandaag zou kunnen zijn. Ik weet niet wat me over komt. Ik kan het allemaal niet goed vatten en begin te panikeren over praktische dingen (geboortekaartje, kinderkamer en spullen die nog niet in orde zijn...).


Vrijdag 16u20. Op een half uur tijd ben ik van 4 cm tot bevallen over gegaan. Ik zeg tegen de vroedvrouw dat ik de pijn niet meer aan kan en dringend naar toilet moet. Als de vroedvrouw eens kijkt lijkt ze even in paniek.  Ze belt onmiddellijk iedereen op dat ze dringend moeten komen want dat ik aan het bevallen ben. Ineens stonden er heel veel mensen op de kamer die allemaal snel in actie schieten. Ik slaag volledig in paniek. Wat is dit allemaal?! De bevalling is kort maar heel heftig... Mijn zoontje ligt 5 minuutjes op mij  en dan moet hij weg voor onderzoek. Mijn vriend gaat mee met hem. Daar lig ik dan... helemaal alleen. Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld. De ergste ervaring ooit mee gemaakt en niemand die er is. Minutenlang sta ik onder de douche. Ik kan enkel maar vooruit staren en aan niets meer denken. 


Vanaf dan is het allemaal vaag voor mij...ik ben  mezelf niet meer. Ik voel me helemaal geen mama en  niet gelukkig. S'avonds gaan we nog eens  kijken naar hem. Maar ik durf hem niet vast te nemen. Hij is zo klein, zo kwetsbaar en hij ligt zo vredig te slapen. Ik voel me zo leeg en denk dat mijn zoontje me helemaal niet nodig heeft. 


Mijn zoontje heeft meer dan 3 weken op de neo gelegen. De eerste week lig ik ook nog in het ziekenhuis. Week 2 en 3 ging ik elke dag op bezoek van s'ochtends tot s'avonds. Ik heb het er zo moeilijk mee... elke dag hem achterlaten. Weten dat andere mensen voor hem aan het zorgen zijn en niet ik. Ik voel me zo schuldig tegenover hem. Ik ben ook helemaal niet op slag verliefd op hem zoals je altijd overal leest... en nog steeds voel ik me totaal geen mama. Ik zorg wel voor hem maar ik voel geen band. 1 avond zijn we naar een eetfestijn geweest.  Iedereen wenst ons proficiat... dat voelt zo raar aan. Want daar zitten we dan... alleen met ons 2. Dit voelt niet compleet aan.


Op de moment dat hij naar huis mag ben ik zo bang. Ging ik dit wel kunnen? Geen vroedvrouw meer rond mij, geen monitors meer, geen dagelijks bezoekje van de kinderarts... wat als er iets met hem gebeurd? We hadden hem al eens 2 keer blauw zien worden door zuurstof te kort. Wat als dit thuis gebeurd? 


Eenmaal thuis loopt eigenlijk alles heel goed. Maar toch voel  ik me nog steeds niet gelukkig.


Stilletjes aan krijg ik dan toch een band met mijn kind en nu zie ik hem heel graag en voel ik me gelukkig. Ik heb wel veel moeite om hem achter te laten. Ik neem hem overal mee naartoe. Sommige mensen doen daar lacherig over en snappen me niet.  Maar ik heb hem zo lang en zo vaak moeten  alleen late.  n  in het ziekenhuis ... ik krijg dat nu niet over mijn hart... nog niet.


Sanne 

Read More
Ik beviel op de vloer bij mijn ouders thuis op mijn oma's verjaardag!

 en op de plek waar zij overleden was. 

Het was 26-09-2018 en we hadden afgesproken om vanavond gezellig uiteten te gaan. Samen met mijn vriend, broertje, schoonzus en moeder gingen wij die avond sushi eten. Mijn vader was er niet bij want hij moest voor zijn werk naar Texel. We stuurden hem nog een foto van ons om hem jaloers te maken. Toen we klaar waren met eten en om de rekening hadden gevraagd moest ik naar de wc. Ik wilde het eigenlijk ophouden maar dat lukte niet dus ben ik toch nog even snel gegaan. Ik had sinds de laatste weken last van verstopping en ik was blij dat het er nu wel uit kwam. Op de wc kreeg ik last van mijn buik, best wel gekke pijn eigenlijk. Ze stonden ondertussen al op mij te wachten en mijn vriend stond nog te praten met de eigenaar van het restaurant. Ik kreeg ineens een steek in mijn vagina waarop ik mijn moeder aankeek en zei dat ik pijn had en dat ik niet wist of het iets te betekenen had. Ik kreeg steeds meer krampjes dus ik zei dat ik naar huis wilde. In de auto vroeg mijn moeder of we nog even met haar mee naar huis gingen voor een kopje koffie. Ik voelde me eigenlijk wel oké dus stemde daar mee in. Toen ik uit de auto stapte kreeg ik weer last en het gevoel dat ik naar de wc moest, ik gaf aan dat ik dacht dat er wel iets aan het gebeuren was maar wist het niet zeker. Ik ging gelijk naar de wc voor wéér een grote boodschap. De krampen (wat weeen bleken) werden steeds heftiger en ik riep vanaf de wc dat ik het zeker wist. Ik had een goede houding gevonden op het toilet dus ik bleef zitten. Mijn schoonzusje begon met het timen van de weeën. Het was rond half 9 en het bleek dat er al een aardige regelmaat in zat. We spraken af dat we als het aanhield om half 10 de verloskundige zouden bellen. Van mijn moeder moest ik nu van het toilet af komen "voordat er zo een baby in de pot zou liggen", niet wetende dat het echt allemaal zo snel zou gaan. Ik ging op een stoel zitten en voelde ineens nattigheid. Ik keek en schrok me rot, allemaal bloed tussen mijn benen! Ik rende terug naar de wc en zag dat een soort slijm met bloed was. De weeën werden heftiger en heftiger en ik riep dat ze de verloskundige moesten bellen omdat ik naar het ziekenhuis wilde voor een ruggenprik. Dit terwijl ik daar juist zwaar op tegen was omdat ik bang was dat ik verlamd zou raken als ik dat zou doen. Maar de pijn was niet te houden en ik dacht als ik dit nog 10uur moet volhouden dan ga ik dood. Mijn moeder en schoonzusje lachten mij uit omdat het pas net begonnen was.. tien voor half 10 moesten ze van mij de verloskundige bellen. Ik zat/lag inmiddels op de bank maar kon de weeën zo maar slecht opvangen, het liefst ging ik weer op het toilet zitten maar dat kon niet. De verloskundige zou er ongeveer met een half uur zijn. Na dat half uur kreeg ik persdrang en riep dat ik moest persen. Mn moeder schreeuwde naar mijn vriend dat hij de verloskundige weer moest bellen waar ze bleef en zei dat ik niet mocht persen. Gelukkig waren ze er al om de hoek. De vk kwam bij me zitten en stelde wat vragen, geen idee meer wat eigenlijk.. Ze bleef eerst even naar mij kijken en gaf toen aan na mijn volgende wee te gaan voelen op hoeveel cm ontsluiting ik zat. Ze voelde maar zei niks. Ze zei dat ze ook met de wee mee wilde voelen en zei nog steeds niks. Ik dacht of ik heb nog helemaal niks of.... Ze keek haar collega aan en zei we gaan niet meer naar het ziekenhuis we gaan het hier doen. Mijn moeder vroeg hoeveel cm ik had waarop ze antwoordde "volledig, geen randje meer niks" . Waar kan ze gaan bevallen? Ik zag bij die vraag de paniek in mijn moeders ogen schieten. Euh, hier op de bank, boven op bed, op de grond? De salontafel werd aan de kant geschoven en mijn moeder heeft van boven nog een topdekmatrasje en handdoeken gehaald. Daar lag ik dan... Op de vloer in de woonkamer. Ik had laatst nog een grapje gemaakt "mam ik ga echt niet thuis bevallen hoor al die zooi in huis, als dat moet dan doe ik het wel bij jou thuis". Niets leek minder waar. Het was inmiddels half 11 en ik mocht beginnen met persen. Ineens hoor ik dat iemand de deur open doet. Mijn moeder had haar zus een berichtje gestuurd dat ik ging beginnen en die wilde mij nog even succes en een kusje brengen "voordat ik naar het ziekenhuis zou gaan". Ze schrok zich dood toen ze mij op de grond zag liggen en bij de deuropening stond ook nog een soort beademingsapperaat. Ze wilde gelijk weer weg gaan maar mijn moeder had haar nodig aangezien ze best wel bang was en er voor haar gevoel alleen voor stond, dus ze bleef. Ik had met mijn schoonzusje afgesproken dat zij foto's zou maken van de bevalling dus die heeft gelijk haar fotocamera erbij gepakt. Mijn broertje zat boven op zolder te gamen en mijn schoonzusje vertelde dat ik al op de grond lag en beneden zou gaan bevallen. Hier op is mijn broertje stilletjes naar beneden gekomen en ging het vanaf de bank zitten bekijken. Ik lag inmiddels alweer een uur te persen maar het lukte mij maar niet. De verloskundige schreeuwde dat ze NU vorderingen wilde zien want anders ging ze de ambulance bellen en zou ik toch naar het ziekenhuis moeten. Dat zag ik echt niet meer zitten dus ik gebruikte elk beetje kracht wat ik nog had. Vanaf dat moment kreeg ik uit alle hoeken support. Zelfs mijn broertje stond op en begon te schreeuwen "Kom op Romy persen!!". Het hoofdje stond inmiddels maar ik begon moe te worden en de weeën werden minder heftig. Op de een of andere manier kreeg ik haar niet verder. Ik was toen ook al bijna 2 uur aan het persen. Ik smeekte of ze mij alsjeblieft wilde knippen want ik kon niet meer. Toen ze de knip zette floepte ze er zo uit. 

Om 00.20uur werd onze prachtige dochter Noé Yula-Ann geboren. Extra speciaal hieraan is dat het inmiddels 27 September was geworden en dat dit de verjaardag van mijn onlangs overleden oma is. Het dubbele hieraan is, is dat mijn oma ook precies op deze plek bij mijn ouders thuis was overleden, weliswaar niet op de vloer maar wel kijkend naar hetzelfde plafond. Het is alsof het allemaal zo heeft moeten zijn. Ik heb haar nooit kunnen vertellen dat ik in verwachting was maar dit was de bevestiging dat ze er van weet, ze was erbij. In totaal heeft het hele bevallingsverhaal maar 4uur geduurd maar heb ik hiervan bijna 2uur lang liggen persen. 

Het was nooit de bedoeling geweest dat iedereen bij mijn bevalling aanwezig zou zijn maar ik heb ze zo nodig gehad. 

Wij zijn zo trots, blij en dankbaar met dit prachtige wonder. Ann is de vernoeming naar oma Annie. A little bit of heaven sent down to earth ♡ 

 

Read More
Mijn postpartum depressie: ik stopte met acteren! Ik zei altijd dat het goed ging terwijl ik op mijn tandvlees liep

Met poppen spelen heb ik nooit gedaan. Voor baby’s had ik ook weinig interesse, ik vond ze wel schattig maar ze deden me niet veel. Maar zélf moeder worden en een baby krijgen is daarentegen altijd mijn állergrootste wens geweest. Jarenlang heb ik daar over gefantaseerd. Hoe zal hij of zij eruit gaan zien? Wat zijn leuke namen? Ik kon me er al helemaal op verheugen om trots rond te lopen met mijn kind. Ik was er van overtuigd dat ik de beste moeder ever zou worden! Maar wat ben ik van een koude kermis thuisgekomen... 


Mijn naam is Sharon, 28 jaar en trotse mama van een 7 maanden oud zoontje. Wat was ik opgelucht en blij toen Stanley geboren was. Na de geboorte werd hij meteen op mijn buik gelegd, ik wist me er geen raad mee. Volgens mijn vriend begon ik hem hard te aaien alsof ik een hondje aan het aaien was. Beetje raar maar je moet toch wat! Ietwat onwennig & onzeker kwamen we thuis. De kraamhulp legde een hoop uit, al ja-knikkend had ik eigenlijk geen idee waar ze het nou allemaal over had. Zodra zij de deur achter zich dichttrok is vrijwel direct mijn obsessieve bezorgdheid geboren. Jawel hoor; wees welkom obsessie! Slapen lukte niet meer, uit angst dat ik misschien tekort zou schieten als moeder. Ik moest natuurlijk wel even checken bij élk zuchtje & steuntje of hij nog wel ademde.

Read More
Bevallingsverhaal: "Zowel papa als mama waren niet aanwezig bij deze geboorte DEEL I

Het is woensdag en vandaag zijn we ruim 34 weken zwanger. Een normale werkdag zoals altijd. De dag vordert rustig. Na de laatste vergadering vertrek ik naar huis. Bij thuiskomst lijkt het alsof mijn vliezen breken, maar het is geen vruchtwater maar een hele hoop bloed. Mijn man en ik schrikken ons kapot en bellen de verloskundige. Welke meteen een ambulance belt. Ondertussen voel ik de bewegingen van de baby goed in mijn buik. Gelukkig! 



Met sirenes en alarmlichten worden we naar het ziekenhuis gereden. Wat een bijzonder werk doen deze mensen. Respect! Op de spoedeisende hulp wordt alles gecheckt, maar naast een licht verhoogde bloeddruk is er niets te vinden. Ik mag naar boven, naar de kraamafdeling. Hier wordt de CTG aangesloten. Maar nog steeds is er niets bijzonders te zien. Er worden verschillende buisjes bloed afgenomen, maar uiteindelijk wordt er niets als reden van het grote bloedverlies gevonden. Ze willen graag een katheter inbrengen om zo mijn urine te testen. Na aandringen stem ik toe. 


Read More
Bevallingsverhaal: "Moeder worden op 18-jarige leeftijd, ja dat is heftig"


Ik was 18 toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Dat was wel even een bijzonder moment. Mijn man (toen nog vriend) en ik wisten al wel zeker dat we kinderen wouden. We hadden ruim 4 jaar een relatie, maar zo snel!? Ik zat nog op school.

Toch waren we super blij dat het ons gegeven was. We besloten de eerste echo af te wachten. Omdat wij naar met zijn zus en haar vriend naar Polen op vakantie gingen, had ik de eerste echo, gelijk termijn echo, met 11 weken zwangerschap. Er was een mooi kloppend hartje te zien en de uitgerekende datum kwam op 24 maart 2017.

De echo printte we uit en deden we in foto lijstjes om het als een cadeau te geven aan beide ouders. Wat waren we zenuwachtig. Die avond op 29 augustus 2016 aten we bij zijn ouders. Ik weet nog dat ik mijn man aan keek omdat hij zo ontzettend snel z’n bord leeg had haha. Gelukkig was de reactie van zijn ouders en broer en zussen heel positief. Bij mijn ouders trouwens ook, maar die snapten het niet gelijk 🙈 mijn zus had net een baby en ze dachten eerst dat het mijn nichtje was, best awkward.

We besloten te trouwen op 21 oktober 2016. Alles moest geregeld worden in korte tijd. We kochten een huis, er moest een trouwjurk komen en een trouwpak, een hele bruiloft, noem maar op. We hebben dit allemaal in 8 weken tijd geregeld en wat was het een mooie dag. Ik was toen precies 18 weken zwanger.

Verder heb ik een hele goed zwangerschap gehad. Alleen de gewone kwaaltjes gehad zoals misselijk in de ochtend, later wel wat last van harde buiken en kortademig zijn maar ik mocht niet klagen. 

Op 10 februari 2017 ging ik met 34 weken met verlof. Ik was er aan toe want geloof me, zwanger zijn en de kraamzorg(stage) doen is niet heel erg ideaal. 8 dagen werken en 2 dagen vrij. Gelukkig had ik het schoolgedeelte afgerond en zou ik na mijn verlof alleen mijn stage nog moeten afmaken.

Dat verlof hebben was heerlijk, overal tijd voor hebben en elke dag uitslapen.

Met 37 weken had ik ‘s morgens een afspraak bij de verloskundige. Alles was goed gekeurd en de kleine lag al mooi ingedaald. Ik weet nog dat de verloskundige tegen me zei ‘misschien is dit wel de laatste keer dat je hier bent’. Zelf hadden we het sterke voorgevoel dat de kleine deze week wel zou komen.

De volgende dag had ik het einde van de morgen wat lichte krampen. Ik appte mijn man dat de krampen wel wat regelmatig kwamen. Zo rond de 7 a 8 minuten. Ik maakte me niet echt zorgen want het voelde meer als menstruatiekrampen. Dit kon ook nog wel even duren, misschien stopt het ook wel. De hele dag heb ik nog krampen gehad maar hield ze niet echt goed bij. ‘S avonds gingen we naar de winkel om nog bierkratten te halen voor onder het bed. De krampen werden steeds minder en stopten uiteindelijk. ‘S nachts heb ik nog heerlijk geslapen en nergens last van gehad. Mijn man ging weer gewoon naar zijn werk. Toch begonnen in de morgen de krampen weer en verloor ik ook een slijmprop. Zou dit het dan toch zijn!? Ik appte mijn man en zou hem direct bellen als het erger werd omdat hij (als vrachtwagenchauffeur) vaak over ver werkt.

De krampen werden wel iets heftiger maar het was nog prima te doen. In de avond zouden vrienden komen. Ik appte mijn vriendin dat ze gewoon moesten komen, dan had ik wat afleiding. En dat was goed ook. Toen ze weer weg gingen werden de weeën toch wel heftiger. Ik appte nog met mijn schoonmoeder en zijn naar bed gegaan. Tegen 6 uur werd ik weer wakker door de weeën. Toch wel heftiger maar ik wist niet wat me te wachten stond en vond het nog te doen. Ik ging douchen en ben daarna weer met wen warme kruik in bed gaan liggen. De weeën kwamen toch wel om de 5 a 6 minuten. Tegen 10 uur vond ik het nog toch wel heftig en had ook wel last van rug weeën. Ik belde de verloskundig en zei dat ik weeën had. Ze vertelde me dat het nog wel alle kanten op kon gaan. Stoppen of doorzetten. Ik had geen idee hoe erg de pijn moest zijn en kon nog wel even door. Dit heb ik nog 2 uur volgehouden en rond 12 uur heb ik toch weer de verloskundige gebeld. Ze zei met een half uur lang te komen om te kijken hoe het er mee stond. Tegen half 1 kwam ze eindelijk. Na een korte check bleek ik al 7 cm ontsluiting te hebben. Wow dat had ik niet gedacht. Ik zei voor de grap dat als het zo door ging wel een makkie was. Omdat ik graag in het ziekenhuis wou bevallen moesten we ook gelijk gaan nu. Het scheelt dat het ziekenhuis om de hoek ligt. Na even zoeken waar we moesten zijn kwamen we op de verloskamers. Ik ging gelijk in bed liggen en de verloskundige deed weer een korte check. 9,5 cm ontsluiting. Dat ging echt snel! Een rit van 3 minuten heeft wel veel gedaan. Al vrij snel kreeg ik ook persweeën. Ik kon geen lekkere houding vinden.  Ik vroeg nog of ik pijnstilling kon krijgen maar omdat ik al zoveel cm had was dat niet meer nodig en zou het alleen maar langer duren.

Omdat mijn vliezen ook nog niet waren gebroken, brak de verloskundige deze. Al vrij snel mocht ik beginnen met persen. Na ongeveer een kwartier hebben geperst was daar onze mooi zoon Joël om 14:05 uur geboren. Wat een intens moment was dat. Binnen 4 uur bevallen is niet niks, na de tijd ben je ontzettend moe.

Na wat te eten mocht ik douchen. Mijn man moest mee omdat ik niet alleen mocht douchen. Ik weet nog dat ik heel flauw werd en ging zitten, ik was flauwgevallen onder de douch. Toen ik weer bij kwam stond er een heel team om me heen. Ze vroegen me of ik dit vaker had maar ik had geen idee, snel weer op bed. Omdat je binnen 6 uur moet plassen na de bevalling moest ik ook naar de wc, ik zei nog dat het wel goed ging maar op de wc viel ik weer flauw. Super vervelend en daarom mochten we nog 2 uurtjes in het ziekenhuis blijven en kon ik nog even bijkomen.

Gelukkig voelde ik me al wel wat beter en mochten we fijn naar huis toe. De kraamzorg ging met ons mee en hielp ons even thuis. Daarna ging ze weer weg. Wij kregen al snel bezoek van onze ouders. Wat een trots gevoel heb je dan als kersverse ouders.

De eerste nacht ging goed en we hebben zelfs wat kunnen slapen. Ik gaf borstvoeding en vond dit best lastig. Joël deed er best lang over om goed aan te happen. Daarna liet hij met 5-10 minuten weer los en sliep hij. Dit maakte mij onzeker en wist niet of het wel wat was voor mij. Constant met voedingen bezig zijn.. na 6 dagen heb ik besloten om toch te stoppen. Ook omdat het zoveel energie van me nam. Wat een geruststelling is het dan dat je weet wat je kind binnenkrijgt. Wel gaf Joël nog best wat over, waarschijnlijk een verborgen reflux.

Na een paar dagen ging mijn man weer werken en naam een paar dagen na de kraamtijd vrij. Dat was super fijn. Maar na die dagen stond ik er alleen voor. Na 2 weken ging hij weer in kost en dat vond ik best moeilijk. ‘S nachts alleen zijn met een kleine baby. Ik vond dat best pittig.

Na een paar weken had ik gelukkig een beetje een ritme en dat was heel fijn. Ik had wel weer zin om de deur uit te gaan.

Na mijn verlof begon ik met werken in de thuiszorg op oproepbasis. Dit was goed te doen en ik was even een paar uur geen mama. Na de zomervakantie begon ik weer met stage want ik moest en zou mijn diploma hebben. Dit was pittig met een kleine erbij. De stage zelf vond ik ook niet zo leuk maar het was niet anders. Met het oog op mijn diploma ging ik door en uiteindelijk heb ik mijn stage gewoon gehaald.

Al met al is het jonge moeder zijn soms best pittig, vooral de eerste maanden, maar ik denk dat dat voor iedereen wel geldt en dat je daar niet perse jong voor hoeft te zijn. Gelukkig is Joël super makkelijk en sliep hij met 6 weken al door en overdag ook nog 2 keer. Niks te klagen hier.

Ondertussen ben ik 23 weken zwanger van ons tweede kindje. Deze zwangerschap is wel een stuk rustiger en kan ik meer genieten dan met Joël. Nu hoeft er niet wat geregeld te worden aan een huis of trouwerij. Ik ben zo benieuwd hoe dat straks zal zijn. Of ik het anders aanpak of juist niet. Wel denk ik dat ik relaxer ga zijn dan met Joël. Dan maak je je druk om de gekste dingen en zie je het al niet zitten om alleen weg te gaan met een baby. Achteraf onzin natuurlijk. Wij nemen Joël overal mee naar toe en hij is super makkelijk.


Read More
Bevallingsverhaal: "Mijn vriend zei dat het was alsof ik tien XTC-pillen in mijn mik had en deze had ingenomen met Sambuca, haha"

“5,5 uur weeën storm, weeënremmers en een ruggenprik later”

Na een super leuk dagje daten met mijn liefde op 30 december zijn we lekker op tijd naar bed gegaan. De Kerst had qua energielevel nog zijn nasleep bij mij. Op Oudejaarsdag hadden we een drukke planning staan dus vroeg naar bed kon sowieso geen kwaad.

Het was 01:20 uur ’s nachts en ik moest plassen.. dacht ik.. tot er een raar straaltje langs mijn been naar beneden liep. Hmm… oké, zou het dan toch nog in 2018?

Zoals de verloskundige mij tijdens de voorlichtingsavond had verteld: ‘als je vliezen zijn gebroken, probeer wat op te vangen in een bekertje’. Zo gezegd zo gedaan, en ja… doorzichtig en ietwat lichtroze (sorry voor de details) vulde zich een klein laagje in mijn mega grote beker. Ja, het is echt niet zoals in de film, een hele plas.

Snel terug naar de slaapkamer en met enige adrenaline zei ik tegen mijn vriend: “uhmm liefje, volgens mij worden wij nog papa en mama in 2018”. Knuffelend en met tranen vroegen we ons af wat we nu moesten doen. Tja, weer slapen was de tip, wist ik nog van de voorlichtingsavond. Maar geloof me, slapen is echt ONMOGELIJK op zo’n moment. Want oh wat had ik zin om onze kleine humpy te ontmoeten!

08:00 uur  Het begon wat te rommelen en ik herkende eigenlijk meteen het gevoel van weeën. De verloskundige praktijk gebeld en Martine (verloskundige) zou in de loop van de ochtend even langskomen.

09:00 uur pfff… volgens mij moet ik die weeën gaan timen… of lijkt het maar dat ze zo snel op elkaar volgen?

09:30 uur mijn vriend belt nogmaals naar Martine “goh uhm de weeën komen om de 5 minuten en lijken in kracht al toe te nemen”. Binnen 15 minuten zou ze bij ons zijn.

Ik dacht meteen: oké, ik ben niet kleinzerig en ik wil niet zeuren maar is dit helemaal de bedoeling van weeën? Of zijn alle vrouwen echt heel veel stoerder dan ik en ben ik toch maar een mietje dat ik na één uur weeën zoveel pijn heb?

10:00 uur Martine komt binnen en wil meteen even mijn ontsluiting checken. 1cm. Serieus?? Grapje zeker. Heb je wel goed gevoeld??? We spreken af dat ze rond 14u weer terug komt. Wij zouden bellen als er iets zou veranderen.

10:30 uur Ik kan mijn eigen weeën niet meer timen. Dit moet Jelmer voor mij doen. Een film kijken of taart bakken is er echt niet bij… geloofd me. Leuk die tips maar na 5 minuten film heb ik het afgezet…. Dus dit bedoelen ze met wegpuffen.

11:00 uur Ik breek in huilen uit. Hoe moet ik dit doen tot 10cm?

11:30 uur Mijn liefde belt weer met Martine. Hij verteld haar dat ik zit weg te puffen maar dat ik ook echt heel erg veel pijn heb. Weeën duren 2 minuten en de rust tussendoor is amper een minuut. Martine komt weer onze kant op en rond 12:00 uur checkt zij mijn ontsluiting. 2cm. Het is echt ongelofelijk. Ze vraagt of ik naar het ziekenhuis wil? Nee, ik wil thuis blijven. In mijn fijne eigen omgeving. Misschien wil ik toch wel thuis bevallen…

Martine gaat weer en beloofd rond 14:00 uur als nog even langs te komen.

12:30 uur Ze is net weg en ik vraag Jelmer om een teiltje te pakken. De pijn wordt te heftig en ik spuug tot 2x toe tussen de weeën door. Niets helpt, geen enkele houding. Ik dacht dat ik gek werd. Als ik mijn vriend mag geloven was ik op dat moment niet meer aanspreekbaar. Zoals hij het beschreef: Alsof ik 10 XTC pillen in mijn mik had en deze had ingenomen met Sambuca. Juist.

13:30 uur Ik geef  het op. Martine komt mijn ontsluiting checken en die is 3cm. Ik wil niet meer, geef mij maar een ruggenprik. (oh en dames, ik was degene die vooraf het hardst riep: ik vind alles prima behalve ruggenprik en keizersnede en dat gaat mij niet overkomen. Mijn lichaam kan dit zelf. Maar die ruggenprik moest en zou er komen)

14:30 uur Omdat ik niet meer kon aankleden (ik dacht, misschien helpt douchen maar nee..) duurde het allemaal even. Mijn vriend en Martine hebben mij aangekleed en in de auto getild. In de auto ben ik in mijn overlevingsbubbel gegaan en voelde ik haast dat het einde in zicht was.

15:00 uur In het ziekenhuis meteen aan de monitoren en de anesthesist zou langskomen voor de uitleg van de ruggenprik.

Maar wat bleek… bij iedere wee die ik had (2,5 minuut wee en nog geen 30sec rust) zakte de hartslag van onze kleine humpy. Zijn hartslag daalde van 144 naar 110bpm. Om die reden hebben ze bij mij inwendig een klein sneetje in humpy zijn hoofd gemaakt om het zuurstofgehalte in zijn bloed te meten. Deze was nog net voldoende. Maar omdat ik nog maar 5cm ontsluiting had werd het spannend. Weeënremmers beukte ik vervolgens dwars doorheen en zijn hartslag bleef dalen.

15:58 uur Ik moest akkoord geven voor een keizersnede.

16:16 uur Op 31 december (met 39 weken en 6 dagen) is onze lieve Sam geboren. Sam ademde niet en moest per direct zuurstof krijgen. Godzijdank reageerde hij daar snel op. Even mocht ik hem aanraken, voelen en bewonderen door mijn tranen heen. Daarna moest ik nog dichtgenaaid worden + naar de uitslagkamer. Het eerste uur van zijn leven heb ik daardoor moeten missen maar toen ik naar een uur terug op de kamer kwam lag onze kleine lieve Sam op de borst van mijn vriend te slapen. Pure liefde.

Wat bleek nou; Sam zat omstrengeld door de navelstreng, wat op zich geen probleem hoeft te zijn.. maar doordat ik een weeën storm had van 5,5 uur waren we beide uitgeput.

Om 23:59 uur met Bohemian Rhapsody op de achtergrond keken wij elkaar aan, met naast ons, onze kleine lieve Sam. Vuurwerk vanaf de 4e verdieping van het ziekenhuis. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als toen. Sterker nog.. nu 3,5 maand later ontroert het mij nog steeds. 2019 kan voor ons niet meer stuk.

Renée – moeder van Sam


Read More
De vroedvrouw kneedde met koude handen stevig mijn borsten, alsof ze brood maakte, ik voelde me een koe...

Om te beginnen moet je weten dat mijn bevalling erg lang geduurd heeft, en dat ik (zoals vele) enorm hard heb afgezien. Na +1,5uur persen kwamen Finn zijn schouders piepen, mocht ik hem vastnemen en direct op mijn borstkas leggen.

Wat was mijn magische reactie en gevoel dat ik had toen ik mijn kindje voor het eerst in mijn armen had?... OPGELUCHT, de vlaag van geluk en kraamtranen zijn enkele uren later pas gekomen. Ik begon niet met huilen, maar stopte net. (Denk dat mijn tranen op waren van het huilen tijdens het persen.) Opgelucht dat alles voorbij was!

Read More
Bevallingsverhaal: "Meid jij bent gemaakt om te baren"

Als zwangere vrouw probeer je meestal zoveel mogelijk informatie te krijgen over baby's, zwangerschap en bevalling (ik tenminste wel). Je leest veel ellende en dingen die mis kunnen gaan. Toch gaan de meeste zwangerschappen en bevallingen wél goed, en daarom deel ik mijn verhaal. Een positief bevallingsverhaal! 

Het is vrijdagavond 25 mei. 2 dagen na mijn uitgerekende datum. Rick en ik gaan nog gezellig uit eten samen. Het is mooi weer, we zitten buiten, en ik vind het allemaal nog wel prima met m'n dikke buik. Op de fiets naar de stad gaan ging me iets te ver, want 'stel dat..'.

We gaan pas tegen 23:30 naar bed, en ik zeg nog tegen Rick: “Nou, ik denk niet dat het vannacht gaat gebeuren, ik voel nog helemaal niks!”

Amper 2 uur later, om 01:45, breken mijn vliezen! Dus toch..

Ik voelde me nerveus, maar op een goede manier. Al die tijd had ik niet echt op gezien tegen de bevalling. Natuurlijk vond ik het aan het einde best wel spannend worden, maar ik had vertrouwen in mijn lijf. De nuchterheid zelve als ik ben, dacht ik; 'ach, als iedere moeder ter wereld het kan, dan zal het mij ook wel lukken'.

Read More
Ik had een Molazwangerschap...

Het begon allemaal ruim 10 jaar geleden.

Ik was 18 jaar en werd verliefd op de liefde van mijn leven.

We hadden het wel eens over kinderen en hadden zelfs al een naam voor als het een jongetje zou worden.

5 jaar later bleek ik door de anticonceptie heen zwanger te zijn geworden. Terwijl ik nog van de schrik aan het bekomen was rende mijn man rondjes door het huis van blijdschap.

Het idee van vader worden maakte hem enthousiast.

Die zelfde avond kreeg ik last van bloedverlies.

Het resulteerde helaas in een miskraam.

1 week later ben ik gecuretteerd, omdat het vruchtje er niet uit zichzelf af kwam.

Nadat we hier van bekomen waren en een maand later samen besloten er toch voor te gaan raakte ik meteen weer zwanger.

9 maanden later op 23 oktober 2014 werd onze eerste wonder Sepp geboren.

3 september 2016 zijn we getrouwd. Na een fijne huwelijksreis op Ibiza besloten we dat het tijd was om te proberen een broertje of zusje voor Sepp te krijgen.

Meteen raakte ik weer zwanger. De eerste echo zag er goed uit. Een kloppend hartje en een beweeglijk babytje.

2 weken later bij de volgende echo, ik zou 9 weken zijn, bleek dat ‘ons kindje’ was overleden in mijn buik. Wat een klap. Ik dacht nog een miskraam kan gebeuren maar de teller staat op 2.

Ik kreeg medicatie om ervoor te zorgen dat het kindje uit zichzelf uit mijn buik ging, maar helaas was mijn baarmoeder niet volledig schoon en resulteerde dit in wederom een curretage.

Vol goede moed gingen we door en bleven de hoop erin houden.

2 maanden later was ik opnieuw zwanger.

3x is scheepsrecht ging er wel eens door ons hoofd. zou het nu dan toch lukken?

Het was februari 2017 toen ik er achter kwam zwanger te zijn. De 4e zwangerschap.

Altijd raar om te vermelden of te moeten zeggen als je nog maar 1 kindje hebt.

Omdat we de afgelopen tijd vaker in het ziekenhuis waren hadden we inmiddels onze eigen gynaecoloog.

De eerste echo was wederom goed, de tweede ook.

Het vertrouwen kwam langzaamaan terug maar toch bleef ik een onverklaarbaar gevoel houden. Ik wilde continu bevestiging, kocht extra echo’s bij, steeds maar weer om te kijken of mijn gevoel er niet naast zat.

Mijn man werd doodmoe van mij en mijn vriendinnen verklaarde me voor gek.

geniet nou eens van je zwangerschap, werd me dan verteld.

Toch zei iets in mij dat er iets niet klopte. Ik was extreem vermoeid, mijn buik groeide ontzettend hard en ik had een gejaagd gevoel.

Toen ik een week nadat ik een echo had gekocht wederom naar de verloskundige belde voor een echo ( ik was toen inmiddels 12 weken) mocht ik de dag erna komen..

Mijn man was toevallig vrij en Sepp ging mee om zijn broertje of zusje te bewonderen.

We kwamen binnen bij de verloskundige die rustig het echo apparaat op mijn buik zette en naar het scherm bleef staren.

Ze staarde lang, heel lang. En uiteindelijk kwamen de woorden uit haar mond die je niet wil horen.

Ik heb geen goed nieuws voor jullie, jullie kindje is niet gezond. Wij konden nu ook duidelijk zien dat het hartje veel te groot was. Bijna heel de buikholte was gevuld met een hartje.

Wat ze voor de rest heeft gezegd op dat moment weet ik niet meer. Ik hoorde niks meer. Ik kon alleen maar huilen en mezelf afvragen waarom het weer gebeurde en het ons niet gegund leek.

Die dag bleven we in het ziekenhuis voor onderzoeken en afspraken. In hoeverre was ons kindje niet gezond? Wat mankeerde het precies? En welke keuzes gingen we hierin maken? Iets waar je niet over na wil denken. Aan het eind van de middag kreeg ik opnieuw een echo op eigen verzoek. Ik hoopte zo dat ze er naast zaten.

op de echo was een beeld te zien van een kindje zonder hartslag.

De keuze was voor ons gemaakt.

26 april 2017 werd ik voor de derde keer gecuretteerd en het kindje opgestuurd voor nader onderzoek.

1 week later kregen we de uitslag.

Ik bleek een mola zwangerschap te hebben gehad wat heel sporadisch voorkomt.

Ons kindje was bevrucht door 2 zaadcellen, waardoor de chromosomen niet klopte en het nooit een kans op leven had gehad. Dit is niet eerder geconstateerd, doordat het over het algemeen wordt ontdekt omdat het lijkt op een soort van trosje druiven in de baarmoeder. Bij ons is er dus een kindje uitgegroeid, wat het ook weer meer zeldzaam maakt..

Hierna moest ik 10 weken lang iedere week bloed prikken in het ziekenhuis om mij en de HCG waarde in de gaten te houden.

Het blijkt dat achtergebleven mola zwangerschap cellen zich kunnen uiten in kwaadaardige cellen. Om dit dus te blijven controleren controleerde ze iedere week mijn HCG waardes en moesten ze dit blijven controleren tot ik 3 weken achtereen op een HCG waarde van 0 zat. Ik mocht ook zeer zeker niet zwanger worden in deze periode, in ieder geval niet tot mijn HCG waardes stabiel op 0 zaten, omdat de kans groot was dat het dan weer een mola zwangerschap zou worden.

Hierna wist ik niet of we ooit nog papa en mama zouden worden van een gezond kindje. Onze relatie stond onder druk, we gingen er beide anders mee om en ik was het vertrouwen in mijn eigen lichaam kwijt.

Na een paar weken een stabiele HGC waarde op 0 te hebben bleek ik opnieuw zwanger te zijn. De 5e zwangerschap.

Tot de 20 weken heb ik nog angst gehad. Zou het nu goed zijn? Blijft dit babytje nu in mij zitten en is het gezond?

Ik werd wekelijks tot de 12 weken in de gaten gehouden, maar alles bleek goed en gezond te zijn.

Na een hele snelle bevalling werd onze tweede zoon Morris geboren op 26 april 2018.

Ik krijg er nog steeds de kriebels van. Op de dag af 1 jaar na mijn laatste curretage.

Ook al hebben we nu 2 gezonde jongens.

De andere 3 hebben voor altijd een speciaal plekje.

Maddy


Read More
Bevallingsverhaal: "Ik moet acuut gaan liggen wanneer mijn vliezen breken, want Ivy is niet ingedaald"

De nacht van donderdag op vrijdag verlaat ik om 03.00 mijn bed. Ik lig al een uur te draaien en te woelen en wil mijn man niet onnodig wakker maken. Waggelend loop ik de trap af om een kopje thee te zetten en ik installeer me op de bank. Met buikpijn. Zou dit het zijn? Ik ben inmiddels 3 dagen over tijd en er goed klaar mee. Mijn zwangerschap is perfect verlopen, maar mijn buik is groot, heel groot en zwaar en mijn ongeboren meisje is nog steeds niet ingedaald. Om die reden heb ik op verzoek van mijn verloskundige vorige week een bezoek gebracht aan de gynaecoloog, om even te checken of er een speciale reden is dat ze nog niet is ingedaald.

Mijn bekken lijkt wat smaller dan gemiddeld en haar hoofdje iets groter dan gemiddeld, dat zou het indalen kunnen bemoeilijken, maar hoeft niet persé een obstakel te zijn voor de bevalling. Weeën kunnen de indaling alsnog faciliteren.

Die nacht slaap ik niet, mijn buik doet pijn maar ik kan geen weeënstructuur ontdekken dus laat ik mijn man nog maar even rustig slapen. Als hij om 07.00 ‘s ochtends naar beneden komt omdat hij me naast zich mist, is de buikpijn toegenomen. Ik besluit om toch maar weer even in bed te gaan liggen, daar lig ik comfortabeler. Een half uurtje later hoor ik letterlijk iets knappen en er gutst water langs mijn benen. Dit is het, dit zijn gebroken vliezen, dat kan niet missen! Al weken probeer ik me voor te stellen hoe het is om vliezen te breken. Zou ik het herkennen? Ik ben er ietwat obsessief mee bezig omdat me met klem op het hart is gedrukt dat ik acuut moet gaan liggen wanneer mijn vliezen breken. Aangezien de baby nog niet is ingedaald kan dat namelijk gevaarlijke gevolgen voor haar hebben. De navelstreng kan klem komen te zitten omdat ze door het gebrek aan water te snel kan zakken. 

Ik gil naar beneden. M! Bel de verloskundige en breng wat handdoeken. Gespannen lig ik in bed, ik durf me niet te bewegen, ik wil ons meisje niet in gevaar brengen.

Na een uur(!) staat de verloskundige op de stoep. Ik lig te trillen op een doorweekt bed als ze voelt dat ons dochtertje inmiddels toch is ingedaald. Nog wat angstig sta ik op. Ik moet er op vertrouwen dat ik door te gaan staan mijn kleine meisje niet in gevaar breng. Met hevige buikpijn begeef ik me richting de douche om me schoon te spoelen. De verloskundige vertrekt weer met de boodschap haar weer te bellen als ik om de 3 minuten weeën heb.

De buikpijn neemt verder toe, ik begin een patroon te ontdekken. Om de 10 minuten, om de 7 minuten, maar nog niet om de 3 minuten. ‘s Middags word ik gebeld. De verloskundige wil toch graag even dat ik naar het ziekenhuis ga voor een CTG. Ze willen haar hartje checken. Daar ben ik stiekem erg blij mee. Een uur lang lig in aan de CTG. Alles is in orde. Met serieuze weeën, maar nog niet om de 3 minuten, word ik weer naar huis gestuurd. Op de terugweg rijden we langs een feestlocatie. Ik ben zangeres, mijn man is gitarist en maanden geleden hadden we samen besloten dat hij een optreden voor vanavond aan zou nemen. Het zou immers ook goed kunnen dat ik weken eerder of later dan de uitgerekende datum zou bevallen. We hadden duidelijk geen benul wat voor impact die deze weken op ons zouden hebben. Ik blijf in de auto zitten, met weeën. Hij bouwt de geluidsinstallatie op voor de invalgitarist. Gelukkig waren we wel zo slim geweest iemand standby te zetten. 

24 Uur gaan voorbij. Ik mag maar maximaal 24 uur met gebroken vliezen rondlopen, daarna neemt de kans op infectie bij mijn dochtertje te veel toe en moet ik naar het ziekenhuis. Op de parkeerplaats komen we een bekende tegen, maar ik ben een kermende zombie en er kan even geen vriendelijke begroeting vanaf. Wanneer er geconstateerd wordt dat ik nog steeds op 1 cm zit en in de douche van het ziekenhuis bijna onderuit ga besluit ik samen met mijn man voor een ruggenprik te gaan. Daar is iedereen het snel over eens en niet heel veel later word ik naar beneden gereden. De anesthesist blijkt ons via via ook te kennen en de verpleegkundige heeft ons weleens zien optreden. TOP denk ik, zet die prik nou maar.  Dat gebeurt en een vlaag van verlichting valt over mee heen. Wanneer de verpleegkundige met een waterijsje aan komt lopen kan ik haar wel zoenen. Ik heb de hele dag nog niets gegeten want alles maakt me misselijk en ik het al verschillende keren over moeten geven. Maar dit waterijsje, YES daar heb ik zo veel zin in.

De ruggenprik haalt gelukkig direct de scherpe kantjes van de pijn weg. Omdat mijn ontsluiting niet op schiet en ons dochtertje al te lang droog ligt wordt besloten wee opwekkers toe te dienen om de ontsluiting sneller op gang te brengen. Hierdoor worden de weeën echter een stuk heftiger. De vloeistof van de ruggenprik blijkt langzaam naar één kant in mijn lichaam te zijn gezakt waardoor ik de weeën in mijn andere been weer voel, heel erg goed voel. Daarnaast komt mijn lichaam in een hyperstand en ik begin heel erg te shaken. De ontsluiting schiet hierdoor gelukkig wel op, binnen een half uur van 1 naar 4 cm en een uur later zit ik op 7. Wanneer ik de 10 cm bereik is er een dienstwisseling en met een onbekende verloskundige en verpleegkundige mag ik beginnen met persen. Anderhalf uur pers ik, maar met een half verlamd been is het lastig zoeken. Na een spoedoverlegje wordt om 19.17 na een knip en met behulp van een vacuümpomp ons wondertje Ivy geboren. Een flinke meid van 4085 gram en 52 cm.

Wanneer ze haar op mijn borst leggen huil ik van blijdschap, liefde, maar ook van vermoeidheid en opluchting. Mijn man heb ik nog nooit zo verliefd zien kijken. De tijd lijkt stil te staan. Dit moment willen we we voor altijd vasthouden. Wat zijn we ontroerd en geraakt. Wat was het een bevalling…

 ROMY

Read More
Ik heb PCOS en primaire amenorroe, WHAT!?

PCOS, velen van jullie zullen er vast wel eens van gehoord hebben. Maar wat houdt het nou precies in, en kan je dan nog wel zwanger worden?


Om te beginnen, PCOS is geen ziekte maar een syndroom. Al zeg ik zelf ook vaak "ziektes", omdat dat makkelijker te begrijpen is, hierover later meer. Waarom anderen dat ook denken snap ik dus wel. PCOS is een afkorting voor Polycysteus Ovarium Syndroom, en het houdt in dat je meerdere cystes (ofwel follikels: met vocht gevulde blaasjes) in je eierstokken hebt zitten. Dit kan er voor zorgen dat je een verminderde- of zelfs onvruchtbaarheid hebt.


Normaliter ontwikkel je in het begin van je cyclus één of enkele follikels in je eierstokken, waarvan er één gaat domineren en doorgroeit naar een rijpe eicel. Rond de 17mm kan een follikel knappen, dit noemen we de ovulatie (eisprong). Na een eisprong, kan een eitje bevrucht raken en word je zwanger.


Bij PCOS heb je dus te veel van die follikels, waardoor ze erg klein blijven. Bij een lichte vorm heb je rond de 12 follikels. Hierdoor heb je een onregelmatige of geen eisprong, en bemoeilijkt dat de bevruchting. PCOS heb je dus in verschillende vormen, en elke vrouw ervaart andere symptomen. Naar schatting hebben zo'n 5 tot 10% vrouwen PCOS, en is het dus de meest voorkomende, hormonale afwijking.


Nu jullie een beetje weten wat het inhoudt, kan ik een stukje persoonlijke ervaring schrijven. Sinds vorig jaar weten wij dat ik PCOS heb, in combinatie met primaire amenorroe (het uitblijven van menarche tot na de 16e verjaardag), hierdoor ben ik volledig onvruchtbaar en zal ik nooit op de natuurlijke manier zwanger kunnen worden. Ontzettend vervelend zou je zeggen, maar wij maken er maar een lolletje van. We kunnen er, helaas, toch niks aan veranderen en zoals ik al in het begin zei: het is geen ziekte. Er is dus ook geen medicijn voor. Gelukkig is er tegenwoordig wél een hele hoop mogelijk, om met deze aandoeningen toch zwanger te kunnen worden. De kansen worden in ieder geval een stuk groter, en dat stelt mij voor nu gerust.


Even een stukje terug in de tijd, want je zou denken dat je primaire amenorroe en PCOS al veel eerder door zou hebben. Toch?! Bij mij was dat niet het geval, door het gebruik van de pil en overige gebeurtenissen die een rol meespeelden. Zo ben ik als tiener ernstig ziek geweest, en had de oncoloog ons al gerustgesteld dat mijn menstruatie kon uitblijven. Hier hebben wij ons dus nooit zorgen om gemaakt. Toen ik weer beter was zou, ook volgens de oncoloog, het weer even duren voordat mijn cyclus zich "hersteld" had, gezien mijn lichaam op dat moment mijn baarmoeder niet als prioriteit zag. Helemaal prima toch, we wachten het wel af allemaal.


Op mijn 15e werd ik seksueel actief, ik woonde op dat moment bij mijn vader en hij zag het niet zitten om al opa te worden. Zo ben ik begonnen met de pil. Toen ik bij de huisarts zat, had ik nog gelogen over het feit dat ik nog niet ongesteld was. Ergens schaamde ik mij rot, en durfde ik het gewoon niet te zeggen. Goed, ik kreeg de pil mee naar huis en mocht meteen beginnen. Na de eerste strip werd ik ongesteld, en mijn geluk kon niet meer op. Ik hoorde er eindelijk bij, en ik dacht nog: "zie je wel, ik word ook gewoon ongesteld". Niks aan de hand toch?


Uiteindelijk heb ik meer dan vier jaar de pil geslikt, waarvan ik zo'n 1,5 jaar de pil moest doorslikken. Al die tijd heb ik geen moment gedacht dat er iets mis was, ik werd immers gewoon ongesteld. Althans, dat dacht ik. Ergens rond oktober/november 2017 ben ik volledig gestopt met de pil, dit eigenlijk meer omdat mij werd wijs gemaakt dat die hormonen wel eens konden meespelen met psychische problemen. Of ik ervan overtuigd was, weet ik niet. Maar ik wilde het wel proberen, schaadt het niet dan baadt het niet.


De condooms werden dus maar weer even uit de kast gehaald, want op dat moment wilde mijn man echt nog niet denken aan een kindje. Wij zaten midden in de verhuizing, zouden in juni een hond erbij krijgen en we hadden nog zo veel plannen. Maar ja, die condooms waren het ook niet. We genoten beiden steeds minder van de seks, door dat stukje plastic, en hebben ze toen maar gelaten voor wat het was. We zien wel hoe het zou lopen en waar het schip voor ons strand.


Dat ik, nu ik dit schrijf, nog steeds niet zwanger ben had natuurlijk niemand verwacht. Ikzelf al helemaal niet! Ik heb altijd veel vertrouwen in mijn lichaam gehad, en dacht dat moeder natuur het wel goed geregeld zou hebben. Toen ik in augustus nog steeds niet ongesteld noch zwanger was, wist ik zeker dat het niet pluis was. Mijn lichaam gaf hier aan dat ik actie moest ondernemen, en belde meteen de huisarts waar ik gelukkig ook gelijk terecht kon. Voor de huisarts was het uiteraard al snel duidelijk dat ik primaire amenorroe heb, maar het fertiliteitscentrum moest verdere onderzoeken doen en dingen uitsluiten.


En zo zaten wij, afgelopen oktober, met onwijze klamme handjes aan het bureau van de fertiliteitsarts. Wat een ontzettend lieve vrouw, dacht ik nog. Ze legde wat dingen uit, en er werd vrijwel direct een inwendige echo gemaakt. Ook hier zagen wij direct dat ik PCOS heb, mijn eierstokken zaten vol met cystes, welgeteld zo'n 30 per eierstok. Dit in combinatie met de primaire amenorroe, maakt mij onvruchtbaar. We stelden een plan samen, ik zou eerst starten met Provera om een menstruatie op te wekken. Daarna mag ik starten met Clomid, om een eitje te laten doorgroeien.


WORDT VERVOLGD

 

 

 

KYRA 

Read More
Bevallingsverhaal: "Ik bleek een bloedstollingsafwijking te hebben, dat we Jolie hadden kunnen verliezen, hakte erin"

"Hoe dichter ik bij de bevalling van mijn tweede kindje kom, hoe meer ik weer bezig ben met mijn eerste bevalling. 




Thuis of in het ziekenhuis... Toen ik net zwanger was had nog geen idee. Maar hoe dichter ik bij de uitgerekende datum kwam, hoe duidelijker ik wist wat ik wilde. Ik wilde dicht bij mijn gevoel blijven, dicht bij mezelf. Alles zo natuurlijk mogelijk. Ik vertrouwde op mijn lichaam. Ik wilde thuis bevalllen, zonder poespas. Geen dokters aan mijn bed, geen pijnbestrijding. Mijn eigen bed, mijn eigen douche, mijn eigen vertrouwde omgeving. Op eigen kracht en intuïtie. Mijn man mocht erbij zijn, en oké, ook de verloskundige. Verder wilde ik ook dat niemand wist dat ik aan het bevallen was. De geboorte van onze dochter zou een complete verrassing zijn voor de rest van de wereld! 




Het liep totaal anders. Ik was 41 weken zwanger en er was nog geen baby. Het idee van inleiden stond me enorm tegen, dat leek me zo synthetisch. Ik wilde graag zolang mogelijk wachten, totdat het vanzelf op gang zou komen. Ik droeg haar nu al zo lang bij me, een weekje extra kon er ook nog wel bij.


De verloskundige stond erachter, de gynaecoloog in het ziekenhuis was minder enthousiast. In Rotterdam is het gebruikelijk om bij 41 weken in te gaan leiden en daar wordt dan ook op aangestuurd. Ik was erop voorbereid, maar toch ging de zin 'kans op acute babysterfte' door merg en been. Ik vroeg de gynaecoloog of het onverantwoordelijk was om te wachten tot 42 weken. Ze vond in mijn geval van niet. Ik had vanaf 41 weken dagelijks controle gehad. De baby deed het goed en was lekker bewegelijk. So far so good. Mijn lijf maakte echter nog geen aanstalten om te gaan bevallen. Zelfs strippen lukte niet, beneden zat alles nog potdicht.




Ik heb tot de ochtend dat ik zou worden opgenomen in het ziekenhuis om ingeleid te worden vurig gehoopt dat het vanzelf zou beginnen. Maar niets. Zondagochtend vroeg, ik was toen precies 42 weken zwanger, meldden we ons in het ziekenhuis. We hadden de knop omgezet en besloten er positief in te gaan. Ik wilde zo graag 'stiekem' bevallen, maar omdat ik zover overtijd was, wist iedereen dat ik dat weekend ingeleid zou worden. Ik postte zelfs een foto vanuit het ziekenhuis op Instagram! Het zou wel eens een paar dagen kunnen gaan duren hadden ze gezegd, dus we hadden tassen vol eten, drinken en vermaak mee. De camera voor foto's en video's. Een soort weekendje weg naar het ziekenhuis, waarvan we terug zouden komen met onze baby. Wat een avontuur! 




Ik moest aan de CTG, vervolgens kreeg ik pillen ingebracht die voor ontsluiting moesten gaan zorgen. Ik sliep nog een uurtje en moest toen weer aan de CTG. En toen ging het opeens snel.




Ik zat vrolijk rechtop in bed te kletsen toen de arts en verpleegkundige enigszins gespannen binnen liepen. Het ging niet goed met de baby. De hartslag daalde bij iedere wee (welke weeën? ik had nog amper wat gevoeld...). Ik moest een spoedkeizersnede. 'Ok! Wanneer?' Ik dacht dat ik ergens die middag zou worden ingepland. 'Nu.' zei de arts. 'Het is geen code rood, maar je moet wel over een minuut of 10 op de operatietafel liggen.'




In plaats van in paniek te raken, kwam er een bepaalde rust over me. Ik zei tegen mijn man dat hij snel iets moest eten en onze ouders in moest lichten. Ik kreeg weeënremmers en een katheter en vervolgens werd ik bijna rennend door de gang naar de OK gereden. Ik lachte vriendelijk naar iedereen die ons passeerde. Nog even en ik zou mijn baby op mijn borst hebben liggen! Ik was angstig voor de ruggenprik, dus dat zei ik ook maar eerlijk. Maar ook daar lukte het me om rustig te blijven. Al het gevoel uit mijn onderlichaam trok weg, terwijl er een arts rustig tegen me bleef praten zodat ik niet in paniek zou raken.




'Daar komt de baby, kijk maar even!' Ik zie mijn man volschieten en hoor een baby huilen. Ik word direct overspoeld door liefde. Daar was ze eindelijk! Jolie! De tranen stromen over mijn wangen. Ze wordt direct meegenomen voor onderzoek. Mijn man twijfelt, hij wil mij niet achterlaten op die tafel, maar natuurlijk moet hij met haar mee! 




Ze doet het goed, onze dochter. Ze heeft ondanks de foetale nood geen zuurstoftekort gehad. Wel blijkt ze dysmatuur te zijn, te klein voor de zwangerschapsduur. Ze was te zwak voor de bevalling. Hoe het komt is niet met zekerheid te zeggen. Mijn navelstreng was aan de dunne kant, mijn placenta waarschijnlijk niet goed aangelegd. De hele zwangerschap was ze aan de kleine kant geweest, maar het was nooit zorgelijk. Alle echo's en controles waren goed. En toch kreeg ze niet genoeg voeding (meer) in mijn buik. Gelukkig kwam na haar geboorte de borstvoeding goed op gang en haalde ze haar achterstand ruimschoots in. Na 5 dagen zat ze alweer op haar geboortegewicht!




Het heeft een paar dagen geduurd totdat de klap bij mij binnenkwam. We hebben zoveel geluk gehad. Of ik nou thuis of in het ziekenhuis had willen bevallen, je belt pas als de weeën om de 5 minuten komen. Vooral de kraamhulp was hier vrij duidelijk over: voor Jolie had het dan mogelijk al te laat geweest. Had ik nog een paar dagen doorgelopen, dan had ze wellicht gestorven in mijn buik. Na haar heb ik 4 miskramen gehad en is er een bloedstollingsafwijking bij mij gevonden. Een afwijking die de oorzaak kan zijn van afwijkingen aan de placenta. Als je daar over nadenkt, hebben we sowieso geluk gehad dat ze de 42 weken heeft gehaald. 




Nu ik weer zwanger ben, word ik extra goed in de gaten gehouden. Vanaf 28 weken krijg ik extra groeiecho's. Ik weet uit ervaring dat dat niet alles zegt, maar ik heb er wel vertrouwen in dat het dit keer goed komt. Ik slik de hele zwangerschap medicatie voor mijn bloedstollingsafwijking en deze baby is tot nu toe groter dan gemiddeld. Mijn moeder grapte al: 'Omdat zij wel goed te eten krijgt!'




Ik heb het de eerste maanden na mijn bevalling moeilijk gehad. Het feit dat we haar hadden kunnen verliezen, hakte erin. Jolie is nog steeds een klein en tenger poppetje, maar ze groeit goed op haar eigen lijntje. Inmiddels heb ik het een plekje gegeven. Ze is er en ze is gezond. En iedere dag besef ik weer hoe dankbaar ik daarvoor ben!"

 

 

LINDA 

Read More
Mijn buik was zo hard dat de verloskundige niet meer kon voelen hoe Rosa lag in mijn buik... Spoed. Nu!

18  oktober 2018. Ik was net een week met zwangerschapsverlof gegaan en wat genoot ik van deze mooie  herfstdag. samen met een vriendin lekker op terras buiten lunchen in de stad en bijkletsen. Ik hoefde alleen maar te genieten.De kleine meid in mijn buik was druk aan het schoppen en te  bewegen. Goh ik voelde mij zo gelukkig! 

Na 4 jongens en 1 meisje zou dit weer een meisje zijn ,zo leuk ,weer een meisje na de jongens !zo welkom was ze !Rosa zou ze gaan heten. Het 2 kindje voor mijn vriend .Alles stond voor haar klaar inmiddels.


de commode gevuld met alle schattige mooie meisjeskleertjes en bijpassende haarbandjes was helemaal gereed.zelfs één  stapeltje die ik zo kon pakken voor als het een ziekenhuis bevalling zou worden.


Dezelfde avond was ik erg moe,Ik had veel gelopen en ik was inmiddels hoogzwanger, morgen lekker rustig aan doen dacht ik…ondertussen nam een lekkere warme douche, en ging Ik optijd samen met mijn zoontje van 3 slapen. 


Mijn meisje voelde ik nog lekker bewegen en ik aaide over mijn buik…overal zat nog creme op mijn buik van het insmeren door mijn 3 jarige zoontje . Wat zou hij vreselijk trots zijn op zijn kleine zusje... Ook mijn 4 pubers konden niet wachten op het baby zusje ,wat zou ze verwend gaan worden met alle aandacht en Liefde 


24.00 ik werd wakker door een buikkrampje…Och die voorweeen ook !Ik ging weer douchen en nam paracetamol in. Het was mijn zoveelste kindje dus ik wist wel wat de verloskundige mij zou adviseren. Mijn vriend ging ook slapen en ik kroop tegen hem aan. ik had flinke buikpijn en dit trok niet weg de pijn bleef  gewoon!Maar ik had geen bloedverlies of vochtverlies.

,langzamerhand werd mijn buik steeds harder en pijnlijker ….de hele nacht op en neer naar boven en naar beneden en weer terug naar bed. 


Ik wilde niemand wakker maken en onnodig de verloskundige bellen midden in de nacht 


Het is 8.30 Als ik het niet meer trek. Ik bel het spoednummer van de verloskundige praktijk .mijn vriend was inmiddels toch gaan werken omdat ik hem wel zou bellen als er nood was .


Lisa de verloskundige zou zo snel mogelijk komen ,ze hoorde aan mijn stem dat het serieus was.


 Na 10 minuten was ze er. Ze zag aan mijn gezicht dat ik veel pijn had en ze  vroeg of ik weeën had ….pfff geen idee het doet wel zo zeer zei Ik, mijn buik was niet meer in te drukken ,zo hard was deze.


Op bed werden de controles gedaan…3 cm. Ontsluiting en al wat rood slijm aan het verliezen ,dus de bevalling was begonnen.


 Toen het hartje luisteren met de doptone. Mijn buik was zo hard dat ze niet meer kon voelen hoe rosa lag in Mijn buik. 


Inmiddels verstreken de secondes maar ik hoorde maar geen hartslag…Ik raakte in mijn hoofd in paniek. Ze zal toch niet dood zijn dacht ik nog…..Lisa vroeg of ik mijn tas al had klaar staan want we gaan nu naar het ziekenhuis . Ik knikte. En voordat ik er erg in had. 


Zat ik in de auto van de verloskundige op weg naar de verloskamers.


Een kwartier later ….de gynaecoloog en een paar verpleegkundige stonden mij al op te wachten. Dit is niet goed dacht ik ,dit is een hele foute film

Ik werd op bed gelegd en al snel kreeg ik de echo…maar ik hoorde niets ..de gynaecoloog knikte nee schuddend en zei na een paar minuten …helaas is jullie dochter overleden, het hartje is gestopt. 


Vol Ongeloof ..wat nu dan en waar is mijn vriend ,op dat moment morst ik dit nieuws alleen verwerken ,aanhoren ,ik was vastgenageld aan mijn bed (verpleegkundige waren al het bedrijf aan het bellen waar mijn vriend werkte)

Wie wil je bellen ,wat moet je zeggen …Ik huilde, ik was boos en was zo aanslagen,de grond sloeg onder min  voeten weg ,mijn hart ,het was gebroken...


 ..maar lang kon ik niet nadenken en verwerken….Ik had inmiddels echte weeën. Ik vroeg nog aan Lisa of ze wel bleef….op dat moment mijn enige houvast .Mijn eigen verloskundige. 


Inmiddels had ik familie en vrienden op de hoogte gebracht maar ook een vriendin van mij die tevens geboortefotograaf is. Ze zou sowieso komen om foto,s te maken maar nu wilde ik helemaal dat ze er zou zijn.


Binnen 30 minuten was ze er ,Pauline. Huilend op de wc troostte ze mij ,ik had zoveel pijn ,mijn hart was gebroken. Hoe moest ik dit doen en dragen. Een bevalling doen van een dood kindje.


Ik mocht een ruggenprik nog nooit had ik pijnbestrijding gehad ,het voelde nu als falen. Maar het deed te zeer …

5 cm ontsluiting en de ene na de andere wee kwam en ging. Mijn antistolling moest nog gemeten worden in het lab. Ik werd ondertussen klaargemaakt voor de prik. Maar ik voelde rosa naar beneden een paar minuten later glijden en kreeg persdrang.


 Ik werd weer terug op bed gelegd en ik mocht gaan persen. Mijn vriend was er eindelijk gelukkig en alsof ik daar op wachtte begin ik te persen.

 Mijn vriend wist nu pas wat er aan de hand was en werd ondertussen begeleid door verpleegkundige.

Na een aantal persweeën werd ons kleine meisje op mijn buik gelegd…


doodstil ..kun je haar nog reanimeren zei ik….of ze zal zo toch wel gaan huilen...ze was zo mooi, huidje zo gaaf, zoveel haartjes ,handjes ,voetjes ….zo compleet en helemaal af met 34 weken en 5 dagen.ik was zo trots op mijn prachtige babymeisje!


Rosa werd gewogen en gemeten ,2850 gram en 49 cm. Niets prematuur aan.een paar uur heeft ze bij mij gelegen op mijn borst .Mijn moeder en een paar vriendinnen waren in het ziekenhuis gekomen om rosa te bewonderen.


Weer een paar uur later werden er hand en voetafdrukjes gemaakt van rosa  en mocht ik een plukje haar afknippen en in een speciaal doosje doen. Ondertussen werd de uitvaartondernemer gebeld en de kraamverzorgster .


Mijn hemel …Dit is toch je ergste nachtmerrie. Avonds mochten we rosa meenemen in de maxicosi.


Dezelfde avond stond de uitvaartondernemer een koeling onder haar bedje te zetten  en deden mijn vriend en ik samen rosa in bad en kleedde we haar aan. Toen iedereen in bed lag heb ik rosa uit haar bedje gehaald en op de bank met haar gezeten. Heerlijk met haar geknuffeld en met mijn neus in haar haartjes…zo fijn….maar ze was een ijsklompje die gauw weer in haar bedje moest liggen op de koeling.


5 dagen later was de uitvaart, het was prachtig, de laatste dag heb ik rosa nog om mogen kleden en lag ze als een prinsesje in haar rietenmandje.

Eer werden prachtige foto’s getoond van mijn zwangerschapsshoot en van rosa. Samen hebben mijn vriend en ik ,rosa naar de laatste ruimte gebracht van het crematorium. Dat w ass zo zwaar maar dit wilde we zelf doen . zo ontroerend toen we terug kwamen, iedereen die er bij de uitvaart was, had een ballon in de hand en zo liepen mijn vriend en ik naar buiten toe met alle dierbaren achter ons 


Nu 6 maanden later krijgen we weer grip op het leven en kan ik langzaam weer genieten van het leven.

ik bleek een placenta loslating te hebben gehad ,de bloeding had ik tussen de buikwand en de placants en dus geen bloedverlies daarom. Rosa is in een steeds diepere slaap gekomen en uiteindelijk is haar hartje gestopt de gynaecoloog zei ook dat ,al had ik binnen 15 minuten op de ok gelegen voor een spoedkeizersnede ,dan had ze het nog niet gehaald, of misschien wel maar was ze zwaar gehandicapt geweest. Rosa zou in 1 of 2 minuten al zijn overleden.


 Lieve Rosa ,ons meisje ,Voor altijd in ons hart 


 

Annette

Read More
Roos is 42 weken zwanger: "Ik blijf mezelf wijsmaken dat alles goed komt, omdat ik voel dat alles fout gaat."

Vorig jaar ben ik moeder geworden, maar in plaats van met mijn geliefde dochter naar huis te gaan, heb ik haar in een crematorium achter moeten laten.

29 Augustus 2017

Ik voel in elke vezel van mijn lijf dat er iets gaande is, maar toch sta ik vol ongeloof naar een positieve zwangerschapstest te kijken. Er schiet van alles door mijn hoofd: ‘Maar mijn cyclus is al 69 dagen lang? Wie ovuleert er nou zo laat? Zwanger… Maar dat kan mijn lichaam helemaal niet!’ Na jaren uithongering door emetofobie* heb ik mijn allergrootste droom om moeder te worden allang losgelaten. Ik ben precies vijf weken zwanger als de misselijkheid begint en ik vooral mijn tijd doorbreng op de badkamervloer met mijn hoofd in de wc-pot. Ik val tien kilo af, krijg medicatie om te kunnen eten en denk alleen maar: ‘Hoe doen vrouwen dit? Dit is vreselijk!’ Maar als ik met negen weken een kloppend hartje hoor, en zie dat er een klein mensje in mij groeit, besef ik me waarvoor ik het doe. Zo bijzonder, ik ben stapelverliefd. Met 15 weken voel ik de eerste bewegingen onderin mijn buik. Elke dag worden haar schopjes sterker en al snel kan mijn man ze ook voelen. Ik breng uren door met mijn handen op mijn buik; het is zo’n fijne bevestiging dat het goed met haar gaat. Met 20 weken hebben we onze laatste positieve echo en besluiten we haar geslacht een verrassing te houden tot de geplande thuisbevalling.

Rond 22 weken merk ik dat mijn baarmoeder samentrekt. Ik maak me zorgen, maar mijn verloskundige laat me weten dat het onschuldige harde buiken zijn. Gedurende de weken wordt het steeds erger, zozeer dat ik amper kan bewegen zonder ze te veroorzaken. Het zit me niet lekker en ik ben bang dat ons kindje te vroeg komt. Mijn verloskundige zegt dat ik een gevoelige baarmoeder heb en zolang er geen pijn of bloedverlies is, ik me geen zorgen hoef te maken. Toch doe ik dat wel, want mijn buik wordt om de twee minuten zo hard dat ik amper rechtop kan staan. Het is geweldig om haar te voelen groeien, maar mijn zwangerschap is loodzwaar; ik ben uitgeput. Ook kan ik door bekkeninstabiliteit niet meer bewegen zonder pijn. Ik parkeer mezelf op de bank en tel de dagen af tot ik haar veilig in mijn armen heb. Omdat mijn placenta aan de achterkant van mijn baarmoeder zit kan ik haar goed voelen en zien bewegen. Ze is erg sterk en haar voetjes duwt ze het liefst recht uit mijn buik. Ik geniet van onze dagen samen en voel me intens met haar verbonden. Ik laat haar luisteren naar muziek, noem haar ‘Kleintje’, vertel haar dat ik zo ongelooflijk trots op haar ben en niet kan wachten om haar te zien. Ondanks alle harde buiken verloopt mijn zwangerschap goed, ze groeit perfect en ik stroom over van liefde. Maar het bezorgde gevoel blijft en wanneer mijn verloskundige langskomt ben ik even gerustgesteld om vervolgens in de tussentijd weer ongerust te worden. Ik ben bang dat ik me aanstel en wil niet zeuren, dus bikkel door tot 41.5 weken. Ik blijf mezelf wijsmaken dat alles goed komt, omdat het voelt alsof alles fout gaat. Al weken voel ik me oncomfortabel in mijn lijf en kan ik me geen houding aannemen met mijn enorme gespannen buik. Ook begint er ineens een krampende pijn rechts onderin mijn rug. Gelukkig komt mijn moeder naar mij toe om me mentaal bij te staan.

20 Mei 2018, bijna twee weken voorbij mijn uitgerekende datum

Ons kindje lijkt wel voor altijd in mijn buik te willen blijven en ik denk: ‘Heb ik dat! Nou, zolang jij maar tevreden bent. Ik ben klaar wanneer jij klaar bent, kleintje.’ De hele dag voel ik me raar. Ze beweegt genoeg, maar minder dan normaal, en ik hoop dat het betekent dat mijn bevalling gaat beginnen. Ook overspoelt het bezorgde gevoel me weer en vraag ik mijn moeder drie keer te luisteren naar haar hartslag. Ze duwt haar oor tegen mijn buik en tikt op mijn hand 130 slagen per minuut, opgelucht denk ik: ‘Zie je nou, alles is goed’. Aan het einde van de dag ga ik om 8 uur, na een voetmassage van mijn moeder, uitgeput naar bed. Ik voel ons kindje actief bewegen en besef me hoe ongewoon dat is rond die tijd, maar zie het als een goed teken. Ik kalmeer haar door mijn handen tegen haar rugje te drukken en val in slaap.

Om 22.00 uur schrik ik wakker met hevige rug en buikkramp. Ik denk: ‘Eindelijk!’, maar twijfel ook of de pijn normaal is. Liggen lukt niet meer, dus ga ik zitten op bed. Ik begin onbedwingbaar te trillen en moet meerdere keren poepen wat de pijn doet opbouwen. Ik voel dat ik over moet geven, maar ben zo gefocust op mijn ademhaling om door de pijn heen te komen, dat het niet lukt. Ik heb totaal geen controle meer over mijn lichaam en maak me zorgen over de constante pijn. Ik zeg tegen mijn man: ‘Als dit het begin is, dan weet ik niet of ik het wel volhoud. Er horen toch pauzes tussen weeën te zitten?’ Ik voel me de grootste aansteller ooit. Mijn verloskundige heeft een 4-1-1 regel en ik wil haar niet wakker bellen, dus besluit te wachten. Om 23.20 uur ga ik naar de wc en zie bloed. Ik voel mijn enthousiasme wegzakken en besluit mijn verloskundige te sms-en: ‘Ik bloed, heb constante pijn en voel de baby niet omdat mijn buik zo hard is.’ Zij denkt dat de bevalling begonnen is en raadt aan dat ik weeën ga timen.

Om 23.40 uur neemt de pijn mijn hele lichaam over en kan ik niet meer mijn telefoon vasthouden, dus moet mijn man haar sms-en. Ik kan alleen nog maar op mijn knieën voorovergebogen op ons bed leunen met mijn hoofd in een kussen. Ik focus op mijn ademhaling en denk: ‘Dit is niet te doen! Ik ga dood!’ De pijn wordt met de seconde erger; het voelt alsof ik met een knuppel in mijn buik en rug wordt geslagen. Ondertussen zoek ik wanhopig en gefrustreerd naar weeën. Ik heb het gevoel dat mijn lichaam niet doet wat het hoort te doen. De wanhoop grijpt me naar de keel: ‘Niemand luistert! Mijn pijn stopt niet!’ Ik voel me radeloos en alleen. De pijn zorgt dat ik compleet van de wereld raak en alleen maar kan kreunen. Tijd bestaat niet meer; alles duurt uren en tegelijkertijd een seconde. In de verte hoor ik mijn man zeggen: ‘Verloskundige is onderweg’.

Om 00.50 uur komt ze binnen met een doppler en zet deze tegen mijn buik. Ik hoor een langzame hartslag (70bpm) en weet meteen: ‘Er is wat mis..’ In paniek kijkt ze me aan: ‘Bel 911!’ Mijn man zegt dat het sneller is als we er zelf heen rijden aangezien we dichtbij wonen. Ineens voel ik niks meer en denk alleen: ‘Ik moet mijn kind redden!’ Verdoofd sta ik op, loop de trap af en stap in de auto. Dat is waar de paniek toeslaat en ik alleen maar kan huilen: ‘Nee, alsjeblieft, nee, schiet op!’ Ik druk mijn handen tegen mijn buik om contact met haar te maken, maar voel alleen haar schokkende lijfje. Ik weet dat het te laat is, maar hou hoop. Om 01.00 uur ren ik overstuur de ER in, daar word ik opgevangen in een rolstoel en zeg: ‘Schiet op! Mijn baby gaat dood!’ Ik word naar een bed in een kamer gebracht waar er allerlei mensen rondrennen. Ik laat alles over me heen komen: infuus, katheter, hartslagmeters, echo’s etc. Ze kunnen geen hartslag vinden en de onmacht verstikt me. Ik voel haar dood gaan in mijn buik en er is niets dat ik kan doen om haar te redden.

Om 01.20 uur vinden ze haar hartslag (50bpm) en word ik de operatiekamer ingereden. De wereld beweegt in slowmotion en ik verlies telkens mijn bewustzijn. Huilend lig ik te creperen op de operatietafel terwijl er een verpleegkundige met een doppler in mijn buik duwt. Ze kan geen hartslag vinden en kijkt me met een blik vol wanhoop aan. Ik weet genoeg, mijn baby is dood. Alles gaat me te langzaam, de pijn is nu zo ondragelijk dat het voelt alsof mijn buik gaat ontploffen. Ik blijf herhalen: ‘Waar is de dokter? Ik wil de dokter..’ Om 01:35 uur komt hij binnen en word ik onder narcose gebracht. Alles wordt zwart en de verlossing doet me denken dat ik doodga.

Om 04:30 uur begin ik langzaam wakker te worden. Ik ben verlamd van pijn en kan mijn ogen niet openen, maar hoor bekende geëmotioneerde stemmen. In mijn hoofd schreeuw ik onafgebroken: ‘Is onze baby oké?’ tot ik het kan fluisteren. Mijn man breekt in tranen uit en zegt: ‘Nee, het is een meisje… Ze heeft het niet gered.’ Hij legt uit: ‘Je was bijna dood door een placentaloslating en vijf liter bloedverlies. Ook is je blaas geraakt bij het verticaal opensnijden en was je bijna je baarmoeder kwijt door de inwendige bloeding.’ Ik hoor alleen maar dat ze een meisje is en ben dolblij, tot de rest doordringt en pijn mijn hele wezen overneemt. Ik vraag meteen: ‘Waar is ze?’ waarop mijn moeder antwoord: ‘Ze is hier, wil je haar zien?’ Het voelt zo verkeerd om haar zo ver van mij vandaan te hebben. Mijn man tilt haar op en legt haar op mijn borst. Terwijl ik mijn ogen over haar beeldschone gezichtje laat gaan voel ik mijn hart ontploffen van liefde en verbrijzelen van pijn. Even word ik overspoeld door vreugde en zeg vol trots tegen mijn man: ‘Ze lijkt zoveel op jou!’ Ik blijf wegzakken en vecht om mijn ogen open te houden. Voorzichtig raak ik met mijn vingers haar wang aan, zijdezacht en warm. Het allerliefste kindje waar ik maandenlang op heb gewacht ligt eindelijk in mijn armen, maar ze ademt niet, ze is dood. Ik voel onbeschrijfelijk veel verdriet, maar ben te zwak om te huilen. Een verpleegkundige vraagt: ‘Wat is haar naam?’ en ik zeg zonder na te denken ‘Alba’, want dat is wie ze is. Rond de middag nemen ze haar uit mijn kamer en huil ik ontroostbaar ‘Ik wil mijn baby!’.

Alba, 3374 gram en 49.5 centimeter lang, stil geboren om 01:38 uur op 21 mei 2018, de mooiste en zwartste dag van mijn leven.


ROOS

* Emetofobie is een extreme angst voor overgeven.

Read More
Alles ging goed met onze newborn tot die ene nacht...

Na een ontzettend fijne bevalling met een spannend einde waren wij al weer een paar weken enorm aan het genieten van ons tweede meisje Lize. Heel ons wereldje weer op zijn kop, maar zoveel liefde! Ook het vertrouwen dat je bij een tweede toch iets meer hebt dan bij de eerste voeldrle heerlijk. Tot die ene nacht...


 

 

Lize was 11 weken oud, sliep na de voeding al redelijk door tot de volgende morgen. Alleen kwam ze deze nacht ineens om 03:30. Ach... Kan gebeuren, flesje gegeven, lekker ingestopt en hup verder slapen. Totdat ze om 05:30 weer kwam... Huh?! Huilen, maar echt ontroostbaar huilen. Ik vertrouwde het niet en nam haar temperatuur op. Shit 38,6 en ze was nog geen 12 weken... In overleg met mijn vriend belde ik de HAP, ik wilde niet tot 08:00 wachten om de huisarts te bellen. Ik mocht direct langs komen. Heel de weg in de maxi-cosi gilde ze alles bij elkaar. Mijn vriend bleef thuis, want onze oudste dochter lag nog heerlijk te slapen. Aangekomen bij de HAP een standaardcontrole van oren, keel en dergelijke, maar deze arts kon geen oorzaak vinden. Hij wilde ons doorsturen naar een kinderarts, dus mocht ik doorlopen naar de SEH. Ondertussen was Lize weer iets gekalmeerd en kon ik haar daar de ochtendfles geven. Toen de arts kwam was haar temperatuur ineens 36,4. Huh? Ondertemperatuur? Hoe kan dat nou? De arts ging in overleg met mij en omdat Lize ook niet onze eerste was en we dus echt wel bekend waren met de gewone kinderziektes vertrouwde hij op mijn gevoel en nam Lize 12 uur ter observatie op. Wat een goede beslissing...

Read More
De nier van mijn baby was verschrompeld en werkte voor 20%

Het is 12 dagen geleden dat Vera, slechts drie weken oud, een longbloeding heeft gehad. We zijn bijna een week terug in het Scheper Ziekenhuis in Emmen en zo langzamerhand wordt onze babywolk weer een heel klein beetje lichtroze. Wat heeft dat kleine meisje een weg afgelegd de afgelopen twee weken. Nog nooit voelde een cliché zó als waarheid. Ik vond het altijd cliché als mensen spraken over "hun vechtertje". What was I thinking?!  

Ik ben een enorme fan van achtbanen, maar de rollercoaster waar we de afgelopen dagen in hebben gezeten, is nergens mee te vergelijken. Van 's nachts 02.00 uur niks aan de hand, naar 05.00 uur        's morgens de ambulance bellen voor je baby. Elke seconde die te lang lijkt te duren, de paniek in het ziekenhuis in Emmen, het hele circus van en op de Kinder IC in het UMCG en het moment waarvan je als ouder hoopt het nooit mee te hoeven maken. Naar huis gaan met een lege Maxi Cosi achter in je auto. Alles is voorbij gekomen in minder dan 12 uur tijd.

En nu zijn we weer terug. Langzaamaan gaat het beter met Vera. Alle slangetjes en infuusjes zijn verwijderd, op de maagsonde na, en de monitor staat godzijdank sinds donderdag helemaal uit. Want hoewel je weet dat je daar niet steeds naar zou moeten kijken, toch gaat je blik daar ongemerkt wel naar toe. Ademt ze nog? Hoe hoog is haar hartslag? Wat is haar saturatie?

De afgelopen twee dagen was de enige zorg nog het zelf leeg drinken van haar flesjes. Pas als ze dit goed zou doen, mocht ze mee naar huis. Woensdag en donderdag ging dit nog niet zo lekker. Slechts een klein deel van de fles kon ze zelf leeg drinken. De rest werd met de sonde gegeven. Echter, dit resulteerde in regelmatig wat spuug in haar lakentje. Kennelijk was het een beetje too much om de hele voeding te krijgen. Na dit aangegeven te hebben bij de verpleging werd er voor gisteren, in overleg met de kinderarts, een minimale hoeveelheid voeding afgesproken. Deze bleek ze tijdens de voeding van 18.00 uur al gehaald te hebben, de voedingen van 21.00 en 00.00 zouden dus alleen maar winst zijn!

Vandaag ben ik ter afleiding even naar mijn werk geweest, om te helpen bij de voorbereidingen voor het jaarlijkse Sinterklaasfeest. Stiekem vond het wel lekker om heel even ergens anders mee bezig te zijn en even andere mensen om me heen te hebben. Ik had alleen niet verwacht dat het zien van al die kinderen me zo bij me binnen zou komen. Daarom ben ik er om 10.30 uur ook maar tussen uit gesneakt om lekker naar m'n eigen Muppet te gaan. Later zou blijken dat alle cadeaus voor de kinderen van mijn collega's samen, in het niet zouden vallen met wat wij zouden  "krijgen".

Nadat we een tijdje aan haar bedje hadden gezeten en wat hadden gegeten, kwam er een kinderarts langs. Een man die we nog niet eerder hadden gezien. Hij komt wat verward op me over, bespreekt wat dingen met ons die door die verwarde indruk niet helemaal tot mij doordringen en laat iets vallen over naar huis gaan. Nadat de arts de kamer heeft verlaten, kijk ik mijn man vragend aan. Hoorde ik dat goed? Zei hij het echt? Mag Verga vandaag al naar huis?

 Als één van de verpleegsters terug komt met de ontslagpapieren, blijkt het toch echt waar te zijn. We mogen vandaag onze dochter mee nemen naar huis! En hoewel dit moment de laatste dagen niet snel genoeg leek te komen, begin ik nu toch ook wel een beetje zenuwachtig te worden en vind ik het enorm spannend. Zou ik het nu wel merken als er iets met haar is? Hoe groot is de kans dat het nog een keer gebeurd? En wat als het gebeurd als wij liggen te slapen?

Gelukkig word ik in het ontslaggesprek redelijk gerust gesteld. Het lijkt een incident te zijn geweest. Een zeer nare samenloop van omstandigheden en de kans dat het weer zou gebeuren is heel erg klein. Op de laatste foto's die in Groningen zijn gemaakt, zagen ze twee schone, gezonde met lucht gevulde longetjes. Wel krijgen we de komende maanden een directe lijn met de kinderafdeling. Mocht er nog een keer iets lijken te zijn met Vera, dan hoeven we niet eerst langs de huisarts. En dat is toch wel een fijn gevoel.

Op het moment dat ik schrijf zijn we al een aantal uren thuis en zijn we druk bezig alle verloren knuffels en kusjes van de eerste week in te halen. Het voelt goed om weer met z'n drieën thuis te zijn, maar het moment van slapen gaan probeer ik zo lang mogelijk uit te stellen. Net als toen ze net geboren was, wil ik nu alleen maar kijken naar dat kleine meisje in dat wiegje naast mijn bed. Dat voor het eerst sinds twee weken niet meer leeg is.

 

Read More
Bevallingsverhaal: op het moment dat Semmy eindelijk op m'n borst ligt, poept ze me helemaal onder, haha

 

Twee jaar geleden ben ik bevallen van een meisje genaamd Semmy. Het was een enorm zware bevalling, maar waar ik toch niet verkeerd op terug kijk.


Na 41 weken en 2 dagen moesten mijn man en ik ons melden in het Ikazia ziekenhuis in Rotterdam. Natuurlijk had ik niet veel geslapen, want ik was super nerveus. Eten ging ook moeizaam, terwijl ik wist dat het wel handig was als je een inspanning moest leveren. Maar tevergeefs. 


Om 08:00 's ochtends hebben wij ons gemeld in het ziekenhuis. Even aan de monitor en toen werd ik gehaald. Ze gingen een ballonnetje plaatsen. Alles behalve prettig vond ik dit. Wat een vervelend gevoel zeg, ik vond het een soort pijn doen. Wellicht kwam dat omdat ik die vrouw niet zo vriendelijk vond, dus kon ik mij niet ontspannen. 

Na het plaatsten van het ballonnetje kregen we de vraag of we wilden blijven wachten of naar huis wilden, want het kon zomaar nog lang duren voor het ballonnetje eruit zou vallen. 


Nou huphup wij gingen lekker naar huis. Maar ehm, wat voel ik nou? Wat doet m'n buik? Is het nou begonnen? O wauw het is echt al begonnen. We waren net drie straten van het ziekenhuis vandaan!!! Hoe is het mogelijk!  Toch hadden we ervoor gekozen de reis verder naar huis te vervolgen, want dat ballonnetje moest er natuurlijk nog uit en dat kon nog wel duren.

Tijdens de autorit werden m'n weeën echt al wel heftig. We stopten nog even om een croissantje te kopen, maar ik kon niet eens meer door de winkel lopen dus bleef ik in de auto wachten.


Thuis het croissantje gegeten, want ja eten is belangrijk met zo'n inspanning. En toen maar in bad. Dat zou verzachtend werken. Dus niet! Inmiddels toch maar weer naar het ziekenhuis gebeld want m'n weeën waren al bezig vanaf 09:30 en het was inmiddels 11:00. Ik wilde absoluut niet thuis bevallen, dus wij gingen maar weer terug naar het ziekenhuis.

Maar man o man, wat een weeën al. In het ziekenhuis aan de monitor en wat zeiden ze: "goh je hebt echt al weeën, dat is snel." 

Applaus, dat voelde ik al lang. 


We gingen naar een kamertje toe. Daar lag nog een zwangere dame en haar man zat er bij. Zij lag er vanwege bloeddruk en niet omdat ze al ging bevallen.

Mijn weeën werden steeds heftiger en heftiger en m'n telefoon moest ik weg leggen. Geen zin meer om te antwoorden, want die weeën moesten weggepuft worden. Maar hoe moet dat? Ik raakte een beetje in paniek. Het deed zo'n zeer. 

Gelukkig kwam de verpleging bij die andere zwangere dame kijken en zij hoorde mij kreunen en piepen waardoor ze daarna bij mij kwam kijken. Zij heeft met mij eventjes gepuft, waardoor ik snapte hoe ik het moest doen.

Gelijk een inwendig onderzoek (18:30)en wat bleek nog steeds 2-3 cm. 


Pffff wat gaat dit traag zeg. Ik word gek. Ik heb al 9 uur weeën en het schiet niet op. Wat wel fijn is dat de verpleging m'n vliezen had gebroken en ik daarna naar de verloskamer mocht. 

Ze bood me een bal aan voor onder de douche. Je weet wel zo'n soort skippybal. 

Vreselijk leek mij dat, maar toch was het zó fijn. Het enige waar ik van baalde op dat moment was dat ik het koud had. Waarom kon die douche nou niet warmer?! 


Rond 20:45 kwam de verpleging om weer een inwendig onderzoek te doen. Jippie!! Maar helaas nog steeds 2-3 cm. Ze vraagt me of ik heb gedacht aan pijnstilling omdat het al zo lang duurt. Al bijna 12 uur vol in de weeën en nog steeds maar zo weinig ontsluiting. 

Ik schreeuwde nog niet: "geef mij die ruggenprik!!!!". 


Zo gezegd zo gedaan, ruggenprik gekregen en alles werd rustig. Hoe chill is dat. Ik kon de wereld weer aan. Nou dus niet! Met de baby ging het niet goed in m'n buik. Bij elke wee zakte haar hartslag enorm. Wat betekende dat ik niet op m'n rug mocht liggen, maar steeds van m'n linker op rechterzij. Makkelijk gezegd, maar door m'n ruggenprik werken m'n benen niet dus moet ik steeds geholpen worden. Best geinig hoor. 


Op een gegeven moment gaat het zo slecht met Semmy in m'n buik dat ze bloed uit haar hoofdje moeten tappen. Ja je begrijpt het goed. Ze zit dan nog in m'n buik. Wat een bloederige bende werd dat zeg. Vanuit dat monstertje met bloed konden ze haar zuurstof testen en er was nog geen reden tot paniek. 


Rond 02:00 in de nacht, raakt m'n ruggenprik uitgewerkt en ik ga weer kapot van de pijn. Eindelijk mocht ik niks meer krijgen voor de pijn i.v.m. Semmy. Ze zagen ook wel dat dit niet werkte, dus ik kreeg een klein beetje. 


Om 04:15 kreeg ik het verlossende woord: je hebt tien centimeter ontsluiting. Ik was in de Gloria!! Yes eindelijk!!! 

Maar helaas zei ze: "ze is nog niet genoeg ingedaald, dus je moet nog een uurtje wachten ." Nee super chill dit. Mij eerst blij maken en vervolgens met persdrang zeggen dat ik nog een uurtje moet wachten. Oké dat uurtje kon er eigenlijk ook nog wel bij want inmiddels was ik dus al 18,5 uur bezig. 


Rond 05:15 kwamen de gynaecologen, verpleegkundigen en weet ik veel wie er nog meer stonden. Het laatste stukje is begonnen. Nog 1 sneetje op Semmy haar hoofd maken om te kijken hoeveel zuurstof ze nog heeft en hoe lang ik eventueel mag persen. 

Het spande erom, want alles was ook al gereed voor een spoed keizersnede. En het enige dat ik dacht was: "zolang ze er maar veilig uit komt, alles voor haar!"


Ik kreeg te horen dat alles goed was, dus de kamer werd gereed gemaakt. Ik voelde mij ineens zo misselijk worden, dus ik kreeg een kotsbakje. Die toch maar weer afgeslagen, want hee die heb ik niet nodig. Maar na twee tellen, kwam er toch een lading hahaha. De verpleging vertelde dat je lijf dit doet, het is klaar om te bevallen. 


Go go go!!! Pers haar eruit. Ai dit durf ik niet was m'n eerste gedachte. Nee dit kan ik niet. Wat nou, wat nou. Maar Liz jij hebt het nu in de hand, jij kan er voor zorgen dat het klaar is. Zet alles op alles. Lekkere peptalk voor mezelf in m'n hoofd en daar ging ik. 

Na twee persweeën stond haar hoofdje al. En na de laatste pers was ze daar. 

Het was een fantastisch emotioneel moment. Wat was ze mooi. Wat was ze klein!!!! 2790 gram. Kleine uk. En op het moment dat ik heerlijk naar haar lig te kijken op m'n borst, poept ze me helemaal onder. 

Dat geeft niet lieve kleine Semmy. Je hebt mij mama gemaakt. Mijn dag kan niet meer stuk! (En douchen moest ik toch wel haha).

Read More